Een dag als alle anderen , het regent buiten en de warmte is even weg. Dochter was weer eens te laat uit bed en zoon zit hier nu naast me op de bank. Ontbijtje net op, en even geen zin in wat dan ook.
Gisteren het laatste verslag ingeleverd bij de raad, het grote wachten is begonnen.
Wachten....
wachten op vrijheid,
wachten op het moment dat we dit alles achter ons kunnen laten.
Wachten op een goede zomer,
wachten op het moment dat we echt verder kunnen.
Wachten op goed nieuws!
Een ding is zeker,
wanneer alles achter de rug is vier ik feest.
woensdag 29 mei 2013
maandag 27 mei 2013
Oppeppertje op maandag
Weet het niet meer hoor, er valt niets meer te zeggen wat ik niet al gezegd heb en ik wil gewoon niet meer in herhaling vallen dus wat moet ik zeggen, zeg het maar ik weet het niet(!?!)
En waarom weet ik het niet dan,
ja jeetje,geen idee hoor waarom ik niet weet wat ik moet zeggen, ik weet het gewoon niet. Ik ben blankoo, leeg, niks, nakkes, nada, dat is mijn hoofd een hoofd vol met leegte. En dan bedoel ik dus niet leeg leeg maar onzin leeg! Dus gevuld met lege gedachten, holle frasen, en van alles wat oud en afgeleefd is maar ik moet blijven bewaren vanweg de rvdk zaak. Dat stoort me nog het meeste, dat ik moet blijven onthouden wat ik los wil laten, ik wil loslaten, ik wil vrij zijn van dit gezeik, ik wil die gedachtes gewoon niet meer!!!
Ik wil ze weg gooien!
Wat zou er gebeuren als ik dat gewoon eens deed?
Dat ik het gewoon delete? Er een vuurtje in stook, wat zou er dan gebeuren?
Zou de hele boel dan in vlammen opgaan en alle problemen opgelost zijn? Of zou ik daardoor juist nog meer in de problemen raken? Ik weet het niet en die angst, die houdt me tegen. Is dat nu niet belachelijk dat ik mezelf niet vrij durf te maken uit angst meer in de problemen te raken. Duhuh, je zit er al tot je nek aan toe in Bibje.....tssss
Het is juist het vrij maken van balast wat maakt dat we ook vrij zijn. Dus kom op Bibje, smijt het weg, in de prullebak, delete, druk op die knop. Doe de sluis open zodat het weg kan, en woei er dan een harde wind doorheen. Zodat echt alles fris en helder is…
Oei, koud zo voelt het, koud in mijn hoofd, en nu dan?
Ja dat is het dus hè, nu is het leeg en koud en ik haat kou. Ik wil warmte en dat deden die lege volle gedachtes wel, ze hielden me wel op de een of andere manier ongeveer warm….
dus moet ik nieuwe gedachtes maken om de boel op te warmen. Maar nu geen kleverige, stinkende, broeierige gedachtes,
neehee frisse, vrolijke, heldere, zonnewarme, energierijke gedachtes,
jaaaaaaaa
die moet ik hebben, zodat hoofd en hart weer 1 kunnen worden en ik verder kan.
Oké wat is de eerste gedachte die in me opplopt:
Bibje, je bent een prachtig mens, en je hebt een enorme kracht in je….zo dat is een hele mooie gedachte die verwarmt mij nu al.
De volgende, je bent zo mooi, mooier dan de prachtigste bloem!(zegt zoon altijd tegen me, complimentjes kan hij als de beste maken ;)
Ik zit zo vol met licht en liefde dat ik ervan straal, prachtig, mooi, liefdevol, vriendelijk, zacht mens die je daar bent!!!!!!!!
In jou stroomt God
In jou leeft het licht
In mij dus ☺
Oh….
Ik ga de dag genieten en dan ga ik lekker mezelf wezen. Mijn mooie, prachtige, lieve, schattige, aantrekkelijke zelf! Zo(!) als ik het daar niet warm van krijg :)
Fijne dag hoor!!!
