Dode bladeren........

De geur van dode bladeren, vooral die van de populier.....
Met die geur in mijn neus fietste ik vanmorgen naar de kringloop. En door de dode bladeren ging ik weer op mijn weg terug. Ze ruiken zoetig, ze ruiken naar 11 november, en naar de steeg naast ons huizenblok. En ze ruiken naar s'morgens vroeg naar school lopen, door die bladeren. In de waterkou op het schoolplein wachten om vervolgens lekker in het warme lokaal aan tafel te mogen schuiven. Terwijl het buiten nog schemerig is....
Dat was de tijd van het jaar waarop ik genoot van het naar school gaan. De tijd van lampionnen maken, voorbereiden op Sinterklaas, veel knutselen en tekenen, en dan op weg naar kerstmis.....dan werd er veel voorgelezen en op de een of andere manier werden zelfs de drukste jongetjes van de klas ingetogener. Het was de tijd om naar binnen te keren, te dromen, rustig aan te doen, een nestje te bouwen in je slaapkamer, lekker vaak in het donker zitten met kaarsjes aan, als het mocht van mijn moeder......

Al die herinneringen floepten in mijn gedachten toen ik zo aan het fietsen was. Ook die ene, dat ik na 25 jaar afwezig te zijn geweest op mijn lagere school ineens de kast ontdekte waar nog altijd die ronde bruin/geel/oranje cirkels op zaten die de juf ooit erop geplakte had toen we bij haar in de klas zaten....in 1973.....grappig hoe je toch de kleinste dingen onthoudt.

(¯`v´¯) ♥
..*.¸.*.♥.✿´´¯`•.¸⁀°♡ ♥ .¸¸.•´¯`•♥•´¯`•.¸¸.

Schilderkriebels

 Ineens was het dan zover gisteren, ik kreeg de schilderkriebels. Zo heftig dat ik de kwast wel ter hand moest nemen. Ik heb een oud doekje van dochter gebruikt om de kriebels op uit te leven, en dit is het resultaat.......

Zwaar geïnspireerd door de impressionisten, dat is natuurlijk wel te zien. Geen kwast heb ik aangeraakt, alleen sponsjes en de tuutjes van de verfpotten. Ja voor een eerste keertje weer, ben ik best wel tevreden. Dat smaakt zelfs naar meer, dus  ga ik op zoek naar doeken in huis om verder te experimenteren. Ik blijf het bij de kleurige werken houden, ik kan het niet helpen hoor. Steeds als ik ingetogen wil werken krijg ik de onbedwingbare drang om kleur, veel kleur te gaan gebruiken. Maakt niet uit wat voor jaargetijde het is, de lente en zomer spatten nog steeds van mijn doeken af. Hoe ik me ook voel, het blijft een vrolijke boel zal ik maar zeggen. En gelukkig maar.


(¯`v´¯) ♥
`*.¸.*.♥.✿´´¯`•.¸⁀°♡ ♥ .¸¸.•´¯`•♥•´¯`•.¸¸.♥.✿´´¯`•.¸⁀°♡

Bundeltje gedichten

Daar slapen zij hun eeuwige slaap
 (Michaelskerk Oosterland)

Daarstraks dacht ik aan een bundeltje gedichten van mijn overgrootmoeder wat mijn opoe zo zorgvuldig bewaarde in de linnenkast. ik zou het erven na haar dood. Ik schreef ook gedichten, ze heeft ze allemaal aangehoord en geprezen. Het bundeltje is helaas verloren gegaan in de tijd, het is niet meer…….daar dacht ik aan toen ik net mijn Morning Pages openden. Hoe ik gewoon niet , niet kan schrijven, hoe ik elke dag of zeker wel vaak mijn gedachten op papier moet zetten(om niet te overstromen, want waar laat ik anders alle woorden waar ik vol mee zit?) Dichten doe ik alleen niet zo vaak meer.

