Fitness,
goed voor je lijf en goed voor je leden.
Dat zegt men althans(mooi woord vind ik dit toch...zo lekker ouderwets)
Toen mijn ouders jong waren was sporten nog helmaal niet zo supergewoon, toen mijn grootouders jong waren al helemaal niet.Ze werkten al hard genoeg,
De ene opa op het land,de ander in zijn vrachtwagen. Ellenlange dagen werden er gemaakt,en nog langere weken. Mijn opa's hadden niet bepaald last van overgewicht toen ze jong waren. Nee sterker nog,ze hadden een puik figuur! Natuurlijk werd er ook gezond gegeten,dat was toen zo. Je at met de seizoenen mee,de ene opa had zelf een moestuin en de ander hield kippen. De groentenman kwam aan de deur,alles was vers van de pers zullen we maar zeggen. Niks geen tussenhandelaren,die de prijs opdreven en de oude groenten weer doorverkochten. Welnee,het ging in een recht lijntje naar de consument,zo vers van het land op tafel....net als bij Hak (ongeveer dan,de potjes gaan wel errug lang mee) Ook de melkman kwam aan de deur, de koe was een paar uur terug nog gemolken en zo kwam het bijna nog warm op de stoep van mijn grootouders. Het moest ook altijd even gekookt worden die melk. Gezonder kun je het niet hebben. Wou je halfvolle melk? dan lengde je het gewoon aan....maar meestal was dit een armoe-maatregel. Dan had je twee keer zoveel! Toen wisten ze nog dat in juist de volle melk de meeste vitamines en mineralen zitten. Die was dus het gezondst. Tegenwoordig kun je de meeste melk zelfs geen melk meer noemen,die is ooit gemolken,naar de fabriek gebracht, gesteriliseerd/gepastueriseerd en soms ook nog gedroogd en daarna precies volgens tabel verwerkt tot halfvolle of zelfs magere melk. Nou en dat is dus echt je reinste bedrog...magere melk is melk wat niet een keer is aangelengd maar wel twee keer. Driekwart is dus water!Poeh,dat hoef ik niet hoor!
Ook niet om dun te worden! Het smaakt naar niks......geef mij dan maar een echt glaasje water! En een glas melk,volle melk van de bio-koe. Zo heet dat tegenwoordig als het ongeveer ouderwets is gemaakt. De BIO KOE.....hmmmm
Zo zijn er ook bio-groenten.Die zijn schoner geteelt dan hun met pesticide bespoten tegenhangers.
En bio of nee ecologische cosmetica en schoonmaakproducten.Allemaal schoon en zonder rotzooi.
Eigenlijk hetzelfde als wat mijn opoe op haar huidje smeerde nog voor ze aan de "oil of olay" begon.
Tegenwoordig is het hip om schoon te zijn met eco....
Toen ik ermee begon,zo'n 25 jaar geleden, werd er nog schamper op gereageerd, zou wel een puberding zijn,die zijn niet helemaal helder weet je wel. Enne waar maak je je druk om, dood gaan we toch en zo erg zal het wel niet zijn! Nu is daar een Katja Schuurman en ja als die het doet,en ook nog erover verteld in de Prive zal het toch allemaal wel waar zijn. Dus gelukkig komen er steeds meer mensen die zich bewust worden.
...ook zo'n stomme uitdrukkig....
ze vertonen gewoon kuddegedrag,
maar oke,wel goed voor de planeet,en voor zichzelf en voor hun kinderen. Global warming weet je wel....Ze zijn bezig met hun ecologische voetafdruk. Dat staat wat stoerder dan dat je moeder aarde eert voor alles wat ze je schenkt...toe zeg,dat is zoooooooo seventies! Geitewollensokken gebrabbel.
Ik hou trouwens niet van geitenwollensokken,ze kriebelen me teveel! Degene die ze bij ons thuis altijd aanhad was helemaal niet zo bezig met het milieu en ecologisch en biologisch. Doe normaal zeg,dan doe je al gek genoeg!
De wandelingen en ritjes in de natuur waren natuurlijk genoeg.
Ik heb dus heel wat jaren moeten opboksen tegen de gevestigde orde......Maar nu is het hip! Je telt niet meer mee als je niet een bewuste consument bent, die met volle portomonee,alles wat biologisch en ecologisch en gerecycled is aanschaft. Want ja,je moet wel blijven kopen natuurlijk! Opoe zou haar hoofd eens schudden bij zoveel hebberigheid,
ja......
