dinsdag 19 augustus 2014

Herfstschoonmaak

Op de piano in Bibjehuis
Ineens is het herfst, zomaar van de een op de andere dag. En het is ook voorbij met de vakantie.
Dat dat toch zo tegelijk kan gaan zeg, echt gek.
Dochter verdween vanmorgen net voor een dikke hoosbui op de fiets naar school. Ik hoop maar dat ze droog overgekomen is. En ik ben sindsdien wat in de war haha. Weet even mijn ritme niet te vinden. Heb ik wel weer een weekje voor nodig hoor.
Daarom heb ik bedacht dat ik een plan moest maken. Een soort van afvinklijst. Een project. Of zoiets. Eentje die over 19 weken klaar is. Want dan is het kerstmis!
Ik weet niet of het gaat lukken hoor, ik heb het de afgelopen jaren al vaker geprobeerd. Maar dan doe je even niets meer en loopt zo de hele boel weer vol.
neem nu mijn atelier. We waren best al een aardig eindje gekomen maar nog niet af . Gaat dochter tussen de puinzooi zitten knutselen. Gevolg is dat er weer troep bij is gekomen ipv weggegaan. Kan ik dat ook weer opruimen. Kijk en zo kom ik dus nooit waar ik wezen wil. Ik kan nml niet werken in een rotzooi. Dan raak ik afgeleid en geprikkeld en vliegt mijn inspiratie zo de deur uit. Misschien was het toch niet zo'n goed idee om af te spreken dat alle kunstzinnige uitingen daar mogen gebeuren. Misschien is het idee dat ik die plek echt voor mezelf hou en dat zij daar alleen bezig mag onder strikte voorwaarden? Opruimen is namelijk niet echt haar ding....en laten liggen is niet zo een goed idee als je ziet wat voor een puinzooi zij ervan weet te maken wat ze met veel aansporing uiteindelijk op gaat ruimen. Waardoor ik al die tijd niet kan werken in MIJN atelier. Nee dat is niet zoals het moet gaan. Ik ga daar mij hoofd nog even over breken hoor. Want aardig als ik ben, zit ik nu weer rekening te houden met haar wensen  ipv de mijne. En dat voelt niet fijn.
Grenzen stellen....iets wat ik echt nog steeds niet goed kan als het gaat om mijn ding.

Wat ik in ieder geval ga doen de komende weken:
-Mijn atelier verder uit en inruimen.
-Grofvuil bellen en de kringloop aan laten rukken om de overbodige spullen en troep op te laten halen.
-Computerkast beneden leegruimen en in de grote kast stoppen(want daar zaten al mijn schilderspullen die naar het atelier gaan)
-Computerkast slopen...Jaaaaaaa, want deurtjes zijn al stuk en ik wil er een tafeltje van maken(mooi dik grenenhout)
-Voorhalletje nu eens inruimen en opknappen
-Slaapkamer verder indelen. Ik heb mijn secretaire met dochter geruild en haar tafeltje  neergezet. Jaha ik heb een schrijfhoekje gecreëerd :)
-En schoonmaken, schoonmaken schoonmaken voordat dat de winter toeslaat. Dan krijgen de huisstofmijtjes geen kans om uit te groeien tot imperialistische kolonieen.
- De trapkast voor de zoveelste keer uitruimen en schoonmaken....pffffff het blijft zeuren met die plek.

We wonen hier nu 5 jaar.
En nog steeds heb ik niet echt het gevoel dat dit thuis is.
Nog steeds voel ik me ook hier niet welkom.
Nog steeds heb ik het gevoel wat we toen hadden, toen we hier naar toe vluchtte.
Nog steeds.......