(¯`❤´¯) ✿.•*¨`*..¸.*❤
´’*.¸.•´♥´*.¸.•´♥
´’*.¸.•´♥´*.¸.•´♥
zaterdag 25 mei 2013
Zwijmelen op zaterdag; jokken
Ik zit in een stoel met daar naast al weken een alsmaar groeiende stapel met dossiers. Met daarin informatie, rapporten, contactjournalen en ga zo maar door. Van de een word ik nog triester dan van de ander, en ik besef me dat er nu al jaren stelselmatig heel naar over ons geroddeld wordt, op de meest venijnige manier.
De vertrouwensband waarvan ik dacht dat ik die met school had is er gewoon nooit geweest. Ik heb al die tijd te maken gehad met poesje aai, katje krab. In mijn gezicht lief, vriendelijk, aardig en maar glimlachen en luisteren en net doen of ze meedachten. Maar achter mijn rug om kwaadsprekerij.
Inmiddels heb ik het dossier van school en van FACT ook binnen. Wat ik daar tegen kwam, daar lusten de honden geen brood van(alweer) en ik vraag mij dan ook oprecht af...
HEBBEN ZIJ GEEN GEWETEN DAN??????
-Schoolpsychologe, die een verhaal verzon bij haar onderbuikengevoel, om maar aan te geven dat haar bezorgdheid oprecht was(maar het verhaal gejokt!)
-Intern begeleidster van school, die dat verhaal overbriefde met de vraag of zoon niet beter opgenomen kon worden zodat het lijntje naar school gehandhaafd bleef, omdat ze een niet- pluis-gevoel had bij mijn vraag om vrijstelling op 5a.
-Orthopedagoog van de instelling, die jokte dat zoon al zoveel behandeling had gehad en dat niets geholpen had dus opname nog het enige was wat echt zou helpen om zijn ontwikkeling te waarborgen(maar even vergat dat zij nog steeds moesten beginnen met behandeling)
-FACT die het ambulant overnam, maar die eigenlijk een geheime agenda had afgesproken met de instelling, nml toewerken naar opname.(zij jokten tegen mij)
-BJZ die al jaren dossiers bij elkaar jokt om zo hun bevindingen/meningen aangaande het probleem kracht bij te zetten. Feiten verzint, oude koeien uit de sloot haalt, en zelfs diagnoses neerpent die er niet zijn of die ernstig verouderd zijn maar wel helpen om aan te geven wat voor vreselijk groot risico zoon loopt in dit gezin.(en correctie weigeren, dus volharden in het jokken)
-En tot slot de rvdk, die zover gaat, dat informanten die ik geen toestemming heb gegeven toch proberen over te halen informatie te geven middels een artikel uit het burgerlijk wetboek, waarmee de raad in ieder geval geen strafbaar feit pleegt. (maar de ander wel, dus aanzet tot onwettig gedrag)
Dochter heeft gisteren haar verhaal gedaan,
en wij(vader en ik) mochten nog even oude koeien uit de sloot halen. Stom dat ik niet meteen de rem erop gezet heb, door te melden dat dit niet relevant was voor het onderzoek. Dan zit je je daar nog te excuseren ook voor iets wat niet eens gebeurd is (ze hadden erover gejokt) en dat over een tijd die ver ver achter ons ligt. Ik voel me nog steeds verdachte. Dat gevoel van....., dat gevoel gaat pas weg als we helemaal vrij zijn van bemoeienis en zij ophouden met jokken.
Een oudje dit keer, uit1985...het jaar dat ik ging studeren....
(¯`❤´¯) ✿.•*¨`*..¸.*❤ fijn weekend
´*.¸.•´♥
De vertrouwensband waarvan ik dacht dat ik die met school had is er gewoon nooit geweest. Ik heb al die tijd te maken gehad met poesje aai, katje krab. In mijn gezicht lief, vriendelijk, aardig en maar glimlachen en luisteren en net doen of ze meedachten. Maar achter mijn rug om kwaadsprekerij.