Opoe,
zij deed dus niet aan fitness,
had ze geen tijd voor.
Maar voor eenieder die op dit moment wel eens wat beweging kan gebruiken na een dag lang kantoorzitten hieronder staat een link met een boel oefeningen, zomaar gratis, en stevige oefeningen hoor! Al wat je nodig hebt is niet knellende kleding en een dekentje!
SUCCES
~
zaterdag 26 september 2009
woensdag 23 september 2009
onkruid dus.
Jaaaaaa,
ik ben over,
we wonen in het nieuwe huis.
Tussen de dozen en zakken.......
Tegen de kerst is alles wel op zijn plek hoor,echt,dat red ik wel.
Nu eerst het oude huisje in orde maken. Schroefjes en spijkers verwijderen(ik wist niet dat er zoveel waren)Gaatjes plamuren,achtergebleven spulletjes verzamelen,en last but not least; de tuin onkruidvrij maken.
Ja echt,dat zei die man.
Dat onkruid,waren dus mijn plantjes en kruidjes en bloemen die door de droogte in niet zo geweldig staat zijn.Duhuh.....wat nou onkruid,
oostindischekers en vrouwenmantel en tijm en lavendel en guldenroede en rozen en hortensia's en goudsbloemen en salie en munt en zo.........de tuinbarbaar!
Al dat onkruid neem ik lekker mee en stop ik in mijn nieuwe grote tuin!
Want daar heb ik alleen een groot grasveld en een hele grote brede heg en twee rododendrons.Ruimte zat dus voor mijn onkruid!
Ga ik nu weer aan de slag in mijn oude huis......
~
ik ben over,
we wonen in het nieuwe huis.
Tussen de dozen en zakken.......
Tegen de kerst is alles wel op zijn plek hoor,echt,dat red ik wel.
Nu eerst het oude huisje in orde maken. Schroefjes en spijkers verwijderen(ik wist niet dat er zoveel waren)Gaatjes plamuren,achtergebleven spulletjes verzamelen,en last but not least; de tuin onkruidvrij maken.
Ja echt,dat zei die man.
Dat onkruid,waren dus mijn plantjes en kruidjes en bloemen die door de droogte in niet zo geweldig staat zijn.Duhuh.....wat nou onkruid,
oostindischekers en vrouwenmantel en tijm en lavendel en guldenroede en rozen en hortensia's en goudsbloemen en salie en munt en zo.........de tuinbarbaar!
Al dat onkruid neem ik lekker mee en stop ik in mijn nieuwe grote tuin!
Want daar heb ik alleen een groot grasveld en een hele grote brede heg en twee rododendrons.Ruimte zat dus voor mijn onkruid!
Ga ik nu weer aan de slag in mijn oude huis......
~
vrijdag 18 september 2009
De laatste keer
Daar zit ik dan,voor de laatste keer alleen in mijn huisje.
Ik mag het nog mijn huisje noemen voor een weekje maar dan is het af.
Wat zo leuk begon is zo dramatisch geëindigd.
Ik weet nog hoe ik hier voor het eerst binnen kwam,te bezichtigen. De oude dame woonde er nog. De geur van medicijnen en desinfecteer kwam ons tegemoet,net alsof je in een verpleeghuis kwam. Alles stond mutjevol,maar ik zag het meteen al voor me.
Hier zou ik gelukkig zijn met mijn kindjes.(toen 3 en 5 jaar oud) Hier zou ik oud worden.
Wat is dat anders gelopen zeg...
Nu had ik in mijn hoofd dat dit nieuwe huis er een van serene stilte zou worden,in zijn aanblik dan hè. Alles wit en wittig en gebroken wit en tintje wit.....zoiets. Leek me helemaal geweldig(en nog wel hoor) maar helaas,ik zag behang en dat was al niet wit. Toen bedacht ik me er een mooi kleurtje bij.......nee echt niet tintje wit.Boven ook behangetjes en de kinderen wilden ook al kleur,de vloer werd al niet wittig,maar donker(en mooi joh dat ie is) en zo komt het dus dat alleen de hal en het trappengat voorlopig nog wit zijn.(lees;nog niks aan gedaan!)