Dat bundeltje van mijn overgrootmoeder zwerft door de tijd, gedichten over God, haar diepe religieuze gevoelens, haar basis, haar troost……

Mijn opoe, dat kleine vrouwtje, die zo rechtop stond, zo fier in het leven stond, zo kwiek was, en zo geheel haar eigen mening over de dingen had. De offers die ze bracht, de zorg die ze heel haar leven heeft gedragen voor haar kinderen, met in het bijzonder haar jongste zoon. Dat heeft ze ondanks de vermoeidheid en de zorgen om hem met zoveel liefde gedaan. Zij is daarin mijn voorbeeld, zij is daarin mijn grote voorbeeld. 80 jaar……..ik hoop het op zijn minst te gaan halen, met een grote familieschare, even geliefd en even gewenst, net als mijn opoe. Die zo gemist werd toen ze er niet meer was. Hoe moeilijk heeft mijn vader het er wel niet mee gehad, totdat hij jaren na haar dood echt afscheid nam en de onrust verdween.

Ik ben nog niet zover….ik ben sinds mijn moeder’s bijzetting niet meer bij het graf geweest. Iets houdt mij tegen, ik kan het niet. Ik heb zelfs de steen nog niet gezien die inmiddels allang gegraveerd en wel op het graf ligt. Daar heen gaan betekent haar ontmoeten, en weten dat ze echt, heel echt, heel erg echt, hartstikke dood is. Terwijl ik haar stem nog in mijn hoofd hoor, en haar arm nog om mijn middel voel en ons nog daar zie lopen op weg naar mijn vader’s graf. En nog elke dag het gevoel heb dat ze hier is en ik gewoon best even naar haar toe kan gaan hoor………maar ook dat ik haar nog elke dag spreek, ik weet het zeker, ik bespreek nog alles met haar. Ik weet niet wanneer hoor, want het is altijd iets wat in de sluimering van mijn achterhoofd zit. Maar ik heb het haar verteld, wat ik ook meegemaakt heb. Bepaalde opmerkingen en gewoon verslag van de dingen. Alsof ik bij haar een theetje heb gedaan. Zij is daar altijd bij, op de achtergrond.

Vreemd hoe mensen gewoon zo ineens uit je leven glippen en dan toch voor altijd in je leven blijven. Voor altijd in je hart zitten en voor altijd met je verbonden zijn. Nu niet meer via de voorkant van je hart, waar je ze kan zien. Maar aan de achterkant, waar je ze voelt. Waar je weet dat ze er zijn, maar waar je ze nooit meer kan zien en aanraken en horen zoals je dat ooit hebt gedaan. Daar dacht ik dus allemaal aan, in het ogenblik dat  ik aan het bundeltje gedichten dacht.......

(¯`v´¯) ♥
`*.¸.*.♥.✿´´¯`•.¸⁀°♡ ♥ .¸¸.•´¯`•♥•´¯`•.¸¸.

 

Goed idee

De kat lag hier te slapen, hij maakte me natuurlijk eerst wakker en toen ik niet meteen opstond vleide hij zich tegen me aan. Net als vroeger met Solly en Lo, gezellig in bed. Ik mis die tijd best wel hoor, ook dat ik dan lekker naar mijn ouders kon en daar even theetje ging halen. Ik heb nu helemaal geen plekje meer waar ik even snel een theetje kan drinken, dat theetjes tijdperk is even heel erg voorbij.

Ik moet op zoek naar een nieuw theemoment, maar kom er niet echt erg aan toe met alle dingen die ik de afgelopen jaren te verstouwen heb gehad en de stempel, die hij op ons gezin heeft gedrukt. Ik moet mezelf er steeds maar aan blijven herinneren dat het zijn schuld niet is maar ik ben moe, zo moe van al die negativiteit. Zo moe van die onrust, van die drukte en boosheid. Moe van het wachten en moe van de tegenwerking van.......(nee niet zoon!)  Zo moe van niet de ruimte voor mezelf hebben. Nou ja dat dus…..Ik ben niet lief genoeg voor mezelf en steeds maar bezig met van alles behalve waar ik echt gelukkig van word. Ik laat me zo afleiden, ik laat me zo verstrooien, en dat moet gewoon eens over zijn. Ik ben belangrijk, ik ben de lijm van dit gezin en het middelpunt van mijn leven. Bovendien ben ik de enige die mijzelf gelukkig kan maken, de enige, en dat vergeet ik nog wel eens.