Inmiddels heb ik het dossier van school en van FACT ook binnen. Wat ik daar tegen kwam, daar lusten de honden geen brood van(alweer) en ik vraag mij dan ook oprecht af...
HEBBEN ZIJ GEEN GEWETEN DAN??????
-Schoolpsychologe, die een verhaal verzon bij haar onderbuikengevoel, om maar aan te geven dat haar bezorgdheid oprecht was(maar het verhaal gejokt!)
-Intern begeleidster van school, die dat verhaal overbriefde met de vraag of zoon niet beter opgenomen kon worden zodat het lijntje naar school gehandhaafd bleef, omdat ze een niet- pluis-gevoel had bij mijn vraag om vrijstelling op 5a.
-Orthopedagoog van de instelling, die jokte dat zoon al zoveel behandeling had gehad en dat niets geholpen had dus opname nog het enige was wat echt zou helpen om zijn ontwikkeling te waarborgen(maar even vergat dat zij nog steeds moesten beginnen met behandeling)
-FACT die het ambulant overnam, maar die eigenlijk een geheime agenda had afgesproken met de instelling, nml toewerken naar opname.(zij jokten tegen mij)
-BJZ die al jaren dossiers bij elkaar jokt om zo hun bevindingen/meningen aangaande het probleem kracht bij te zetten. Feiten verzint, oude koeien uit de sloot haalt, en zelfs diagnoses neerpent die er niet zijn of die ernstig verouderd zijn maar wel helpen om aan te geven wat voor vreselijk groot risico zoon loopt in dit gezin.(en correctie weigeren, dus volharden in het jokken)
-En tot slot de rvdk, die zover gaat, dat informanten die ik geen toestemming heb gegeven toch proberen over te halen informatie te geven middels een artikel uit het burgerlijk wetboek, waarmee de raad in ieder geval geen strafbaar feit pleegt. (maar de ander wel, dus aanzet tot onwettig gedrag)
Dochter heeft gisteren haar verhaal gedaan,
en wij(vader en ik) mochten nog even oude koeien uit de sloot halen. Stom dat ik niet meteen de rem erop gezet heb, door te melden dat dit niet relevant was voor het onderzoek. Dan zit je je daar nog te excuseren ook voor iets wat niet eens gebeurd is (ze hadden erover gejokt) en dat over een tijd die ver ver achter ons ligt. Ik voel me nog steeds verdachte. Dat gevoel van....., dat gevoel gaat pas weg als we helemaal vrij zijn van bemoeienis en zij ophouden met jokken.
Een oudje dit keer, uit1985...het jaar dat ik ging studeren....
(¯`❤´¯) ✿.•*¨`*..¸.*❤ fijn weekend
´*.¸.•´♥
zondag 19 mei 2013
.¸¸.•´¯`•♥•´¯`•.¸¸. Dankjewel .¸¸.•´¯`•♥•´¯`•.¸¸.
Gisteren besefte ik me maar weer eens hoe fijn het is om een blog te hebben en zoveel mensen die meelezen en reageren. Het voelt als een warme deken te merken dat er aan je gedacht wordt en dat je niet alleen in dit schuitje zit. Dat je niet de enige bent. Dus, voor wie mijn blogje een troost was, GRAAG GEDAAN!!!! en voor al die mensen die mij een hart onder de riem hebben gestoken, DANKJEWEL!!!!!!!
Zolang ik maar blijf zien dat er zoveel liefdevolle vriendelijkheid in de wereld is ga ik het wel redden!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Fijne pinksterzondag.
(¯`v´¯) ♥
`*.¸.*.♥.✿´´¯`•.¸⁀°♡ ♥ .¸¸.•´¯`•♥•´¯`•.¸¸.
Zolang ik maar blijf zien dat er zoveel liefdevolle vriendelijkheid in de wereld is ga ik het wel redden!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Fijne pinksterzondag.