Gelukkig liet mijn consuminderinstinct mij niet in de steek en heb ik mooie dure,maar van vorige collectie, behangetjes voor 3,99 de rol bemachtigd.
We hebben ook zuinig behangen,ondanks dat alles op print moest(gewoon niet teveel lappen eronder laten hangen.Meten is weten!)De verf heb ik zelf gemixed,en voor de rest is het passen en meten.Ik weet niet of alles kan,maar in iedergeval zijn er wel al wat ramen bedekt.
En dan gaan we vanaf nu hier een thuis creëren,
de laatste keer hier dus.
Zo dochterlief voor de laatste keer vanaf hier ophalen,
de laatste keer alleen met nog wat meubels.
Morgen gaan we verhuizen.
dag huisje,
aan jou heeft het niet gelegen!
Kus.
~
Ik mag het nog mijn huisje noemen voor een weekje maar dan is het af.
Wat zo leuk begon is zo dramatisch geëindigd.
Ik weet nog hoe ik hier voor het eerst binnen kwam,te bezichtigen. De oude dame woonde er nog. De geur van medicijnen en desinfecteer kwam ons tegemoet,net alsof je in een verpleeghuis kwam. Alles stond mutjevol,maar ik zag het meteen al voor me.
Hier zou ik gelukkig zijn met mijn kindjes.(toen 3 en 5 jaar oud) Hier zou ik oud worden.
Wat is dat anders gelopen zeg...
Nu had ik in mijn hoofd dat dit nieuwe huis er een van serene stilte zou worden,in zijn aanblik dan hè. Alles wit en wittig en gebroken wit en tintje wit.....zoiets. Leek me helemaal geweldig(en nog wel hoor) maar helaas,ik zag behang en dat was al niet wit. Toen bedacht ik me er een mooi kleurtje bij.......nee echt niet tintje wit.Boven ook behangetjes en de kinderen wilden ook al kleur,de vloer werd al niet wittig,maar donker(en mooi joh dat ie is) en zo komt het dus dat alleen de hal en het trappengat voorlopig nog wit zijn.(lees;nog niks aan gedaan!)
Gelukkig liet mijn consuminderinstinct mij niet in de steek en heb ik mooie dure,maar van vorige collectie, behangetjes voor 3,99 de rol bemachtigd.
We hebben ook zuinig behangen,ondanks dat alles op print moest(gewoon niet teveel lappen eronder laten hangen.Meten is weten!)De verf heb ik zelf gemixed,en voor de rest is het passen en meten.Ik weet niet of alles kan,maar in iedergeval zijn er wel al wat ramen bedekt.
En dan gaan we vanaf nu hier een thuis creëren,
de laatste keer hier dus.
Zo dochterlief voor de laatste keer vanaf hier ophalen,
de laatste keer alleen met nog wat meubels.
Morgen gaan we verhuizen.
dag huisje,
aan jou heeft het niet gelegen!
Kus.
~
zondag 13 september 2009
on the move.......
We gaan weg,
ik heb het zo gehad met al dat gekwaadspreek,de schuld overal van krijgen ,geweldplegingen naar mijn kind en vernielingen aan mijn eigendommen dat ik weg ga.
Jawel,wij zijn weggetreiterd.
Ik zeg het maar gewoon zwart op wit,zoals het is.
De lelijke waarheid dus.
En dat allemaal onder goedkeurend geschuddel en geknik van mijn buren.
Ik had dit al jaren eerder moeten doen!
We gaan weg.
En de vlag hangt hier uit!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Symbolisch dan,want ik heb geen vlaggenstok,
maar ooooo wat had ik dat ding graag uitgehangen.
Lange neus naar de buurt,wij zijn zo blij dat we weg gaan.
Een groot huis in een kak(?!?) buurt,met heel veel groen om ons heen.
Ik ga dit niet missen!
Ik ga de mensen hier niet missen.
En ik ga daar gewoon verder met mijn geconsuminder!
~
ik heb het zo gehad met al dat gekwaadspreek,de schuld overal van krijgen ,geweldplegingen naar mijn kind en vernielingen aan mijn eigendommen dat ik weg ga.
Jawel,wij zijn weggetreiterd.
Ik zeg het maar gewoon zwart op wit,zoals het is.
De lelijke waarheid dus.
En dat allemaal onder goedkeurend geschuddel en geknik van mijn buren.
