Wordt vervolgd

Dan ga je voor het eerst van je leven, zonder ooit iets crimineels gedaan te hebben, naar een echt gerechtsgebouw. Mag je advocaat niet mee naar binnen voor het verhoor, dus schrik je je helemaal een ongeluk. Maar gelukkig, ze luisterde wel toen je zei dat je echt niet alleen kon(want pdd-nos dus bijstand nodig) mag de advocaat weer niks zeggen, maar toch gedaan, want jij wou dat! Mag de advocaat verder in de zaak niets meer zeggen.
Ik moet je zeggen, dat ik ter plekke heel erg boos werd, Dat ik die rechter wel wat kon doen door hem zo de stuipen op het lijf te jagen nog voor er iets werd gezegd en de zaak begon. Ik zei er dus wat van in de wachtruimte.
"Was dat nou nodig? Om die jongen de stuipen op het lijf te jagen, hij is geen jeugddelinquent!"
Vader suste me, de advocaat zei dat ik rustig moest blijven en de gezinsvoogd en de raadsmevrouw wisten niet waar ze kijken moesten. Want waarom was ik nou zo boos?(schrijf ik nu cynisch op)
Ik walg van stukjes machtsvertoon, ik walg van manipulatie, ik walg van intimidatie en dáárom was ik dus boos! Het lijkt wel of de hele mensheid weg kijkt bij dit verwerpelijke gedrag van onze rechtelijke macht. Te bang om het te benoemen.

De raadsmevrouw deed eerst nog gezellig en leuk, terwijl ze helemaal niet kwam om gezellig en leuk te zijn. Ze kwam om mijn kind onder toezicht gesteld te krijgen. Ze begreep mijn boosheid hierin niet. Ze snapte maar niet dat ik me gediskwalificeerd voelde, want dat was echt niet zo(!?!)..... De gezinsvoogd wou gelijk maar telefoonnummers uitwisselen, terwijl we nog niet eens binnen waren geweest. Alsof het een gedane zaak was. Op mijn resolute nee probeerde ze het bij vader die ook nee zei, waarop ze maar een stukje verderop ging zitten.
In de rechtszaal heb ik veel het woord gevoerd, niet eerbiedig maar strijdlustig en eigenlijk ook best wel kwaad. Ik heb ze er zelfs op gewezen, dat er wel wat ingelezen mocht worden in het fenomeen autisme, alvorens men zo ongefundeerd opmerkingen in het dossier overneemt. Toen de rechter me vroeg waarom er dan toch nooit iets met de dyslexie van zoon gedaan was(en dit verweet ze mij eigenlijk) maakte ik de opmerking: "Dat is een hele goede vraag, ik weet het antwoord niet. Ik heb het jarenlang gevraagd en nooit gekregen. Maar hij heeft nu wel een cognitieve achterstand daardoor opgelopen." Waarop de rechter lichtelijk in de war was van mijn rechtdoorzee reactie.
De mevrouw van de raad herhaalde keurig alle zinnetjes die haar waren ingefluisterd en was niet blij met ons verzet. Ze wist namelijk inhoudelijk niet veel van de zaak af. Zij was iemand anders dan degene die het onderzoek geleid had. De rechter wist het ook even niet. Dit hadden ze niet verwacht. Het gebeurt niet zo heel vaak dat ouders en raad zo Recht tegenover elkaar staan, en ouders nog zo strijdlustig zijn. Vaker zijn de ouders al murw gestreden en laten het gelaten over zich heen komen.
Ze kon dan ook geen oordeel geven op dat moment, ze moest erover nadenken.

Ze heeft ons uiteindelijk het voordeel van de twijfel gegeven en de zaak aangehouden voor 4 maanden....
Dat wordt dus 4 maanden school zoet houden, zodat ze ons niet een hak gaan zetten omdat hun plannetje nu doorkruist is,
4 maanden de juf wijzer maken dan ze nu is , zodat ze wel goed haar werk kan doen,
4 maanden ons eigen plan doorzetten, vooral dat!!!!!
4 maanden om te bewijzen dat we wèl op de goede weg zijn......maar ook
4 maanden stress omdat we wéér gewogen gaan worden :(

Het verhaal wordt dus nog immer vervolgd.



Voor alle mensen die ons gesteund hebben in gebed, gedachten, kaarsjesbranden enzovoorts
DANKJULLIEWEL
XXX

Nog 4 uur te gaan

 

Er staat een cake in de oven.

Een dikke vette chocolade cake.
Want ik moet blijven geloven, dat we straks iets te vieren hebben.
Ik moet geloven, dat we straks als winnaars uit de rechtszaal komen.

Ik moet geloven, dat wij gelijk krijgen(want we hebben het al) en ik moet blijven geloven in mijn weg en zijn weg en onze weg.
Er staat een cake in de oven
En die gaat, hoe dan ook, opgegeten worden,

als overwinningscake!( en anders als bittere troost)

Er staat een cake in de oven.

Nog 4 uur te gaan………

 

Om 11:20 is het zover, voor iedereen die ons wil meenemen in gebed/mediatie/kaarsjes branden.
Dankjulliewel ♥

Nog 1 nachtje slapen

Zomer- Bibje

De dag kruipt dichter en dichterbij, en op de een of andere manier lijkt het wel of ik droom. Of het niet echt is allemaal, alsof ik nu door een schimmig gebied loop. Beetje alsof er niets meer is, je weet wel, zoals je wel eens ziet in de film. Dat iemand dood is gegaan en dan in een niets terecht komt, en in dat niets kom hij dan zomaar iemand of iets tegen.....
Zo voel ik mij.
Ik ben helemaal blank geworden,
leeg,
en heb de gedachte aan morgen de afgelopen dagen helemaal uitgebannen.
Weg, foetsie, niet bestaand. Het is er niet.....