(¯`v´¯) ♥
`*.¸.*.♥.✿´´¯`•.¸⁀°♡ ♥ .¸¸.•´¯`•♥•´¯`•.¸¸.
zaterdag 18 mei 2013
Zwijmelen op zaterdag
Nog een half uurtje en dan begint de nieuwe dag.
Het is nog nacht, iedereen slaapt hier in huis en ik, ik vecht tegen de slaap.
Stom eigenlijk, ik ben bekaf.
Ik zit rechtop in bed. Muziekjes op de achtergrond van de pc. Kon het maar altijd nu wezen, dat de tijd stil blijft staan ofzo. Gewoon, omdat er nu op dit moment even rust en vrede is en warme voeten(want kruik) Er zijn even geen problemen, en er is even geen strijd. Er is alleen stilte en schemer in de kamer.
Moet ik ineens denken aan dat rare item op het nieuws over mindfulness. Dat dat gevaarlijk zou zijn voor mensen met depressie, omdat je dan al je aandacht op die depressie zou richten.....een keur aan therapeuten(zo leek het althans) kwamen voorbij en die zeiden dat het er goed voor zou zijn, en toen de psychiater die vertelde hoe slecht het wel niet was......
Die mensen hebben echt niets begrepen van mindfulness. Het gaat om het focussen op het moment en dan ontdekken dat je weliswaar depressief bent maar dat de zon evengoed schijnt, de vogels fluiten, de bloemen bloeien en mensen evengoed aardig tegen je doen. Dat de kat je evengoed tegen de benen strijkt en je lievelingsliedje door de boksen schalt....dat is mindfulness. Ontdekken dat tussen de puinhopen van het leven nog zo ongelooflijk veel waardevols en moois te vinden is, gewoon door aandacht te schenken aan het leven zelf. Is dat nou niet het mooiste geschenk wat je krijgen kan?
Geef ik u nu een mindfulness oefening mee,
zet de oorkleppen maar op en ga maar eens heel aandachtig luisteren naar dit lied.
Wonderschoon vind ik het strijkwerk, en ontroerend de verlangende stem van Gordon Sharp.
Fijn weekend!
Het is nog nacht, iedereen slaapt hier in huis en ik, ik vecht tegen de slaap.
Stom eigenlijk, ik ben bekaf.
Ik zit rechtop in bed. Muziekjes op de achtergrond van de pc. Kon het maar altijd nu wezen, dat de tijd stil blijft staan ofzo. Gewoon, omdat er nu op dit moment even rust en vrede is en warme voeten(want kruik) Er zijn even geen problemen, en er is even geen strijd. Er is alleen stilte en schemer in de kamer.
Moet ik ineens denken aan dat rare item op het nieuws over mindfulness. Dat dat gevaarlijk zou zijn voor mensen met depressie, omdat je dan al je aandacht op die depressie zou richten.....een keur aan therapeuten(zo leek het althans) kwamen voorbij en die zeiden dat het er goed voor zou zijn, en toen de psychiater die vertelde hoe slecht het wel niet was......
Die mensen hebben echt niets begrepen van mindfulness. Het gaat om het focussen op het moment en dan ontdekken dat je weliswaar depressief bent maar dat de zon evengoed schijnt, de vogels fluiten, de bloemen bloeien en mensen evengoed aardig tegen je doen. Dat de kat je evengoed tegen de benen strijkt en je lievelingsliedje door de boksen schalt....dat is mindfulness. Ontdekken dat tussen de puinhopen van het leven nog zo ongelooflijk veel waardevols en moois te vinden is, gewoon door aandacht te schenken aan het leven zelf. Is dat nou niet het mooiste geschenk wat je krijgen kan?
Geef ik u nu een mindfulness oefening mee,
zet de oorkleppen maar op en ga maar eens heel aandachtig luisteren naar dit lied.
Wonderschoon vind ik het strijkwerk, en ontroerend de verlangende stem van Gordon Sharp.
