Miss you

4e keer zonder,
4e keer geen feestje,
4e keer alweer.........
Het lijkt al wel eeuwen geleden,
en ook lijkt het of ik je net nog gesproken heb.
Hele gesprekken voeren we nog steeds,
denk ik,
lijkt het,
nee het is gewoon zo!!!
Samen ergens in de kosmos, want hier ben je niet aanwezig. Niet in levende lijve. En ik kan me niet heugen dat ik je laatst nog ergens hier gezien heb.
Zie wel vrouwen die ergens in de verte op je lijken,
dan schrik ik,
schiet ik vol,
mijn hart begint te bonken en mijn oren te suizen.
Niet altijd hoor....
maar de laatste tijd weer wel.
Ik heb je zo nodig, om te schuilen, voor bemoediging, om zwak en klein te mogen zijn.

Snap ik nu ook waarom gisteren,
snap ik nu ook waarom zo boos,
zo chagrijnig,
zo uit mijn hum,
snap ik nu ineens allemaal,
ook al snapte ik er gisteren nog niets van en vanmorgen vroeg ook nog niet.
Totdat ik de smartfoon aandeed en een herinnering kreeg van de verjaardag van zusje van jou.
Ineens viel dat kwartje.

I miss you

Zwijmelen op Zaterdag

Waar is dat mooie weer nou wat al dagen wordt aangekondigd maar nog steeds niet is aangekomen in dit stukje Nederland?
Ik wil zon, en ik wil warmte en ik wil een beetje zomerachtige herfstgevoel.
NU
Niet volgend jaar pas,
niet ergens anders in het land,
maar hier ook eens een keertje, gewoon hier in het uiterste puntje van de Noordkop.
Heel de zomer is het daar prachtig weer,
mooi, warm, windloos, zomers,
een prachtige zomer.
En hier?
Hier woei, wiew, waaide het dat het een lieve lust was. Scheelde het vaak wel een graad of 5 minimaal, vaker nog meer.
Rond de 20 graden, en niet buiten kunnen zitten door die  PIEEEEP wind.
Om vet chagrijnig van te worden.
Die mooie zomer heeft hier een paar weekjes geduurd dit HELE jaar.
De rest was pet met een kwartje! Nee erger,pet met een halluf centje!
Zag je op tv allerlei terrasjes en half blote mensen, moest je hier nog met een dekentje buiten zitten. En op het strand achter de windschermen om niet gezandstraald en bitter koud te raken.
Wat nou mooie zomer.
Twee weken blote benen,
ietsjes langer blote voeten en geen jas aan.

Het is wel duidelijk,
ik ben gewoon hartstikke chagrijnig,
waar ik eindelijk reden heb om blij te zijn zit ik hier met een enorme sik te balen en te griepen en te bah-en....gewoon omdat dat allemaal nog in mijn systeem zit. Door alle spanning en angsten, die ik deze hele zomer heb doorstaan,is dat er niet uit gekomen.
Dus ga ik vandaag chagrijnen,
ik heb ze al gewaarschuwd dat het chagrijn-dag is voor mij.
NO OFFENCE
Heeft niks met hun te maken, weten ze ook.
Ik ben gewoon even flink uit mijn hum en ga daar vandaag eens heerlijk in zwelgen.
Ga ik chagrijn-schilderij maken, lekker krassen en spetteren en slaan met de verf enzo. En chagrijn-beeld van zelfgemaakte klei, lekker stompen en smijten en knijpen hahaaaa.
Het betere chagrijnwerk zeg maar.
Misschien gooi ik hier en daar nog het een en ander stuk, dat lucht ook altijd vreselijk op.
Maar ik doe geen chagrijn-muziekje!!!!
Nee,
ik kijk met mijn muziekje alvast vooruit naar hoe ik me voel als de chagrijn eruit gewerkt is.
Ja...een lief liedje, meisjesmuziek.....
That's whats love about.


~Enjoy~

Jeetje zeg, jump for joy.....

En wat doe je als je goed nieuws hebt ontvangen?
Taart eten?
Slingers ophangen?
Feestje bouwen?
Helemaal uitzinnig door het huis huppelen?

Nou mooi niet.
Wij zaten op de bank, met een heerlijke gevulde speculaas, dat dan nog wel, met zijn drietjes een beetje in de war te staren in de verte. Af en toe keken we elkaar aan, grijnsden wat, dikke knuffelkus, hap koek......
En dat was het.
Zoon kroop achter de pc,
Dochter hing in de stoel te wappen,
en ik viel in slaap op de bank.
Wat nou feest!
We zijn kapot.
Na anderhalf jaar vechten om dit voor elkaar te krijgen.
Na door het slijk gehaald te zijn, bijna mijn gezin uit elkaar gerukt te zien worden, na eindeloos veel nachten wakker gelegen te hebben en vooral heel hard gewerkt te hebben.
Na maanden de stuipen op het lijf gejaagd te krijgen.
Als het goed tot me door gedrongen is(en als ik het eerste boekenpakket binnen heb) gaan we feesten.
Heel hard en heel heftig feesten.
Met veel slingers,
veel ballonnen,
en heel veel taart!!!!
Eindelijk erkenning.
Jeetje zeg

Nu dat gevoel van onrust nog kwijt raken.....
die voelt een beetje zoooooooooooals dit nummer........

