Ik zit in een stoel met daar naast al weken een alsmaar groeiende stapel met dossiers. Met daarin informatie, rapporten, contactjournalen en ga zo maar door. Van de een word ik nog triester dan van de ander, en ik besef me dat er nu al jaren stelselmatig heel naar over ons geroddeld wordt, op de meest venijnige manier.
De vertrouwensband waarvan ik dacht dat ik die met school had is er gewoon nooit geweest. Ik heb al die tijd te maken gehad met poesje aai, katje krab. In mijn gezicht lief, vriendelijk, aardig en maar glimlachen en luisteren en net doen of ze meedachten. Maar achter mijn rug om kwaadsprekerij.
Inmiddels heb ik het dossier van school en van FACT ook binnen. Wat ik daar tegen kwam, daar lusten de honden geen brood van(alweer) en ik vraag mij dan ook oprecht af...
HEBBEN ZIJ GEEN GEWETEN DAN??????
-Schoolpsychologe, die een verhaal verzon bij haar onderbuikengevoel, om maar aan te geven dat haar bezorgdheid oprecht was(maar het verhaal gejokt!)
-Intern begeleidster van school, die dat verhaal overbriefde met de vraag of zoon niet beter opgenomen kon worden zodat het lijntje naar school gehandhaafd bleef, omdat ze een niet- pluis-gevoel had bij mijn vraag om vrijstelling op 5a.
-Orthopedagoog van de instelling, die jokte dat zoon al zoveel behandeling had gehad en dat niets geholpen had dus opname nog het enige was wat echt zou helpen om zijn ontwikkeling te waarborgen(maar even vergat dat zij nog steeds moesten beginnen met behandeling)
-FACT die het ambulant overnam, maar die eigenlijk een geheime agenda had afgesproken met de instelling, nml toewerken naar opname.(zij jokten tegen mij)
-BJZ die al jaren dossiers bij elkaar jokt om zo hun bevindingen/meningen aangaande het probleem kracht bij te zetten. Feiten verzint, oude koeien uit de sloot haalt, en zelfs diagnoses neerpent die er niet zijn of die ernstig verouderd zijn maar wel helpen om aan te geven wat voor vreselijk groot risico zoon loopt in dit gezin.(en correctie weigeren, dus volharden in het jokken)
-En tot slot de rvdk, die zover gaat, dat informanten die ik geen toestemming heb gegeven toch proberen over te halen informatie te geven middels een artikel uit het burgerlijk wetboek, waarmee de raad in ieder geval geen strafbaar feit pleegt. (maar de ander wel, dus aanzet tot onwettig gedrag)
Dochter heeft gisteren haar verhaal gedaan,
en wij(vader en ik) mochten nog even oude koeien uit de sloot halen. Stom dat ik niet meteen de rem erop gezet heb, door te melden dat dit niet relevant was voor het onderzoek. Dan zit je je daar nog te excuseren ook voor iets wat niet eens gebeurd is (ze hadden erover gejokt) en dat over een tijd die ver ver achter ons ligt. Ik voel me nog steeds verdachte. Dat gevoel van....., dat gevoel gaat pas weg als we helemaal vrij zijn van bemoeienis en zij ophouden met jokken.
Een oudje dit keer, uit1985...het jaar dat ik ging studeren....
(¯`❤´¯) ✿.•*¨`*..¸.*❤ fijn weekend
´*.¸.•´♥
vrijdag 24 mei 2013
zondag 19 mei 2013
.¸¸.•´¯`•♥•´¯`•.¸¸. Dankjewel .¸¸.•´¯`•♥•´¯`•.¸¸.
Gisteren besefte ik me maar weer eens hoe fijn het is om een blog te hebben en zoveel mensen die meelezen en reageren. Het voelt als een warme deken te merken dat er aan je gedacht wordt en dat je niet alleen in dit schuitje zit. Dat je niet de enige bent. Dus, voor wie mijn blogje een troost was, GRAAG GEDAAN!!!! en voor al die mensen die mij een hart onder de riem hebben gestoken, DANKJEWEL!!!!!!!
