een liedje

Vandaag alleen een liedje,
de woorden zijn me aan het ontglippen......ze zijn er even niet.

Bleu skies

van Kras naar Zen by Bibje

Het is alweer woensdag,
jeetje wat gaat het toch snel.
En heb ik al wat gedaan?
Nou minimaal hoor, ik zit echt in de slow-modus.
In de lui-modus, de traag-modus, de geen zin-modus.
En kan het me wat schelen?
Nou ja eigenlijk wel, want ik verveel me kapot als ik niks zit te doen.( en tegelijkertijd baal dat ik nog zoveel te doen heb...lekkere tegenstelling toch weer) Ik loop met de ziel onder mijn arm nadat ik de afwas/stofzuig/was enzo gedaan heb. Ik ben te moe voor grote klussen die ik zo graag aan zou pakken. Maar ja, dan kom ik halverwege en ben ik weer dagen van de rel(stofzooi longproblemen) Ik denk dat ik toch maar die speciale mondkapjes moet aanschaffen. Tis een idee.

Verder
ja verder ja...
wordt inmiddels alweer een paar dagen keurig door de weervrouw/meneer vertelt dat we sluierbewolking krijgen wat in feite gewoon vliegtuigsmok is, wat over onze hoofden uit gesproeid wordt. Waardoor de zonnige dagen hier echt nog steeds op 1 hand te tellen zijn sinds de mooi weer periode weer begonnen is. En de lucht dus prachtig wit is elke dag, geen wolkje te bekennen hoor alleen die witte waas. Of verschillende weertypes door elkaar heen.
Ik kan zo verlangen naar echte blauwe luchten met echte wolken die daarin drijven. Je weet wel, die wolken die je met aardrijkskunde leerde en heel af en toe nog eens voorbij ziet schuiven. Inmiddels is daar en heel arsenaal aan nieuwe soorten bij gekomen, die leer je nu via Helga van Leur. Waarbij ze eigenlijk hoort te vertellen dat dit geen natuurlijke wolken en al helemaal geen sluierbewolking, maar vliegtuigsmok is. Ik denk dat ze met dit lesje van een paar dagen terug ons alvast voorbereidde op de dagen dat er weer flink gesproeid gaat worden. Tegenwoordig zie je nml die mooie doorzichtige wolkjes op de kaart verschijnen, sinds een aantal mensen de KNMI overspoelen met vliegtuigstreepfoto's......

Dat was vanmorgen...inmiddels
(bijna 12 uur)is de lucht mooi wit.

Er wordt dan wat vaag gedaan over bijzondere luchten tijdens zonsondergangen en sluiers en mooie kleuren enzo.  Het is goed hoor, wees gerust.....
Maar het kan gewoon niet goed zijn, ook niet als het is om de global-warming tegen te houden! Want wolken houden de warmte juist in de atmosfeer en creëren een omgekeerd effect. De aarde kan niet meer afkoelen. Iets wat je juist nu alweer een hele tijd ziet gebeuren, niet waar?
Ik volg dit al een hele tijd,
al sinds mijn kinderen peutertjes-klein waren.
En het sproeien lijkt alleen maar erger te worden.
Wat ik best verontrustend vind, want nu de zure regen is afgedaan als voorbij, lijkt het wel of nauwelijks iemand van enig gewicht  zich nog zorgen maakt om wat uit de lucht komt vallen......


Straks komt er een tijd dat de blauwe luchten alleen nog in sprookjes voorkomen. Iets wat niet echt is. Een legende van misschien lang lang geleden , in een ver-ver-weg-land....
Ik voeg vandaag naast een muziekje dan ook een korte docu.
En de link naar een petitie: http://chemtrails.petities.nl/

Maandag

van Kras naar Zen by Bibje

En dan ben je zomaar al een paar dagen iets aan het veranderen aan je verhaal. Van frustratie naar hoop. Zoiets.
Ik heb mijn derde "van Kras naar Zen" tekening gemaakt. Nu ook weer geen mooi werkje, maar gewoon de rauwe tekening. Waar ik de vorige keer de werkelijkheid van mijn beleven tekende, heb ik nu de werkelijkheid van hoe het op dat moment had moeten zijn getekend. En nog steeds lekker gekrast. Ik merk dat het krassen veel bevrijdender werkt dan het dansen op het doek. Maar ik ben nog steeds heel erg voorzichtig hoor. Nog steeds sla ik niet tegen het papier (anders sloop ik mijn stiften) stomp, scheur en smeer ik niet (zonde van het papier en mijn joural....). Dat is voor een later stadium, en ik denk dat ik dan al weer met verf bezig ben.
Of met klei, jaaaa!!!!
Ik wil ook nog met klei aan de gang. Daar maakt het stompen scheuren en krassen en in elkaar slaan helemaal niet uit. Dat kun je allemaal weer heel maken. Heerlijk lijkt me dat. Staat ook op de agenda dus. Ja eigenlijk heb ik daar best wel zin in. Ik heb alleen nog geen klei. De winkel die hier in de stad broodjes klei verkocht, die bestaat ook al een tijdje niet meer. Kinderklei is geen optie, dat stinkt en is chemisch.
Ik denk dat ik mijn eigen klei maar moet maken. Ik heb genoeg meel ik in de kast en vanmiddag hebben Zoon en ik tijd zat om eens lekker therapeutisch te kleien. Krijgt hij ook meteen beeldende vorming...
Dan gaan we nu de dag maar eens echt aanvangen!
11uur inmiddels alweer, oeps.

