Zeeuws Bibje

loslaten maar weer......

2012-02-18T00:37:00.000-08:00

We hebben de knoop doorgehakt, zoon krijgt weer thuisonderwijs. De praktijkvakken doet hij nog wel op school maar al het andere gaan we weer thuis doen. Net als 3,5 jaar geleden gaat de directeur er mee akkoord, met het enige verschil dat school nu als team ook akkoord gaat en hij dus ingeschreven blijft terwijl hij meer thuis is dan op school. Er staat geen tijd aangegeven, als het nooit meer wil lukken zo in een groep dan is dat dus gewoon zo. Gaan ze niet moeilijk over doen. Vanuit school krijg ik begeleiding ivm zijn leerproces. Oftewel, ik ben nu weer jufmamma.

Zoon is opgelucht,
geen onnodige confrontaties met treiter-pestkoppen meer. Het liefst ging hij helemaal nooit meer naar school. Het heeft hem in iedergeval niet gebracht wat hij had gehoopt.
Geen vriendschap, geen intellectuele uitdagingen(hij doet nu al 4 jaar hetzelfde op school) en nauwelijks positieve ervaringen. School en autisme.....bij hem geen goede combinatie.

Ik mag loslaten,
loslaten mijn verwachtingen over zijn leven,
loslaten mijn verwachtingen over mijn leven,
de dingen zijn anders gelopen,
en dat valt me moeilijker dan ik dacht. Dat accepteren van wat is zoals het is. Al dagen wil ik dat alles anders is, alleen is dat niet zo. Dit is het leven wat ons gegeven is. We mogen er het mooiste en het beste uit halen wat er uit te halen valt.
Elke dag opnieuw.
Ja.
~

nog even niet dus

2012-02-09T13:52:00.000-08:00

Vandaag zoon alweer opgehaald van school. Weer een heftig, heel heftig incident. Weer een kind wat overstuur was, en weer een time-out, nu zelfs tot na het weekend.
Ik zucht even heel diep,
en zucht nog even dieper,
en gooi dan het roer om.
Zo kan het natuurlijk niet,
dit is niet goed voor hem. Zoveel negatieve ervaringen binnen een maand, en dan altijd weer degene zijn die thuis blijven moet. Goed bedoeld hoor, dat wel, maar de personen die betrokken zijn lopen nog op school rond. Nog steeds. Zij willen hem maar niet met rust laten als hij weg loopt van irritaties en ruzietjes en opstootjes. Hij wordt dan tegengehouden, waardoor er uiteindelijk een ontploffing ontstaat en zoon van zich af vecht. Zo in het nauw gedreven voelt hij zich dan.
Misschien moet ik het toch maar weer gaan overwegen,
hij vraag er inmiddels zelf ook elke dag weer om....

"En anders mam, wil ik dat jij op school komt werken, dat jij mijn juf bent, dan voel ik mij wel veilig...."
Pdd-nos en school, het blijft moeilijk.

~

Zo mag nu het gewone leven weer aanvangen?

2012-02-08T13:11:00.000-08:00

Na maanden van feestdagen en verjaardagen en andere opwindende gebeurtenissen, mag het nu echt oersaai, heel rustig en vooral hardstikke voorspelbaar worden. Gewoon....even rust....

Geen zoon die elke dag overstuur uit school komt, vaak veel te vroeg, geen onverwachte afspraken, geen bezoeken aan huis, geen gesprekken,

neeeeeee,

ik wens nu een hele maand stilte en rust.

Dat alles vanzelf zal gaan,

dat ik helemaal, en dan bedoel ik echt helemaal, mijn ziel en zaligheid kan uiten in de schooluren zonder gestoord te worden door telefoon, noodoproep, afspraak of wat dan ook.

Mag dat?

OOOO Merci

en nog een jarige

2012-02-07T12:08:00.000-08:00

11 jaar alweer,
mijn mooie meisje,
11 jaar geleden zag zij midden in een barre winternacht het levenslicht.
En wat was ze lief, zoooo lief, zo lief is ze nog steeds.

Dus lievelotje, miepselottie, matjepatatje, friemelkontje, poppedijntje, schattemeisje, meisekindje;
GEFELICITEERD!!!!!!
Dat je maar een hele grote meid mag worden.
~

Hieperdepiep hoeraaaaaaa!

2012-02-04T01:43:00.000-08:00

Het was zo koud vannacht dat we de ijsbloemen op het slaapkamerraam hadden staan.
Dat is lang geleden, met de cv van tegenwoordig zien we dat niet zo vaak meer. Maar vroeger...ja toen kwam dat elke winter voor. Zo erg dat we niet eens meer door het raam konden kijken. En toen zat het natuurlijk ook aan de binnenkant...Nu niet hoor gelukkig.
Het heeft wel een mooi plaatje opgeleverd.

Vandaag is zoon jarig, 13 jaar alweer!
En wij gaan daar een mooie dag van maken. Nu zijn ze nog buiten aan het dollen in de sneeuw, vanmiddag gaan we taart eten en weg. Visite verwachten we toch niet, opa en oma hebben het vorige week al gevierd met pappa en de andere kant van de fam. is niet meer geinteresseerd sinds opa en oma gestorven zijn. Dus wordt het ons feestje !
Hieperdepiep hoeraaaaaaa!
We hebben er zin in.
~

Zegen

2012-01-06T12:11:00.000-08:00

Het valt me niet mee om moeder te zijn.
Moeder van twee heel verschillende kinderen.
Moeder van Pdd-Nos en moeder van Hoogbegaafd.
Hooggevoelige hoogbegaafde moeder, ook dat nog.
Nog steeds niet helemaal in tune met mijzelf worstel ik mij door het moederschap heen, want Och wat kom ik veel tegen en wat loop ik vaak tegenop. Wat een onwetendheid zie ik om mij heen, tunnelvisie en halsstarrigheid. Als moeder van twee, pdd-nos en hoogbegaafd ben ik al heel wat keren in de hoek gezet, onbekwaam gevonden en niet slim genoeg om de hulpverlenende orde te begrijpen.
Het valt me niet mee.

Wat mij nog het meeste niet mee valt trouwens is, het accepteren dat het is zoals het is. En dat ik. supermam die ik zo graag wil zijn, niet alles alleen kan. Dat ik tegen dingen op loop die gewoon niet op te lossen zijn, dat ik gevoelens ervaar die ik helemaal niet voelen wil. Dat ik, die de liefste mam van de wereld wil zijn, best vaak moe en gefrustreerd en boos en uitgerafeld ben. En dat ik daar enorm van kan balen!
Dat hulp vragen niet betekent dat je de hulp krijgt die je nodig hebt, en dat gewone mensen best wel eens willen helpen maar na een tijdje geen zin meer hebben. De situatie veranderd maar niet en daar kan men niet zo goed mee overweg.

Dat de twee evengoed zielsveel van mij houden, ook al kan ik best chagrijnig zijn. Dat ik dat dus als een hele grote zegen mag zien, want als ik naar mijzelf kijk en mijzelf zie doen dan zie ik iemand anders dan ik diep van binnen ben. Zo dankbaar dat de twee zo diep naar binnen kunnen kijken en mijn licht kunnen zien.
Mamma van 2,
twee heel bijzondere kinderen,
ik ben zo gezegend met hen.
Zij laten mij steeds weer zien, wie IK ben, ook al was ik dat zelf even vergeten.

~

Flow

2011-12-01T07:22:00.000-08:00

Remember this painting I made some time ago?

I repainted it, and now its like this...

When you look good you can still see the bride underneath. I love the way it has worked out.

I had a Flow last week and painted three little pieces. All in shades of pink. I love pink. It's sweet, dear, soft, innocent, pretty, and stands for all that is good. When I look at them I feel the warm and tender energies flowing over. Yes I am content.

simplicity

2011-11-22T02:59:00.000-08:00

nieuwe Flow van Bibje

Soms valt het niet mee,

om gewoon niet meer te doen dan echt nodig is. Om het bescheiden te houden, om terughoudend te zijn.

Soms wil je gewoon veel te veel.

Alle dingen die op het lijstje staan in een keer doen, of op zijn minst toch wel heel snel voor elkaar te willen hebben. Geen ruimte geven om groei mogelijk te maken en het gewoon te laten zijn zoals het is. Zonder oordeel, zonder willen, zonder verwachting. Ruimte om te gaan, ruimte om te ontstaan, ruimte om groeien.

In plaats daarvan willen we te snel, en worden we bezorgd als het niet snel genoeg gaat, of als er gewoon even helemaal niets veranderd. Maar vaker nog, omdat er niet aan onze verwachting wordt voldaan. Niet dat we dat van ons zelf doorhebben hoor, meestal wijzen we naar een ander. Die doet het niet goed, werkt niet mee, is weerbarstig, vervelend of gewoonweg tegendraads. En daar zijn we dan weer bezorgd over. Zo willen we het niet, zo hoort het niet, zo doet niemand het, zo mag het niet.

Maar wat als het lijdende voorwerp het niet anders kan, als dat is zoals het is en daar die gewilde verandering niet in mogelijk is.....moeten we dan alles in het werk stellen om te willen dat het dan toch anders MOET zijn. Mogen we dat wel willen.....

Ik vraag het me af waarom we dat zo graag willen. Is het angst voor het onbekende, is het angst voor niet in de pas lopen, is het angst om afgewezen te voelen om dan het lijdende voorwerp maar af te gaan wijzen.....ik vraag het me af.

Feit is wel dat alle creativiteit doodgeslagen wordt.

Alle groei stop gezet.

De eigenheid afgewezen,

wanneer het gewoon 'zijn zoals het is', niet geaccepteerd wordt.

Vrede op aarde......

2011-11-20T13:24:00.000-08:00

Ik weet gewoon niet meer waar ik over bloggen moet. Er gebeurt genoeg hoor,daar niet van. Maar ja wat schrijf je op als je besluit niet meer in de rot gevoelens te willen gaan zitten?

Het is als roddelen,

je doet het en het is zo gemakkelijk.

Totdat je besluit het niet meer te willen.Wat nog niet wil zegen dat het doen dan automatisch stopt hoor,maar je word je bewust van wat je zegt. Inene merk je dat de gespreksonderwerpen op gaan drogen. Maar ook dat het praten over wat mij werkelijk bezig houdt niet kan met deze mensen. Dus verandert je vriendenkring langzamerhand.
En zo merk je op een dag dat alles anders is....

Vandaag was die dag.
Toen zoon weer eens boos werd ,werd ik stil, gaf ik geen reactie zoals ik zou moeten reageren. Zoals mij aldoor is aangepraat dat ik moet reageren. In plaats daarvan deed ik niets, ik keek en zweeg en was aanwezig in dat moment. Ik was als het water, vloeiend en zacht, maar tegelijk was ik als de rots die niet wankelde.
Zo wil ik altijd zijn,
zo heb ik vrede,
zo kan ik mijn vrede in mijn gezin brengen.

Zoon werd ook stil, keek me aan, stopte met boos zijn en ging over tot de orde van de dag. Maar eerst kreeg ik een dikke zoen en Zus een welgemeende sorry voor het voorgaande. Hij is niet meer boos geweest vandaag. Er was vrede in huis.

small wonders of september

2011-10-10T14:26:00.000-07:00

Small wonders
- Very blessed with son's new school who adjusted his lessonplan so he can get used to highschool(he has a form of autism)
- Discovered a sence of peace within wich makes me soft and flexible as a stalk of reed.
- Discovered God within, he is there wherever I am
- Paid of a very big debt which alsmost killed us this last year (so thankfull and proud I made it)
- Thankfull that my neighbours burried the hatchet, even being nice for the kids (Bless you)

Celebrate every day again, in loving myself and my kids as much as I can.....and plan a little party....

chalenges were
- Keeping faith in Gods plan with the authorities who distrust my opinion concerning son
- Stay possitive while friends withdraw without as much as an explanation

themes of the month
getting the right help for son
get enough rest in between al the hassle

my intentions and key focus areas;
- Pray to God that all my wishes will come true.
- Enjoy every minute as if it were the last(I'm keeping this one)
- Learn more about autism so the family coach won't overwhelm me with his ways of discipline children
- Planning a little party for next month to celebrate the first two paid (very big) debts. 4 more (smaller ones) to go
- Keep praying.....
- Hoping I will get to painting again

Vrede en vrijheid

2011-10-09T13:05:00.000-07:00

Oktober,
hoe snel gaat de tijd,
het glipt als los zand tussen mijn vingers terwijl ik stil ben in het moment......

Het is eigenlijk heel erg ontspannen om zo te zijn,
geen doelen na te jagen, aan verwachtingen te voldoen, aan de norm te voldoen....nee gewoon te zijn. Meer niet. Het gras groeit evengoed wel en problemen komen en gaan, maar ik ben nog steeds ik. Niets dat daar aan veranderd. Ik ben goed zoals ik ben en alles is goed zoals het is.
Wat een opluchting en wat een bevrijding.
Het maakt helemaal niet uit wat ik doe, voor niemand hoef ik iets te presteren, ik hoef helemaal niet te slagen, ik hoef helemaal geen succes te zijn. Ik ben al een succes op zich, want ik ben die mooie creatie Gods. Niets kan daar wat aan af doen!

En zo zat ik deze morgen in de kleine zaal van de kerk te bidden en lezen. Alleen, want in de grote zaal stond de rookmachine aan. Maar weet je, het maakte niet uit,
God gaf mij het licht in mijn hart, wat groter straalde dan ik ooit had kunnen vermoeden, toen Hij zij "Vrede laat ik bij jou achter"(Joh14:27)
~

Sweetheart I am here.....

2011-09-22T12:59:00.000-07:00

While eating my dinner I came across these hearts...was so extited I took the pictures with my cell phone.

A little potato heart and a piece of cheese, wich looks like a little heart.

A potato backed just the way it looked like a heart.It's white on the picture because of the flash.

A very small heart wich actually was a crumb of backed potato.And a vague heartisch form next to the white one and one above....

Fianlly after eating nearly all my dinner there came the carrots,arranged themselves as a heart....wow, what a message isn't it? It was my mums birthday today..........

cry me a rainbow

2011-09-05T14:17:00.000-07:00

After al this crying of me I found myself a rainbow.Well sort of......

It reminds me of the one time we actually drove through the beginning of a rainbow,when we went to the hospital were my dad lay in a sleep coma. It looked the promise it never was. He went to heaven two months later, but at that time we were all overwhelmed by the glory of it. Its colours so bright, the bow so high, and the road all alight.
Maby it was a little kiss of God to strengthen us for what was to come.
Mabey it was His way to remind us of the eternal glory wich all awaits us.
Anyways, it overwhelmed me, and I still do remember.
That moment of peace, before the tears came, before the loss was definite, before all things changed.

Now four years later, That moment made all the difference.

small wonders

2011-09-04T09:54:00.000-07:00

http://www.tuinsmakelijk.nl/?page_id=8

I decided to combine june and july and august for my small wonders contribution.
I was Ill nearly all of june and I slept the month through;-) and then there was the summerhollidays, So that's why!

small wonders:
- I rediscovered and got reconected with God
- found out that doing nothing(being in the sickbed) won't make my world tumble down
- I found courage and wisdom I never thought I had
- learned a very valuable lesson which has set me free
- gained a new friend in the process
- discovered I do matter
- discovered sons courage, who talked about how he felt inside to his father, for the very first time(good for you B)
- was invited for a holliday of two week, which was ever so special since I have never been on a vacation with the kids(bless you A)

I will take a long rest celebrating all this (big grin) with cake and tea of course!

chalenges were
- keeping the faith in me, God, my son and not to let me override by those who do not intend well

themes of the month
- stand firm in all that matters to me

my intentions and key focus areas:
- try to start painting again(haven't done that since my illness)
- stand firm in the dispute with the neighbours and housing asociation
- work in my garden
- Enjoy every minute as if it were the last(I'm keeping this one)
- Pray to God that all my wishes will come true.

