maandag 21 juli 2014

Mooie Maandag

Het weekend is weer voorbij.
Niet dat ik nu enig besef van de dagen heb hoor. Het is per slot va rekening vakantie niet waar?
Maar ik weet het toevallig, omdat ik vanmorgen om 7 uur de buurman in de auto hoorde stappen en wegrijden naar zijn werk. Dus is het maandag.
Het is een beetje fris dag,
eerste dag van de week dag,
startdag,
Maandag.
En wat doet Bibje deze maandag?
Hele goede vraag....... :D
Het is een 'ik schrijf mijn blog'-dag, en 'ik schilder mijn selfie'-dag. 'Ik doe de boodschappen'-dag. En dan natuurlijk de gewone taken, de 'ik moet opruimen'-dag, en de 'ik poets de wc/badkamer/enz'-dag en 'ik doe de was'-dag. Dat wordt een latertje vandaag....het is namelijk alweer 10 uur 59.
het is ook een 'ik ben een beetje lui'-dag.
Een 'ik ben aan het bijkomen van de hitte'-dag. het zit namelijk zo: Toen het vrijdag ineens zo walgelijk heet werd, en wij met zijn allen naar het strand gingen, en daar amechtig onder de parasol zaten te zweten, en in de avond een barbecue aanstaken, ik de volgende dag ziek was. Darmproblemen, afschuwelijk moe en vet overprikkeld. Gelukkig dat het hier toen al 10 graden kouder was......Ik heb op de bank gehangen en ben zielig geweest en heb de armen/schouders van Zoon gedept(vet verbrand ondanks de smeersels)

Het is een Bibje ding...

Eerst ben ik nog wel in voor leuke dingen en ga dan mee in de drukte, om ineens op een punt te komen dat ik niet meer kan, en dan stort alles in. Herkent U dat? Op elke echte weg-vakantie heb ik in het midden altijd een dag zitten dat ik mijn ene been niet meer voor mijn andere kan krijgen en het liefste in huilen uitbarst. Dan wordt het me allemaal te veel. In Frankrijk ging het zelfs zover dat ik niet meer kon lopen. Dat was pas echt eng. Dat gevoel dat je hebt als je slaapt en in je droom niet vooruit kan komen hoe je ook je best doet. Je krijgt je ene been niet voor je andere been uit. Dat gevoel, dat had ik toen. We hebben de taxi gebeld en ik ben op mijn bed gaan liggen, ver weg van de andere mensen uit de groep( het was een schildervakantie) Gelukkig was ik daarna wel weer opgeknapt hoor, maar dat moment had ik van het weekend dus ook.
Daarom wordt dit dus het begin van een rustige week. Een week waarin niets moet. Een week waarin ik wat hang en wat lummel en mezelf verwen door vrij te nemen. Ik lees een boekje, schilder wat, neem hier en daar een voetenbadje, eet wat vaker chocola en doe wat meer gezellige films kijken. Loop wat rond, knuffel de kinders nog wat vaker, neem in dezelfde flow de vriendjes/dinnetjes ook gewoon even mee ;) En ik geef mezelf de opdracht om elke dag de pareltjes van de dag te verzamelen.  
Daarom is dit dus een Mooie Maandag!!!!!
Fijne week allemaal!

zaterdag 19 juli 2014

Zwijmelen op Zaterdag

Ben ik nog op tijd? Kan ik nog op de lijst?
Jawel jawel jawel....eindelijk is het wat afgekoeld dussssssssssss snel nog even een liedje voordat het middernacht is. Tis niet zijn beste nummer maar ik vind hem wel errug toepasselijk voor de afgelopen dagen en wat nog komen gaat. 
Fijn weekend verder!!!