Ik bedacht me nml van de week dat ik op dat moment dat ik het bedacht, gewoon eigenlijk best wel oké was. En als ik op dat moment oké was, dan zou ik dat het moment daarna ook best wel zijn, en was ik het daarvoor ook. Want als je het moment even los maakt van de aaneenschakeling van gebeurtenissen, dan kan het best wel eens zo wezen dat je tussen twee moeilijke momenten in zit en daar oké bent. Ja dat kan dus....
en ik was oké,
op dat moment,
en ook het moment daarna,
en toen dacht ik, als ik dit moment( het moment daarna dus) oké ben, dan ben ik dat dus ook ná dit moment. En zo besloot ik dat ik iets zou gaan doen waar ik me nog meer oké van zou voelen.
Dus ging ik schilderen.
Maakte ik een schilderijtje af en begon ik een tweede.
En heb ik uren geslapen in de stoel tussendoor. Beetje in de tuin geplukt op de wat koelere tijden. Dikke knuffels uitgedeeld aan de kinderen, gezongen met Dochter. Grapjes gemaakt en gelachen.
Om dan `s nachts recht op in bed te zitten, met het hart in mijn keel, omdat ik bang ben dat ik iets belangrijks ben vergeten te doen. Dat was dus het moment tussen de oké's in :(

still in progress- Bibje

Hoe kan dat nou?
dat ik zo kan genieten,
kan lachen,
kan schilderen,
terwijl het zwaard van Damocles boven ons hoofd hangt?
Het kan.....
Ik ga me ook niet afvragen waarom,
en koester elk moment, dat ik me oké voel!
Nog 1 nachtje slapen.

Zondagzon

Hun muziek doet me altijd denken aan de strak blauwe lucht boven de strakblauwe zee, met bootjes met witte zeilen en eindeloze uitzichten, in blauw en wit.....Ik weet niet waarom, maar dat is wat ik voor me zie als ik mijn ogen sluit en naar Coldplay luister. Misschien is het de eindeloze draagwijdte van hun muziek? Dat gitaarspel....
Dat gevoel heb ik ook altijd als ik aan het strand zit en over de zee uitkijk. Aan het randje van de wereld, met achter me het veilige land en voor me de eindeloze uitgestrektheid van de zee. Die toch heel besloten en klein eruit ziet. Met zijn kleine bootjes, die er uit zien alsof je ze zo op kunt pakken.
Bootjes die achter Texel langs varen.
Bootjes die op de horizon liggen.....
De zee zit in mijn bloed.
Van de zilte smaak op mijn tong en in mijn longen tot aan de ruisende geluiden die altijd wel ergens op de achtergrond klinken, de meeuwen in de lucht, de wind( o wat baal ik vaak van die wind) de wind.....en de vuurtoren die zijn licht( nog steeds) in de slaapkamer werpt.
Ik denk niet dat ik ooit ergens kan wonen waar geen zee is.
En dan bedenk ik mij hoe gezegend ik eigenlijk ben, want ik woon toch maar mooi op 5 minuutjes fietsen van de zee.
De zee die alles schoon spoelt,
van verdriet tot woede,
die vertroost en afkoelt,
transformeert het kwade tot het goede....

Zwijmelen op Zaterdag

Eigenlijk vind ik het een bah nummer, niet echt mijn ding. Maar het zit in mijn hoofd en ik raak het maar niet kwijt. Zoon draait het momenteel errug vaak, liefst zo hard mogelijk. Dan is hij bezig op de laptop en dan ineens gaat het volume omhoog voor een pauze met dit nummer.
Hèt nummer van deze snert vakantie.....
Dussss daarom dus,
volgende week kies ik wel weer iets wat wel van mij is ;)

•´¯`•.¸¸.´✿•´¯`•.¸¸.´❀fijn weekend!❀ •´¯`•.¸¸.´✿•´¯`•.¸¸.´❀

❀ •´¯`•.¸¸.´✿•´¯`•.¸¸.´❀

Omdat het zo warm is en ik daardoor even niet meer helder ben  een muziekje voor in de hangmat ;)

•´¯`•.¸¸.´✿•´¯`•.¸¸.´❀Enjoy❀ •´¯`•.¸¸.´✿•´¯`•.¸¸.´❀

 

 

donderdag!

Zoekend naar de woorden zit ik hier met de laptop op schoot in mijn bed.
Buiten is het nog steeds grauw. Maar na drie dagen hele harde wind, is het eindelijk windstil. Ik haat die harde wind! Dat gerukt en gewapper om je heen als je buiten bent. Herrie in je oren( surf-oren), haren altijd in de war. Dat is gelukkig even voorbij nu. Net als de storm, die is gaan liggen in mijn hart. Het is even heel erg stil....heel erg stil.

Zoon heeft gisteren zijn gesprek gehad met zijn advocaat.
De man die stuiterend op zijn stoel de stukken heeft gelezen. Die zich afvroeg waar de raad nu heel mee bezig is. Die mijn harde vechten prees. Die mijn zoon dus verdedigen wil. Zoon zat blij verrast in de stoel. Stuurde mij de wachtkamer in( goed teken!) en ging in gesprek. Om er na een half uur opgewekt weer uit te komen.

6 Dagen nog.....