That's all....for this new month to come....I will keep it modest

Ow dear

2011-09-04T05:08:00.000-07:00

I don't know what it is but I am crying over everthing these days. Songs, pictures, tv programs(the challenge), you name it and I am crying. I remeber me crying this way when I was pregnant. It did not take much to let the tears flow then. But I am not pregnant this time, and yes I am sure about that. Since the Holy Ghost is not impregnating women anymore I am defenitly not pregnant.
But none the less very much crying, very sentimental, very sensitive.
I know I am still mourning,
still missing, and still wishing,
but it feels different. It comes from deep within. Something is freeing itself, breaking loose,transforming.
And while doing that, I am crying my heart out. Letting go of the old dream of finding my soulmate, and have children with him. It will never happen. I have to let go.....accept that it is not for me....that what I have is what I got, and that it is all there is. I am so lucky to have my children. I do have that.....and even that is making me cry....

Anyways,
the new schoolyear will start tomorrow and I am not even prepared,
O my God I will start crying wwwoooooohhhhhh

Endless walk

2011-07-13T14:08:00.000-07:00

It's been more than a week and I can't get myself to a working routine yet. I feel low, tired, digruntled....in short I am not happy.
I made some sketches but did not do any painting. I just don't feel like it. I don't know what is the matter with me. I mean, there is nothing which is different from a month and a half ago.

Yes there is,
how could I forget. I have to walk 6 miles(nearly 10 km) a day getting my son to and from school since he was in a fight and they demolished MY bike. He is so frightened he does not want to go alone now he has to walk. That's a big change....stil feeble from being ill I walk....so I am dead tired.

I feel like hanging on the couch,
and sleeping hours at an end. I want to be pampered and cherished. That's what I want. I feel so lonely. Walking does that to me, no flows and no refreshing feelings for me yet. My thoughts whirl from one end to another. It makes me cry behind my sunglasses.
And my lungs don't like the walking either, everyday I get a little more wheezy(allergies and hayfever-season)

One more week till the hollidays........

Where is God

2011-06-26T08:09:00.000-07:00

Lying on my sickbed feeling very desolate and lonlely I turned to God. I had so many questions I wanted to be answered. Having heavy storms in my life I asked

WHY GOD?????

I was dissapointed, for all the troubles I underwent.
Where was God in all this?
I did not feel sheltered in Him, I did not feel save. Something was defenitly wrong here.

It took me a lot of thinking you know, to discover why.
When first walking the path of faith I was touched by Him, which left me glowing and sparkling all over. I felt it within! God was the source and I was connected. It felt as naturall as could be.
But since I went to church I got immersed in a whole different idea of God. God was our heavenly father, to whom we go in need. He will provide for us. He is pictured infenitely good but at the same time he is a jealous God whom we have to fear. He also demands total surrender. It kept me worrying and worrying....

What did I do wrong?
"What can you give God?"They ask on the pulpit. Since we have al the things we have from God we are supposed to give one tenth back(to the church),only then blessings will come in.
I have not the means to pay tithes...is this the reason for our misfortune?
"What do you do for God?" Is the other question I hear every week.But what on earth can I do for God who is Spirit? And when I do 'nothing', it can even cost me my life? Like the very sick woman who was asked three times what she did for God and not being able to answer...she died, "there is no messing about with God", the preacher said to us when he mentioned this example.
I do not do anything for God(church?) so is this the reason for all our troubles?

And so I lost my connection with God.....
I did not hear his whispers nor feel his love within me. Cause I did not know who he was anymore.
Luckily I got ill and the fever burned al the wrong views of Him away.
God is the light within me, the source I came from, the love which fills me everyday, the strength that keeps me going. God is the universe, God is the essence of life. He has no form, He has no feelings, He just is. And all He askes of us is to stay pure, peacefull and loving in all we do.
I am so glad I found Him all over again!

recovering

2011-06-23T02:00:00.000-07:00

I have been ill, so ill I have camped on the couch for two weeks at an end. And still I am dead tired. Naturally I have not made any paintings,nor drawings, had not even plans for one. Insteed I have been feeling very sorry for myself, coughing and sweeting and sleeping and dreaming a lot. It was not easy to be that ill, this time, having lots of troubles privatly. It made me restless and anxious for the near future. And I could not do a thing about it. Have you ever felt that beaten?
It left me quite lost, and I suffered many tears because of it. I missed my mum so much for her wise words and comfort, that it made me even more crying.
But then the fever broke, and I started thinking.....in my head all was changed. My perception of the people around me, my perception of God, and my life in general. Got a lot of thinking done...had all the time for it between sleeping and eating. And now, still feeling tired, and still not wholy better, I am a new person. Or should I say....I have reset my mind to an earlier date, and that feels a lot more comfortable.

There are things you just cannot change without damage....more about that later on in another blog.

While searching for importand papers I found these little sketches above. Made it just after my divorce. Me and the kids, 2 and 4 years old they were. I pictured them as the little balls inside my hand, they had to be protected against the storm that was going on. 8 years later I see potential in these little sketches and I think they will be the design of my first BIG painting for this year. I am looking forward to painting again...yeah, I really do!

~

small wonders of may

2011-06-11T07:53:00.000-07:00

*

It's time to make my list of small wonders again. I have been very bussy the past month,redesigning my Bib-art site. Working on my linkedin and paintings. My friend has offered me her expertise. I am so happy with that.

My small wonders of last month were:
- Again featured on RedBubble with "Joy" and "Filled with expectation" and "Dreaming".
- Have been fed by friend and friend(thank you so much for sharing your food with us, Bless You!!!!)
- Have been painting like crazy for a while, made "Spread your wings..." and "Maiden",and more lies on the shelf* half finished.
- Done lots of homework for my creative bussiness under the guard of my friend. She is helping me with crossmediale-marketing. I am so blessed with her!!!!!
- Thinking out ideas for selling on the market here in the summer. Vey much inspired.
- Had lots of compliments about my work which makes me so happy.

I am going to eat a lot of cake and sip lots of teas to celebrate it!

Chalenges were:
- The moodswings of son and feeding and clothing my kids on a extreemly low budget.

Themes of the month:
-Keeping up the faith that I will get through this.
-Reaching out for help.

My intentions and key focus areas:
- learning more about marketing
- Launching my send a smile(still on the list ;-)
- Launching my etsy(the same as above)
- Unclutting my home.
- Painting and drawing and crochet at my hearts content.
- Fill in all the forms for financial help for the poor.(and cross my fingers afterwards)
- Enjoy every minute as if it were the last.(which is not easy in these circumstances.
- Pray to God that all my wishes will come true.

Hearts wherever I go

2011-06-01T02:00:00.000-07:00

I stumble on hearts wherever I go and whenever I look around. I used to look for them in every blot, stone, shell,tree,crispbag and just this morning I even found one at the bottom of my coockingpan. It realy is a stain from the gasflame but non less pretty. Something must be in the air, it must, for all these hearts have to have a meaning, don't they?

Gods is winking at me.....

love is on its way....

I only have to reach out...

Than it will stay.....

Spread your wings and prepare to fly

2011-05-30T02:41:00.000-07:00

"Maiden" by Bibje

"Spread your wings..." by Bibje

In progress....

Had a quiet weekend. The kids were with their dad. I had every opportunity to paint, and so I did! I finnished the "Maiden" and "Spread your wings" and started to paint on another very old painting.
I am re-painting a lot of my older works wich did not sell and which I think are not quite that good.They were a bit bland. Most of that work is on 220/300 grams aquarell paper. They are challenging because they are already painted on. I use these images for the next painting, at least that is what I intent to do. The latest painting I used and painted over and than washed it off again and painted it over...and now it looks sort of familiar but has changed a lot. Mabey I wash it all of again,or part of it, because I am not overly content with it. The beauty is that with all the washing it gets a worn look. I like that. I love the look of worn, faded, old and blurred. And still show the beauty ....

And again I have blurry pictures...I will replace them when I have made new 'non-blurry' ones. But for now, they will do to satisfy the curiosity :-)

and another

2011-05-21T13:29:00.000-07:00

Had a productive day today(just before son got one of his angry spells and messed up everything) This is the result of my second painting. This one is also not finished but well on the way.

Isn't she pretty?
(even though she is a bit hazy ;-)

painting in progress

2011-05-21T05:25:00.000-07:00

My friend is having her 6th baby and I am so inspired by it that I am painting a pregnant woman. It used to be a watercolour I made when longing for a baby. The baby never came, and the watercolour was not that good altogether. So I am painting it over.

this was the first attempt, already starting to look very pretty...

I have not glued the butterflies on yet but they look lovely don't they? I am so content with it already....

Happy

2011-05-17T04:21:00.000-07:00

I am so insecure that I have tought for a long time that I was no good as an artist. The reactions from fellow students were low, the reactions from the teachers were all but encouraging when I grew in my work. Even worse, they became downright insulting. Friends told me that they could do it themselves IF THEY WISHED and fellow artists ,well they don't say all that much and give really low balloting points so I can not be found on the virtuall gallery I expose on. Sometimes I feel like I want to give up....it will never do....I will never sell one piece worth while....nobody is waiting for my work.....it's to simple........What am I thinking of???? Me wanting to be an artist. Get reall.

But then again,
last weekend, when me and my girl painted till late in the evening we had such a nice time. We sang and we chatted and I made these nice paintings at that time. Who cares what other people will say. Times like these are so prescious, because ,when I am painting, I am happy! And that is all that counts.

PS the paintings are a bit hazy because I was so tired I could not keep the camera still ;-)
~

Lying awake

2011-05-10T02:47:00.000-07:00

Lying awake for the thirth night on a row , I am very tired. I have a lot on my mind lately. With neighbours who are not that happy with us as neighbours, having made complaints with the housing association and a son who becomes very nervous about the whole situation. A daughter who gets rebellious about it and me very sad. I can't help being a mum of a boy who has autism and has many outbursts because of it. Who can't walk like an elfin, and who has a loud voice. Living in a house which appears to be made of cardboard, the neighbours get annoyed and nervous because of all noices. The trouble is , I do understand it all. I understand the irritation and I understand the anger. I do. But I am also angry, for the lack of empathy and understanding. And so I ly awake with churning thoughts.
It's murder for my creative bussiness. Since it kills of the inspiration and leaves me drained. I have to go to meetings, talking things trough. Looking for solutions of the problem. Secretly I am longing for a new place to live. One with very thick walls, like a fort, and a garden so big no one would notice our noices. And no one would care about the state of it, not being excruciatingly neat. But alas....dream on Bibje....

It also made me consider the format of the bussiness I want. What will be wise to do. I discovered that I am no good in time tables, and how much I try to keep up with it, it just wont do. Evertime trouble comes or some other disruption, the whole scheme is in a state of mess. And all the work piles up. It discourages me and I tend to give up. Not permanetly but still...everything is on hold for days, even weeks when things are really bad. So how do I get things working for me even when my mind is distracted.
There I need the help of others.
So that is where RedBubble and sendasmile come in. So I can concentrate on a webshop in a later stadium, when things around my family are smoothed. These companies do the work for me, all I have to do is the designing and the promoting. This is what I will do this week. Learning about how to promote my work in a big way. Any advice is welcome of course, Thank You!!!!

By the way, I have again been featured on RedBubble, TWICE!!!!!
Isn't that awesome?
~

Featured!!!!

2011-05-05T14:38:00.000-07:00

I have been featured on RedBubble again, with the above painting "Joy"!!! I'm so proud and so honoured.
~

Question 1

2011-05-04T14:00:00.000-07:00

Following is the very first Question I wil answer.
It's not the first time I am doing this, I remeber writing down my dreams and goals about 5 years back in time. Just before I went back to be a teacher again after a long period of being quenched. I had a coach and she was good. She let me talk and then asked Questions. Most of the time my thoughts got organised because of that. Except on one point. I wanted to be an artist, but being a teacher instead she advised me to keep my painting and writing as a hobby and focus on what I studied for. She was really persistant in that and I gave way to her arguments. I could be creative as a history teacher as well I lied to myself. And of course she would be right in saying that creativity would vanish when it became something I had to do in order to make a living. I had heared that many times before. Eventhough I was not really convinced I went back to teaching.... I still maintained 6 months on the job, then my dad became seriously ill and I got so overwrought I had to stay at home. Nearly a year later my dad died and I made him a promisse to pursue MY dreams. That was 3 years ago.

So here I am, doing just that what I promissed him and above all myself! Asking myself questions on the how's and when's and what's and why's of my dreams.Feeling dizzy all the time because of the many dreams I have and having to narrow them down to a few so I can concentrate on "The Biz" instead of the "What would be my dreamiest dream". Now I don't have to dream anymore, I can start building.

The First Question asks the following:
-In your wildest dreams, what does your creative biz look like? Are you working fulltime? Part time? What does your everyday schedule look like?

In my WILDEST dreams I have a little house-like studio in which I do all my creating, it's light and bright there. Prefferably in a green green flowery garden,where I can walk in and where nature is at its best. I will paint outside in the garden in summer and inside in the winter,where I will have an nice fire burning.I paint the day away, and I will write and make objects, design al sorts of things. Create like I never did before.
I would also give workshops, having High Tea(Thanks Daphne for that lovely idea) or go out on a picknick and paint on a pretty day here in the dunes or on the beach.
My workshedule is something I can't define yet,because of my kids. Being a single mom I have to devide my attention between work and homemaking. I will try a shedule and see what works best. That will be one of my goals for the upcoming month.

This is the dream I am building.I have been astray for a while and thought I wanted something completely different. But in the end I always came back to this......not just in my dreams but also when I was doing research for that other dream. Seems a bit silly right? But then again....when the heart whispers it is not always easy to hear it right the first time.....
~

soulsearching

2011-05-02T02:49:00.000-07:00

I have been doing a lot of thinking lately about my creative bussiness and how to make money with it. Reading blogs of other artists who are already succesfull.How they managed it, what they did to get there and how they stayed on track. There are numerous e-courses to follow but they are expensive. Living a compulsory frugal live, I can't afford such things. So I was very happy to discover that Kelly Rea is publishing excerpts of her e-course in her blog.
This week I will dedicate myself to some soulsearching. And the questions from het e-course will lead my way. So stay tuned.....I hope it will be an interesting journey.
~

small wonders/kleine wonderen

2011-05-01T09:16:00.000-07:00

This time only in English...
I love the idea of making lists like this.(inspired by Louise Gale)

My small wonders of the month were;
-I have been featured twice on RedBubble, first with "Bey Dear" and last week with "The garden of my heart".
-have had some small wonders at healingprayer and feel more liberated than ever
-having lots of inspiring ideas for my new paintings
-designing my webblog and RedBubblesite all over again
-had lots of compliments about my heartpaintings

I don't know how I am going to celebrate this yet

Chalenges were;
-handeling the tempertantrums and grieve of my son who has a form of autism

Themes of the month were;
-finding my selfconfidence in my art again
-keeping the hope up

My intentions and key focus areas;
-launching my 'sendasmile' website
-launching my Etsy
-making at least four mixed-media paintings
-learn how to work with GIMP
-enjoy the sunshine in my backyard and take long walks along the beach
-try to visit my friends I have not seen for a while

This will keep me focussed for the coming month...thanks louise for your inspiring blogpost today!~
~

Bibjes kaartjes

2011-04-29T00:10:00.000-07:00

Gisteren de hele dag bezig geweest met het ontwerpen van kaartjes en alles wat erbij komt kijken. Met een trage computer valt dat nog niet mee. Met de regelmaat van de klok valt hij uit. Dan is hij daarvoor eerst al in de hele langzame modus gegaan. Zo doe ik er een half uur over om uiteindelijk iets ge-uplaod te krijgen. Vreselijk irritant is dat. Helemaal als ik dan nog het een en ander moet verbeteren en de computer wil niet meewerken. Ik denk dat hij moe is. Vreselijk moe....eigenlijk al een beetje versleten en oud voor zijn tijd. Ik lap hem elke keer weer op, dan krijgt hij een schoonmaakbeurt enzo. Maar het wil niet erg meer helpen.
Het wordt dus tijd voor een jong exemplaar.
Ooit,
een keer,
zucht.......

cause I love you so

2011-04-27T06:01:00.001-07:00

Maandag avond kwamen zoon en dochterlief thuis na een enerverend weekend bij pappa.Dochter was eerder met pappa en zij had een lief bosje fluitekruid bij zich. Geplukt langs de weg. Zoonlief was nog in geen velden of wegen te bekennen....hij was nog aan het plukken......En toen hij er eenmaal aankwam was hij niet zichtbaar. Zoooooveel fluitekruid had hij meegnomen. Pappa was zwaar geergerd en ik schrok me rot. Waarop zoon zwaar teleurgesteld reageerde, de bos op de grond smeet en huilend schreeuwde dat hij dit uit liefde had gedaan hooor!!!!!!!