Dus wat ga ik doen vandaag?

Dat is nog eens een goede vraag aan mezelf ;-)

Beetje genieten van de herfst lijkt me wel een goede optie!

Maar eerst geef ik zoon een dikke kus, dochter een hele stevige knuffel, dan maak ik lekkere chocoladecake, en gaan we die met een mok warme chocomel opslurpen in de tuin tussen de hersftblaadjes. Jaaaaaaahhhhhhhh

Goed idee Bibje!

(¯`v´¯) ♥
`*.¸.*.♥.✿´´¯`•.¸⁀°♡ ♥ .¸¸.•´¯`•♥•´¯`•.¸¸.xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

 

mooier dan de prachtigste bloem♥˜”*°•.•.¸ღ¸✿♥˜”*°•.•.¸ღ¸✿

Het waait hard, alweer, en ik baal van het weekend dat komen gaat. Twee krantenwijken, scouting, paardrijden, boodschappen en een logeetje. En alles wat ik wil is rust en stilte en uitslapen, jaaaaaaa vooral uitslapen. Mijn gedachten vliegen alle kanten uit nu, van boosheid naar irritatie en balen, ooo ik baal zo........en daar gaat mijn humeur, op de vleugels van de wind......wat is dat toch, ik laat me weer meevoeren door mijn gedachtes, neeee niet doen, laat los, kijk ernaar.
Dat is lekker makkelijk Bibje, je hebt lekker praten, denk ik nu. Tja wat kan ik nu doen, mezelf helemaal depri denken of even stil gaan staan?

 He, ineens gaat de storm liggen in mijn hoofd. En om mij heen hangt nu een stilte, eindelijk.  Ik ben er weer, in dat punt van vrede en evenwicht. Het maakt niet uit wat ik denk, het doet er niet toe. Ik ben aangekomen. En elke keer opnieuw zal ik dat doen. Elke keer opnieuw zal ik teruggaan naar die stille plek in mijn hoofd , hart, ziel, God...
Voor eeuwig
is altijd dat ene moment
dat stipje
dat punt
voor eeuwig
ben ik alles
en iedereen
ben ik het gras, de bomen, de wind, het water
vloei ik met alles samen
besta ik volledig
in dat moment ♥˜”*°•.•.¸ღ¸✿ ♥˜”*°•.•.¸ღ¸✿ ♥˜”*°•.•.¸ღ¸✿♥˜”*°•.•.¸ღ¸✿

 En dan zegt zoon precies op dat moment "jij bent mooier dan de prachtigste bloem, mam" , mijn weekend gaat wel lukken denk ik zomaar :)

(¯`v´¯)♥
.`•.¸.•´ ¸.•´ (♥ ¸.•´ (¸.♥ •´ .¸.♥


Zware stem, aangename stem, door de telefoon,
ik dacht aan vroeger, zo bekend, zo gewoon,
maar komt nooit meer terug……………

Een week geen internet gehad, we dachten eerst de modem. Kreeg en spik splinter nieuwe, maar nee, dat was het dus niet. Ergens onderweg naar hier ging het mis. Dus moest er een monteur aan te pas komen. Het duurde allemaal even. Maar na een volle week was het dan zover. De monteur belde op!
Ik was helemaal verrast van zijn stem, het klonk me zo bekend in de oren, zo’n zware sonore stem.

Ik dacht aan mijn vader, het voelde warm, aangenaam en ik voelde me omhuld, zo ineens, door die stem. Ben er nog steeds van in de wolken en herinner me weer van alles, vroeger. Het komt nooit meer terug, maar de stem, die stem, die maakte dat het even heel dichtbij kwam.

Het internet is inmiddels ook herstelt :-)

Ik denk, denk ik.......