Ik had dit al jaren eerder moeten doen!
We gaan weg.
En de vlag hangt hier uit!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Symbolisch dan,want ik heb geen vlaggenstok,
maar ooooo wat had ik dat ding graag uitgehangen.
Lange neus naar de buurt,wij zijn zo blij dat we weg gaan.
Een groot huis in een kak(?!?) buurt,met heel veel groen om ons heen.
Ik ga dit niet missen!
Ik ga de mensen hier niet missen.
En ik ga daar gewoon verder met mijn geconsuminder!
~
donderdag 27 augustus 2009
het begon met Arthur....
Jaaaaaaren geleden woonde ik op een "flatje" in Amsterdam.4 bij 7 meter was het hele appartementje,met keuken en douche en wc all to myself!
In de winter was het steen koud en in de zomer zo onder het platte dak ,smoorheet.Maar het was van mij!
Mijn eerste echte eigen plekje na de studentenkamer in Diemen.
Bij zo'n eigen huisje hoorde ook een eigen kat vond ik,en in het voorjaar struinde ik de advertenties bij de C1000 af naar een nestje katjes.
De naam had ik al verzonnen;het zou Arthur worden.
Vraag me niet waarom ik koos voor die naam,ik zou het echt niet meer weten.
Duidelijk was wel dat ik een poesert nodig had,en niet een poeselotje.
Toen ik uiteindelijk mijn katje vond en op mocht halen was de naam inmiddels veranderd.
Het was Lodewijk geworden.
Hoe ik aan die naam kwam weet ik nog wel heel goed hoor.Ik was wezen kijken toen hij een week of drie was,zo'n schattig klein baaltje zwart met witte sokjes voor en kousjes achter, een witte vlek op zijn buik , witte snorharen , pluimpjes op de oren en een hele lange staart met een wit puntje.Helemaal verkocht was ik,die wou ik.De naam was toen nog geen issue hoor...
Dat werd het later pas,in mijn droom notabene.
Ik droomde dat ik hem op ging halen en dat het kind van die mensen het beestje Lodewijk had genoemd.Het kindje was toen nog maar 10 weken oud ......die noemde dus nog helemaal niks,brabbelde hooguit wat.Het kan raar verkeren in dromen.
Maar de naam bleef hangen,en zo kwam Lodewijk in mijn leven.
Spinnen en vliegen en ander kruipend spul was ik gelijk kwijt.Hij vrat het allemaal op.Her en der vond ik dan de pootjes terug,die moest hij niet.Ik vond ze zelfs naast mijn kussen....Hij kon spinnen als de beste,gaf kopjes als de beste en bezette mijn schoot vaker dan ik voor mogelijk hield.Hij was mijn beste vriendje en ik zijn beste vriendinnetje.
Mijn vader was ook dol op Lodewijk,hij ging nml altijd mee naar huis in het weekend.In het rieten poezenmandje,waar hij helemaal geen zin in had natuurlijk.
Hij peeuwde en bleerde de hele weg tot iedereen in de coupe er gek van werd.Ik moest hem maar daar laten,zei mijn vader dan altijd.Feit was wel dat Lodewijk toch wel minder mijn vriendje was bij mijn vader dan thuis.Hij werd gewoon omgekocht,met stukjes gehakt en vis en al wat dies meer zij,want zo deed mijn vader dat.Nu hadden we thuis ook al een kater,Floris genaamd.En Floris was helemaal niet bij met dit monstertje.Die wou spelen met hem.Hij werd besprongen en het beestje deed klierig en ronduit strontvervelend.Lodewijk heeft heel wat tikken gehad , harde...dan kukelde hij een eindje weg....ha dat was leuk...nog een keer.....
En toen werd hij ziek,
vier lange maanden heeft mijn poesertje gebivakkeerd bij mijn ouders.Daar was ruimte en frisse lucht en vooral mijn vader met lekkere hapjes en veel aandacht.
Wat heb ik hem gemist toen en wat was ik vaak thuis bij mijn ouders.
En wat had hij het moeilijk toen ik hem meenam naar mijn huisje MET tuin....
Inmiddels is Lodewijk al vele jaren in de kattenhemel,Solly is weg en Gerrit en Tijgie,en Max is gestolen.Eigenlijk vond ik het wel oké zo.......
Maar ja,de kinderen dus niet.