Ik heb de berg in drie vazen gestopt, de wortelknollen in de grond gestopt en derest wordt nu gebruikt als groente in de speelkeuken. En zoonlief , die heb ik daarna flink geknuft, ik had wel wat goed te maken.

______________________________________

Last monday afternoon son and daughter came home from a wild visit with dad. Daughter was a bit sooner with dad and she brought a lovely bunch of cow parsley. Son was nowhere to be seen yet...he was still picking flowers.....And when he arrived we could not see him for all the cow parsley he had picked. it was a huge bunch! Dad was very much irritated and I was shocked. Wich severly dissapointed son, het threw the bunch on the ground screaming and crying that he had done this out of love, you know!!!!!!!!!

I have put it in three vases, the tubers in ground and what was left was used in the play-kitchen.Then I hugged and kissed my son....all was wel again.

~

Pinksterblommetje met Pasen

2011-04-26T02:49:00.000-07:00

De dag na Paas,
Drie dagen alleen geweest, drie dagen stilte,drie dagen werken aan mijn Blog.Ik heb duizenden pogingen gedaan om mijn Blog te verfraaien en vooral(zoals het een goed consuminderaar betaamd)te versimpelen. Weg met alle tierlanteinen. Weg met alle drukke kleuren. Het resultaat mag er wezen dacht ik zo.

Verder geen nieuws, alleen een mooi plaatje van een pinksterblommetje wat onder de trampoline groeit. Zomaar aan komen waaien. Mooi voorbeeld van hoe ik mijn tuin wil laten groeien. Volgend jaar staan er dus pinksterblommetjes en fluitekruid en guldenroede en madeliefjes,paardebloemen, judaspenning,vergeetmenietjes, robbertskruid, klein kaasjeskruid, paarsedovenetel,wolfsmel,vrouwenmantelmaagdenpalm,stinkende gouwe,muurpeper, barbarakruid,kleefkruid,zevenblad,herderstasje,gewone spurrie,vogelmuur,hondsroos en hop in de tuin. Dat het meeste door tuinliefhebbers als ordinair onkruid wordt gezien deert me niks. het bloeit allemaal en het is allemaal uit zichzelf opgekomen. Oftewel, het doet het hier uitstekend. Over een paar jaar zal je zien hoe mooi mijn eetbare bostuin is geworden. Uitendelijk is het met een tuin net als met een mens, het moet groeien om tot boei te kunnen komen!

Nog even geduld AUB

2011-04-24T23:23:00.000-07:00

Druk druk druk bezig mijn blog een ander gezicht te geven. Voor degene die hier regelmatig even langs komen om te kijken of er al een nieuw berichtje geplaatst is zal het best verwarrend zijn. De ene keer ziet het er zo uit,de andere keer weer zo.....maar wees gerust, ik ben gewoon aan het uitproberen.Ik ben er sinds het nieuwe ontwerpprogramma niet zo handig meer in...de anchtergronden lukken maar niet. Denk ik de fonts voor elkaar te hebben zijn ze weer verdwenen als ik met de layout bezig ben geweest en ga zo maar door.Nog even geduld dus. Dan ga ik nog even verder met ontwerpen. Een dezer dagen zal het toch een keer moeten lukken niet waar?

Grappie van appie

2011-04-12T12:47:00.001-07:00

Herinnert u zich deze nog? De blog over de actie van de Albert Hein, die allerlei producten blijvend in prijs aan het verlagen was? Ik was het eigenlijk alweer een beetje vergeten. Nooit antwoord gekregen trouwens! Ze vonden het vast niet nodig om uitleg te geven. Zal ik u een nog sterker staaltje vertellen. Inmiddels is een pak AH-dubbelfris zelfs nog duurder geworden. Jawel, de verhoging van 58 cent naar 79 cent is inmiddels verhoogd naar 85 cent! Op een haartje na net zo duur als de echte . Dat is binnen een half jaar een verhoging van maar liefst 27 cent. Zelfs als ik de oude ,voor de "blijvend in prijs" verlaagde prijs in ogenschouw neem(63 cent) is dat nog steeds een verhoding van maar liefst 45 procent. Kassa!!!!! AHa let op de kleintjes ja.....Moeten daar de i-pads en 2e kaartjes voor Mary Poppins enz van betaald worden die je kan winnen? Je zou het zowat gaan geloven.

Of is het toch een grappie van appie.

Op de AH- site staat namelijk vermeld;

-Iedere maandag staan hier de nieuwste prijsverlagingen.

-Prijswijzigingen en fouten voorbehouden.

Dat u het maar even weet.

Hier heb ik niets aan toe te voegen........

2011-03-24T14:51:00.000-07:00

Weetje je nog/ Do you remember

2011-03-20T15:54:00.000-07:00

"Weet je nog mam, dat we altijd als we bij oma waren mochten blijven eten. Dat ze dat zo gezellig vond. En dan mochten broer en ik altijd spelen op de grote slaapkamer en dan gingen we televisie kijken en ik ging kleuren of een boek lezen. En ik mocht altijd blijven logeren, en dan was het heel gezellig he mam. Weet je dat nog?"

Nou en of ik dat nog weet.

Dat ik toch zeker 5 keer in de week met mijn mand met eten naar mijn moeder ging en daar kookte en dat we dan samen aten. Dat ik daarna de afwas met haar deed en we samen de dag doornamen daar in de keuken. Zoals we al deden sinds ik een klein meisje was. Die keuken kent al onze blijdschap en verdriet.

Ja, dat weet ik nog!

Dat ik mijn haakwerkjes meenam en later mijn Art-Journal, en dat ik dan lekker in DE STOEL hing terwijl zij tv keek met de kinderen. Onderwijl mokken vol thee sippend. 'T is nog maar een ruim jaar geleden, maar het lijkt al eeuwen voorbij te zijn. Erger nog, het is een ander leven.

"Ik mis haar mam",zei ze er achteraan.

"Ja, ik ook."

____________________________________

"Do you remember mum, how we used to stay for diner as we visited gran. That we found it so cosey. And how me and brother were allowed to play in the geustroom and watched the telly and me colouring or reading my book. How I stayed over there and how much fun I had. Do you remember?"

Yeah I do remember that.

How we went at least 5 times a week, me and my basket full of food, to cook us dinner.How we used to eat together. Doing the dishes together and talk about the remaining day in the kitchen. Like we used to do ever since I was a little girl. That kitchen has heared so many of our stories of gladness and sorrow.

Yes I do remember!

How I took my crochet with me and later on my art-journals and sit in THAT CHAIR while she watched the telly with the kids. Meanwhile sipping big mugs of tea. There's only a year past, and yet it feels like ages. Even worse, it'sa totallt different life.

"I miss her mum."

"Me to."

Healing Rooms

2011-03-15T04:26:00.000-07:00

Het lijkt zoeist naiefs, dat bidden voor heling. En dan geloven dat het ook echt werkt. Dat er een God is die ons lief heeft en daarom door mensen heen werkt om aan onze genezing te werken. Het lijkt allemaal wat te simpel.......

Maar wat een wonderen gebeuren er toch elke keer weer.

Gisteravond werd mijn hart in het licht gezet, en alle pijn en verdriet van mijn relatie met mijn ex-man werd zichtbaar en voelbaar gemaakt. Het golfde zo naar buiten toe, door die deur die al een decennia op het grote slot zat. Ik besefte me op dat ogenblik dat ik de hoop op helen jaren terug al had opgegeven. Ik wist niet eens dat ik nog zoveel verdriet in mij had zitten. Ik dacht dat ik met het loslaten van mijn ex al een heel eind gekomen was.

Al die boosheid die ik steeds voelde bedekte al die pijn die er nog steeds zat. Het voelde letterlijk als een mes in mijn rug. Precies daar waar je hart zit. En ik mocht het nu gaan loslaten. Alles werd zo in het licht gezet en ik werd overspoeld met troost door de harten en handen heen van de mensen die voor mij aan het bidden waren. Zo'n mooi moment, zo'n bevrijding., zoveel genade....

Ik dank Hem oneindig voor zoveel troost, zoveel liefde voor MIJ. Dat ik in Zijn ogen zo bijzonder ben dat Hij het nodig vindt om mij te troosten, te genezen, te helpen, omhoog te tillen zo Zijn koninkrijk in. Ik word daar stil van.

het ontroert me.

Het troost me.

Het geeft me kracht.

Zijn plan moet wel groot zijn,

dat Hij zover gaat om mij uit de modder te halen,

ik kan niet anders dan mij daaraan over te geven.

_______________________________________________

It's just like something infantile, this praying for healing. And then even believing it will work also. That there is a God who loves us and wants to heal us through prayer.

It's just a bit to simple.

But what miracles do happen everytime I go to the healing rooms.

Last night, my heart was put in the light and all the pain and sorrow of my relationship with my ex-husband became visible and tangible. It all gushed out of the door wich had been locked for a decennia. I realised at that moment that I had given up hope for healing many years ago .I didn't even know I had so much grief left.I thought I had come a long way letting go of my ex.

All the anger I had felt covered all the grief I still had. It litterally felt like the knive in my back, there where the heart is. I could let it go now. Everthing was put in the light and I was overwhelmed by the encouragement through the hands and hearts of the persons who prayed for me. It was such a beautifull moment, so liberating, so much merci....

I thank Him deeply for the encouragemt, the love He poures out over ME.That He thinks me so special for Him to comfort , guide and lift me up into his Kingdom. It leaves me speechless.

It touches me.

It comforts me.

It gives me strenght.

His plan with me must be big,

that He will go all this way to get me out of the mud,

I cannot help but surrender.

Retourtje Hemel

2011-03-10T15:47:00.000-08:00

Schreef ik vanmiddag nog over mijn wensen, sta ik nu stil bij de verjaardag van mijn moeders sterven. Het klinkt bijna gezellig....maar dat is het niet. Vorig jaar rond deze tijd zat ik naast haar bed op de IC en hield ik haar in mijn armen, terwijl zij wanhopig streed tegen de pijn en de benauwdheid. Had ik net mijn kinderen overgedragen aan mijn vriendin, zij hadden al ongeveer afscheid genomen. Probeerde ik vrede te hebben met het onherroepelijke 'wees' worden. Met het nooit meer samen, nooit meer zij en ik, nooit meer wij, gewoon nooit meer zijn.

Ik heb dus nog 1 grote grote wens: Een retourtje Hemel......of liever zelfs een abonnement. Zou dat kunnen God? Mag ik dan de eerste zijn die heen gaat en weer terug komt? En weer heen gaat en weer terug komt? Elke week bijvoorbeeld? Zodat ik even bij kan kletsen, bij kan knuffen, bij haar kan zijn? Gewoon, omdat ik haar zo mis.

Ik weet wel , het verdriet wordt al minder scherp. En ik ben zelfs dagen gewoon weer ongeveer gelukkig. Ik doe weer dingen voor later, en ik maak weer plannen. Ik kan af en toe best wel weer stralen en ik heb er zelfs soms best wel weer zin in. Ja hoor God, echt wel. Het is gewoon, dat ik niet zo lang wachten wil!

Wensenlijstje / Wishlist

2011-03-10T02:29:00.000-08:00

Een deel van mijn bijdrage op http://www.mamsatwork.nl/.

Ik ben de afgelopen weken bezig geweest mijn Bib-art site te vullen met nieuw werk. Zo heb ik nieuwe kinderschilderijtjes geplaatst(zie boven)en heb ik de serie 'Genesis' op de site gezet. Tegenwoordig wordt er dan gelijk een berichtje op de facebook en twitter gezet dus heb ik veel meer bezoekers gehad op mijn site. De vorige maand bijna 500 en nu zit ik al op de 367...ik wil voor de duizend gaan!

Wat ik ook wil is een geheel nieuwe website, een echte waarin blog, webwinkel,virtuele gallerie samen gaan. Geen idee waar ik beginnen moet en geen idee hoe het eruit moet gaan zien maar ik laat het idee nu rijpen in mijn hart. En ga op zoek naar info.....

Verder heb ik wilde wensen in gebed gebracht;,

-een prentenboek met mijn kinderschilderijtjes.

-mijn mooiste schilderijen als vloerkleed (de hartenserie)

lijkt me echt geweldig om een Bib op de vloer te zien.

-skins voor de laptop en mobieltjes (hartenserie)

-een ansichtkaartenserie.

-een serie ruimtelijke werken.

Het zijn zomaar wat ideetjes, die ik de komende maanden ga uitzoeken en uitproberen. In de tussentijd blijf ik mijn Bib-art promoten. 1000 bezoekers deze maand.......en dan elke maand een verdubbeling. Ik ga ervoor!!!!!!

_______________________________________

This is a part of my contribution to the mamsatwork site.

I spend the last few weeks putting new works on my Bib-art site. I have added childrens-paintings and my Genesis series to the site. Since we have the feature of connecting with twitter and facebook on the account, I had al lot more visitors on my site. Last month I had 500 visitors from all over the world. now I have had already 376 visitors. This month I want to reach the thousand!

I also want a complete new website with the possibillity to blog about, sell and expose my works, all in one.i don't have a clou where to start and how3 it should look like, but the thought is ripening in my heart. I will keep looking for info though ;-)

I also have put some wild ideas in my prayers lately;

- a picurebook with all my childrenspaintings.

-my lovely hearth paintings as a carpet, like a persian. All lush and soft.

-skins for laptops and cellphones, from the same series of paintings.

- A series of postcards.

- sculptural works.

These are just some of the ideas I will try to work out over the next months. In the meantime I'll go on with my Bib-art promotion. A thousand visitors this month is my goal....and then doubling each month. I go for it!!!

~Voornemen / Intention~

2011-02-19T23:39:00.000-08:00

http://bit.ly/dYBD9W

Iedere stap is vrede.De stralende zon in mijn hart. De stralende zon is mijn hart. Elke bloem beantwoord mijn glimlach. Hoe groen en fris al wat groeit. Hoe verkoelend de wind.Elke stap gezet in vrede, veranderd de weg zonder einde in een blijmoedig pad.