Fijn weekend!
vrijdag 17 mei 2013
Zoon doet zijn verhaal
Heftige week achter de rug,
en ik besefte me pas dat het heftig was geweest toen ik vanmorgen badend in het zweet wakker werd na de zoveelste nachtmerrie maar zonder benauwdheid!
De hele week ben ik benauwd geweest. Letterlijk benauwd maar ook figuurlijk benauwd. Letterlijk kon ik soms amper meer ademen. Dat begon al vorige week. Maar toen ik voor het raam van een huisje in onze krantenwijk de aankondiging van de boekpresentatie van "Ademloos verlangen" zag staan en ik de hele verdere wijk nodig had om mijn tranen te bedwingen voor ik weer een beetje in staat was om normaal te kunnen doen, begreep ik dat het menens was. Dat dit niet een uiting van hooikoorts was maar dat ik op slot zat. Dat me "de adem benomen was".....figuurlijk dus ook. Ik zat in de kramp. Daar helpen de medicijnen niet tegen. Dat moet ik uitvechten met mezelf.
En dat viel niet mee, gezien het gesprek wat gisteren gepland was tussen de RvdK en de kinderen, het weigeren van BJZ om het dossier te corrigeren en een kopie te geven, en de ontkenning van school dat er mailcontact is geweest tussen hen en de instelling en BJZ en later verklaarden dat dat gedelete is.....het werd me allemaal even teveel. Ik ben naar de advocaat gegaan, die heeft me gerustgesteld, we hebben een zaak.
Ook het gesprek van gisteren viel mee(zeg ik voorzichtig, want de uitspraken van zoon kunnen zomaar verkeerd uitgelegd gaan worden, hoewel ik de tape heb en dus bewijs heb van wat hij gezegd heeft, dat dan weer wel)
Vanwaar mijn opluchting nu een dag later?
Zoon heeft gisteren een kant van zichzelf laten zien bij de raad die totaal niet overeen stemt met wat er van hem gezegd is in het verslag van BJZ.
Wat we allemaal zagen , was een knul van 14, een leuke knul, een heerlijk puberpersoon, met humor en wijsheid en een kwetsbaarheid die ontroerde. Een mooi mens, die het meisje van de Raad volledig inpakte tijdens een GESPREK!!!!! Jawel, er was een heus gesprek met iemand, die uiteindelijk toch ook geen vriendje is.
Wat ik zag was de menspersoon die hij is, en die hij mag zijn en die hij hoort te zijn! De persoon die al veel eerder tot uiting had gekomen als hij al deze ellende niet had hoeven meemaken. Ik was ontroerd, ik was alweer verbaasd, en ik was zo dankbaar.
Zo dankbaar dat hij woorden kon geven aan wat er leefde in hem, dat hij woorden kon geven aan zijn verlangens en woorden kon geven aan zijn grootste angst. Nml dat ze hem willen laten opnemen. Ook heeft hij laten zien dat hij helemaal niet zo wereldvreemd is als de instelling hier zegt, en al helemaal niet gehandicapt( zoals de meneer beweerde in zijn verslag), dat hij wel degelijk in staat is tot een heel normaal gesprek, en dat hij in dat gesprek helemaal niet zo onafgestemd is als dat zij aangaven.
Ik heb inmiddels wel een vermoeden waarom zoon zich aldoor zo gedragen heeft.
Ik herken bij mezelf ook een aantal zeer duidelijke symptomen; wanneer ik in gesprek moet met mensen, die al een oordeel gevormd hebben maakt het niet meer uit wat ik zeg. Alle energie is erop gericht om mij te 'ontmaskeren', te bewijzen dat zij gelijk hebben.
In mijn lijf voelt dat heel vervelend( ja ik ben ook hsp en ook nog eens paranormaal begiftigd) Ik raak dan in de kramp. Letterlijk voel ik het in mijn nek, die spant zich en dan kan ik niet meer stil zitten. Als het nog verder gaat dan krijg ik het heel erg benauwd. Op zo'n moment kan ik ook niet helder meer denken, ik ben dan bezig de energetische aanval van me af te slaan. En dat is wat zoon dus ook steeds heeft gehad.