woensdag 16 juli 2014

Kleine meisjes

Alle dagen zijn hetzelfde, alle dagen zijn vakantiedagen. Alle dagen zijn raar en gek en leeg en in de war en vrij...vooral dat. Ze zijn vrij. Dit jaar is de eerste vakantie sinds heel veel jaren dat ik zomaar uit kan slapen, weken lang geen afspraken heb, ik niets moet, en alles mag, En dat is raar.......zoooo raar. Iets wat ik me alleen maar kan herinneren van toen ik nog jong was.
Ik schreef er een maand geleden al over, over hoe ik in de stilte aangeland was.
Het is nu vakantie dus. Het is een vakantie waarin ik me met een schok realiseer dat  er de afgelopen jaren iets is veranderd wat nooit meer teruggehaald kan worden. Iets wat we niet beleefd hebben, omdat we zo hard hebben moeten vechten. Zo erg in de overleefmodus hebben gestaan.
De laatste twee jaar van klein en jong en kinderlijk, zijn voorbij gegaan in een strijd, waarin ik geen tijd had om te genieten  van de kindertijd van de kinders. En nu zomaar ineens heb ik twee grote kinderen. twee kinderen die echt niet meer spelen. Die niet meer rond me hangen. Die op zichzelf zijn. Die uithuizig zijn en nou ja, die mij niet meer zo nodig hebben.
Ik voel me eigenlijk best wel een beetje zwaar overbodig.
Ik ben er wel, maar ik hoef er niet te zijn zoals eerst. Als de kleren maar gewassen zijn en het eten maar klaar staat en de kasten maar gevuld zijn, dan is het goed.
Eigenlijk vind ik dit helemaal niet leuk.
Maar ja, wat moet je.
Hangen met je moeder is geen zak aan.
Naar het bos doen we niet meer, dat is zooooo ........FALEND!!!!
En nu heeft ze het in haar hoofd gehaald dat ze met vriendin helemaal naar Groningen wil afreizen om te logeren bij de opa en oma van haar vriendin. HUHUHUHUH!!!!
Ik adem in en ik adem uit....hyperventileer nog net niet...
waaaaaaar is mijn kleine meisje gebleven???????
Hier ben ik nog he-le-maal niet klaar voor hoor, ze gaat véél te snel.
Jeeetje
van brugger, naar vriendje, naar tienertoer.....ieeeeeehhhhhhhh
Wil ik dit wel, nu al?
Dat wordt stevig nadenken en overwegen en plannen, want ze moet me wel heel erg geruststellen hoor! Nu maar hopen dat ze zoveel geduld heeft met mij als moeder van "geen klein kind meer".
;)






zaterdag 12 juli 2014

Zwijmelen op Zaterdag

Collage in progress-Bibje

Ze had kwastjes nodig om make-upjes uit te kunnen proberen. Dat doet ze dan voor de camera als in een review. Ze heeft namelijk een vlog. Een videoblog dus. Dan post ze elke week een filmpje over beauty en lifestyle en haar leven.  Ze maakt dan filmpjes, die ze weer bewerkt op de computer en dan gaan ze het web op. Grote droom is heeeeeeel veeeeeeel vieuwers en misschien zelfs een zakcentje via reclame. Zou zomaar kunnen tegenwoordig.
Als ik dan bedenk dat ik op die leeftijd in de bollenschuur zat bij de boer samen met mijn moeder......en dat ik nog helemaal niet bezig was met een toekomst maar nog heerlijk totaal in het moment zat en nog zo heel erg kind was. Wat een verschil toch. De brugklas had van mij nog geen echte puber gemaakt hoor. Ik had weliswaar mijn eerste echte verliefdheid achter de rug (op de krantenjongen)  Maar dat was het dan ook wel. Die stomme gozer vond mijn vriendin leuker...de piemel...ik was gelijk zwaar op hem afgeknapt. De jongens in de klas die mij leuk vonden vond ik doupies. Die zag ik toen niet zo zitten. 
Dat kan je zo hebben als je nog maar 13 bent ja. Voor mij nog maar even geen vriendje. Ik wist trouwens ook niet wat ik met zo'n jongen aan moest. Nee dan dochter, die is wat dat betreft veel voortvarender. Verlegen is ze allerminst. En gelukkig maar.
Afijn, waar wou ik ook alweer heen met mijn verhaal. Ik dwaal een beetje af geloof ik.
Collage in progress-Bibje