Tich Nhat Hahn

Ik heb besloten dat ik ga lopen. Niet voor de gezondheid en niet voor de vrede en ook niet voor het lekkere gevoel wat je ervan krijgt maar puur, omdat ik geen geld meer heb voor benzine. Met een hele vakantie voor de boeg maakt dat helemaal niets uit, want zeeeen van tijd en lente in aantocht. Ik ben er bijna helemaal klaar voor. De wandelschoenen staan nog in de bestelling bij God, net als het mooie weer, maar ach.....niets houdt mij tegen de eerste stappen alvast te zetten en toch stiekem te genieten van de frisse lucht, het gevoel van vrede en de het idee dat ik mijn gezondheid een plezier doe.Gisteren ben ik gaan lopen, karretje mee voor de boodschappen(zo'n fleurige rode gebloemde tas op wielen), muts op en sjaal om en lopen maar. ik was zo opgefrist dat ik later nog een keer ging om vergeten elastiekjes te gaan halen. Twee wandelingen op een dag....HEERLIJK!!!!!!Straks ga ik lopend naar de kerk, en vanmiddag verzin ik ook nog wel wat wat ik lopend kan gaan doen.Dit wordt een prachtige dag!Elke stap is vrede!

~Valentine~

2011-02-13T12:37:00.000-08:00

~Woordeloze woensdag,maar dan op donderdag~

2011-02-10T01:25:00.000-08:00

~Loslaten/ letting go~

2011-02-08T00:33:00.001-08:00

www.hk-art.nl

Gisteren verjaardag van dochterlief.

Ze had zelf maar gebeld of er mensen wilden komen. Alleen de vriendin van mamma was niet genoeg. Na de verjaardag van zoonlief, waar gewoon niemand kwam, had ze zich ingedekt. En zo kwam moeder en vriendinnetje, en gelukkig ook de enige familielid, die zijn gezicht hier af en toe nog laat zien. Moedig vind ik dat! Na alle stormen en kwaadsprekerij aan te moeten horen over mij, toch nog hier te komen. Helaas liet ik me wel verleiden tot gesprek over.... en werd het een heftige discussie. Ik kreeg de volle laag, even doorgebrieft van hoe er over mij gepraat wordt.

Maar dat wil ik helemaal niet weten.

Ik wil niet meer besmet worden met zoveel nijd en boosheid en schuldgevoelens van hen die mij en mijn ouders de afgelopen jaren zo in de steek hebben gelaten, omdat ze zich verscholen achter hun gezin/werk/sport/vrienden. Ik wil het gewoon niet meer weten. Ik heb mijn best gedaan, maar dat ik geen werk had(maar wel een gezin zonder vader), had voor hen geen reden mogen zijn om dan maar ALLES aan mij over te laten. Het ging nml niet om mij maar om onze ouders. Een goed afscheid is tussen hen nooit genomen. Er is geen tijd vrijgemaakt voor gesprek en verdriet delen. Er is geen tijd vrijgemaakt........in plaats daarvan kwamen excuses waarachter verscholen werd. En irritatie om het verdriet van de achtergebleven ouder.

Ik weet dat ik voor gerechtigheid niet bij hun moet wezen. Ik weet dat ik voor mijn geluk niet bij hun moet wezen en ik weet ook dat ik voor waardering, dat zij nauwelijks iets hoefden te doen niet bij hun hoef te wezen. Het is een heilloze weg als ik die op ga.

Ik wil dat niet meer,

Ik kies voor een andere weg.

Ik kies voor verwerken en dan loslaten.

Het verdriet wat ik meedroeg heb ik bij God neergelegd,

de pijn heeft hij doorsneden,

de eenzaamheid weggenomen,

het alleen zijn veranderd in samen zijn,

ik heb mijn bevestiging gekregen.....

Nu hoef ik alleen nog maar te vergeven.*

Zal niet makkelijk zijn,

maar dan ben ik pas echt vrij.

* vergeven is loslaten van hoop dat het anders kon of anders moest.

Het is loslaten van alle boosheid en beschuldigingen en oordelen.

Loslaten van alle pijn en het verdriet.

Vergeven is ophouden het tijdelijke eeuwig te maken

__________________________

It was daughters birthday yesterday.

She called anyone ,so they would come. Moms friend and her son were not enough. After birtday of son, when just nobody came, she made her arrangements for callers.nd so her friend and mother came and a relative who comes occasionaly. I call that possitivly brave!! After all the storms and having to listen to the slander about me, still to come. Unfortunatly I let myself tempted to talk about.....it became a fierce debate. I got the full blow, hearing how they talke about me.

But I don't want to know that!

I will not be contaminated by so much envy and anger and guilt, by those who abandonnend me and my parents the last few years, because they were hiding behind their family /work/sports/friends. I just don't want to know it anymore. I did my best, and though I had no job( but I did have a family with no father) it should not be the reason to leave me doing it all alone. It was not for me, but for our parents. They have not taken the time to say propperly goodbey oufather, to talk, to share grieve. They made no time....instead they hid behind excuses and were irritated about the grieve of the left-behind parent.

I know that for justice I can't come to them.

Nor for my happiness. Nor for appreciation for what was possible for them while I served my parents.

It's a hopeless road to go on.

I don't want that anymore.

I chose a different path.

I chose to process and release.

The sadness I was carrying I handed over to God.

He cut the pain,

removed the loneliness,

changed being alone into being together,

I recieved my confirmation.

All I need to do now, is to forgive.

It won't be easy,

but only forgiveness sets me free.

~Dankbaar~

2011-02-06T11:58:00.000-08:00

"Bye dear" by Bibje

Ik had willen vertellen over de gebeden die voor mij opgedragen worden, van de healing die ik ontvang, van de tranen die weggespoeld worden door Gods genade, van de bevrijding van zoveel zware lasten....Maar ik weet niet hoe, ik heb geen woorden die de lading dekken.
Ik ben zo overweldigd door alle hulp, door de liefdevolle bediening, door de zegeningen die ik maar blijf ontvangen....Ik ben overweldigd door zoveel genade.

Is dit wat jij (Wim) bedoelde toen je zei dat ik beloond zou worden voor mijn onvoorwaardelijk geven van liefde en aandacht al die jaren?
Is het nu dan zover?
Heeft God mij nu in zijn handen genomen,
en mag ik dan nu eindelijk de rust gaan ervaren van thuiskomen?

____________________________________

I wanted to tel about the prayers that are prayed on my behalf. The healing I recieve, the tears that are washed away by Gods grace, the liberation of so many heavy loads..... But I do not know how, I have no words for it. I a so overwhelmed by al the help, by the loving ministry, the blessings I keep recieving....I am overwhelmed by so much grace.

Is this what you (Wim) meant when you said I would be rewarded for giving my unconditional love and attention al these years?
Has it finaly come?
Has God taken me in his hands now,
and can I finally come to experience the peace of home?

~

Happy Birthday

2011-02-04T06:44:00.000-08:00

12 Jaar geleden zag hij het levenslicht.

Wie had toen ooit kunnen denken dat veel de volwassen mensen om hem heen zo kinderachtig en zo wreed tegen hem zouden zijn. Wie had toen ooit kunnen bedenken dat al die mensen die ik toen mijn familie noemden nu in geen velden of wegen te vinden zijn. Wie had dat toch ooit kunnen bedenken.

Gefeliciteerd lief kind.

Ik wens jou nog veel jaren toe, en ik wens je veel mensen om je heen die wel liefdevol en warm zijn. Niet wanneer het hen uitkomt maar gewoon altijd , omdat dat het eerste en bovenal belangrijkste gebod is die we hebben meegekregen.

Heb de ander lief als jezelf!

Ik bedenk me nu dat veel mensen zichzelf wel erg moeten haten......

________________________________________

12 Years ago he saw the light.

Who would have thought that many mature people around him would be so childisch and even creul. Who could have thought that the people I called family just then, are nowere to be found today. Who could think of that?

'Congratulations dear child.

I wish you many years to come, with a lot of people around you that care a lot. No twhen it suits them ,but always , just because it is the first and most important commandment:

~Love one another as yourself~

I realize now that many people must hate themselves very much.

Lege tas

2011-02-03T03:07:00.000-08:00

Jarenlang sleepte ik altijd van alles met mij mee in een grote tas. Ik leek wel wat op mijn opoe, als je haar zag zag je haar tas. In die tas zat van alles. Een rolletje pepermuntjes en fruitsnoepjes die ook nog eens apart verpakt waren. Dat was dus dubbel uitpakken. Altijd had ze een flesje 4711 en later frisdoekjes van hetzelfde merk. Zakdoekjes, puzzelboekje en pen,wat te lezen, naaigerei voor het geval er knoopjes van de kleding afsprong. Je wist maar nooit toch? We hebben vaak dankbaar gebruik gemaakt van haar naald en draad. Ook had ze er altijd een sok op breipennen in zitten. Voor als ze zich verveelde wanneer ze ergens was. Ze was nml de geitenwollensokkenbreister van de familie. Mijn vader wou geen andere sokken dan de hare. Grijs, groen, rood gemêleerd. En zo had ze er nog veel meer in zitten. Portemonnee, zo'n grote waar je de briefjes niet in hoefde op te vouwen. Het had twee vakjes voor losgeld en een magneetje waar de centjes aan vastplakten....dat was het tussenschotje. Die tas...die staat nog bij mijn tante. Een gekoesterd bezit.

Jaren later deed ik dus hetzelfde. Natuurlijk begon ik bescheiden met alleen wat make-upjes en een portemonnee en zakdoekjes.Ik had niet veel nodig. Maar langzamerhand kwam er al meer bij. Etherische olietjes-parfum, pen, potlood, kristallen om mij te beschermen, rescue remedie van Bach voor het geval ik of de kinders iets overkwam. Mijn Nei-blad, voor als ik in de paniek schoot of een astma aanval kreeg, dan kon ik het weg Nei-en. Een pakketje eten, voor als ik honger had(en trillerig werd) en een flesje water ....Tja en dan de portemonnee, die inmiddels uitpuilt van de pasjes en mijn mobieltje. Ik had dan ook een grote tas,want in de luiertijd van de kinders kwamen die er ook nog bij, met toebehoren. Ik heb wat afgesleept. Mijn schouders deden er zeer van en ik had mijn handen nooit eens echt vrij. Letterlijk een rugzak....Hoe het kwam dat het door de jaren heen steeds meer werd weet ik ook niet hoor. De luiers zijn verdwenen maar de grote tas is er nog jaren geweest. Van rugzak naar zo'n "schuin over de borst-tas"(zat voor geen meter ook dat nog) en toen kwamen de schoudertassen. Van bruin naar paars en als laatste een roze. Ik begon er al meer van te balen maar kon echt niet minder meenemen. ECHT!

Vorig jaar was ik het ineens zo zat dat ik de tas van dochterlief van de haak pakte en die vulde met mobiel,portemonnee en make-upjes en verder niks!
Wat een verademing.....
Ik beloofde mezelf plechtig dat ik het nooit meer zo ver zou laten komen!!!!
U raadt het al,
dat is me dus niet gelukt :-(
Voor ik er erg in had kreeg ik de rits niet meer dicht! En zwaar dat hij werd....ook dat nog. Mijn schouder bezweek er zowat onder. Ik heb echt een aantal keer een grote opruiming gehouden hoor, en dan ging het ook best wel eventjes goed....maar ja, het bleef zeuren.
Ik heb hem nog steeds, hij is zo leuk(zie foto)
Hij is wat versleten, een beetje uitgewoond, maar ooo zo licht.
Jawel, het is me gelukt !
Hoe ik dat gedaan heb?
Ik heb mijn 'rugzak' geleegd. Ik heb losgelaten en weggedaan, alles wat mij gevangen hield in angst en afhankelijkheid. Dus weg kon de Rescue, en de beschermingskristallen, de mini-chembuster, het Nei-blad, het waterflesje en het overlevingspakketje eten. Ik heb het niet meer nodig......Godzijdank!
Hoop dat mijn tasje nu voorgoed licht blijft.

~

this time no translation...please use google translate.

Drie weken / Three weeks

2011-01-31T01:01:00.001-08:00

Het is alweer drie weken geleden.

Drie weken van zuivering.

Drie weken van heel hard groeien en heel hard ontdekken.

Hoe diep ik erin gezeten heb en hoe veel ik nog op te ruimen heb.

Elke dag krijg ik wel een openbaring lijkt wel en elke dag moet ik weer opnieuw mijn positie voor God innemen.

Waar sta ik nu in mijn leven?

Waar wil ik heen?

Welke kant word ik op gestuurd?

Het is een groot avontuur en ook best wel eens een angstig avontuur. Ik moet loslaten wat ik zo krampachtig vasthield, uit angst ten onder te gaan.(lees ziek te blijven/worden/dood te gaan) Ik mag vertrouwen dat ik dat alles helemaal niet nodig heb om ten volle te leven. Ik mag de vrijheid en de vreugde die mij is beloofd gewoon pakken. Ik mag dus opruimen. En het gekke is dat ik nu besef dat dat al een tijdje gaande was. De weg was al bereid. Nog niet bewust, maar er waren al heel wat zaadjes gezaaid in mijn hart. Ik had al dingen losgelaten. Ik had al afstand genomen. En nu is de tijd gekomen om het ook allemaal op te ruimen.

Dozen vol staan al klaar,

en ongetwijfeld komen er nog meer dozen bij.

De eenvoud die ik nastreefde al die jaren, die is nu begonnen, met het opruimen van alles wat mij heeft gebonden aan angst en afhankelijkheid. Ik hoef het niet zelf te doen,

het is al gedaan voor mij,

al wat ik mag doen is er naar uitreiken.

_________________________________________

It's been three weeks.

Three weeks of purification.

Three weeks of growing and discovering.....

How deep I have been in it all and how much I have to get rid of.

Everyday I have a revelation, and everyday I have to take my position before God again.

Where am I In my life?

Where do I want to be?

Where is God leading me?

It's a huge adventure and a scary one. I have to let go what I held so anxious in my hands(so scared to become ill, stay ill or even die) I may trust in God, I don't need this! In him I can live fully and the freedom and joy that was promissed me is there for me to reach forward to.

So I may clear all the clutter. And the strange thing is, He sowed his seeds in my heart a long time ago. The road was already prepared. I had it al hidden away in boxes and sideboards. Now is the time for it all to clear.
Boxes full of it are awaiting. Undoubtedley there will be more.

The simplicity I pursued all these years has started with clearing all that had me tied to fear and dependency. I don't have to do this all on my own!

It's already been done,

and all I have to do is to reach for it.........

2011-01-19T01:27:00.001-08:00

Zou je zo zijn geweest als je door iedereen geliefd was? Als alles mogelijk was geweest om jou maar te kunnen helpen, omdat geld geen rol speelde?Als je nooit hoefde te smeken om de meest elementaire dingen , gewoon, omdat er altijd geld genoeg was?
Als iedereen je even aardig zou vinden?
Als familie zich allemaal als volwassenen hadden durven gedragen en jou hadden willen opvangen, in al je wanhoop van het in de steek gelaten zijn, door de meest belangrijke figuur in je leven? Zou het allemaal zo zwaar zijn geweest als je vader er nog elke dag voor je was geweest?
Opa nog leefde?
Oma nog leefde?
Je ooms er voor je wilden zijn?
En de opa en oma en ooms en tante van jouw pappa's kant niet onzichtbaar waren geweest?
Zou je dan nog zo druk, zenuwachtig, eenzaam, wanhopig, boos en verdrietig zijn geweest?

Of zou je dan, net als het kleine peutertje van toen, vol levenslust zijn, vol vertrouwen in het leven en wat komen gaat?
We kunnen er alleen maar naar gissen.
En hopen dat God zijn ingang bij jou krijgt.
Zodat je niet meer afhankelijk bent van de mensen om je heen maar stevig staat in zijn vrede en zijn kracht en zijn liefde.