zaterdag 16 augustus 2014

Zwijmelen op Zaterdag

Het is alweer zaterdag en erger nog, de zaterdag is alweer voor een groot deel voorbij. Het is alweer over 4 en ik moet mijn zwijmel zelfs nog uitzoeken. Vreselijk zeg, ik ben helemaal de kluts kwijt.
Heb ik wat gedaan dan?
Is er iets gebeurd dan?
Nee en nee.
Gewoon al dagenlang weer wakker , met piepend, krakend, wrikkend kind boven mijn hoofd, die ook al niet slapen kan. Half 3 was het vannacht, HALF 3!!!!!. Het moet niet gekker worden hoor.....O wacht, van de week was het zelfs nog gekker. Toen viel meneer pas om half 5 in slaap. Hij heeft last van de wind, de regen, en vooral van nachtmerries. Waarop hij dan maar weer achter de pc kruipt om op te zoeken waar de droom over ging, want "Het moet toch wat te betekenen hebben, dat ik zo droom mam?"
Vooralsnog heeft hij op de meest prangende vraag nog geen antwoord gekregen, en ja eigenlijk zou hij daar dus een nachtje over moeten slapen. Als dat maar wou lukken!!!!
We hebben al zitten brainstormen, en ik heb mijn boeken al open gehad. Maar een pasklaar antwoord is er nooit. Het is toch een stuk zelfonderzoek wat je aan het plegen bent en daar kan je geen pasklare antwoorden voor vinden. Die antwoorden liggen in jezelf besloten. Dat valt soms niet mee, want nachtmerries zul je rechtstreeks in  het gezicht moeten zien om te ontdekken dat dat waar je zo bang voor bent iets is wat je kunt overwinnen. Maar dat je daarvoor soms wel al je moed bij elkaar moet rapen.
Ik ben zo trots op hem dat hij antwoorden wil en actief , uit zichzelf, een weg naar heling zoekt. Ik ben ook ontzettend dankbaar dat dat moment nu is aangebroken.

Jij bent mijn held vent!!!!!!


Fijn weekend!

zaterdag 9 augustus 2014

Zwijmelen op Zaterdag

Dit is nou 70 jaar vrijheid.....

Iemand plaatste op facebook een bericht over de totale controle die de gemeente gaat krijgen over gezinnen in het kader van de Nieuwe Jeugdwet. Deze maakt dat kinderen tot hun 23ste onder toezicht van de gemeente komen te staan.
*Dat er van elk kind een dossier wordt aangelegd, een gezinsregisseur komt en dat iedereen, die met dat kind te maken heeft daar meldingen in mag doen.
*Dat dit zonder toestemming en buiten het zicht van de ouders gebeurd.
*Dat bij elke melding die volgens de instanties zorgelijk is de gemeente dat mannetje/vrouwtje kan sturen om een blikje achter de voordeur te komen werpen. Om uit te zoeken waarom dat ene in het dossier staat. Dat kan al zijn om het te laat komen van je kind of het weigeren van kleuter-sexuele voorlichting op school. Of jouw keus om niet te vaccineren, een conflict op school met de directie....of klagende buren....het kan allemaal. En een rechter komt er niet meer aan te pas.
Daar komt nog bij dat per 1 jan ouders in uitkeringssituaties geen aanvulling meer krijgen voor hun kind, dus op een alleenstaande uitkering terecht komen. Dit betekent dat veel alleenstaande ouders niet langer in staat zijn om voor hun kinderen te zorgen. Van de huidige tien kindregelingen zullen er zes vervallen, zoals de aanvullende bijstand voor alleenstaande ouders. Voor mensen met kinderen tot twaalf jaar bestaat de mogelijkheid een zogenaamde combinatiekorting aan te vragen bij de belastingdienst. Niemand weet verder nog hoe het een en ander uit gaat pakken. Pas in december krijgen deze ouders te horen hoe en wat er gebeuren gaat.
Onzekerheid en angst is gezaaid.

Het lijkt steeds meer op leven in het oude Oostblok. Leven in een permanente staat van angst, voor alles en iedereen, voor het geval iemand een kleine misstap zou melden bij de autoriteiten. Voor bijstandsgerechtigden was dit al een tijdje zo, daar mag men zomaar je huis in om te onderzoeken of je niet toevallig samenwoont. Alles wat daar op lijkt kost je je uitkering, ook als achteraf blijkt dat het een vergissing is zit de angst er inmiddels wel heel goed in.
Scholen worden gevaarlijke plekken  voor ouders. Zij en de gemeenten zullen onderling informatie gaan uitwisselen over ouders die een blik achter de voordeur nodig hebben. Iets wat nu ook al gebeurd maar wel bekrachtigd moet worden door de rechter. Daar kan je je nog enigszins verdedigen tegen de beschuldigingen.  Dat hoeft per 1 jan niet meer. Dan kan de school rechtstreeks de gezinsregisseur inschakelen om in te grijpen.

Denk nu niet dat het wel mee zal vallen.
Veel ouders kunnen nu al getuigen hoe slecht het gesteld is met de rechtstaat, en dat wordt per 1 jan alleen maar slechter.