Liedjestijd
(¯`♥´¯) ✿.•*¨`*..¸.* 
 ’*.¸.•´♥´

 

Sunday Morning

van Kras naar Zen ;) by Bibje

Zondag, zohondag....
Poezert roept nu al twee dagen om de kinderen(waar zijn ze nou weer gebleven???) en ik moet nog de krantjes afmaken.( wat zal ik doen, zal ik ze ouderwets in elkaar meppen of klein maken en door de gleuf douwen haha...)
De zon schijnt nog steeds, hoewel de lucht al weer aardig dichtgesmeerd lijkt te worden door wel errug veel vliegtuigstrepen. Alsof nu ineens alle mensen op een hol en een draf de hele wereld over moeten door dit stukje lucht ruim. Balen doe ik daarvan ja, want menigmaal als er zon is voorspelt ziet de lucht hier prachtig wit en schijnt de zon daar miezerig, als we massel hebben, doorheen.
Zon-city is het hier allang niet meer....wind-city nog wel.

Ik heb het gisteren heel rustig aangedaan, beetje gehangen op de bank, wat boodschapjes gedaan, een stuk van de krantenwijk gelopen( nog twee straatjes doen). Lekker in de zon, even niksen. En toen hup op de bank, in de kussens, lekker ...nou ja gewoon lekker helemaal nergens rekening mee houden. Krassen in mijn art-journal. Wat surfen op het net. Eten om half negen, tv kijken, af en toe een berichtje van en naar Dochter. Over wat ze gedaan had en dat ze in bad ging (jaloerssss) en hoe de openhaard later aanging (nog jaloerserrrrr) en daarna een dikke kusknufwelterustensessie online. Ze ging slapen.
Het is dus helemaal goed gekomen met mij ;)
Strakjes ga ik nog even een stukje lopen en wat boodschapjes doen(van alles vergeten natuurlijk) en dan kruip ik voor de rest van de dag lekker weer op de bank.
En dan aan het einde van de dag, zijn we allemaal weer samen.
Is poezekat ook weer gelukkig ;)
(en ik natuurlijk ook)

Dan nu even een oudje, mooitje, liefje,
eigenlijk wel de start van de meisjesmuziek, Velvet Underground!

Zwijmelen op Zaterdag

Zit naar Jools te kijken,
toch een van de weinige muziekprogramma's waar nog wat knaps getoond wordt. Waar nog leven en drama in de muziek zit. Rauwe emoties enzo.
Rauwe emoties waar ik ook mee rond zeul.
Een gerafeld hart,
een in de war hart,
een ongerust hart,
een verdriet hart,
een eenzaam voelend hart.
Ik teer op chocolade-honing momenteel, zielig en alleen.
Kinderen bij pappa,
en ik nergens heen.
Ik kan altijd zo snakken naar een weekend voor mezelf,
maar die komt altijd net te laat.
Zit ik zo'n eerste nacht veel te lang op. Verpruts ik daarmee de zaterdag en zondag zijn ze alweer terug......tjah....
Eigenlijk mis ik ze gewoon heel erg.
En na het afscheid op het station vanavond helemaal, waar Zoon me fijn knufte en dikke kussen gaf en Dochter knufte en kuste en zwaaide. Dan loop ik dat perron af het vrije weekend in en baal ik eigenlijk gelijk al....stom hè?
Gelukkig duurt het nog even voor ze uitvliegen.

Van Kras naar Zen......