Wat gebeurde hier nou?

Ziek van de zenuwen was ik,
helemaal hyperventilerend op de fiets. Dapper doorgeploegd hoor...maar toch.
Ik wist gewoon niet wat ik moest verwachten.
Het kon gewoon alle kanten op.
En erger nog, het kon ook nog eens zo wezen dat ik het één hoorde maar dat men achteraf toch het andere bedoelde.....ja dat kon ook nog.
Dat hebben we al eens meegemaakt....
Klotsende oksels dus gisteren.
En dan zit je daar ineens aan tafel.
Gaan ze ineens heel gezellig doen, babbelden wat. Juf begon over de gemiste kans in de groep, omdat hij daar nog niet geweest is. En toen switchte het gesprek ineens naar de onderwijsdoelen.
"Wij weten ook dat datgene wat Zoon nodig heeft  niet datgene is wat wij kunnen aanbieden," zei juf....en toen begon men over de wereldschool....juf was ineens heel voortvarend. De orthopedagoge nam het gesprek over en ik ben gaan luisteren. Wat gebeurde hier nou?
"Hoe kan de combinatie gemaakt worden dat wat hij doet op het projecthuis aansluit op wat hij thuis doet?" vroeg de orthopedagoge...
Juf "Alles kan maar je moet dan wel komen...."
En toen zei ze ineens," we kunnen ook voor een andere weg kiezen..."
Ze begon over de trajecten waar Zoon in komt straks en zou dat elkaar niet bijten?
Dat gaat vòòr op scholing.
"In dit geval kunnen we het heel goed onderbouwen naar de lpa als hij niet naar school komt."
Ik weet niet wat ik voelde, voelde ik wel wat?
Geloofde ik mijn oren?
Ineens begon men over materiaal van de wereldschool wat aangeschaft moest worden, en de dyslexie pot die beschikbaar is. Mensen die ze moesten contacten, de lpa die bericht zou krijgen.

Ik ben als verdwaasd naar buiten gelopen.
"Wat gebeurde hier nou?" vroeg ik de orthopedagoge terwijl we in de stralende zon buiten stonden.
Ze glimlachte.
"Ik denk dat ik toch maar een taartje moet halen," zei ik tegen haar.
En zo fietste ik naar huis.
Beetje dwaas,
beetje in de war,
bijna overtuigd...........

En we gaan weer praten

Ik kan me zo goed voorstellen dat hij niet wil.
Dat hij het helemaal niet ziet zitten.
Dat hij het gevoel heeft zijn tijd daag mega te verprutsen.
Dat het ook gewoon vreselijk stom is daar en helemaal niet veilig .

Hij had al eerder aangegeven dat hij mij daarbij wou als support, totdat hij het weer zelf kon. Hij snapte niet, dat dat als een probleem gezien werd. Hij snapte ook niet dat ze dat maar raar vonden(en dat ze daar ook bezorgd om waren !??!) Hij kon het allemaal heus wel maar soms moest hij gewoon even een stukje geholpen worden. "Voor Support mam" zei hij. " Wat is daar nou gek aan?"
Ja wat is daar nou gek aan.
Dat vraag ik mij nou ook af.
Waarom is het gek dat een autistisch kind wat support nodig heeft?
En waarom begint men dan meteen te roeptoeteren, dat de verhouding tussen moeder en kind ongezond hecht is, als zij het kind een eindje op weg helpt?
Welk een perverse mind gaat daar achter zo'n gedachte schuil?
Wat voor soort mens denkt nu in dat soort termen?
Eén ding is zeker;
van autisme hebben ze nog steeds geen kaas gegeten.
Het wordt tijd dat ze weer naar school gaan en daar leren wat de nieuwste inzichten zijn op het gebied van hechting en mentale leeftijd. Om tegelijkertijd ook te leren dat mentale leeftijd niets met intelligentie te maken heeft. Dat je dus als autist zowel een mentale leeftijdsontwikkeling van een jong basisschoolkind kan hebben met de intelligentie/wijsheid van een hoogbegaafde!
En dat draait dan een speciaal project voor autisten op een praktijkschool....tsssssssssss