En nu ben ik dus weer mamma van twee poezenpeuters.
En dat zal ik weten ook.
De kamer is nog nooit zo'n bende geweest,ze slingeren alles er dwars doorheen.
Alles is leuk om mee te spelen, omver te gooien en weg te slingeren, achteraan te racen en onderdoor te kruipen.
Elke ochtend vraag ik me weer af hoe ik het zal aantreffen,
zou er weer iets stuk zijn?Of over de vloer liggen? Of is er weer een misselijk geweest?
Het duurt nog even voordat deze twee belhamels kind af zijn en dan....dan wordt het weer rustig,hoor ik geen gestommel meer in de nacht,worden de kinderen niet meer gepest in bed en blijven ze zelfs af en toe een nachtje buiten.
Eigenlijk wou ik nooit meer beestenboel in huize Bibje.
Maar leuk dat ze zijn!!!!!!
~
In de winter was het steen koud en in de zomer zo onder het platte dak ,smoorheet.Maar het was van mij!
Mijn eerste echte eigen plekje na de studentenkamer in Diemen.
Bij zo'n eigen huisje hoorde ook een eigen kat vond ik,en in het voorjaar struinde ik de advertenties bij de C1000 af naar een nestje katjes.
De naam had ik al verzonnen;het zou Arthur worden.
Vraag me niet waarom ik koos voor die naam,ik zou het echt niet meer weten.
Duidelijk was wel dat ik een poesert nodig had,en niet een poeselotje.
Toen ik uiteindelijk mijn katje vond en op mocht halen was de naam inmiddels veranderd.
Het was Lodewijk geworden.
Hoe ik aan die naam kwam weet ik nog wel heel goed hoor.Ik was wezen kijken toen hij een week of drie was,zo'n schattig klein baaltje zwart met witte sokjes voor en kousjes achter, een witte vlek op zijn buik , witte snorharen , pluimpjes op de oren en een hele lange staart met een wit puntje.Helemaal verkocht was ik,die wou ik.De naam was toen nog geen issue hoor...
Dat werd het later pas,in mijn droom notabene.
Ik droomde dat ik hem op ging halen en dat het kind van die mensen het beestje Lodewijk had genoemd.Het kindje was toen nog maar 10 weken oud ......die noemde dus nog helemaal niks,brabbelde hooguit wat.Het kan raar verkeren in dromen.
Maar de naam bleef hangen,en zo kwam Lodewijk in mijn leven.
Spinnen en vliegen en ander kruipend spul was ik gelijk kwijt.Hij vrat het allemaal op.Her en der vond ik dan de pootjes terug,die moest hij niet.Ik vond ze zelfs naast mijn kussen....Hij kon spinnen als de beste,gaf kopjes als de beste en bezette mijn schoot vaker dan ik voor mogelijk hield.Hij was mijn beste vriendje en ik zijn beste vriendinnetje.
Mijn vader was ook dol op Lodewijk,hij ging nml altijd mee naar huis in het weekend.In het rieten poezenmandje,waar hij helemaal geen zin in had natuurlijk.
Hij peeuwde en bleerde de hele weg tot iedereen in de coupe er gek van werd.Ik moest hem maar daar laten,zei mijn vader dan altijd.Feit was wel dat Lodewijk toch wel minder mijn vriendje was bij mijn vader dan thuis.Hij werd gewoon omgekocht,met stukjes gehakt en vis en al wat dies meer zij,want zo deed mijn vader dat.Nu hadden we thuis ook al een kater,Floris genaamd.En Floris was helemaal niet bij met dit monstertje.Die wou spelen met hem.Hij werd besprongen en het beestje deed klierig en ronduit strontvervelend.Lodewijk heeft heel wat tikken gehad , harde...dan kukelde hij een eindje weg....ha dat was leuk...nog een keer.....
En toen werd hij ziek,
vier lange maanden heeft mijn poesertje gebivakkeerd bij mijn ouders.Daar was ruimte en frisse lucht en vooral mijn vader met lekkere hapjes en veel aandacht.
Wat heb ik hem gemist toen en wat was ik vaak thuis bij mijn ouders.
En wat had hij het moeilijk toen ik hem meenam naar mijn huisje MET tuin....
Inmiddels is Lodewijk al vele jaren in de kattenhemel,Solly is weg en Gerrit en Tijgie,en Max is gestolen.Eigenlijk vond ik het wel oké zo.......