Zolang ik maar blijf zien dat er zoveel liefdevolle vriendelijkheid in de wereld is ga ik het wel redden!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Fijne pinksterzondag.
(¯`v´¯) ♥
`*.¸.*.♥.✿´´¯`•.¸⁀°♡ ♥ .¸¸.•´¯`•♥•´¯`•.¸¸.
Zolang ik maar blijf zien dat er zoveel liefdevolle vriendelijkheid in de wereld is ga ik het wel redden!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Fijne pinksterzondag.
(¯`v´¯) ♥
`*.¸.*.♥.✿´´¯`•.¸⁀°♡ ♥ .¸¸.•´¯`•♥•´¯`•.¸¸.
vrijdag 17 mei 2013
Zwijmelen op zaterdag
Nog een half uurtje en dan begint de nieuwe dag.
Het is nog nacht, iedereen slaapt hier in huis en ik, ik vecht tegen de slaap.
Stom eigenlijk, ik ben bekaf.
Ik zit rechtop in bed. Muziekjes op de achtergrond van de pc. Kon het maar altijd nu wezen, dat de tijd stil blijft staan ofzo. Gewoon, omdat er nu op dit moment even rust en vrede is en warme voeten(want kruik) Er zijn even geen problemen, en er is even geen strijd. Er is alleen stilte en schemer in de kamer.
Moet ik ineens denken aan dat rare item op het nieuws over mindfulness. Dat dat gevaarlijk zou zijn voor mensen met depressie, omdat je dan al je aandacht op die depressie zou richten.....een keur aan therapeuten(zo leek het althans) kwamen voorbij en die zeiden dat het er goed voor zou zijn, en toen de psychiater die vertelde hoe slecht het wel niet was......
Die mensen hebben echt niets begrepen van mindfulness. Het gaat om het focussen op het moment en dan ontdekken dat je weliswaar depressief bent maar dat de zon evengoed schijnt, de vogels fluiten, de bloemen bloeien en mensen evengoed aardig tegen je doen. Dat de kat je evengoed tegen de benen strijkt en je lievelingsliedje door de boksen schalt....dat is mindfulness. Ontdekken dat tussen de puinhopen van het leven nog zo ongelooflijk veel waardevols en moois te vinden is, gewoon door aandacht te schenken aan het leven zelf. Is dat nou niet het mooiste geschenk wat je krijgen kan?
Geef ik u nu een mindfulness oefening mee,
zet de oorkleppen maar op en ga maar eens heel aandachtig luisteren naar dit lied.
Wonderschoon vind ik het strijkwerk, en ontroerend de verlangende stem van Gordon Sharp.
Fijn weekend!
Het is nog nacht, iedereen slaapt hier in huis en ik, ik vecht tegen de slaap.
Stom eigenlijk, ik ben bekaf.
Ik zit rechtop in bed. Muziekjes op de achtergrond van de pc. Kon het maar altijd nu wezen, dat de tijd stil blijft staan ofzo. Gewoon, omdat er nu op dit moment even rust en vrede is en warme voeten(want kruik) Er zijn even geen problemen, en er is even geen strijd. Er is alleen stilte en schemer in de kamer.
Moet ik ineens denken aan dat rare item op het nieuws over mindfulness. Dat dat gevaarlijk zou zijn voor mensen met depressie, omdat je dan al je aandacht op die depressie zou richten.....een keur aan therapeuten(zo leek het althans) kwamen voorbij en die zeiden dat het er goed voor zou zijn, en toen de psychiater die vertelde hoe slecht het wel niet was......
Die mensen hebben echt niets begrepen van mindfulness. Het gaat om het focussen op het moment en dan ontdekken dat je weliswaar depressief bent maar dat de zon evengoed schijnt, de vogels fluiten, de bloemen bloeien en mensen evengoed aardig tegen je doen. Dat de kat je evengoed tegen de benen strijkt en je lievelingsliedje door de boksen schalt....dat is mindfulness. Ontdekken dat tussen de puinhopen van het leven nog zo ongelooflijk veel waardevols en moois te vinden is, gewoon door aandacht te schenken aan het leven zelf. Is dat nou niet het mooiste geschenk wat je krijgen kan?