Mijn docent staats-inrichting op de Hogeschool zei in '89 al dat de val van de muur voor hele grote problemen zou gaan zorgen.
"Let maar op,"zei hij met opgeheven wijsvinger,"over een paar decennia zijn we zelf in het Oostblok belandt'."

Hij heeft zó ontzettend gelijk gekregen.

woensdag 6 augustus 2014

Wonderlijke Woensdag

Flower by Bibje
Ik ben niet meer bezig geweest in mijn atelier. Het lijf wil even niet zo erg meewerken. Beetje teveel stof ingeademd vrees ik. Dus verder dan wat vuilniszakken naar beneden dragen is het niet geworden.
Ik heb mijn tijd anders gebruikt. Ik heb lichamelijk gerust maar geestelijk ben ik mezelf gaan voeden. Met grootse plannen en vooral met voorbeelden van andere vrouwen die een kunstbedrijf op gezet hebben. Ik ben op zoek gegaan naar coaches, want ik wil verder. Ik wil die volgende stap nu gaan zetten. Nu ik de handen vrij heb wil ik mijn droom stilletjes aan uit gaan werken. En dan heb je wel wat hulp nodig niet waar?
Zo volgde ik al de kleine cursus van Andrea Schroeder. De "Give your dream wings"course.
Vorig jaar deed ik al "The Artists Way" van Julia Cameron. Las en werkte uit  "Taking Flight" van Kelly Rae Robberts. Voorheen stond op haar blog veel interessante informatie maar die heeft ze nu verplaatst naar een hele dure cursus. En die investering kan ik nog even niet maken.
Ik surfte heel het internet af op zoek naar inspirerende blogs en ontdekte recentelijk Leonie Dawson. Bij haar vond ik de no nonsense aanpak. Duidelijk en stap voor stap in het introductie werkboek.
En daarin stonden een paar hele simpele adviezen.
Ik had ze zelf ook wel kunnen bedenken ja, als ik niet zo bezig was geweest met bang zijn voor wat er uit mijn droom voort zou kunnen komen.
Of erger, wat er niet uit voort zou kunnen gaan komen.
Immers, de vooroordelen van het opzetten van een kunstbedrijf zijn groot. Men gaat er bij voorbaat al van uit dat het gedoemd is te mislukken. Kunstenaars zijn straatarm, anders kunnen ze namelijk niet werken. Zonder de absolute vrijheid om  geheel en al onder te dompelen in de inspiratie van het moment, zou je niet creatief kunnen zijn. Zou je geen kunst kunnen maken, ben je dus geen kunstenaar. Sommigen hebben geluk....die hangen met hun werk in galerieën en musea's maar de rest...ach....leuke hobby wel ja.
Ik wil voorbij dat punt komen.
Ik ga er op dit moment van uit dat ik een musea nooit ga halen.
Daar is mijn werk gewoon niet goed genoeg voor. En dan bedoel ik vooral, wat vereist is voor de hedendaagse kunst door de hedendaagse kunstenaars. Ze verschillen nog steeds niet veel van die van de jaren 80. Mijn werk voldoet daar niet aan. Ik maak alleen maar werk waar ik zelf verliefd op wordt. Wat de ander daar verder van vindt zal me worst wezen. Ik heb niet het doel om werken te maken die zoveel opbrengen als een jaarsalaris. Al zou dat natuurlijk best wel mogen (GRIJNS)
Daarom ben ik net maar even aan het rekenen gegaan.
Iets dat ik sowieso elk jaar doen, om te kijken of de in en uitgaven een beetje gelijke tred houden en of ik al wat opschiet met mijn eerste miljoen op de bank......haha....Tis nog niet om over naar huis te schrijven, maar er zit schot in de balansen. Heel veel schot. Inmiddels komt er meer binnen dan er uit gaat. Kijk en dat is goed nieuws!!!
Ik heb eens uitgerekend wat ik minimaal nodig heb om al mijn rekeningen te betalen in een jaar en ook nog eens normaal te kunnen eten. Dat zou neerkomen op zo'n 19.000 euro netto in het jaar. Als ik daar vakantiegeld bij optel dan kom ik grofweg uit op 20.000 euro netto in een jaar! Het is dan geen vetpot maar alle kosten zijn gedekt.
Dat moet ik dus minimaal netto verdienen.
Daar moet ik nog even een berekening op loslaten hoor, want bruto is een heel ander verhaal. Ik ga altijd maar uit van 50 % belasting maar weet niet of dat ook zo werkt. Iemand die het me kan vertellen?