Maar ja,de kinderen dus niet.
En nu ben ik dus weer mamma van twee poezenpeuters.
En dat zal ik weten ook.
De kamer is nog nooit zo'n bende geweest,ze slingeren alles er dwars doorheen.
Alles is leuk om mee te spelen, omver te gooien en weg te slingeren, achteraan te racen en onderdoor te kruipen.
Elke ochtend vraag ik me weer af hoe ik het zal aantreffen,
zou er weer iets stuk zijn?Of over de vloer liggen? Of is er weer een misselijk geweest?
Het duurt nog even voordat deze twee belhamels kind af zijn en dan....dan wordt het weer rustig,hoor ik geen gestommel meer in de nacht,worden de kinderen niet meer gepest in bed en blijven ze zelfs af en toe een nachtje buiten.
Eigenlijk wou ik nooit meer beestenboel in huize Bibje.
Maar leuk dat ze zijn!!!!!!
~
donderdag 13 augustus 2009
Bedankt lieve buren.....
De dag is kapot,even geen consuminderblog!
Vandaag was het weer eens zover,de de besjes vlogen ons weer om de oren. Nu gaat dat al dagen zo dus lekker in de tuin zitten is er niet meer bij. Iets ervan zeggen al helemaal niet want dan komt er nog een schepje bovenop.
Viezigheid door de brievenbus, piza tegen het raam, appels tegen het raam, geklepper met de brievenbus ,schelden en uitdagen. En last but not least, de poort inschoppen. Ik had er twee stoepranden tegenaan gezet...je weet wel die zware van beton, van ruim een meter lang.
Vandaag werd de poort weer ingetrapt maar nu lukte het, de poort ligt uit zijn voegen. Natuurlijk was dat niet genoeg, er moest ook nog even in de tuin gewandeld worden.
Nu heeft het hele geintje ruim TWEE EN EEN HALF UUR geduurd. Het lijkt me sterk, lieve buren dat u dat niet gemerkt heeft?
Ik dank u dan ook voor de geboden hulp, en het wegkijken en het negeren en het wachten tot het over is. (deze afgelopen week)
Mijn oprechte dank!
~Bib~
maandag 10 augustus 2009
~als een bloemschikker de bloemen schikt,schikt hij ook zijn gedachten,en die van degene die naar de bloemen kijkt~
~Terwijl we orde scheppen in de buitenwereld, scheppen we ook orde in onze binnenwereld.~
Jawel jawel,het is weer zover.
We gaan weer opruimen.
Ik was al een hele tijd bezig,het wil maar niet afraken.
Dochterlief deed haar best maar kon maar geen start vinden. Steeds als ze vol goede moed beginnen wou werd ze afgeleid en ging ze spelen of lezen of iets wat in ieder geval niet bepaald op opruimen lijkt.
Maar vandaag beloofde ze beterschap!
Ik blij,dat snapt u wel. Hoef ik het niet te doen, en belangrijker nog, krijg ik geen boze toet als ik met de zakken naar beneden loop.
Het is nml aldoor zo geweest dat ik meer wegdeed dan zijn aankon.
Dan werden de zakken nog eens nageplozen , ging de helft er weer uit en terug naar boven.
!
Er is zelfs een tijd geweest dat ze moest huilen als er iets weg moest wat stuk was.....echt dikke tranen. Dan liepen we heel symbolisch naar de grijze bak en werd het uitgezwaaid....maar vaker ook niet, dan werd het liefdevol weer neergezet in haar kamer. Ze kon dus duidelijk nog niet loslaten.
Tegenwoordig gaat dat wat makkelijker.
Haar boeken mogen weg,die kent ze inmiddels allemaal uit haar hoofd. Het wordt tijd voor iets nieuws.
Ze is nu boven......dat het nog niet meevalt merk ik wel aan haar regelmatige bezoekjes hier beneden. Ook heeft ze nog niks opgeruimd. Ze is even wezen lezen en wat gitaar gaan spelen en de katten zijn gekriebeld. De zakken ritselen nu eventjes en het is merkwaardig stil.
Zou ze met haar gedachten bij het opruimen zijn of verliest ze zich even in het verleden?
Laatst zei ze in ene," Toen we dit kochten leefde opa nog". Ze was er even stil van en het ding ging weer terug op zijn plek. Dat mocht nog niet weg.