~Gedoopt/ Baptism~

2011-01-09T06:02:00.000-08:00

She by Bibje

Vandaag was het dan zover.
Wat ik 20 jaar geleden al vertelde aan mijn moeder heb ik nu echt gedaan!
Ik ben gedoopt.
Ik heb mijn hele ziel en zaligheid laten zuiveren door onderdompeling in het water.
Ik kan nog niet zeggen hoe ik me nu voel en wat er veranderd is, het is allemaal zo overweldigend geweest. De getuigenis, de onderdompeling in brrrrrKOUD water , de gebeden daarna, de zalving en de indaling van de Heilige Geest. De felicitaties en de kadootjes die ik niet verwacht had maar OOOOOOOO wat mooi!!! Al die mensen die me zoenden en omhelsden. De tranen van mijn oom. De zon buiten en dat warme gevoel wat ik had en nog steeds heb. Al die woorden die over mij zijn uitgesproken, al die beloftes in Jezus naam. Ik moet het eerst laten bezinken, tot me door laten dringen.
Wat is er nu eigenlijk anders?
Ik ben alleen koppie onder gegaan.

En toch,
stond de wereld even stil,
tikte de klok even niet maar was er eeuwigheid,
ging de hemel open,
en werd ik een ander mens.

______________________________

Today was the day.
What I told my mum 20 years ago I wanted to do, I did this very day!
I've been baptised.
I gave heart and soul to be purified in the water.
I can't tell you how I feel and what has changed, it's been all so overwhelming. The testimony, the emersion in brrrrrrr COLD water, the prayers after, the anointing and the descent of the Holy Spirit. The congratulations and the gifts wich i did not expect but OOO they are so beautifull!!! Al the people who kissed and hugged me. The tears of my uncle. The sun outside and that warm feeling I had and still have. All those words pronounced over me, all those promisses in Jesus name. I have to let it sink in.
Because what really is different from this morning?
I only went for a dip, didn't I?

And yet,
the world stood still for a while,
the clock stopt ticking, eternity was there.
Heaven opened up,
and I became different person.....

~

even rust

2010-12-27T02:50:00.000-08:00

"Handen" van mijn vader en zoonlief en dochterlief op de Intensive Care.

Het was een lege kerst voor ons.
Geen ouders meer om het mee te vieren.
Zoonlief die maar naar pappa was gegaan waardoor ik en dochterlief met zijn tweetjes over waren. Ik had het nog wel overleeft, met een film en warme chocomel op de bank,maar voor dochterlief, die nog immer niets verwerkt heeft van de afgelopen drie jaar, was die stilte bedreigend en erg moeilijk. Ze wilde weg, ergens heen, vriendinnetjes laten komen om te logeren, de dagen overschreeuwen......alles om maar niet stil te hoeven staan bij ons gemis. Om maar niet te hoeven voelen. Om maar te vergeten.Net doen alsof.
Ik ben blij dat we even rust hebben.
Oud en nieuw nog en dan kunnen we weer gewoon verder leven.
___________________________________________

It's been an empty Christmas for us.
No parents to cellebrate it with.
Son went to his dad, daughter and I were alone together. I would have survived with a movie and a hot chocolate on the couch, but for my daughter, who still hasn't mourned over the last three years, the silence was threatning and very difficult. She wanted to go out, having girlfriends to come over, scream the day away....all so she would not have to remember our loss. So she would not have to feel. So she could forget. Just pretending.
I'm glad this part is over now.
Only newyears eve to come...and then we can go on living "peacefully".

Above a picture of mij fathers hand when he stayed at the Intensive care, just waking up from his coma. The other hands are from my son and daughter.

~

His birthday/ zijn verjaardag

2010-12-25T23:27:00.001-08:00

Mis je nog elke dag.

Can't stop missing you.

~

Bijna kerstmis/nearly christmas

2010-12-21T21:55:00.001-08:00

mijn bijdrage op mams@work

Nog twee dagen en het is de dag voor kerstmis. Ik moet nog van alles doen:
1- Jurk voor dochterlief regelen voor het kerstdineetje vanavond.
2-Dochterlief heen en weer rijden naar optreden in de stad.(ze gaan kerstliedjes zingen in het winkelcentrum)
3- Nu chocomel maken voor het ontbijt. Broodjes smeren voor school!
4- Kleding klaarleggen.
5- Zoonlief bewerken dat hij zonder zeuren naar school gaat.
5- Zelf kleren aan doen, en make-upje doen en haren doen....
6- Dochterlief aansporen vooral niet te treuzelen met aankleden.
7- Grijze bak aan de weg zetten(moet ook alles zelluf doen:-( )
8- Zoonlief naar kanjerclub brengen vanmiddag en er een tijdje bij zitten(boekje maar mee nemen)
9- Huis netjes maken en dan toch maar eens de kerst binnen halen(nog steeds geen boom enzo)
10- Even een diepe ZUCHT slaken.
Ik ga het redden!
Nog drie dagen...dan hebben wij hier ook EINDELIJK vakantie!!!!!!

____________________________

Two days and christmas eve is there. There are a million things I have to do:
1- Finding a pretty dress for daughters Christmas dinner at school.
2- Driving daughter to and from choir practice and presentation.(they will sing christmas carrols in the mall)
3- make choclate and sandwiches for school.
4- prepare the clothes daughter and son will wear today.
5- Work on son so he will go smoothly out of bed this time.
6- Put my clothes on, make-up and hairdo....
7- Make daughter do the things so she won't delay everthing.
8- Get son to giant-club at the church this afternoon andf be there for a while(don't forget to take a book with me)
9- Do some house cleaning.
10- Take a deep breath.
I'm gonna make it.
Three more days to go....then finally we have our Christmas holliday!!!!

Dankbaar/Gratefull

2010-12-18T22:50:00.000-08:00

"I love me" by Danielle*

Goedemorgen,
ik ben al een tijdje op en had even geen zin meer om terug te kruipen.
En wat doe je dan als je je broodje en theetje op hebt?
Computeren dus.
Nadat ik afgelopen dagen weer wat schokken en onthullingen te verduren heb gehad zat ik net wat doelloos plaatjes te kijken op de blogs die ik volg. Geen zin om nu te somberen, geen zin om te klagen, het is uiteindelijk niet mijn schuld dat het gebeurd is en het is ook niet mijn schuld dat een ander alleen maar haat kan voelen naar mij toe. Tijd om het los te laten dus.
In navolging van de blog van Danielle schrijf ik 6 dingen op om dankbaar voor te zijn.
Het is per slot van rekening bijna kerstmis...

1 Het is me gelukt om deze week, zonder een cent uit te geven, toch elke dag een gezonde maaltijd op tafel te zetten. Dit dankzij lieve vrienden die de voorraad kast hebben aangevuld en mijn eigen planning om goed uit te komen!!! Bless You lieverds!

2 We zijn vorige week gratis naar de film geweest, met drinken en popcorn! Merci Maris!!!!!Godbless.

3 Broer heeft me ondanks de strijd die er sinds de dood van mijn moeder is ,toch gebeld ivm ziekte "kleine" broertje. We zijn er nog lang niet, maar er is een opening.

4 Ik heb weer een boek verkocht, nadat het een paar maanden stil is geweest op mijn verkoop account.

5 Dankbaar voor alle gebeden die voor ons worden opgedragen.

6 En de beste verassing van allemaal; vonden wij vrijdagavond een heel groot kerstpakket voor de deur. Wie deze kerstman/vrouw is geweest weten we niet, mochten we niet weten. Maar ooo als je dit leest, JE HEBT ONZE AVOND HELEMAAL OPGEFLEURD!
Bless You

__________________________

Goodmorning.
I have been up for a while and did not want to go back to bed.
And what do you do when breakfast is eten and tea sipped away?
Excactly, you sit down and turn on the PC.
After dealing with a schock and learning some things about the way he is looking at me, I vieuwed aimlessly at pretty pictures on the blogs I follow. I don't want to feel down! I don't want to lament. It's not my fault it happenend, and it's not my choice to hate that much. Time to let go.
In imitation of Danielle I decided to write down the things I am gratefull for.
After all it's nearly Christmass....

1 I've done it this week. Whithout spending as much as a dime I managed to survive this week. We had good food on the table every day thanks to my dear friends who helped to fill my pantry. My own economical ways also helped a lot. BLESS YOU ALL!!!!!!

2 We've been to the movies last week, with popcorn and soda al in one package. For free!!!Thanks Maris, Bless you....

3 Brother called me about illness of "little" brother, even though we are not on speaking terms since my mother died. We have a long way to go, but there is an opening.

4 I've sold a book after silence on the sales account for a few months.

5 So thankfull for all the prayers dedicated to us.

6 Last but certainly not least; we found a huge Christmass gift in front of our door fridaynight. Whoever is the Santa ,he/she will not reveal him/herself. So if you are reading this...YOU MADE OUR NIGHT!!!!!!!Bless You....

~

~We kunnen nog lachen~

2010-12-17T03:13:00.000-08:00

Gisteren verrast met een bezoekje van Zus!
Was alweer een tijdje geleden. Door ziekte en zeer, en grote en kleine dippen hadden we elkaar amper gesproken. Ze zag er moe uit. En dunnetjes. We keken elkaar aan met zo'n blik van;
"Het leven is loooooodzwaar".
Kopje thee dan maar?
"Ja lekker".
CV wat opgeschroefd, want uit bed was het toch wel een stuk kouder dan erin.
En lekker op de bank genesteld. Nou kom maar op dachten we beiden.
En ja hoor....Daar kwam het:
Eerst gal spuwen,
alle ellende leggen we dan voor ons neer,
al dan niet vergezeld met tranen,gezucht en gegrom om ons vervolgens wanhopig af te vragen waarom ons dit toch steeds weer overkomt. Ik deed er na een week ziek en wanhopig zijn grif aan mee. Voelde ook wel lekker om even weer helemaal door het stof te gaan. Ik bedoel maar, het is toch ook zo! Als ik alles op een rijtje zet heb ik een aardige CV in 'ROT LEVEN'.
"Ik snap het niet hoor,"zei Zus,
"als er echt iemand daarboven is,waarom laat hij dit dan gebeuren?"
"Ik weet het niet,"zei ik zuchtend.
Terwijl ik me afvroeg of God hier überhaupt wel iets mee van doen heeft. Lichtelijk in de war over deze wending in het gesprek en mijn geen idee hebben over het waarom van alle dingen, die ons overkomen, nam ik nog een slok thee.
Ik had werkelijk geen antwoorden.
"Omdat we het aankunnen zeker,"zei ze wat schamper."Je krijgt dat wat je dragen kunt."
"Nou dan ben ik bere-sterk", zei ik tegen Zus.
"Ben je ook", zei ze daarop.
"Nou lekker dan, ik wil dit helemaal niet!"Ik.
"Neuh!" Zus.
Slokje thee.
"En ik maar visualiseren....helpt allemaal niks." Zus.
"Neeeee, kan visualiseren wat ik wil maar het is er nog steeds niet hoor, wat ik zo graag wil." Ik.
ZUCHT
Nog een slokje thee.
"Maar we kunnen nog lachen!" Zei Zus net toen ik op mijn zuurst keek.
"Jah?" Ik terwijl de lach al om mijn mond krulde.
"Jaaaa zie je wel, je doet het al."
Gelukkig....
we kunnen nog lachen.

_________________________________

Yesterday I had a surprise visit from Sis.
It had been a while. Sickness and stuff, big and small problems made us not talking to one another. She looked tired and thinish. We looked at eachother with that look.
"Life sucks!!!"
Cuppa tea?
"Yes please!!!"
Central heating a degree higher, outside the bed it was a lot colder than inside. I sat snug on the couch. Lets have it out we both thought. And yes, there it came;
first we complained a lot, together with or without tears and sighs and growls. And then we asked ourselves desperatly why, for gosh sake, it always happens to us?????? After a week of being ill and feeling down I howled toooo, much to my own pleasure. It felt good going through the dust, I mean....life sucks,doesn't it. When al things come together I can make a huge resume of 'a rotten life'.
"I don't get it," said Sis,
"when there is realy someone up there(roling her eyes upwards) why does het let these things happen???"
"I don't know, " I said with a sigh.
Meanwhile wondering what God had to do with all of this. A bit confused about this bend in the conversation and not knowing the why of things that happen to us, I took a sip of tea.
I really had not a clue.
"Because we can handle it I guess," Said Sis contemptuously. "You get what you can carry."
"surely, I am as strong as a bear ."I said to Sis.
"Wel you are!." Said Sis.
"Great, I did not want this!." Me.
"Nah." Sis.
Sip of tea.
"I still keep on visualising...wont do me any good though!"Sis.
"Noooo, I can visualise what I want, but what I want still isn't there."Me.
BIG SIGH
Another sip of tea.
"But we can laugh though!" Said Sis just when I had the sour look on my face.
"Yeah?" I said while my mouth started curling in the corners.
"Yeah, I see you doing it right know."
Thank God!
We still can laugh about it.

~

~Wanneer is dat nou gebeurd/ when did this happen?????~

2010-12-10T08:51:00.000-08:00

Vandaag een klein fotoshootje gehad.
Best wel schokkend eigenlijk.
Ik ga al jaren niet meer echt op de foto. Wil niet zo graag meer. Meestal ben ik degene die de foto's maak. Soms heel soms waag ik me aan een zelfportretje. Maar daar schrik ik dan weer zo van dat ik het daarna weer en hele tijd laat. De laatste mooie foto maakte de verpleegster op de ic toen mijn vader ontwaakt was uit zijn 52 dagen durende slaap-coma. Dat was een mooi foto...de blijdschap straalde er vanaf, bij ons allemaal. Daar zag ik er nog wel fris en fruitig uit. Daarna zijn de foto's er niet beter op geworden.
Erger nog,
er is iets gebeurd met mij.
In die drie jaar heb ik mijn jeugd afgelegd.
Ik zie er niet meer uit als een jonge meid.
:-(
Waar ik op mijn dertigste nog uitgemaakt werd voor een van mijn eigen leerlingen door een moeder die kwam praten over haar dochter en dacht dat ik een klasgenootje was, kan ik daar nu alleen nog maar van dromen. 13 Jaar later zijn de kreukels onverbiddelijk in mijn gezicht gekerft en wat ik ook doe, ze gaan niet meer weg. De zorgen staan gegriefd tussen de ogen en de (zogenaamd) gezellige lachrimpeltjes, de hangwangen, de witte slierten in mijn lange haar......ja laat ik maar ophouden.......Ergens onderweg naar nu is er iets gebeurd waar ik niet eens door had dat het gebeurde.
VRESELIJK!!!!!!!
En nu kom ik in de krant met die foto.
Er wordt mooi niet gefotoshopt, daar beginnen ze niet aan.
Klaar ben ik ermee.
Weg illusie dat ik er nog best wel jong uitzie.
ZUCHT
Nou ja........

_______________________________________________

Had a little fotoshoot today.
rather shocking actually.
I don't get myself fotografed much. I don't want to anymore. Usually I am the one taking the pictures. Sometimes I dare to make a selfportrait. Being agahst about it and not do it again for a while. The last beautifull picture was taken after my dads awakening of the 52 days of sleepcoma. We were al so happy, it radiates of the picture. I looked fresh and sparkling there. After that the pictures did not get any better.
Worse
Something happened to me.
In those three years I layed down my youth.
I no longer look like a young girl anymore.
:-(
At thirthy I looked like my pupils at school, them being 16 years of age. Parents often thought I was one of there childs classmates. I can only dream of that now 13 years later.
Wrinkels, frowns, silver in my long hair, jowls, do I need to go any further???? Somewhere down the line something happened to me and I did not even notice it happening!
APPALLING!!!!!
And now that picture wil be in the newspaper!
Noooo there will be no fotoshopping, don't be daft.
As ever!
Gone is the illusion that I am still looking like a young girl.
Well....Well......

~

~Pretty Pictures~

2010-12-07T04:33:00.001-08:00

Took some pretty pictures on my walk this morning.
Makes me thankfull I live in this neighbourhood. Where we can hear the horns of the ships which are blowing because of the sea-fog and were I can see the lighthouse shining its light in the bedroom at night.(like I used to have at home when I was a girl) It's the end of the dry land, after that, all there is, is salt water. And across there are the isles........but not today, today they are hidden in a veil of misty curtains......