Waar ik het dus over wou hebben, heeft te maken met die kwastjes van dochter. Daar moesten we namelijk voor naar de Action. En de Action had nog veel meer leuke dingetjes. Dingetjes waar ik ook wel wat mee kon. Zoals washi-tape bijvoorbeeld. Waar ik dus een aantal leuke rolletjes van meenam(en teveel leuke rolletjes liet liggen waarvoor ik van de week nog maar een keer heen ga) Die tape heb ik meteen gebruikt voor een paar oude collages die ik in mijn art-journal had gemaakt, maar waar ik nog steeds niet tevreden over was. Het ziet er gelijk een stuk leuker uit al zeg ik het zelf. En ik heb eindelijk de vrees overwonnen om weer aan de slag te gaan. Ik zit er al een paar weken tegenaan te hikken. Ik had al van alles klaar gezet, zo dat ik het zo op kon pakken. Ik had mezelf allerlei hints gegeven, en ik was al aan het verzamelen gegaan. Mooie plaatjes, tekenboekjes, washi-tape ;) mooie papiertjes....nou ja alles dus om de creatieve vonk weer te laten ontbranden.
Blijkbaar moest ik eerst ruimte maken in mezelf(vorig-rouw-weekend) en de zaken die nog lagen afhandelen(gedoe om Zoon) voordat ik weer kon beginnen.
En nu was het dan zover. Altijd tegen de avond, als de zon al onder is en de vermoeidheid al toeslaat. Maar oké, ik ben begonnen. En morgen ga ik verder, want ik heb ineens allemaal ideetjes. En vooral veel zin om mezelf onder te dompelen in een weekje kunst maken. Maar eerst gaan we zwingen. Een liedje uit de mooiste zomer van mijn jeugd, super warm, veel stranddagen en speeltuindagen, een lief klein, roodharig,schattig broertje van een jaar oud,  en veel vriendjes en vriendinnetjes........ Kortom, het leven was mooi!!!!
Dat ik dat gevoel weer terug mag krijgen.
Fijn weekend.

vrijdag 11 juli 2014

Vrijdaaaaaaaaaggggggg

In de tuin van mijn hart-Bibje
Ik ken haar al heel lang. Wij hadden altijd een dokterspraktijk van twee hippe vogels, beetje onconventioneel, apart en vooruitstrevend. Toen de twee mannen een extra huisarts nodig hadden kwam deze mevrouw. Zo mogelijk nog aparter, nog stoerder, nog vooruitstrevender. Ze was een ware verrijking voor de praktijk. Haar Zonen zaten bij de mijne op de vrije school. Zij had stekels, haar man had lange haren....bij hun voelde ik me best thuis.
De mannen gingen met pensioen en er kwamen nieuwe dokters bij. Jonge dokters....en ik weet het niet hoor. Maar de generatie, die nu opstaat is niet meer zo vooruitstrevend en heeft ernstig last van onnozele tunnelvisie. Dus zat ik eerst bij  de één en werd niet gehoord. En toen bij de ander, die meteen Zoon al beoordeelde als niet goed opgevoed. Ze begreep zijn hypersensitiviteit niet en van pdd-nos had ze vast nog nooit gehoord, want haar mening was dat hij zich dan evengoed best wel kon gedragen. 
Misschien ligt het hem ook wel aan mij hoor, dat ik geen bemoeienis duld van iemand, die de helft van mijn leeftijd is en zelf nog geen kinderen heeft groot gebracht? In ieder geval koos ik voor het gesprek van vandaag gewoon weer mijn oude vertrouwde dokter. Eerst nog nerveus, toen boos en geïrriteerd en uiteindelijk gepassioneerd.
Zegt ze ineens dit;