Ik zie haar nu zo zitten tussen haar chaos........
Ik zelf heb ook moeite met opruimen.
Zo is alles netjes en zo is het een bende. Ik geef de kinderen vaak de schuld(oei oei) maar zelf ben ik geen haar beter. Ook in mijn handen rusten dingen die me doen herinneren aan mijn vader,en ook al zou hij me nu heel hard in de oren roepen dat het best weg kan ,ik doe het niet. Haast koesterend hou ik het vast,het is mijn link met het verleden. Zo weet ik zeker dat hij er ooit geweest is. Dit is het bewijs!
Raar toch dat ik dat bewijs nodig lijk te hebben. Ik bedoel maar,als ik in de spiegel kijk zie ik hem. Ik lijk op hem. Als ik naar mijn zoon kijk zie ik zijn grijns en de manier waarop hij zijn wenkbrouwen fronste. Als ik naar mijn dochter kijk zie ik zijn liefdevolle blik meekijken. Hij zit mijn mijn hart, in mijn hoofd, hij is overal.
Ik kan gerust opruimen.
Ruimte maken voor iets nieuws,
dus nogmaals........
~Bibje ruimt op!!!!!~
Jawel jawel,het is weer zover.
We gaan weer opruimen.
Ik was al een hele tijd bezig,het wil maar niet afraken.
Dochterlief deed haar best maar kon maar geen start vinden. Steeds als ze vol goede moed beginnen wou werd ze afgeleid en ging ze spelen of lezen of iets wat in ieder geval niet bepaald op opruimen lijkt.
Maar vandaag beloofde ze beterschap!
Ik blij,dat snapt u wel. Hoef ik het niet te doen, en belangrijker nog, krijg ik geen boze toet als ik met de zakken naar beneden loop.
Het is nml aldoor zo geweest dat ik meer wegdeed dan zijn aankon.
Dan werden de zakken nog eens nageplozen , ging de helft er weer uit en terug naar boven.
!
Er is zelfs een tijd geweest dat ze moest huilen als er iets weg moest wat stuk was.....echt dikke tranen. Dan liepen we heel symbolisch naar de grijze bak en werd het uitgezwaaid....maar vaker ook niet, dan werd het liefdevol weer neergezet in haar kamer. Ze kon dus duidelijk nog niet loslaten.
Tegenwoordig gaat dat wat makkelijker.
Haar boeken mogen weg,die kent ze inmiddels allemaal uit haar hoofd. Het wordt tijd voor iets nieuws.
Ze is nu boven......dat het nog niet meevalt merk ik wel aan haar regelmatige bezoekjes hier beneden. Ook heeft ze nog niks opgeruimd. Ze is even wezen lezen en wat gitaar gaan spelen en de katten zijn gekriebeld. De zakken ritselen nu eventjes en het is merkwaardig stil.
Zou ze met haar gedachten bij het opruimen zijn of verliest ze zich even in het verleden?
Laatst zei ze in ene," Toen we dit kochten leefde opa nog". Ze was er even stil van en het ding ging weer terug op zijn plek. Dat mocht nog niet weg.
Ik zie haar nu zo zitten tussen haar chaos........
Ik zelf heb ook moeite met opruimen.
Zo is alles netjes en zo is het een bende. Ik geef de kinderen vaak de schuld(oei oei) maar zelf ben ik geen haar beter. Ook in mijn handen rusten dingen die me doen herinneren aan mijn vader,en ook al zou hij me nu heel hard in de oren roepen dat het best weg kan ,ik doe het niet. Haast koesterend hou ik het vast,het is mijn link met het verleden. Zo weet ik zeker dat hij er ooit geweest is. Dit is het bewijs!
Raar toch dat ik dat bewijs nodig lijk te hebben. Ik bedoel maar,als ik in de spiegel kijk zie ik hem. Ik lijk op hem. Als ik naar mijn zoon kijk zie ik zijn grijns en de manier waarop hij zijn wenkbrouwen fronste. Als ik naar mijn dochter kijk zie ik zijn liefdevolle blik meekijken. Hij zit mijn mijn hart, in mijn hoofd, hij is overal.
Ik kan gerust opruimen.
Ruimte maken voor iets nieuws,
dus nogmaals........
~Bibje ruimt op!!!!!~
Abonneren op:
Posts (Atom)