Geef ik u nu een mindfulness oefening mee,
zet de oorkleppen maar op en ga maar eens heel aandachtig luisteren naar dit lied.
Wonderschoon vind ik het strijkwerk, en ontroerend de verlangende stem van Gordon Sharp.
Fijn weekend!
Zoon doet zijn verhaal
Heftige week achter de rug,
en ik besefte me pas dat het heftig was geweest toen ik vanmorgen badend in het zweet wakker werd na de zoveelste nachtmerrie maar zonder benauwdheid!
De hele week ben ik benauwd geweest. Letterlijk benauwd maar ook figuurlijk benauwd. Letterlijk kon ik soms amper meer ademen. Dat begon al vorige week. Maar toen ik voor het raam van een huisje in onze krantenwijk de aankondiging van de boekpresentatie van "Ademloos verlangen" zag staan en ik de hele verdere wijk nodig had om mijn tranen te bedwingen voor ik weer een beetje in staat was om normaal te kunnen doen, begreep ik dat het menens was. Dat dit niet een uiting van hooikoorts was maar dat ik op slot zat. Dat me "de adem benomen was".....figuurlijk dus ook. Ik zat in de kramp. Daar helpen de medicijnen niet tegen. Dat moet ik uitvechten met mezelf.
En dat viel niet mee, gezien het gesprek wat gisteren gepland was tussen de RvdK en de kinderen, het weigeren van BJZ om het dossier te corrigeren en een kopie te geven, en de ontkenning van school dat er mailcontact is geweest tussen hen en de instelling en BJZ en later verklaarden dat dat gedelete is.....het werd me allemaal even teveel. Ik ben naar de advocaat gegaan, die heeft me gerustgesteld, we hebben een zaak.
Ook het gesprek van gisteren viel mee(zeg ik voorzichtig, want de uitspraken van zoon kunnen zomaar verkeerd uitgelegd gaan worden, hoewel ik de tape heb en dus bewijs heb van wat hij gezegd heeft, dat dan weer wel)
Vanwaar mijn opluchting nu een dag later?
Zoon heeft gisteren een kant van zichzelf laten zien bij de raad die totaal niet overeen stemt met wat er van hem gezegd is in het verslag van BJZ.
Wat we allemaal zagen , was een knul van 14, een leuke knul, een heerlijk puberpersoon, met humor en wijsheid en een kwetsbaarheid die ontroerde. Een mooi mens, die het meisje van de Raad volledig inpakte tijdens een GESPREK!!!!! Jawel, er was een heus gesprek met iemand, die uiteindelijk toch ook geen vriendje is.
Wat ik zag was de menspersoon die hij is, en die hij mag zijn en die hij hoort te zijn! De persoon die al veel eerder tot uiting had gekomen als hij al deze ellende niet had hoeven meemaken. Ik was ontroerd, ik was alweer verbaasd, en ik was zo dankbaar.
Zo dankbaar dat hij woorden kon geven aan wat er leefde in hem, dat hij woorden kon geven aan zijn verlangens en woorden kon geven aan zijn grootste angst. Nml dat ze hem willen laten opnemen. Ook heeft hij laten zien dat hij helemaal niet zo wereldvreemd is als de instelling hier zegt, en al helemaal niet gehandicapt( zoals de meneer beweerde in zijn verslag), dat hij wel degelijk in staat is tot een heel normaal gesprek, en dat hij in dat gesprek helemaal niet zo onafgestemd is als dat zij aangaven.
Ik heb inmiddels wel een vermoeden waarom zoon zich aldoor zo gedragen heeft.