~Het probleem is dat hij een diamant is en een diamant heeft vele vlakken. Jij ziet hele andere vlakken dan zij (lees hulpverlening) en daarom zijn jullie het oneens. Soms lukt het niet om tot een overeenkomst te komen......~

Ze snapte dat we door de hulpverlening niet bepaald verder gekomen waren, ze snapte ook dat het gedreig al die tijd niet bepaald goed gedaan had. Dat was voor het eerst dat ik iemand dat heb horen toegeven! Hulde aan haar!!!!
Ze beloofde het VU te bellen om te bevestigen dat ze de rapportage heeft gezien en de zorgen heeft gelezen. En verder laat ze ons met rust. Om te helen, om te groeien in vertrouwen, om nu eindelijk eens echt vooruit te kunnen komen. Ik slaakte een zucht van verlichting.......

dinsdag 8 juli 2014

sowing the seeds of love....Dinsdag

 Flower by Bibje
Het is alweer dinsdag. Bijna 10 uur. We liggen allemaal nog in bed. De kinderen zelfs in diepe slaap.
Ik heb geen zin om er uit te komen. Geen zin om de dag aan te vangen. Geen zin om weer te moeten strijden. Geen zin in veroordelende blikken in de buurt en geen zin in assertief zijn vandaag. Ik wil het liefst even wegkruipen in mijn holletje. Gekoesterd worden en gerustgesteld worden. Gewoon even wel.
Geen zin in energetische cadeautjes van de rotgevoelens van anderen. En al helemaal geen zin om mijn oude onderdanige, lievige Bibje te zijn.
Want ik ben pissed.
En met die gevoelens van boosheid weet ik even geen weg. Wil ik eigenlijk mensen door elkaar schudden en ondersteboven stampen en en en en en snap ik ook wel dat ik daarmee niet bepaald vrede en liefdevolle vriendelijkheid de wereld in stuur. En wat je zaait dat oogst je in veelvoud.......als het goed is dan! Want ik heb al menig zaaigoed ten onder zien gaan in een vette misoogst. Dan kwam het veelbelovend op en sloegen droogte of storm of plagen toe......en was de oogst verloren.
Soms kwam het omdat ik stopte met koesteren, verzorgen of beschermen. Maar vaak ook had ik er geen vat op. Als ik vriendelijkheid zaai in onvruchtbare grond kan ik zaaien wat ik wil maar komt daar gewoon geen oogst uit. Hoogstens krijg je op het moment zelf een glimlach. Soms uitbundig, dan strooide ik handenvol zaaigoed. Soms heel zuinig. Dan was ik spaarzaam in mijn zaaien.
Ik ben dat eens gaan uitzoeken de laatste maanden. Hoeveel vruchtbare grond mijn zaaigoed nu eigenlijk gevonden heeft. Als echt experiment dus!
Ik ben bij bepaalde personen gestopt met zaaien. Gewoon om eens te zien of er na al die jaren al eens oogst was. Iets wat mij na de dood van mijn ouders ook al zo opviel was, dat toen ik niets meer te zaaien had, er best een karige oogst was voor mij. Ik had gezaaid in een hongerige grond zeg maar....
Ondanks dat ging ik gewoon door. Zo is mij geleerd en zo praatte mijn omgeving op mij in. Als ik wil dat mensen aardig, lief, koesterend en vriendelijk voor mij zijn, moet ik dat zaadje wel eerst planten. En reken maar dat ik dat gedaan heb. Ik gaf zelfs water, wiedde het onkruid en strooide mest. Alles voor een goede oogst.
Ik oogstte naast de vriendelijkheid de echter ook minachting, de eer vuilnisvat voor een ander's problemen te mogen zijn, de roddel en achterklap en last but not least de rol van schattig, lief en onderdanig Bibje.
Daar was ik wel klaar mee. En dus begon ik dit experiment.
Ik kan je wel zeggen dat ik soms best verrast was over de uitkomst en ook over de reacties of het ontbreken daarvan.
Als eerste vielen er per direct mensen af. Ze begonnen me straal voorbij te lopen. Er wordt niet meer gegroet nu ik niet de eerste meer ben. En er wordt soms zelfs heel lelijk gekeken. Ik hoor meer geroddel over mij. Ineens komen de venijnige verhalen los. Nu ik niet meer zaai.
Ook word ik op mijn plek gezet. Dit is niet de bedoeling. Ik moet maar weer snel mijn oude zelf worden hoor.  Bibje die niet zaait en soms zelfs eisen gaat stellen.....de schrik vloog sommigen om de oren.
Maar het meest frappante en eigenlijk ook wel heel herkenbare, is het grote negeren. Gewoon net doen of ik nog mijn oude zelf ben en mij koppig zo blijven behandelen. Wat dus frictie oplevert. Wat dan weer goelijk genegeerd wordt. Meisje toch...klop klop op mijn arm.....het valt ook allemaal niet mee. Maar als je maar flink blijft zaaien.........