~

~SinterklaasGOEDHeiligman~

2010-12-06T05:29:00.000-08:00

2007
Het was een echte "Hoor de wind waait door de bomen" Sinterklaas.
Ik liep met een zak met wat kadootjes over de donkere winderige parkeerplaats naast het ziekenhuis. Mijn ouders lagen daar beiden opgenomen. Mijn vader had nog niet zo lang te horen gekregen dat hij nooit meer beter zou worden, mijn moeder had van alle ellende een zware longontsteking opgelopen. Ik was alleen. Nu mijn ouders beide niet van de partij zouden zijn hadden mijn beide broers besloten dat ik het maar gezellig alleen met mijn kinderen moest gaan vieren. Mijn ene broer wou niets meer vieren, mijn andere broer ging het gezellig met zijn schoonfamilie vieren. Ik was moe van maanden heen en weer rijden, verdriet en wanhoop en eenzaamheid. Sinterklaas....het zou nooit meer hetzelfde worden. Nog geen maand later stierf mijn vader.

2010
Sneeuw met Sinterklaas.
Oma leeft ook niet meer.
De eerste Sinterklaas van vele die ik met mijn gezin alleen zal vieren.
We zijn er alledrie aangeslagen van. De week ervoor is dan ook vol boosheid en tranen en slecht humeur. Van alles gaat mis, en het "gebrek aan" is nu wel heel erg duidelijk. De zak wordt gevuld met een laagje kadootjes. We doen ons best maar bij mij komt de sfeer er niet echt in. Gelukkig hebben de kinderen nog feestelijkheden op school en komen zij wel aardig in de stemming.
Pappa belt op om te vragen of ze bij hem willen logeren....ja willen ze wel....ik voel me nog ellendiger, Sinterklaasweekend alleen? Dochterlief wil achteraf toch liever thuis blijven. Gelukkig denk ik stiekem......

Sinterklaasavond.
Zoonlief kwam blij thuis, opgelaten ,vrolijk, hij heeft er zin in.
"Wat doen, nu de kadootjes meteen maar?" vraagt hij. "Nee "zegt pappa, "straks als ik weg ben". Zoonlief schrikt even, "maar je zou erbij zijn?" Hij en dochterlief zeuren wat en oke...pappa blijft en eet mee. De kadootjes gaan in de zak(en in ene is ie toch vol O joepie) Maar wat nu? Wie gaat de kadootjes bij de deur zetten en op het raam kloppen? wil zoonlief weten. Hij zit er behoorlijk mee in zijn maag. Pappa wil niet, ze geloven toch niet meer dus waarom die zak bij de deur???
Omdat dat zo hoort volgens zoonlief! Hij piekert en piekert en bedenkt dan dat hij het zelf gaat doen. Of ik mee wil werken. Maar tuurlijk!
En zo bedenkt hij dat "Ik zogenaamd de katjes gaat zoeken in de tuin en dan loopt ik om en klopt op het raam en jullie moeten dan zingen natuurlijk en dan komt ik later weer binnen en mogen jullie de zak pakken."(Dat alles zegt hij aan een stuk door in mijn oor, het is wel geheim he)
Zo gezegd zo gedaan.
Zoonlief loopt naar buiten, roept naar de katjes..."WOOOOOOLKY THEEEODOOOOR"
en ik hoor hem door de steeg rennen. Dan horen we een geroffel op het raam en gaan we snel zingen.(Ik en dochterlief, pappa grijnst wat meewarrig, hij vind het maar raar.)
Ik loop naar de deur en zoonlief komt hijgend de keukendeur binnen met de mededeling" Ik kan ze niet vinden hoor!?!"
"Moet je kijken" zeg ik" Sinterklaas is geweest," en zo begint zoonlief te glunderen en kijkt tevreden en blij om zich heen. Nu kan het feest beginnen.

Half negen gaan we naar bed. Als ik nog wat vergeten ben in de auto moet ik naar buiten en warempel, daar staat nog een zak. Ik roep naar de kinderen en zeg dat Sinterklaas nog een keer geweest is. Ze hollen in pyama naar beneden en zoonlief begint uitgelaten de kadootjes te verdelen. "OOOOOO kijk mam,", ze zijn blij verrast. Dochterlief rent naar de deur en roept heel hard,"Daaaankjeweeeeel voor wie de kadootjes bij de deur heeft gezet!!!!"
Wat voelen wij ons gezegend dit jaar.
Het is de eerste van vele Sinterklaasfeesten die ik met mijn gezin allleen vier.
Het is de mooiste tot nog toe!

~

~Snow~

2010-12-04T05:59:00.000-08:00

Pretty picture at the front of our house

Wolky the cat loves the snow

Can't get enough of it

~Blijvend in prijs verlaagd????~

2010-11-29T06:00:00.001-08:00

Albert Hein.
Half twee in de middag,
dochter net naar school gebracht en nu een verzoekje van zoon aan het inwilligen.
Loop door de winkel op zoek naar chocopepernoten en de dubbelfris van huismerk. Die is hier favoriet en scheelt 30 cent met de echte. De smaak doet er niet van onder!
De pepernoten zijn er niet meer in merk euroshopper...dat wordt dus AH...is een stuk duurder. De zak is nml de helft minder zwaar! ZUCHT....nou ja voor een keer....op naar de frisdranken afdeling. Ik loop blij en zelfverzekerd op HET PAK af, want tot mijn grote blijdschap hadden ze deze vorige week (of de week ervoor, daar wil ik even vanaf wezen) BLIJVEND IN PRIJS VERLAAGD. Jaha....voor 58 cent voortaan. Affin, ik bukte dus om twee pakken te pakken...zag het rode BLIJVEND IN PRIJS VERLAAGD er al niet bij hangen....viel mijn oog op de prijs.
79 cent!
?
Ik heb nog even ongelovig staan kijken. Er schoten allerlei gedachtes door mijn hoofd; "Zie ik dit nou goed? Vergis ik me niet? Zal ik het eens scannen?Misschien is het wel een foutje???"
Kan toch?
Ik heb een van die knullen gevraagd hoe het kon dat dit artikel wat vorige week nog blijvend in prijs verlaagd was nu zo veel duurder was dan voor de verlaging. Hij keek me aan, keek naar de prijs, frummmelde wat aan het prijskaartje en wist het eigenlijk ook niet. "Weet u wat u moet doen" zei hij in ene met zo'n 'ik heb het licht gezien blik' in zijn ogen. "Ziet u die meneer daar met dat pak aan?" Ja die zag ik."Hij kan u er vast meer over vertellen!"
Ik naar die meneer...de filiaalmanager. Stelde mijn vraag weer. Hij raakte wat in de war, kleurde licht en liep maar even mee, want hoe kan dat nou? De AH is zijn prijzen toch blijvend aan het verlagen? Echt mevrouw, we hebben al heel veel artikelen in prijs verlaagd. "Maar deze niet, deze is in prijs zelfs verhoogd" Hij begon zijn riedeltje opnieuw te vertellen, maar dat kapte ik af. Ik vond namelijk, zo zei ik hem, dat ik de laatste tijd niet bepaald goedkoper uit was maar juist duurder . En dat terwijl ik precies hetzelfde koop! Hij probeerde het nogmaals....."Maar dit is niet goedkoper geworden . Het was vorige week goedkoper(ik liet hem de bon zien die ik nog had), en nu is het duurder." Zei ik.(wat kan mij die omzetcijfers schelen, dacht ik erbij)
"Ja dat is wel raar ja....ja vandaag zijn de kaartjes vervangen zie ik. Ja dat is wel een heel verschil ja....nee ik weet het ook niet....dat moet ik op het hoofdkantoor navragen..." "Nou graag!" zei ik.
Hij keek wat ongelovig(meent ze dat nou???) en zei toen dat hij dat zou doen en me dan laten weten wat er als antwoord was gekomen. En zo heb ik dus mijn tel nr gegeven en wacht ik nu op antwoord.
Wordt vervolgt dus!

:-)

~Tel je zegeningen/ count your blessings~

2010-11-27T05:50:00.001-08:00

Ik las mijn vorige blogpost nog eens door en schrok van de zwartgalligheid. Natuurlijk ,het is zoals het is, maar jee zeg, hoe kun je nog hoopvol zijn als je je zegeningen niet meer kan zien.
Ik moest wel even graven hoor, mijn zegeningen worden behoorlijk overschaduwd op het moment. Ik moest als het ware het licht weer aan doen en om me heen gaan kijken. En toen kwam ik toch op een aardig rijtje, eentje waar ik best wel trots op mag zijn ook,want een deel heb ik toch maar mooi zelluf gedaan weet je wel!!!! Met een beetje hulp van..........
Hier komen ze;

-
* Het hele jaar al weet ik rond te komen van 250 euro huishoudgeld in de maand met mijn twee kids. Hier koop ik ook alle extra's van zoals kleding en schoenen en kadootjes en schoolspullen, schoolreisjes en leuke dingen enzo.
* Na jaren van zeuren en onbegrip op de school van dochterlief is mijn kleine meid nu aangenomen op het leonardo. Eindelijk mag ze gaan vliegen!
* Dit jaar heb ik voor het eerst weer geëxposeerd. Ik heb welliswaar geen werk verkocht maar kreeg wel mooie reacties!
*Bepaalde schulden afgelost dit jaar.
* Zoonlief weer op school gegaan.
* Nieuwe vriendschappen zijn ontstaan.
* Een mooi schilderij geschilderd dit jaar.
* Geld teruggekregen op de energieafrekening.
* Voor ruim 300 euro aan boeken verkocht.
* Kleding verkocht, ruim 75 euro verdiend
* Er is ons veel geschonken, in liefde en vriendschap maar ook voedsel en kleding.
* Betalingregelingen voor elkaar gekregen.

Dan is het nu tijd om de hoop te pakken, het vertrouwen te hervinden en tot die tijd net doen alsof het allemaal al gelukt is.
Zal het toch allemaal nog goed komen(zou mijn moeder gezegd hebben).

_________________________________

I read my last blogpost and was shocked by its pessimism. Of course it is as it is, but gosh, how can one be hopefull if one does not see ones blessings. I had to dig deep. my blessings are very much overshadowed at the moment. Figuratively speaking , I had to turn on the light and look around me. Then I came on quite a list. One I am actually quite proud of too, because partly I did it all by myself you know!!!!!! With a little help from God and friends :-).
Here they come:

*This whole year I managed to live on 250 euro a month, wich includes money for fast growing kids and shoes for them, gifts for birtdays and schooloutings and stuf ,and so on.
* After years of ,isunderstanding and talking at the school of daughter, she has been adopted on the leonardo school for highly gifted children. At last she can fly.
*This year I had my first exhibition in years. Though I did not sell any paintings, I did get some very fine comments.
* I paid some of my debts away.
*Son is back in school after two years of homeschooling.
* Made new friends
* Painted a pretty painting last year.
* Had a refund from the enery company.
* Sold for about 300 euro's of books.
* Sold for about 70 euro's of clothes.
* We had may gifts in love and friendship but also food and clothes.
* Managed to get agreements about debt-payments.

Now its time to grab the hope. Recover the trust and till that time do as if it already has happened. Will all still be fine(as my mother would have said.)

~

**Illustratie van het boekje "Tel je zegeningen" van Nina Dulleck.

~hoop/hope~

2010-11-26T22:59:00.000-08:00

Ik was even weg,
druk met alles wat geen bloggen heet. Druk met onderzoeken voor zowel zoonlief als dochterlief, nieuwe school bezoeken en heen en weer rijden. En van alle drukte en stress ook nog eens ziek worden. En dan is het zomaar ineens december.
De goedheiligman was al een tijdje onderweg,maar ik ben er niet zo mee bezig. De kinderen wel natuurlijk, lootjes zijn getrokken op school en de surprises moeten nu gemaakt worden. Gedichten gerijmd. Maar mijn hoofd staat er niet naar.
Het was een hard jaar,
een schraal jaar, een schrapen jaar.
En de kadootjes berg is miniem dit jaar.
Voel me heel erg arm, en ik heb geen humor meer over. Ondanks alle zegeningen die er heus wel zijn geweest heb ik nog steeds het gevoel dat ik gestraft wordt voor iets wat mijn schuld niet is.
Ik wil deze maand niet.
Niet dit jaar.
Volgend jaar misschien,
als ik alles er beter voor staat,
als ik weer wat dingen afgelost heb.
Als ik weer een paar kleine feestjes heb kunnen vieren.
Wanneer ik weer hoop heb.
Ik wil voor hoop gaan.
Zodat ik recht op kan blijven staan.
Volgende maand zal beter gaan.
Volgende maand heb ik dat ene schilderij verkocht.
Volgende keer komen dromen WEL uit.
Volgende keer........

___________________________________________

I've been gone for a while.
Bussy with all that is not blogging.
Bussy with testing sondear and daughterdear, visiting new school and driving back and forth. And being ill because of the stress. And then suddenly it is december.
Saint Nicolas has been on its way for a while, but I am not thinking about it if I can.
The children are, bussy buying presents and making surprices and poems. But my head is full of other things.
It's been an harsh year.
Skimpy, scraping year.
And the stack of gifts will be tiny this year.
I am feeling so poor. Even though we had many blessings over the year I still feel as I am punished for something that was not my fault.
I don't want this month.
Not this year.
Mabey next year I will.
When things look less worse.
When I have payd of some of my debts.
When we have celebrated that a few times over.
When there is hope again.
I will go for the hope.
To keep me standing upright.
Next month will be better,
next month I have sold that one painting,
next time dreams will come true.
next time...........

~vergeten foto's/forgotten pictures~

2010-11-08T13:03:00.000-08:00

ouders 2/2007

kunstenares

oude huisje 2007

Ik heb ze al een paar keer bekeken op het cameraatje. Kan er geen genoeg van krijgen. Dan zie ik ons en ons oude huisje in drie verschillende uitvoeringen en ik zie jullie!!! Jou mam terwijl ik bij jullie op visite ben, en jou en pap op visite bij ons op mijn verjaardag....DE dag, waarop jullie mij het slechte nieuws brachten. Die dag, waarop de uitslag bekend was geworden. Dat het kwaadaardig was. De foto's daarna zijn van na jouw dood.....

We keken er verslagen naar. Zoonlief barstte in tranen uit, hij wou niet naar opa kijken.
Hij wou oma ook niet op de foto zien. Dochterlief liep weg om even later toch weer terug te komen en ik...ik slikte en zuchte diep,terwijl ik knipperde met de ogen.
Ik wist niet eens dat deze foto's in mijn bezit waren. Mijn vader had ooit wel een deel van de foto's doorgemaild maar de rest ? , die had ik zelf niet op de computer staan. Ook die van na zijn dood niet. Het kaartje had al die tijd in de camera gezeten en pas van het weekend toen we in het bos waren ontdekte dochterlief dat het kaartje vol was.
Vol met jullie dus.
Vol met herinneringen.
Vol met nooit meer.

_____________________________

I watched them several times on the camera. Can't get enough of it. I look at us, and our old house in three different styles. And I see you !!!!!You mum ,me being with you for a cuppa. And youy dad being with us on my birthday. THE day on wich you gave me that horrible news. The day we heared that is was malignant. The pictures following are from after your death.

We looked aghast at them. Son burst into tears, he wouldn't look at grandad. And het wouldn't look at grandma either! Daughter walked away upset, but came back....and I...I sighed, swallowd a lump and blinked the tears away. I didn't even know we had those pictures. My dad had once mailed some of them but the others I had not. Even those after he died were not in my possession. The memory-card had been in the camera all this time and only this weekend ,when we roamed the "woods" we found out that it was full.
Full of you!
Full with memories.
Full with never again....