Ik herken bij mezelf ook een aantal zeer duidelijke symptomen; wanneer ik in gesprek moet met mensen, die al een oordeel gevormd hebben maakt het niet meer uit wat ik zeg. Alle energie is erop gericht om mij te 'ontmaskeren', te bewijzen dat zij gelijk hebben.
In mijn lijf voelt dat heel vervelend( ja ik ben ook hsp en ook nog eens paranormaal begiftigd) Ik raak dan in de kramp. Letterlijk voel ik het in mijn nek, die spant zich en dan kan ik niet meer stil zitten. Als het nog verder gaat dan krijg ik het heel erg benauwd. Op zo'n moment kan ik ook niet helder meer denken, ik ben dan bezig de energetische aanval van me af te slaan. En dat is wat zoon dus ook steeds heeft gehad.
Doordat hij niet serieus werd genomen en niet meer als persoon werd gezien maar als client in het systeem(=gezin) waaruit hij gehaald zou moeten worden ging hij in de kramp. Mentaal vooral. En zagen we alleen nog maar een gehandicapt kind......
Ik ben Zo ontzettend blij dat die kramp er nu na een jaar thuiszitten vanaf is!
Dat hij weer zichzelf kan laten zien,
dat hij nu eindelijk loskomt van het beeld wat men van hem geschapen had.
Dat hij meer is dan dat etiketje wat ze op hem geplakt hadden,
en dat hij nu begint te bloeien.
Volgende week moet dochter nog,
zij is nu best boos dat ze mee gesleept wordt en dat wil ze daar dan ook gaan vertellen. Ze had de mevrouw van de raad al gegoogled en had haar zelfs via facebook willen benaderen....nu heb ik gezegd dat dat niet kan, facebook is privé! Maar u snapt hoe hoog het haar zit. Uit protest ging ze gisteren niet mee, ze had een excursie en die ging ze mooi niet opgeven voor dat gesprek!!!!
Dat wordt nog een pittig gesprek volgende week.
Ik sta,
dapper, zoals de advocaat zei,
hij is "tickeld to death" over mijn strijdlust en gaat die aan met mij. pffffff de beerput gaat nooit meer dicht, ik leeg hem persoonlijk op de stoep voor ieder die verantwoordelijk is voor deze shit!
Zo ik heb gezegd....
Fijne dag allemaal ;)
ps we gaan vandaag alvast een beetje zwijmelen.......
en ik besefte me pas dat het heftig was geweest toen ik vanmorgen badend in het zweet wakker werd na de zoveelste nachtmerrie maar zonder benauwdheid!
De hele week ben ik benauwd geweest. Letterlijk benauwd maar ook figuurlijk benauwd. Letterlijk kon ik soms amper meer ademen. Dat begon al vorige week. Maar toen ik voor het raam van een huisje in onze krantenwijk de aankondiging van de boekpresentatie van "Ademloos verlangen" zag staan en ik de hele verdere wijk nodig had om mijn tranen te bedwingen voor ik weer een beetje in staat was om normaal te kunnen doen, begreep ik dat het menens was. Dat dit niet een uiting van hooikoorts was maar dat ik op slot zat. Dat me "de adem benomen was".....figuurlijk dus ook. Ik zat in de kramp. Daar helpen de medicijnen niet tegen. Dat moet ik uitvechten met mezelf.
En dat viel niet mee, gezien het gesprek wat gisteren gepland was tussen de RvdK en de kinderen, het weigeren van BJZ om het dossier te corrigeren en een kopie te geven, en de ontkenning van school dat er mailcontact is geweest tussen hen en de instelling en BJZ en later verklaarden dat dat gedelete is.....het werd me allemaal even teveel. Ik ben naar de advocaat gegaan, die heeft me gerustgesteld, we hebben een zaak.
Ook het gesprek van gisteren viel mee(zeg ik voorzichtig, want de uitspraken van zoon kunnen zomaar verkeerd uitgelegd gaan worden, hoewel ik de tape heb en dus bewijs heb van wat hij gezegd heeft, dat dan weer wel)
Vanwaar mijn opluchting nu een dag later?