Doordat hij niet serieus werd genomen en niet meer als persoon werd gezien maar als client in het systeem(=gezin) waaruit hij gehaald zou moeten worden ging hij in de kramp. Mentaal vooral. En zagen we alleen nog maar een gehandicapt kind......
Ik ben Zo ontzettend blij dat die kramp er nu na een jaar thuiszitten vanaf is!
Dat hij weer zichzelf kan laten zien,
dat hij nu eindelijk loskomt van het beeld wat men van hem geschapen had.
Dat hij meer is dan dat etiketje wat ze op hem geplakt hadden,
en dat hij nu begint te bloeien.
Volgende week moet dochter nog,
zij is nu best boos dat ze mee gesleept wordt en dat wil ze daar dan ook gaan vertellen. Ze had de mevrouw van de raad al gegoogled en had haar zelfs via facebook willen benaderen....nu heb ik gezegd dat dat niet kan, facebook is privé! Maar u snapt hoe hoog het haar zit. Uit protest ging ze gisteren niet mee, ze had een excursie en die ging ze mooi niet opgeven voor dat gesprek!!!!
Dat wordt nog een pittig gesprek volgende week.
Ik sta,
dapper, zoals de advocaat zei,
hij is "tickeld to death" over mijn strijdlust en gaat die aan met mij. pffffff de beerput gaat nooit meer dicht, ik leeg hem persoonlijk op de stoep voor ieder die verantwoordelijk is voor deze shit!
Zo ik heb gezegd....
Fijne dag allemaal ;)
ps we gaan vandaag alvast een beetje zwijmelen.......
en ik besefte me pas dat het heftig was geweest toen ik vanmorgen badend in het zweet wakker werd na de zoveelste nachtmerrie maar zonder benauwdheid!
De hele week ben ik benauwd geweest. Letterlijk benauwd maar ook figuurlijk benauwd. Letterlijk kon ik soms amper meer ademen. Dat begon al vorige week. Maar toen ik voor het raam van een huisje in onze krantenwijk de aankondiging van de boekpresentatie van "Ademloos verlangen" zag staan en ik de hele verdere wijk nodig had om mijn tranen te bedwingen voor ik weer een beetje in staat was om normaal te kunnen doen, begreep ik dat het menens was. Dat dit niet een uiting van hooikoorts was maar dat ik op slot zat. Dat me "de adem benomen was".....figuurlijk dus ook. Ik zat in de kramp. Daar helpen de medicijnen niet tegen. Dat moet ik uitvechten met mezelf.
En dat viel niet mee, gezien het gesprek wat gisteren gepland was tussen de RvdK en de kinderen, het weigeren van BJZ om het dossier te corrigeren en een kopie te geven, en de ontkenning van school dat er mailcontact is geweest tussen hen en de instelling en BJZ en later verklaarden dat dat gedelete is.....het werd me allemaal even teveel. Ik ben naar de advocaat gegaan, die heeft me gerustgesteld, we hebben een zaak.
Ook het gesprek van gisteren viel mee(zeg ik voorzichtig, want de uitspraken van zoon kunnen zomaar verkeerd uitgelegd gaan worden, hoewel ik de tape heb en dus bewijs heb van wat hij gezegd heeft, dat dan weer wel)
Vanwaar mijn opluchting nu een dag later?
Zoon heeft gisteren een kant van zichzelf laten zien bij de raad die totaal niet overeen stemt met wat er van hem gezegd is in het verslag van BJZ.
Wat we allemaal zagen , was een knul van 14, een leuke knul, een heerlijk puberpersoon, met humor en wijsheid en een kwetsbaarheid die ontroerde. Een mooi mens, die het meisje van de Raad volledig inpakte tijdens een GESPREK!!!!! Jawel, er was een heus gesprek met iemand, die uiteindelijk toch ook geen vriendje is.