Zelfs de zaadjes van 'houden van mijzelf' vonden vaak dorre en onvruchtbare grond. Ik ben zo bezig geweest met zaaien in de buitenwereld, dat ik aan mezelf voorbij ging.
Nu ik dit experiment ben aangegaan ontdekte ik, dat door te stoppen met zaaien in onvruchtbare grond, ik zaaigoed over hield en dat zaaide ik bij mezelf. Ik koesterde de aarde waar het in terecht kwam. Voedde de grond. Wiedde het onkruid en oogstte een nieuw rijker en sterker Bibje.
Sommige mensen moeten erg aan haar wennen.


zondag 6 juli 2014

Zondag

Spiral of hearts- Bibje


Ik zit naast je.
Je ademt je laatste adem. De ademteugen van de dood. Je vecht, je stribbelt tegen, eigenlijk wil je nog niet. Toch koos je daarstraks voor de morfine...en we wisten allemaal wat dat zou betekenen.
Ik hou je hand vast.
Het mag weer. Na dagen van pijn en ruimte willen mag ik je weer voelen. Je bent hier niet echt meer. Niet echt.
En dan begin ik te praten....
Eerst over dat je los mag laten. "Ga maar pap...het is goed zo. Ga maar...laat maar los. Wij redden ons wel hoor. Ik let wel op mamma en mamma let wel op mij. Ik laat haar niet in de steek!!! We laten elkaar niet in de steek.
Het komt wel goed pap.
En dan ga ik alles doen wat ik niet durfde en jij ook nooit hebt gedaan. Ik ga mijn dromen uit laten komen pap. Om jouw leven te eren!!!
Dat beloof ik je.
Ik ga stoppen met luisteren naar wat anderen goed vinden voor mij. Ik ga stoppen met braaf zijn. Ik ga een goed leven maken met de jongesies.
Ik hou van je pap. Jij bent zo belangrijk geweest in mijn leven. Jij hield alles samen. Jij was de lijm. Jij strooide rijkelijk met liefde en aandacht. Bij jou was iedereen goed genoeg! En iedereen was welkom. Je bent een anker geweest voor ons maar ook voor vele anderen. Dat is jouw nalatenschap pap. Je bent heel belangrijk!
Ik hou van jou
Voor altijd en eeuwig"

Na een hele dag af en aan tranen was het gisteravond klaar. Dacht ik
Gisteren mijn voice-mails afgeluisterd. Slecht nieuws berichten gehad. Genderkliniek stuurt rapportage toch naar huisarts (omdat zij zorgen hebben) terwijl ik daar geen toestemming voor heb gegeven. Hun zorgen zijn al door de rechter gewogen en dus hoeven zij niet nog even opnieuw de boel aan te zwengelen. Dat zij zulke dikke maatjes met de kinderbescherming waren, is nu helemaal duidelijk. Morgen dossier opvragen en klacht voor de tuchtcommissie brengen. Zijn ze nou helemaal gek geworden !

Ik heb je die belofte niet voor niets gedaan, hè pap?