Zoon heeft gisteren een kant van zichzelf laten zien bij de raad die totaal niet overeen stemt met wat er van hem gezegd is in het verslag van BJZ.
Wat we allemaal zagen , was een knul van 14, een leuke knul, een heerlijk puberpersoon, met humor en wijsheid en een kwetsbaarheid die ontroerde. Een mooi mens, die het meisje van de Raad volledig inpakte tijdens een GESPREK!!!!! Jawel, er was een heus gesprek met iemand, die uiteindelijk toch ook geen vriendje is.
Wat ik zag was de menspersoon die hij is, en die hij mag zijn en die hij hoort te zijn! De persoon die al veel eerder tot uiting had gekomen als hij al deze ellende niet had hoeven meemaken. Ik was ontroerd, ik was alweer verbaasd, en ik was zo dankbaar.
Zo dankbaar dat hij woorden kon geven aan wat er leefde in hem, dat hij woorden kon geven aan zijn verlangens en woorden kon geven aan zijn grootste angst. Nml dat ze hem willen laten opnemen. Ook heeft hij laten zien dat hij helemaal niet zo wereldvreemd is als de instelling hier zegt, en al helemaal niet gehandicapt( zoals de meneer beweerde in zijn verslag), dat hij wel degelijk in staat is tot een heel normaal gesprek, en dat hij in dat gesprek helemaal niet zo onafgestemd is als dat zij aangaven.
Ik heb inmiddels wel een vermoeden waarom zoon zich aldoor zo gedragen heeft.
Ik herken bij mezelf ook een aantal zeer duidelijke symptomen; wanneer ik in gesprek moet met mensen, die al een oordeel gevormd hebben maakt het niet meer uit wat ik zeg. Alle energie is erop gericht om mij te 'ontmaskeren', te bewijzen dat zij gelijk hebben.
In mijn lijf voelt dat heel vervelend( ja ik ben ook hsp en ook nog eens paranormaal begiftigd) Ik raak dan in de kramp. Letterlijk voel ik het in mijn nek, die spant zich en dan kan ik niet meer stil zitten. Als het nog verder gaat dan krijg ik het heel erg benauwd. Op zo'n moment kan ik ook niet helder meer denken, ik ben dan bezig de energetische aanval van me af te slaan. En dat is wat zoon dus ook steeds heeft gehad.
Doordat hij niet serieus werd genomen en niet meer als persoon werd gezien maar als client in het systeem(=gezin) waaruit hij gehaald zou moeten worden ging hij in de kramp. Mentaal vooral. En zagen we alleen nog maar een gehandicapt kind......
Ik ben Zo ontzettend blij dat die kramp er nu na een jaar thuiszitten vanaf is!
Dat hij weer zichzelf kan laten zien,
dat hij nu eindelijk loskomt van het beeld wat men van hem geschapen had.
Dat hij meer is dan dat etiketje wat ze op hem geplakt hadden,
en dat hij nu begint te bloeien.
Volgende week moet dochter nog,
zij is nu best boos dat ze mee gesleept wordt en dat wil ze daar dan ook gaan vertellen. Ze had de mevrouw van de raad al gegoogled en had haar zelfs via facebook willen benaderen....nu heb ik gezegd dat dat niet kan, facebook is privé! Maar u snapt hoe hoog het haar zit. Uit protest ging ze gisteren niet mee, ze had een excursie en die ging ze mooi niet opgeven voor dat gesprek!!!!
Dat wordt nog een pittig gesprek volgende week.
Ik sta,
dapper, zoals de advocaat zei,
hij is "tickeld to death" over mijn strijdlust en gaat die aan met mij. pffffff de beerput gaat nooit meer dicht, ik leeg hem persoonlijk op de stoep voor ieder die verantwoordelijk is voor deze shit!
Zo ik heb gezegd....