Wat ik zag was de menspersoon die hij is, en die hij mag zijn en die hij hoort te zijn! De persoon die al veel eerder tot uiting had gekomen als hij al deze ellende niet had hoeven meemaken. Ik was ontroerd, ik was alweer verbaasd, en ik was zo dankbaar.
Zo dankbaar dat hij woorden kon geven aan wat er leefde in hem, dat hij woorden kon geven aan zijn verlangens en woorden kon geven aan zijn grootste angst. Nml dat ze hem willen laten opnemen. Ook heeft hij laten zien dat hij helemaal niet zo wereldvreemd is als de instelling hier zegt, en al helemaal niet gehandicapt( zoals de meneer beweerde in zijn verslag), dat hij wel degelijk in staat is tot een heel normaal gesprek, en dat hij in dat gesprek helemaal niet zo onafgestemd is als dat zij aangaven.
Ik heb inmiddels wel een vermoeden waarom zoon zich aldoor zo gedragen heeft.
Ik herken bij mezelf ook een aantal zeer duidelijke symptomen; wanneer ik in gesprek moet met mensen, die al een oordeel gevormd hebben maakt het niet meer uit wat ik zeg. Alle energie is erop gericht om mij te 'ontmaskeren', te bewijzen dat zij gelijk hebben.
In mijn lijf voelt dat heel vervelend( ja ik ben ook hsp en ook nog eens paranormaal begiftigd) Ik raak dan in de kramp. Letterlijk voel ik het in mijn nek, die spant zich en dan kan ik niet meer stil zitten. Als het nog verder gaat dan krijg ik het heel erg benauwd. Op zo'n moment kan ik ook niet helder meer denken, ik ben dan bezig de energetische aanval van me af te slaan. En dat is wat zoon dus ook steeds heeft gehad.
Doordat hij niet serieus werd genomen en niet meer als persoon werd gezien maar als client in het systeem(=gezin) waaruit hij gehaald zou moeten worden ging hij in de kramp. Mentaal vooral. En zagen we alleen nog maar een gehandicapt kind......
Ik ben Zo ontzettend blij dat die kramp er nu na een jaar thuiszitten vanaf is!
Dat hij weer zichzelf kan laten zien,
dat hij nu eindelijk loskomt van het beeld wat men van hem geschapen had.
Dat hij meer is dan dat etiketje wat ze op hem geplakt hadden,
en dat hij nu begint te bloeien.
Volgende week moet dochter nog,
zij is nu best boos dat ze mee gesleept wordt en dat wil ze daar dan ook gaan vertellen. Ze had de mevrouw van de raad al gegoogled en had haar zelfs via facebook willen benaderen....nu heb ik gezegd dat dat niet kan, facebook is privé! Maar u snapt hoe hoog het haar zit. Uit protest ging ze gisteren niet mee, ze had een excursie en die ging ze mooi niet opgeven voor dat gesprek!!!!
Dat wordt nog een pittig gesprek volgende week.
Ik sta,
dapper, zoals de advocaat zei,
hij is "tickeld to death" over mijn strijdlust en gaat die aan met mij. pffffff de beerput gaat nooit meer dicht, ik leeg hem persoonlijk op de stoep voor ieder die verantwoordelijk is voor deze shit!
Zo ik heb gezegd....
Fijne dag allemaal ;)
ps we gaan vandaag alvast een beetje zwijmelen.......
zondag 12 mei 2013
Moederdag
Tja dan zit je na zo'n enorme dip dag een beetje muziekjes te surfen en toen kwam ik dit tegen....heel toepasselijk voor deze dag. Ik was meteen ontroerd, want mijn moeder die kan ik alleen nog maar in hart bedanken voor alles wat ze gedaan heeft voor mij.
Dus mam, hier komt 'ie........A BIG THANKS!!!!!.......
❀ ·´¯`·.¸¸.´✿·´¯`·.¸¸.´❀❀ ·´¯`·.¸¸.´✿·´¯`·.¸¸.´❀
Abonneren op:
Posts (Atom)