woensdag 16 juli 2014

Kleine meisjes

Alle dagen zijn hetzelfde, alle dagen zijn vakantiedagen. Alle dagen zijn raar en gek en leeg en in de war en vrij...vooral dat. Ze zijn vrij. Dit jaar is de eerste vakantie sinds heel veel jaren dat ik zomaar uit kan slapen, weken lang geen afspraken heb, ik niets moet, en alles mag, En dat is raar.......zoooo raar. Iets wat ik me alleen maar kan herinneren van toen ik nog jong was.
Ik schreef er een maand geleden al over, over hoe ik in de stilte aangeland was.
Het is nu vakantie dus. Het is een vakantie waarin ik me met een schok realiseer dat  er de afgelopen jaren iets is veranderd wat nooit meer teruggehaald kan worden. Iets wat we niet beleefd hebben, omdat we zo hard hebben moeten vechten. Zo erg in de overleefmodus hebben gestaan.
De laatste twee jaar van klein en jong en kinderlijk, zijn voorbij gegaan in een strijd, waarin ik geen tijd had om te genieten  van de kindertijd van de kinders. En nu zomaar ineens heb ik twee grote kinderen. twee kinderen die echt niet meer spelen. Die niet meer rond me hangen. Die op zichzelf zijn. Die uithuizig zijn en nou ja, die mij niet meer zo nodig hebben.
Ik voel me eigenlijk best wel een beetje zwaar overbodig.
Ik ben er wel, maar ik hoef er niet te zijn zoals eerst. Als de kleren maar gewassen zijn en het eten maar klaar staat en de kasten maar gevuld zijn, dan is het goed.
Eigenlijk vind ik dit helemaal niet leuk.
Maar ja, wat moet je.
Hangen met je moeder is geen zak aan.
Naar het bos doen we niet meer, dat is zooooo ........FALEND!!!!
En nu heeft ze het in haar hoofd gehaald dat ze met vriendin helemaal naar Groningen wil afreizen om te logeren bij de opa en oma van haar vriendin. HUHUHUHUH!!!!
Ik adem in en ik adem uit....hyperventileer nog net niet...
waaaaaaar is mijn kleine meisje gebleven???????
Hier ben ik nog he-le-maal niet klaar voor hoor, ze gaat véél te snel.
Jeeetje
van brugger, naar vriendje, naar tienertoer.....ieeeeeehhhhhhhh
Wil ik dit wel, nu al?
Dat wordt stevig nadenken en overwegen en plannen, want ze moet me wel heel erg geruststellen hoor! Nu maar hopen dat ze zoveel geduld heeft met mij als moeder van "geen klein kind meer".
;)






6 opmerkingen:

  1. Het is een hele overgang... En net wanneer je denkt dat je compleet hebt afgedaan blijken ze je nog steeds nodig te hebben en... nog belangrijker ... zeer te waarderen. Komt goed Bibje.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Jah...ik heb nog niet compleet afgedaan gelukkig ;)

      Verwijderen
  2. Kleine meisjes worden groot en jij wordt ouder en bent op weg naar Sara. Het kan verkeren Bianca.
    Salu2 Albert

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Zeg dat haha....dat ik nog maar vaak mag loslaten en de honderd ga halen :)

      Verwijderen
  3. Hoort bij wat ze loslaten noemen. En soms gaat dat wat abrupt, maar heel vaak merk je dat de band alleen maar verandert, niet weg is.
    En ach....later lach je erom.

    Echt!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Is ook wel iets om naar uit te kijken ja :)

      Verwijderen