Fijne dag allemaal ;)
ps we gaan vandaag alvast een beetje zwijmelen.......
zaterdag 11 mei 2013
Moederdag
Tja dan zit je na zo'n enorme dip dag een beetje muziekjes te surfen en toen kwam ik dit tegen....heel toepasselijk voor deze dag. Ik was meteen ontroerd, want mijn moeder die kan ik alleen nog maar in hart bedanken voor alles wat ze gedaan heeft voor mij.
Dus mam, hier komt 'ie........A BIG THANKS!!!!!.......
❀ ·´¯`·.¸¸.´✿·´¯`·.¸¸.´❀❀ ·´¯`·.¸¸.´✿·´¯`·.¸¸.´❀
vrijdag 10 mei 2013
Genoeg
Ik baal van de wind, O wat baal ik van de wind.
Baal van de week voor me en de week net geweest, baal van alles op dit moment! Baal van het niet kunnen slapen en het zó uit mijn hum zijn. Ik zal blij zijn als alles weer zijn normale ritme heeft en dochter weer thuis is. Het heeft nu allemaal wel weer lang genoeg geduurd. Het is wel genoeg zo.......
We gaan weekend vieren!
Gewoon daarom..........
Baal van de week voor me en de week net geweest, baal van alles op dit moment! Baal van het niet kunnen slapen en het zó uit mijn hum zijn. Ik zal blij zijn als alles weer zijn normale ritme heeft en dochter weer thuis is. Het heeft nu allemaal wel weer lang genoeg geduurd. Het is wel genoeg zo.......
We gaan weekend vieren!
Gewoon daarom..........
donderdag 9 mei 2013
Turn
Dan ga je terugkijken naar de jaren in het licht van wat er nu bekend is en ineens vraag je je af waarom je dat toch nooit eerder echt is opgevallen......kent u dat?
Ik heb het levensverhaal van Zoon vandaag opgeschreven, maar nu niet vanuit hulpverlenings/school perspectief zoals gisteren maar vanuit het spelen en zijn. Wat was hij voor een kind, waar speelde hij graag mee, en hoe deed hij altijd. Wat viel op en waarom deed hij zoals hij deed. En waarom heb ik nooit serieus gedacht aan genderdysforie voordat hij er zelf mee kwam?
Hoe verder ik in zijn verhaal kwam hoe duidelijker het eigenlijk werd. Zoveel kleine dingen die erop wezen, zoveel dingen die niet klopten. En ik maar de ruimdenkende moeder uithangen. Alles kon, wat maakte het uit. Als hij daar gelukkig mee was, dan was ik dat ook. Hij mocht zijn wie hij was......
Zo dacht ik,
maar zo deed ik niet.
In plaats daarvan ging ik uiteindelijk mee in het verhaal van de hulpverlening dat hij iets mankeerde, een of andere stoornis had. Iets waar hij nooit meer vanaf zou komen, wat hem voor altijd gehandicapt maakte. Iets waarvoor ze hem uiteindelijk wilden laten opsluiten. het zou ws nooit meer goed komen, hij klopte niet....hij deed raar.....
ZUCHT
Tuurlijk deed hij raar,
hij speelde jaren lang een rol,
probeerde jaren lang een jongen te zijn, terwijl hij zich geen jongen voelde.
Hoe ellendig moet dat wel niet geweest zijn voor hem, en hoe duidelijk voor andere kinderen. Want hij zat er in zijn gedrag altijd nèt naast. Je weet wel zoals je wel in de films ziet, als een meisje een jongen speelt. Beetje overdreven, beetje te stoer, te opschepperig, teveel, nèt dat beetje teveel.
Alle gedragsproblemen krijgen nu wel een plek, alle frustratie ook. Alle dingen waarvan we altijd dachten "doe nou eens normaal zeg" ook. Vooral dat ook.
" Mam, ik ben al heel lang niet echt meer boos geweest hè?" Zei hij vanmorgen.....en nee inderdaad, sinds hij uit de kast is gekomen en nu het traject in gaat is er een rust over hem gekomen. Hij lacht vaker, en durft meer zichzelf te zijn.....en zijn haren, zijn haren worden al langer , hij heeft pijpenkrullen.....