En dan heb ik het nu alleen nog maar over mijn werken die ik wil verkopen gehad......
Tis maar de helft van mijn droom ;)
De rest vertel ik later.

Dromerige Dinsdag

Ik had het er vrijdag al over. Dat ik bezig was met het uitmesten van de ex-kamer van Dochter om daar mijn atelier/studio te maken. Ik was redelijk optimistisch, best wel hoor. Maar wat is opruimen toch een ROTklus!!!!
Echt hoor.
Als ik nooit meer zou hoeven opruimen zou ik zoooo gelukkig zijn. Maar ja...geen opruimkaboutertjes helaas en personeel kan ik niet betalen. :(
Dus ruim ik op.
Laat ik 13 jaar aan herinneringen door mijn handen gaan. Zie ik het kleine meisje weer voor me dat speelde met die ene pop, of barbie. Die dat leuke tekeningetje maakte en die lieve briefjes schreef naar vriendjes/innetjes. Ik vind oude foto's, schaakdiploma's, Donald Duckies, hele stapels...Winx boekjes, dagboekjes, vriendenboekjes. Eindeloos veel papiertjes met verhalen liedjes en tekeningen. Mijn kleine meisje aan dat hele kleine tafeltje met klepblad zittend op dat kleine stoeltje. Ik zie haar zo weer zitten.
Ook verloren gewaande spulletjes komen tevoorschijn en verder heel veel troepjes. Verzameld door de jaren heen.
Buiten ligt binnen. Steentjes, schelpjes, gedroogde bloempjes, zand en zaadjes in allemaal bakjes van mij! Oooo daar zijn al mijn bakjes.
ZUCHT
Ik heb nu al net zo'n moeite met dingen wegdoen als zij had. 'T is ook zo zonde. En misschien ooit, voor later, als ik misschien ooit nog eens oma wordt?????? Ik weet nog hoe ik baalde dat mijn moeder zo alles wegsmeet toen ik het huis uit ging, maar het i.v.m. gebrek aan ruimte, niet mee kon nemen. Ik kon nog net wat babykleertjes redden die ik zelf aan heb gehad maar alles is verder weg  en foetsie...
Stella met haar echte mensenhaar. Die kon je zulke mooie kapsels geven. En Natasja, mijn baby met haar en slaapogen!! want zo was dat toen. Mijn barbies en die barbie-tennisschoenen en rokje en jasje en racket. Zoooo stoer. Maar ja. Meegegeven met de vuilnisman. De vuilnisman!!!!!
Daarom heb ik de lego, barbies, maxi-cosie en kinderwagen van de babypop, playmobiel en een stel knuffels ingepakt en dat gaat naar zolder.
Om mijn speelgoedweggooitrauma te verzachten zeg maar ;)

En dan denkt U nu natuurlijk dat het atelier een feit is?
Laten we zeggen dat de tafel in ieder geval staat. Dochter haar plekje daar heeft gevonden en er nu alweer rommel aan het maken is aan het knutselen is. Verder zeg ik niks.....

Omdat ze net naar "The fault in our stars" is geweest dit wonderschone nummer van Birdy uit de film. Enjoy!!!!


zaterdag 2 augustus 2014

Zwijmelen op Zaterdag

My Sweetheart- Bibje 2010
Elk mens komt van dezelfde plek met dezelfde opdracht op dezelfde aarde.
Elk kind draagt in de ogen het hele Universum aan vertrouwen in de goedheid van de ander. Ze geven zich daar geheel en al aan over. Ongeacht wie die goedheid verspreid. In de ogen van een kind tellen ideeën niet. Heilige boeken zijn hen vreemd. Verschil is hun onverschillig. Iedereen hoort bij elkaar. Iedereen is familie. We zijn allen een.
Zo is de magische wereld......totdat het ego zich laat gelden en het kind zich bewust wordt van zichzelf ten opzichte van de ander. Nog steeds is verschil het kind onverschillig, totdat op een dag iemand het bewust maakt van dat verschil. En daar een waardeoordeel aan vast hangt. De kiem van afgescheidenheid is geboren......de kiem van discriminatie, misschien wel toekomstig geweld. Van superieur denken te zijn,  of juist inferieur. Het is het begin van oorlogen en het excuus dat die oorlogen gerechtvaardigd zijn. Het is het begin van de ontmenselijking....het begin van God uit ons leven verbannen....het begin van het einde?