Proporties beetje uit balans
Zoon tekent

Schilderijtjesdag,
dat was het gisteren.
Even bijkomen van al dat gereis(want maandag ook naar Haarlem geweest) en dus even een stukje rust gepakt.
Ik moet zeggen,
na al die moeheid en tegen de dingen opzien en benauwdheid en onrust en iebeligheid ben ik eigenlijk best wel monter achteraf. En best wel fris, toch wel.
Ik sta er wel van te kijken.
Best wel.
Maandag was nog even moeilijk, mijn lijf ging nog flink in verzet. Ik zag er ook zo tegenop. Het kan ook nooit een keer normaal bij ons. Nee, wij moeten weer stad en land afreizen om hulp. Kost allemaal dat het barst. Echt hoor...als ik rijk was.....was ik rijk....tjah
En dan woonde ik mooi niet in dit stuk niemandsland. Waar hulp vaker uitdraait op kinder- en gezinsmishandeling dan dat er werkelijk iets opgelost wordt. En waar hulpverleners en professionals ondanks meerdere klachten en maatregelen rustig door kunnen gaan met hun werk. Je vraagt je toch waarom mensen zulke monsters worden en dan ook nog overtuigd zijn van hun goede bedoelingen. Over de balk in hun oog gesproken......


van Kras naar Zen by Bibje
Detail
 

Afijn,
gisteren hebben Zoon en ik dus de potloden en kwasten ter hand genomen. Zoon tekende sonic-character-ontwerpjes en ik tekende eerst hem(poeh dat was lang geleden dat ik een model had nagetekend), en daarna deed ik een frustratie-kras-sessie, die eindigde in een Zen oefening. Als je goed kijkt zie je de krassen er nog doorheen schemeren. Jammer was wel dat ik de 6B potlood had gebruikt dus de kleuren werden grijzig.....nou ja voor de volgende keer , dan pak ik een mooi kleurtje water-oplosbare stift. Want 1 ding is duidelijk, ik ben nog lang niet van mijn frustratie af. Erger nog, maandag prikte de therapeut even in een oud wondje. Eentje die ik zover weggestopt had dat ik hem glad vergeten was. En dat nare plekje veroorzaakt nu gevoelens in mij, die ik helemaal niet wou voelen. Dus mishandel ik nu mijn tekenblok. Net zo lang totdat dat gevoel weer uitgeraasd is.

Ik had even zin in songfestival.....enjoy ;)

 

Over praatpalen enzo.....op weg naar het VU

Wat is de wereld toch weer veranderd in de afgelopen 8 jaar.
Kom je bij het station, hebben we geen loket meer. De ov-winkel is een kiosk geworden.
Kun je dus alleen nog maar kaartjes uit de automaat trekken. En als je het even niet snapt moet je naar de praatpaal....maar dan eentje zonder privacy. Die staan nu op het station.... Je moet op een knop drukken, in een speakertje spreken en dan praten ze terug. Vanuit een callcenter wil ik wedden. Kan iedereen horen hoe dom je bent. :(
Ik voelde me nu toch echt zo'n oudje, die de wilde wereld niet meer bij kan houden.
Jeeeeeetje zeg
Dan stap je uit op Amsterdam, waar ik al 8 jaar niet meer uitgestapt was, en dan kan je gewoon niets meer vinden. Ze zijn daar nog steeds aan het verbouwen!!!!
Wat een doolhof,
ingang van de metro kwijt
de centrale hal is verzet, inclusief winkels, dus ik was wat in de war.
En natuurlijk geen loket te bekennen!
Gelukkig staan her en der daar wat van die hokjes met een persoon erin om informatie te geven. Geen praatpalen hier. Je zou ze niet kunnen horen in al die herrie. Net zo min als de persoon in het hokje trouwens....de oren doen het ook al niet meer zo best.
Ik heb dus om hulp gevraagd, en stond daar gelijk ook zo stompzinnig mezelf te excuseren. Alsof het die vrouw wat kan schelen dat ik daar al 8 jaar niet meer ben geweest en dus niks meer snap van waar de ingang van de metro gebleven is. Ze glimlachte op haar allerliefste en zei dat we buitenom moesten gaan. Dan loop je naar beneden en herken je daar ook he-le-maal niets meer.
Jeeeeeeeetje zeg.
Ik heb mijn ogen uit gekeken, pas op het perron herkende ik waar ik was. Eindelijk! Dit kon ik! Dit heb ik 10 jaar lang elke dag gezien....het rook er zelfs nog hetzelfde.

Afijn
om een lang verhaal kort te maken,
gisteren gingen we naar het VU voor de voorlichtingsbijeenkomst van de genderkliniek.
Zoon heeft daar 3 uur lang in de college banken gezeten of hij daar thuis hoorde.
Kneep me geregeld even in de hand en stuurde vliegkusjes door de lucht.
Ik was  doodmoe,
vast van de opwinding van de reis ;)
In de halfverlichtte collegezaal vielen mijn ogen dan ook dicht bij het verhaal van die ene saaie psycholoog. Om door Zoon wakker geknepen te worden haha....wel opletten mam!
Na afloop kreeg ik van Zoon een heel verhaal, want hij had goed opgelet, over wat hij allemaal moest veranderen om het een succes te maken. Hij was opgelucht, blij, borrelde van de energie.
Missie geslaagd dus.
Er zullen nog vele reizen volgen in de toekomst.
Gelukkig weet ik nu de weg weer ;)