~

2010-10-31T02:00:00.000-07:00

21 Dagen geleden schreef ik mijn laatste blogje.
Sjee zeg,
en weer ben ik uitgepraat.
Er is zat wat in mijn hoofd omgaat en zat wat ik aan het doen ben en wat me overkomt,maar erover schrijven lukt me gewoon niet. Ik ben inspiratieloos. De woorden stotteren op het vel. Er is geen flow, er is geen vanzelfsprekendheid. Er is geen blogje dus. Nou ja...wanneer ik weer rust heb zal het vast wel lukken. Vooral wanneer ik weer even echt helemaal alleen ben zonder verplichtingen. Want niets is zo funest voor de creativiteit als alle dagen druk in de weer zijn.
Nog even geduld dus!
______________________________________________

21 Days ago I wrote my last blog.
Gosh,
and again I am speechless.
There is enough whirling about in my head and enough going around and happening, but I just can't write about it. I have no inspiration.Words stutter on the page. There is no flow, no naturalness. There is no blog....Well ...it will be just fine when all is quite again. When I am totally alone whit no obligations. Cause nothing is so killing for creativity as being bussy all day long. So please patience for a while and I 'll be back.

~

10-10-10

2010-10-10T08:28:00.000-07:00

Mooie dag vandaag. We zijn het bos in gegaan.
Ik had dochterlief en zoonlief en vriendje en vriendinnetje...in optocht met Nerf Guns en mondharmonica's.
We waren een waar schouw- en vooral ook hoorspel. Het klonk als in de Zweedse series van de jaren 70, waar pippi en emiel en consorten al zingend door de natuur liepen. Ik vond het wel vermakelijk, de een schietende en schreeuwende de soldaat uithangen, de ander erachteraan als politieagent en dan nog twee dames die de mannen betoverden met hun muziek.(bevroren om precies te zijn) Heuvel op, heuvel af.
Wat is het toch mooi om kind te zijn........

__________________________

Beautifull day today.
We went to the woods.
I had son-dear, daugther-dear, friend and girlfriend with me....in procession with Nerf Guns and mouth-organs. It was a real spectacle for the eyes as wel as the ears. It sounded like the series of the seventies were pippi and emiel went walking and singing through nature. It was very amusing. One schooting and banging, the other dressed as a police agent running after him, and the girls behind enchanting them with their music(it was supposed to freeze actually) Up hill and down hill.
It so nice to be a child..........

~

~Droom/Dream~

2010-10-09T12:57:00.000-07:00

Ik droomde over mijn moeder,
dat ik haar had opgehaald uit het ziekenhuis. Ze zag er zo goed uit, heel gelukkig en gezond en fris. Haar huid was lelieblank en egaal. Zo heeft ze het nooit gehad. Ze zag altijd wat grauwig, en gegroefd en ongelukkig en verongelijkt. Dit was zo'n verassing.
Alleen was ik er niet blij mee......

Ze liep naar binnen, ging zitten op de bank(die aan de andere kant van de kamer stond), trok haar broekspijpen omhoog en zei....

"zie je dat, mooi hè zijn mijn benen nu, ze zijn helemaal beter"

(ze had wondroos voor ze stierf) en ik zei wat afwezig..."ja heel goed"....en liep naar de keuken. Ik vroeg me af hoe ik haar toch moest gaan vertellen dat ik alles van haar al had weggedaan en dat dochterlief nu in die kamer sliep. Dat ik alle spullen al weggedaan had, ze had niets meer! Ik wist het even niet meer....ik kon toch ook niet weten dat ze weer terug zou komen nadat ze dood was gegaan????

....en toen moest ik zo hard huilen ...

Het kwam van heel diep, ik stikte er zowat in

en werd met hartkloppingen wakker.

___________________________________________

I dreamed a dream about my mother.

I had picked her up from hospital. She looked so good and happy and healthy and fresh. Her skin was llilywhite and smooth. She never looked that way as far as I can remember. She always looked sort of greyisch, so sad, unhappy and dissapointed in life. This was such a surprice.
But it did not make me very happy......

She walked in and sat down on the couch.( it stood on the other side of the room) pulled her trousers up and said triumphant;

"Do you see that? They look beautifull don't they? They are cured, all cured!"

( She had erysipalas before she died) And I said somewhat distracted..."Yeah very nice"...and walked to the kitchen. I wondered how on earth I was going to tell her that I cleared her room, that she had nothing left and that daughter-dear slept in het bed now. All her stuf was gone. I did not know what to do....how was I to know she was coming back after she had died??????

...Then I had to cry.....

So very hard, it came from the depts of my soul. I nearly chocked in it.

I woke up, with my heart beating very hard in my chest.

~herinneringsstapeltje~

2010-10-08T01:35:00.000-07:00

Wolky

paddestoeltje en vrouwenmantel

herinneringspiraal voor mijn moeder..

tis nu 7 maanden geleden dat ik deze oprichtte, inmiddels is de spiraal helemaal overgroeid door het gras. Alleen het stapeltje staat nog fier rechtop. net als de herinnering.
Ik stelde me voor dat ik dicht bij mijn moeder kon komen als ik die spiraal zou lopen. dat het stapeltje stenen als een altaar was, mijn lijntje naar de hemel. Waar we in de geest samen konden zijn. Waar God de hemelen even zou openen, zodat we elkaar weer konden ontmoeten. Tegenwoordig is ze aanwezig in mijn dromen.....

_________________________

It's been 7 months ago when I erected this , the spiral has been overgrown by the grass since then. The pile of stones is still standig boldly upright. Just like the memory.
I imagined that walking the spiral would bring me close to my mother. That the pile of stones was like an altar , my link to heaven. Where we could be together in spirit. Where God would open the heavens for a while, so we could meet. Lately she has been there in my dreams.....

~

~Wachten op de beste omstandigheden~

2010-09-28T07:40:00.000-07:00

"Als u steeds blijft wachten op de beste omstandigheden ,krijgt u nooit iets gedaan."
pred 11-4

Echt zo'n uitspraak die mij op mijn lijf is geschreven.
Ik wacht namelijk al wat jaartjes op de beste omstandigheden.
Ik wachtte een hele lange tijd met scheiden,want ik wou eerst alles op orde hebben. Natuurlijk liep even goed alles in de soep, zoiets is nml niet te plannen. Gevolg was wel dat ik te lang gewacht had en kapot was van alles. Letterlijk ziek. Het heeft jaren geduurd voordat ik dat een klein beetje te boven was...de rest moet nog helen.
Zo heb ik ook jaren gewacht om te stoppen met lesgeven, ik wist gewoon niet wanneer het de beste tijd was om het te doen. Ik wist trouwens ook niet wat ik dan wel moest gaan doen. Dus doceerde ik door....en werd uiteindelijk ziek. Burn-out, longproblemen en helemaal over mijn toeren. Veel te lang gewacht!!!!!!!
Jaren wachtte ik op een groter huis terwijl ik beloofde dat ik dan toch echt een praktijk zou gaan starten. De jaren daarvoor was er geen ruimte(maar wel mogelijkheden hoor,dat wel,ik zag ze niet, ik nam ze niet) en toen er daarvoor nog ,wel ruimte was waren er andere excuses om het niet te doen. Vraag me af of dit geen vermijdingsgedrag is. Wil ik het eigenlijk wel?
Ik heb ook jaren gewacht op wat rust om een moment voormezelf te hebben. Altijd had ik wel excuus. De kinderen waren nog klein, ik moest het allemaal alleen doen, er waren problemen die eerst opgelost moesten worden.....affin, u snapt het wel.

Die beste omstandigheden dienen zich ook maar steeds niet aan.
Hoe lang ik ook wacht,
er gebeurd niets in die richting.
Wat dat betreft werd ik daarstraks al lezende toch wel even akelig met mijn neus op de feiten gedrukt. Ik ga zo dus gewoon he-le-maal niks voor elkaar krijgen!

Gelukkig las ik verder, tis zo simpel eigenlijk. En weet je, ik doe dat al een tijdje. Dat ik nu nog even geen resultaat zie doet daar niets aan af. Gods wegen zijn ondoorgrondelijk ,niet waar? Ik blijf dus mijn zaad uitzaaien, want weet je, iets ervan zal heus wel een keer opkomen, toch? Misschien zelfs alles wel. Jaha...daar kan ik nu echt blij van worden. Is al dat 'wachten op de beste omstandigheden' toch niet voor niets geweest.
~

~Het zou toch niet????~

2010-09-20T09:17:00.000-07:00

mijn bijdrage op mams@work

In het zoeken naar een mooi plaatje bij mijn vorige post vond ik nog veel meer dan alleen het plaatje (en die is mooi niet waar?). Ik vond informatie!!! Ja, echt heel veel informatie over dromerig zijn. Ik heb het vol aandacht gelezen en me afgevraagd of dat wat ik las ook voor mij gold. Je weet het maar nooit toch? Straks ben ik niet alleen maar dromerig maar mankeer ik ECHT iets. Ik bedoel maar. Het zou zomaar kunnen. Met een kind waar de vermoedens van ASS nu uitgezocht worden en een ander die ook al zo dromerig is, kijk ik nergens meer van op. Oma vroeg zich altijd af of dat nou wel normaal was. Soms stopte dochterlief zomaar midden in een activiteit om even dromerig voor zich uit te staren. Zelfs tijdens het uitstappen van de auto.....Oma had op tv gezien dat je dan ook wel epilepsie kon hebben..."echt hoor. Zou je het niet uit laten zoeken??? "Ik had toen zoiets van ja hoor...en dacht er verder niet meer aan. Mijn dochter is net als ik, ze dwaalt ook geregeld af....begint ergens en eindigt ergens anders. Dat kwam er even tussen door. Ze droomt ook tijdens het lopen. Met de avondvierdaagse liep ze daardoor tegen een lantaarnpaal op. Helemaal in gedachten was ze. Nou dat herken ik helemaal hoor.

Alle Dagen Dromerig

Affin, ik kwam toen tijdens dat zoeken ook ADD tegen. Alle Dagen Dromerig stond erboven. En ja hoor, dat kon ik ook best wel wezen. Ik herkende mezelf in de punten die genoemd werden. Owjee...ik zou toch niet? Testje doen dan maar...online, een vragenlijst. 100 vragen, 33 punten gescoord. Te weinig voor ADD. Pfieuw...gelukkig. Kleine opluchting toch wel. Maar toen kwam de tweede lijst. Deze zou betrouwbaarder zijn. Ik kreeg hier het advies me verder te laten onderzoeken bij dit centrum voor psycholgie en biofeedback. Zou ik dan toch? Ik bedoel maar, er komt zoveel overeen. Of ben ik toch gewoon dromerig? Nog en testje dan maar...deze keer voor hoogsensitief, daar kan ik me nml ook erg in vinden. Alle vragen met ja beantwoord.....duidelijk HSP dus. Klinkt een stuk interessanter niet waar? Of het wat uitmaakt weet ik niet. Ik ben en blijf dromerig. Nou ja.

Laten we het hier dan maar op houden. ;-)

1 DSMV-etiketje in huis is meer dan zat!

______________________________

In searching for a pretty picture in my previous post I founf much more than the image(wich is pretty is it not?) I found information! Yes really a lot about being dreamy. I have read it very carefully and wondered if it also applied for me. You never know right? I might MATTER something instead of being just dreamy. I mean, it could, couldn't it? Having a child suspected with ADD andanother just as dreamy as her mother, I'm not supriced at anything. Grandma always wondered if it was normal the way my daughter stopped in the middle of an activity to stare dreamily away. Even while stepping out of the car ..........Grandma had seen on tv that that could be a form of epilepsy. "Really, would you not go and see a doctor????" Yeah right I thought and thought nothing more about it. She is just like me. She wanders off, starts somewhere to end somewere else...she was a

She also dreams while walking, ran against a lamppost during the "avondvierdaagse". Her head in the clouds. Wel I do recognise that.

All Days Dreamy

Anyways, during the search I also found information about ADD. All Days Dreamy it said. And yeah,that could be me. I recognised myself in the points mentioned....Ow Dear. A little online test? 100 questions, 33 points scored. Pfieuw.... to little for ADD .Little relief anyway. But then came the second list. This one would be more reliable, they said. I got the advise to let me examine myself further in this centre of psychology and biofeedback. Could I still??? I mean ,there is so much similar. Or am I just dreamy? Another little test .......but this time for highly sensitive persons. You see,I recognise myself in that to. All questions answered yes....so clearly HSP . Sounds a lot more interesting right? Whether it matters I do not know. I am and will always be dreamy. O well....

Lets leave it at that.;-)

One DSMV label in this house is more than enough.

~Sprookjestuin~

2010-09-19T07:48:00.000-07:00

Toen ik hier vorig jaar kwam wonen viel ik op de twee grote bomen in de voortuin. Nu baal ik er wel eens van. Als de zon schijnt merk ik er in huis niks van. Het is hier dus altijd koud.
Waar ik wel heel blij mee ben zijn de sprookjes die in deze tuin geweven worden. We hebben er al 19 staan en dit is nog maar de eerste week .

~

~Dromerig~

2010-09-15T01:30:00.000-07:00

Zoonlief is weg.
Logeren bij pappa voor 5 dagen.
Tis stil en leeg.
En in ene heb ik alle tijd en ruimte om te doen wat ik wou doen.
Ik had duizend dingen op mijn lijstje staan.
Allemaal dingen die al een hele tijd staan te wachten tot ik alleen was.
En nu ben ik alleen....

Ik heb stof gezogen, opgeruimd, afgewassen en de comp aangezet. Post gelezen, mijn RED BUBBLE account verder uitgewerkt. Zo meteen ga ik een bakje thee drinken en dan goede tijden kijken. En dan is het alweer bijna tijd dat dochterlief thuis is. En heb ik eigenlijk nog helemaal niks van dat lijstje gedaan ! Vanmiddag kom ik daar ook niet meer aan toe met dochterlief thuis. Bovendien ligt er een bult met wasgoed wat ik nog moet wassen en twee kinderkamers die een GROTE opruimbeurt nodig hebben en een sopje daarna! Mijn dag is wel weer helemaal gevuld.
Dag 1 is dan alweer voorbij.
Het wordt tijd voor een rooster.
Zo eentje die aangeeft wanneer ik wat moet doen.
Het liefste met de tijd er bij.
Een echte planner.
Dan moet ik weldoen wat daar staat natuurlijk!
Want dat vind ik wel erg moeilijk.
Ik kan onderweg nog wel eens afgedwaald raken. Dan is er iets anders wat in ene mijn interesse wekt en dat moet ik dan doen. Zo kan ik nog wel eens ipv het bed verschonen onderweg verdwalen in een boek lezen die ik naast mijn hoofdkussen had liggen. Of dat ik er zo tegenop zien dat ik er mee stop, omdat ik mezelf laat afleiden. Soms duurt een klusje van een uurtje wel een hele dag bij mij. Poef weg kostbare tijd...
Vroeger noemde men mij dromerig, dat klonk zo lief dus liet ik het zo. Tegenwoordig heet het verstrooid of gewoonweg vergeetachtig. "Je wordt oud", kreeg ik ook al naar mijn hoofd geslingerd. Feit is wel dat ik met al mijn gedroom en getalm en gedwaal, niet verder kom dan de rand van mijn bed, de wc of de stoel achter de comp.(ik kan me ook al surfende nogal eens verdwalen)
Een planner dus,
en dan ook een beloningsysteem......
bij iedere volbrachte taak een paar minuutjes dromen dus, je kunt me niet blijer maken!!!!!!!
oja..een wekkertje om aan te geven wanneer die paar minuutjes over zijn is ook wel handig! Anders zou ik zo maar de kostbare tijd voorbij dromen.