Laten we in Godsnaam wakker worden en beseffen dat we allemaal mensen zijn. Dat we allemaal geliefd willen zijn,  allemaal op zoek zijn naar geluk. Laten we beseffen dat we nooit, nee nooit, ons geluk op het ongeluk van de ander kunnen bouwen. Dat de pijn gevoeld door de één, aangedaan door de daden van de ander, door beiden gedragen wordt. De één in leed, de ander in de pijn van liefdeloos gedrag. 
Laten we omkeren. 
Die druppel van liefde in het water laten vallen. Opdat de kringen van wat goed en mooi en puur en liefdevol is, zich mogen uitbreiden over het wateroppervlak. Dat het de harten mag vullen van alle mensen!!!!
Dat is mijn wens.
Dat is mijn hoop.

Fijn weekend!!!













vrijdag 1 augustus 2014

Vrijdag

Bibje studio/atelier :)
Was ik er net toch helemaal van overtuigd dat het al Zwijmelen op Zaterdag is. Ik had daarstraks al naar muziekjes gekeken en al wat ongeveer uitgezocht en nu sla ik net de laptop open en zie ik dat het vrijdag is....ik ben een dag te vroeg!!!!
Nou ja zeg, dat me dat nu weer overkomt.
Wat heb ik toch?
Herken ik mensen ineens niet meer(nou ja hij was ook wel erg afgevallen) , weet ik niet meer wat ik gedaan heb en vergeet ik met wie ik dat ene nou besproken had.
Ergens leef ik tussen waken en dromen in lijkt wel. Zweef ik op de vlagen van zomerwinden en stralen van de zon. Dwaal ik door de dagen en pik ik hier en daar een ervaring op, half bewust van wat er op dat moment gebeurt.
Niet echt ZEN nee. Niet echt mindfull. Niet bepaald aandachtig. Niet in het NU.
Waar ik dan wel ben met mijn gedachtes?
NOUHOU bij mijn nieuwe studio/atelier!!!
Met zijn grote houten tafels en kasten vol materialen en de ezel en de hoek waar Dochter haar vlogs op gaat nemen en het balkon waar ik een zonnescherm boven wil hangen en bloembakken aan de railing en een bankje en een tafeltje voor als ik buiten wil zitten maar niet in de tuin. Of als ik de laatste zonnestralen wil opvangen, die dan de tuin niet meer bereiken.
Ik wil een zonnige studio, ook als het regent buiten, dus de kleuren moeten fleurig zijn en op zijn minst iets van roze/oranje/geel op de muren hebben. Dat als het een vreselijke sombere, akelige, gure dag is je daar binnen stapt en zo'n gevoel krijgt van warmte en blijheid. Daar moet het altijd ongeveer zomer zijn, of lente, of een mooie herfst of winterdag.
Nou ja , daar droom ik dus van en daar ben ik dus mee bezig.
Ik ben namelijk begonen met het opruimen van de achtergelaten spullen troep/rotzooi van dochter toen zij de move maakte naar het kleine kamertje. Zodat ze niet meer zoveel rotzooi kon maken. Nou geloof me, daar lukt het haar ook hoor, met dat beetje wat ze over heeft :( 
Het opruimen van de grote kamer, mijn studio/atelier dus, die heeft ze aan mij over gelaten. Zo'n fijne klus waar ik best wel even over doe ja. Het is er zo stoffig en troepig dat ik het in etappes moet doen om niet hartstikke ziek te worden. Ik ben maandag begonnen en sindsdien nies ik...en nies ik.....en nies ik........en wordt het heel voorzichtig aan ruimer en leger en schoner. Terwijl ik mijn droomstudio/atelier voor mijn ogen zie.
Ik heb het ook alvast maar getekend, als was het allemaal al klaar. Zie het resultaat boven aan de blogpost. Als ik op dat krukje zit dan kijk ik zo naar buiten. Nu nog naar de achterburen, maar over een paar jaar zie ik de kruin van mijn krulwilg, de kamperfoelie langs de reling en de roos die aan de zijkant komt opklimmen.  En de volgende lente al de bloembakken vol geraniums. Ik zie het al helemaal voor me.
Als het klaar is ga ik een dansje doen!