I want to see what people saw
I want to feel like I felt before
I'd like to see the kingdom come
I want to feel forever young
I want to sing To sing my song
I want to live in a world where I belong
I want to live I will survive And I believe that it won't be very long
If we turn, turn, turn, turn, turn
Then we might learn
So where's the stars?
Up in the sky
And what's the moon? A big balloon
We'll never know unless we grow
There's so much world outside the door
I want to sing To sing my song
I want to live in a world where I'll be strong
I want to live I will survive
And I believe that it won't be very long If we turn, turn, turn, turn, turn
And if we turn, turn, turn, turn
Then we might learn Turn, turn, turn, turn Turn, turn, turn And if we turn, turn, turn, turn
Then we might learn Learn to turn
Ik heb het levensverhaal van Zoon vandaag opgeschreven, maar nu niet vanuit hulpverlenings/school perspectief zoals gisteren maar vanuit het spelen en zijn. Wat was hij voor een kind, waar speelde hij graag mee, en hoe deed hij altijd. Wat viel op en waarom deed hij zoals hij deed. En waarom heb ik nooit serieus gedacht aan genderdysforie voordat hij er zelf mee kwam?
Hoe verder ik in zijn verhaal kwam hoe duidelijker het eigenlijk werd. Zoveel kleine dingen die erop wezen, zoveel dingen die niet klopten. En ik maar de ruimdenkende moeder uithangen. Alles kon, wat maakte het uit. Als hij daar gelukkig mee was, dan was ik dat ook. Hij mocht zijn wie hij was......
Zo dacht ik,
maar zo deed ik niet.
In plaats daarvan ging ik uiteindelijk mee in het verhaal van de hulpverlening dat hij iets mankeerde, een of andere stoornis had. Iets waar hij nooit meer vanaf zou komen, wat hem voor altijd gehandicapt maakte. Iets waarvoor ze hem uiteindelijk wilden laten opsluiten. het zou ws nooit meer goed komen, hij klopte niet....hij deed raar.....
ZUCHT
Tuurlijk deed hij raar,
hij speelde jaren lang een rol,
probeerde jaren lang een jongen te zijn, terwijl hij zich geen jongen voelde.
Hoe ellendig moet dat wel niet geweest zijn voor hem, en hoe duidelijk voor andere kinderen. Want hij zat er in zijn gedrag altijd nèt naast. Je weet wel zoals je wel in de films ziet, als een meisje een jongen speelt. Beetje overdreven, beetje te stoer, te opschepperig, teveel, nèt dat beetje teveel.
Alle gedragsproblemen krijgen nu wel een plek, alle frustratie ook. Alle dingen waarvan we altijd dachten "doe nou eens normaal zeg" ook. Vooral dat ook.
" Mam, ik ben al heel lang niet echt meer boos geweest hè?" Zei hij vanmorgen.....en nee inderdaad, sinds hij uit de kast is gekomen en nu het traject in gaat is er een rust over hem gekomen. Hij lacht vaker, en durft meer zichzelf te zijn.....en zijn haren, zijn haren worden al langer , hij heeft pijpenkrullen.....
I want to see what people saw
I want to feel like I felt before
I'd like to see the kingdom come
I want to feel forever young
I want to sing To sing my song
I want to live in a world where I belong
I want to live I will survive And I believe that it won't be very long
If we turn, turn, turn, turn, turn
Then we might learn
So where's the stars?
Up in the sky
And what's the moon? A big balloon
We'll never know unless we grow
There's so much world outside the door
I want to sing To sing my song
I want to live in a world where I'll be strong
I want to live I will survive
And I believe that it won't be very long If we turn, turn, turn, turn, turn
And if we turn, turn, turn, turn
Then we might learn Turn, turn, turn, turn Turn, turn, turn And if we turn, turn, turn, turn
Then we might learn Learn to turn
Welterusten!
❀ ·´¯`·.¸¸.´✿·´¯`·.¸¸.´❀
Abonneren op:
Berichten (Atom)