Vanmiddag hebben we daar gesprek.
Ik ben benieuwd of het potje met geld voor de dyslexie al gezocht is.
Ik ben ook benieuwd wat juf te zeggen heeft over de getuigenis die zij aan de Raad heeft gedaan, waardoor Zoon nu niet meer wil komen. (Ze heeft me verraden mam)
En tenslotte vraag ik me af hoe ze dat wat ze aanbieden kunnen verenigen met wat nu nodig is om Zoon eindelijk eens op niveau te gaan krijgen. Schoonmaken, boodschappen doen, strijken, tafeldekken, afwassen, in het tuincentrum plantjes verzorgen en een klein uurtje" Zoek het maar uit leren" is niet bepaald motiverend voor een kind wat hunkert naar uitdaging.
Hoe saai moet dit wel niet zijn voor hem....
En wat voor boodschap krijgt hij zo wel niet?
In ieder geval niet dat hij mag vliegen buiten de kooi die voor hem gebouwd is.
En de kooi, die wordt al kleiner naar mate hij groeit.
Wordt tijd om hem te bevrijden!


peejes...Zoon heeft de muziek uitgezocht, het gaat per slot van rekening over hem....dusss heb ik mijn keuze maar even vervangen ;)

Zon op mijn dekbed

Zon op mijn dekbed
het lijkt wel zomer,
als de wind niet woei........
Het is al kwart voor 10 inmiddels,
ik heb geen idee wat ik net allemaal gedaan heb maar ik zit nog in bed. Nadat ik Dochter uitgezwaaid heb ben ik weer teruggekropen, maar niet gaan slapen. Was ik wel van plan. Ik slaap al nachtenlang heel slecht. Dan ben ik zo gestrest, dat ik regelmatig met mijn hart in mijn keel wakker wordt.
Gisteren droomde ik zo naar, zo ongelooflijk naar, dat ik in mijn droom zo'n angsthart kreeg. Ken je dat, dat je hart zowat uit je borst bonkt, omdat iets zo ongelooflijk erg is dat je het even niet aan kan?
Dat gevoel had ik niet bij mijn ouders.
Ik was als in een waas, en ging door en door en door en door.....oja ik huilde wel hoor. Diep wanhopig. Maar verder voelde ik niets in mijn lijf. Die deed niet mee! Letterlijk. Alles zat op slot....tot aan de longen aan toe.
Tot nu,
want het lijkt nu wel of alles van de afgelopen 6 jaar als een grote golf over me heen spoelt. Alle keren dat mijn hart op slot ging bonkt het nu er op los. En dan ben ik tegelijk ook zo in en in verdrietig. En voel ik alles wat ik toen gewoon niet wou voelen en dus wegstopte.
En ik wil het nog steeds niet voelen.
Nee!!!!
Maar mijn lijf wil niet meer op slot.
Dus onderga ik de stormen die razen door mijn lijf. Duik er dan maar midden in, voel, huil en schreeuw wat ik al veel eerder had moeten doen.
Het is niet makkelijk mezelf te laten gaan.
Er is een gevoel van schaamte voor zoveel zwakte,
en ook voor het een last zijn voor anderen.
Ja ook dat....ik hou nog steeds rekening met anderen. Stom best wel.

Dit weekend stond ook in het teken van een naderend afscheid van Zoon.(over 4 maanden, je kan er maar beter vroeg genoeg mee beginnen ;)
Dit weekend werden zijn pc en zijn games overgebracht. Zijn bureau is nu akelig leeg.
"Niet erg hoor mam," zei hij tegen mij, "ik hou ervan als er niet zoveel in mijn kamer staat."
En daarin verschilt hij zo ontzettend veel met Zus, die haar hele kamertje bomvol heeft. Hij is een minimalist, waar zij een maximalist is :)
Eén ding is zeker: Deze herfst wordt anders dan alle anderen.

Zwijmelen op Zaterdag

7 uur 40
Het is grauw buiten, regen, winderig, en vast ook koud. Maar dat heb ik nog niet gevoeld, want ik zit nog lekker in bed onder de wol. Het is donker binnen én knus. Eigenlijk is het ook wel tijd voor warme chocomel. En broodjes roomboter om erin te dopen. Een beetje het Sinterklaastijdgevoel.
Dat gevoel heb ik nu.
De herfst is begonnen. Zomaar van de een op de andere dag is het ineens donker s avonds. Zit je met licht aan enzo. En is het gewoon koud, vreselijk!!!!
Knus vind ik helemaal oké maar koud.....
Het heeft maar zo kort geduurd dat ik de warme kleren uit kon laten.
Het was maar zo kort dat ik met de blote benen en zonder hempje kon.
Er zijn zoveel dagen verloren gegaan deze zomer.
Ik moet er maar niet teveel bij stilstaan,
gewoon head over heals de herfst in duiken.
En snel een aantal sets thermo-ondergoed aanschaffen ;)

De zwijmel doen we met een winter liedje. Na een week oude liedjes nu maar weer eens iets moderns. Enjoy!
Fijn weekend.