___________________________________________

My son is gone.
Staying with his dad for 5 days.
It's quiet and empty in the house.
And now I have all the time and space to do what I wanted to do for ages.
I had a thousand things on my list.
All of them waiting for a chance when I would be alone.
And now I am....
I have vacuumed, cleaned, turned on the computer. Read my post, worked on my Red Bubble acount. In a moment I will drink a cup of tea and watch the telly. Afther that it's almost time to fetch my daughter from school. And I have nothing done anything yet of my list.....This afternoon I will do nothing with my daughter at home. Moreover I have a hump of laundry waiting for me, and two childrens bedrooms that need a cleanup so bad. My day is completely full......exit day one.
It is time for a shedule.
One that will tell me when waht is to be done.
With a timetable!
A real planner!
I will have to do what it says though....because that's what I find very difficult. I can get astray when I start out something. Something else awakens my intrest and I have to do that first. Like instead of changing the whole bed I get lost in a book that was lying next to my pillow. Or I so dread to do a days work that I will get myself distracted.It sometimes takes me whole day to do the job of an hour.Pooffff gone precious time.
They used to call me little dreamer, it sounded so sweet. Now they call it scattered or simply forgetful. "You're getting old",they even threw at my head. Fact is that with all my dreaming and wandering and lingering I will not come any further than the edge of my bed, the toilet seat or chair of my computerdesk.(I can even get lost in surfing the net)
So I need a Planner,
and rewardingsystem to go with it.
With each completed task a get a few minutes dreaming.You can't make me any happier!!!!!!! O yes, ....and a timer to indicate when these minutes have past by, will be handy. Otherwise I will just pas the precious time dreaming!

~

~De grote verandering~

2010-09-06T01:25:00.002-07:00

Ik word nooit zomaar ziek van een bacterietje....
Meestal is daar al het een en ander aan vooral gegaan. Soms herken ik dat niet eens. Dan is het zomaar gebeurd en merk ik dagen, weken, soms zelfs maanden later dat het al een tijd niet lekker loopt met mij. Dat gaat sluipenderwijs. Mijn longen beginnen vol te lopen, ik krijg het benauwder, mijn nek begint zich al meer aan te spannen, ik krijg hartkloppingen, hoofdpijn treed in, ik word kribbig en huilerig......
Misschien herkent je dit wel ?
Soms daagt het me dan ineens en huil ik het in een keer weg. Vaker ook niet.
Dan word ik ziek en pas na dagen zelf-healing ga ik me af vragen of ik mezelf nu niet eens moet NEI-en, kijken of er niet iets achter zit. Meestal komen er dan nml andere klachten omhoog na de healing, oftwel er zit nog een laagje onder.
Dit keer dus ook,
het begon met een zere keel en benauwdheid...griepje? vroeg menigeen....
Jah, zoiets, ik heb in de brise-lucht gezeten van vriendin, en daar kan ik niet zo goed tegen.
Stom natuurlijk, om daar als astma-patient in te gaan zitten...maar ja....soms moet je gewoon niet moeilijk doen, toch?
Toch????
Nou ja....ik werd dus hoe langer hoe zieker, totdat ik er echt niet meer omheen kon.
En toen werd ik gebeld.
De persoon ken ik al 20 jaar. 'T was een gesprekje over zijn ellende en toen de mijne en toen een afspraak elkaar weer eens te zien.
Niks aan de hand dus. Of toch wel?
Vanaf dat moment kwamen de hartkloppingen weer, ik werd er steeds wakker van. Ik kan je wel zeggen, dat is erg naar. Vooral als je al benauwd bent ook. Van ontspannen was geen sprake meer. Dit was het moment dat het me begon te dagen dat er meer achter mijn ziek zijn zat dan "het te lang in de brise-lucht gezeten te hebben".
'T werd tijd voor een NEI-sessie.
Komt er in het kort op neer dat ik echt toe ben aan de grote verandering!
Ik heb mijn "mijzelf opzij zetten voor de ander" eruit geblazen, mijn "afhankelijkheid van een anders mening", mijn "ik ben niet zo belangrijk",
maar ook van de de ander; "zou je dat nu wel doen? daar valt toch niks mee te verdienen", hun "je hebt het ook niet getroffen in je leven", hun "ik vind het zo erg voor je dat je dit alles steeds meemaakt", hun "als ik jou was...",hun " ik help je wel hoor, dat kan je niet alleen", hun " daar ben je veel te lief voor" en uiteindelijk alle negatieve emoties van die anderen en dus energie blokkades die ermee samenhingen.
Ik moet je zeggen, het lucht heel erg op!
Aansluitend op dit alles heb ik een brief geschreven naar hem ,dat ik het contact niet meer op prijs stel. Ik wil niet meer zijn vuilnisvat voor zijn negatieve emoties zijn. Vanaf nu, ga ik niet meer lijdzaam iets ondergaan, omdat ik niet tegen de haren in wil strijken. Van af nu doe ik wat goed voor mij voelt!
Voor MIJ dus!!!!

Hoe doen ze dat toch?

2010-09-01T01:57:00.001-07:00

Acht maanden na de geboorte van mijn zoon ging ik weer aan het werk. Ik had een aantal uren ouderschapsverlof opgenomen en die rekte ik uit over het hele schooljaar. Gevolg was dat ik een halve baan draaide, drie dagen in de weekDat gaf wel wat frictie op school, want eigenlijk moesten deze uren verdeeld worden over meer dagen dan de drie. Bovendien moest ik natuurlijk wel voor elke vergadering komen. Waardoor ik toch vaker op school was dan gepland. Voor zoonlief had ik een lieve gastouder die hem in haar gezin opnam. Hij heeft het er heel erg naar zijn zin gehad. Mijn enigst kind had daar twee meiden die met hem speelden en een knul die stoere jongens dingen deed die hem reuze interesseerde. Na een jaar was ik weer zwanger en ziek en uit de running.....om voorlopig niet meer te werken.

Inmiddels staan er wilde plannen op het menu.
Een eigen praktijk in de toekomst en een expositie in de herfstvakantie. De kinderen zijn nu niet echt klein meer maar kunnen nog niet alleen. Bovendien heb ik een kind met etiketje. Gewone opvang is voor hem niet eens mogelijk. En nu weet ik gewoon niet hoe ik het organiseren moet. Ik loop tegen mijn gebrek aan ervaring op!?! Zonder opa en oma om plotselinge opvang te verlenen en familie om me bij te staan moet ik een beroep doen op vriendinnen. Maar ja....in de herfstvakantie....met een kind met grote handvaten....durf het zowat niet te vragen. Hoe doen ze dat toch, die mams@work?
Heeft iemand nog tips?????

~

mijn bijdrage op mams@work

~Tears in my eyes~

2010-08-25T13:55:00.000-07:00

The garden of my heart by Bibje

Tis een beetje van de snik deze dagen na de grote vakantie.
Vroeg een oma bij de schoolpoort hoe het was met me, zei ik nog heel stoer wel oke(en dacht ik niet eens aan mijn moeder maar aan de afgelopen vakantie die best heftig was) toen ze over mijn moeder begon.
BENG
die kwam hard aan...tranen in mijn ogen.....
Moeder?
Die had ik even verdrongen,
daar wou ik helemaal niet aan denken nu.
En sindsdien loop ik te snotteren,
wil ik eigenlijk heel hard huilen maar word ik steeds gestoord.
Staat zoonlief voor mijn neus of wil dochterlief even aandacht.
Er is aldoor iets wat me aan haar doet denken.
Er is aldoor wel iets wat me aan het huilen brengt.
En nu hoorde ik ook nog dat ons thuis verkocht gaat worden aan iemand, die ik ken.
Ze zijn al wezen kijken. En mijn vader's griekse sjabloonrand op de vloer was iets wat opgevallen was. Mijn gedachten gingen naar toen hij dat schilderde. Jaren terug alweer. Hun slaapkamer werd eindelijk opgeknapt....en het resultaat was zo mooi.....mijn moeder was helemaal in de wolken. Het bed was gemoderniseerd, en wit geschilderd. De kast was geschilderd, er kwam een tiollettafel met krulvoet en een lief krukje ervoor. Nieuwe gordijntjes, zo konden ze er weer een tijdje tegen aan.
En zo stond ik alweer met tranen in mijn ogen bij de schoolpoort.
Maar eens lekker uithuilen?
Nah,dat wil nog niet erg lukken.

_____________________________________________

It is a bit sobbing these days after summer holidays.
One of the grandmoms asked me how I was doing, and I said okay, very tough(thinking about the holidays,not about my mom) whem she mentioned my mother.
BENG
She hit me hard....tears in my eyes.....
Mother?
That thought I had repressed.
I did not wish to think about it.
Since then i am sniffeling.
I realy want to cry out loud but I am disturbed everytime.
Sondear stands in front of me or daughterdear wants attention here.
There is something that constantly reminds me of her.
There's constantly something that brings me to tears.
And now I hear that our home will be sold to some one we know.
They have already been there to look.And my fathers greek template edge on the floor was noticed. my mind flew to the past, when he painted it. Years back. Their bedroom was finaly redeccorated....and the result was so beautifull....my mother was over the moon. The bed was modernized and painted white. The cabinet was painted from yellow to white. There was a cute toillet table with curles and a little footstool with it. She made the new curtains. It was a pretty sight. For the years to come.
Ans so I had tears in my eyes again at the schoolgate.
But a good cry?
Nah, that wil not happen yet.

~

~ Mijn droom~

2010-08-22T13:38:00.000-07:00

In de afgelopen blogs heb ik wel verteld over mijn vergeten ambities en dromen, maar ik heb niet verteld wat ik diep van binnen steeds zie. Dat al wat ik nu doe, de weg daar naar toe is. Ook al ga ik via omwegen en kronkels, snap ik zelf vaak helemaal niet waarom dat zo is, daar wil ik zijn. Dat is mijn doel, dat is mijn bestemming. Ik weet niet hoe lang het nog gaat duren voor ik aangekomen ben. Ik weet niet welke weg ik precies moet nemen, maar ik ga daar aankomen.

Ik heb een droom.
Ik droom die droom al heel erg lang. In die droom ben ik heler. Draag ik witte gewaden(!) en woon ik in een hoekhuis waar de zon naar binnen schijnt. Het huis is omgeven door bomen en een mooie groene natuurlijke tuin. Het staat er knus en beschermd. In dat huis doe ik mijn werk. Daar heb ik een grote lichte ruimte. De vloer is van houten planken, er ligt een zachte witte wollen mat,de muren zijn zacht wit en mijn schilderijen hangen daar. Het plafond is schuin...het zal een zolderetage wezen. Ik heb er kristallen uitgestalt, en er kabbelt een watertje. Op de achtergrond klinkt zachte muziek.
Ik geef daar healing aan mensen. Zij liggen dan op een behandeltafel, omgeven door de energie die ik mag doorgeven van bovenaf. Mijn handen stralen, stromen, gloeien.....ik straal, gloei en stroom. Ik zie hun kleuren en voel hun energie veld. Ik zie mezelf de handen opleggen. Uit mijn handen stroomt het licht, zo naar de ander toe.Ik hoef er niets voor te doen, ik ben slechts de persoon die doorgeeft. Het is iets heel wonderlijks en ik mag daar mee werken. Ik wordt daarbij geholpen door mijn gidsen, mijn engelen. Ik voel me opgenomen in het grote goddelijke plan. Dit is wat ooit afgesproken is, dit was mijn reden om te komen. Dat ik het licht zou doorgeven aan hen die het even kwijt zijn.
Als ik hieraan denk word ik warm van binnen.
Voel ik mijn hart even opspringen.
En is mijn plaatje compleet.

Ik snap nu ook gelijk waarom al het andere maar een beetje lukt of zelfs helemaal niet. Ze zijn geen deel van mijn grote droom. Eigenlijk is dat dus een beetje energie verspilling. Snap ik nu ook gelijk waarom mijn droom nog steeds mijn droom is. Ik zie in ene dat ik mezelf vaak best wel tegengewerkt heb. Dat moet dus anders. Ik ga vanaf nu bouwen aan mijn droom. Alles wat ik vanaf nu doe, staat in dienst van mijn grote droom. Ja ook het schilderen en schrijven. Elke dag weer.
Mijn hart maakt nu een sprongetje van vreugde.

~
Mijn bijdrage op mams@work

~'t is weer voorbij die mooie zomer~

2010-08-22T12:25:00.000-07:00

School begint morgen weer.......

~Dwaalde wat af.....~

2010-08-22T05:32:00.001-07:00

Alles wat je aandacht geeft groeit schreef ik de vorige keer.......
Ja inderdaad,
ik geef aandacht aan alles wat ik niet wil en alles wat ik wel wil en alles er tussen in. En ondertussen geef ik geen aandacht aan dat waar ik eigenlijk mijn aandacht zou geven. Nml mijn PLAN ! Eigenlijk schuif ik dat voor me uit.....negeer het zelfs een beetje. Praat er wel over hoor maar dat is het dan ook wel zo'n beetje. Op de een of andere manier kom ik maar niet echt tot actie.
Nee, erger nog. Ik doe heel andere dingen.
Ik bedacht waar ik mijn schilderijen op canvas kon laten drukken en dwaalde op Internet. Vond bedrijven die posters en kaarten drukten, dwaalde nog meer af. Vond een bedrijf wat tassen drukte met afbeeldingen van foto's. Zo zat ik in ene een hele middag een andere doelgroep te onderzoeken. Nml de doelgroep van de kunstliefhebbers. Ik bedacht hoe ik die doelgroep beter kon bereiken door naast mijn originelen ook reproducties aan te bieden en deze dan gewoon als standaard op te nemen in mijn collectie. Dat ze ook een keuze hebben voor reproductie op posters/ kaarten/tassen en canvas. Dat ik dan mijn prijzen laag kon houden en toch wat erop verdienen. Zo zat ik te mijmeren. En te zoeken naar wegen om dat voor elkaar te krijgen. Ik heb immers de collectie al. Ik hoef ze alleen maar goed te digitaliseren en hoppa.....de kassa kan rinkelen.....
Hier ging dus mijn aandacht naar uit.

Vraag me toch af waarom dat zo is.
Waarom ik het ene zeg en het ander doe.
Zou een goede zijn voor een NEI sessie.
Kan ik mijn onbewuste motieven achterhalen.
Misschien maakt het iets uit.
Of niet.....dat kan net zo goed.
Feit is wel dat ik dus nog immer niet aan dat PLAN ben begonnen.

_____________________________________________

Everything you pay your attention to grows, I wrote the last time....
Yes indeed.
I give attention to everything I did not want and want to do, I did want and everthing in between. In the meantime I do not give attention to that what I want to give attention to. Namely my PLAN. Actually I shove it in front of me.....ignore it even a little. I do talk about it, but that's about all I do. In one way or another I do not really take action. No even worse, I do different things!
I thought about printing my paintings on canvas, so I wandered the internet. Searching for companies that print posters and cards ,and I wandered a little further. Found a company that even printed pictures on shopping bags, So suddenly I was researching another target groop the whole afternoon. Namely the audience of art lovers. I thought about how I could reach out better than I do already and had the idea to offer reproductions next to my Originals. To have that as a standard item in my collection. The option of posters, cards, bags and reproductions on canvas. I could sell them a lot cheeper than the originals so i could reach a bigger public. I could actually earn some money here.......So i sat musing. Finding ways to pull it of. I have already my collection, i only need to digitalise it....and wham....the cash register can ring.
So here was my attention focussed on.

I wonder why,
why I want one thing and do the other.
Would be a good one for a NEI sesion.
Mabey i can retrieve my unconsious motives.
Perhaps it matters.
Or not....could also be the case.
Fact is, I still did not start with my PLAN.

~

mijn bijdrage voor mams@work