Vorige week al geschreven.......


Ik heb het warm, het zonnetje schijnt niet maar het is wel warm zweterig weer. Lekkerder dan toen de zon scheen dat wel, ik hou wel van even geen zon, maar wel warm. Het heeft iets zwoels, iets verstilt. Alsof alles even stil staat in de natuur en dat moeten wij eigenlijk dan ook even doen. Even tussen de planten gaan zitten in het bos ofzo, even niksen, even de energie van de schepping door ons heen laten gaan. Dat dus……….
Maar dan hoor je al die herrie en al die mensen die maar door razen en helemaal nergens bij stil staan. Nee, doe normaal zeg, daar is geen tijd voor! Die moeten door, met het liefst zoveel mogelijk geluid en zo opzichtig mogelijk. Zie je me werken, ben ik niet geweldig goed bezig. Ik ben tenminste niet lui…..ik doe wat er van me verwacht wordt. En zo zit ik hier me af te vragen hoe ik me op moet stellen tegen over die ijverige mensen terwijl ik nog in mijn bed hang en op het net surf en schrijf…ik schrijf.
Zie je wel ik ben wel aan het werk.
Zo nu kan ik weer ontspannen.
Wat is dit toch dat ik me dat zo aan trek…..

 Mooie is dat ik gisteren een stuk las over dat je emoties en je gedachten niet door jezelf worden gedacht of gemaakt. Je kiest er niet voor, het overkomt je. Doordat je het je niet bewust bent ga je het leven. Dus bewustworden van dat alles maakt de weg vrij naar er niet meer door beïnvloed te worden. Eigenlijk hetzelfde als Tolle schreef maar dan wat wetenschappelijker uitgelegd, iets wat ik wel fijn vind. Ik ben dus dat stuk bewustzijn wat vaak onbewust is en zich laat bespelen door mijn emoties en door mijn gedachtes.
 Dussssssss ga ik nu niks doen met wat ik net dacht.
Ik ga er naar kijken, kijken naar wat ik denk….en misschien schrijf ik het op (oja? denk ik nu)misschien ook wel niet. Wat maakt het ook uit, (denk ik nu) het maakt niet uit. Bewustzijn, bewustwording, bevrijding, niks is meer belangrijk dan zijn…en wat is dat zijn….gewoon (oja denk ik nu?) ZIJN met hoofdletters…..eigenlijk gewoon een hoop gezever. (Ga nu maar eens wat doen, denk ik nu, wees eens wat productiever, denk ik….ja kom op joh lui varken, denk ik nu hahahaha eigenlijk best wel grappig wat ik denk, sjonge zeg, wat denk ik slecht en stom over mezelf….denk ik dit nu of denk ik dit nu? Denk ik nu, denk ik…..proest hihihihi……en zo kan ik nog wel even doorgaan ja. Gewoon met wat ik denk dan he, want alles wat ik denk is alles wat ik denk en schrijf als ik het wil opschrijven, en dat is weer een emotie en dus het vermelden niet eens waard toch?

oeps herrie….
Denk ik dat of voel ik dat?...ja bewustzijn….herrie dus besluit ik nu. O nee dat kan niet, want  ik kies niet maar ik laat me bespelen. Stop maar, hier kom ik nu even niet uit hoor, ik heb echt wel last van de herrie, en waarom? Omdat ik mezelf dan niet kan horen denken oooooo jaaaaaaaaahahahahahahaha nou mooi toch, want denken is niet zo errug belangrijk als het om geratel gaat. Mijn verstand gebruiken wel natuurlijk en dat kan ik ook niet met die herrie, want ik kan me niet concentreren. Zo daar is het hoge woord eruit! Daar zijn we aan de kern gekomen. Ik raak gefragmentariseerd door herrie…even in gewoon Nederlands; versnipperd. Mijn energie schiet alle kanten op als ik herrie hoor, mijn aandacht dus ook. Flits flats floepsiekee, weg is Bibje, weg is de aandacht, weg is de concentratie, weg….foetsie. Daarom dus, herrie!!!!