Zwijmelen op Zaterdag

Soms zou ik willen dat ik het nog kon, dat ik nog zo lichtvoetig over het toneel danste. Dat ik nog in mijn spitsen paste, en dat mijn lijf nog zo licht aanvoelde. Dan pak ik mijn stiften of kwasten en dans op het doek..... en droom mezelf even terug in de tijd.

Fijne zaterdag!

Herfst

van Kras naar Zen
De zomer die hier niet was
Bibje 2013

Gisteren weer een tekening gemaakt, vlak nadat ik mijn blog geschreven had. Het had me wel opgelucht, dat ik ineens begreep waarom ik me zo voelde als ik me voelde. Dus kwam er dit uit.
Ik kras nog steeds hoor, zo begin ik elke keer weer. Kriebelen en krassen en spastisch over het papier bibberen. Beetje bang om echt helemaal los te gaan lijkt wel. Bang ook dat ik mijn stiften nog verder sloop( want bij de eerdere tekeningen heb ik wat punten geplet in mijn enthousiasme) Ik heb nog even geen geld voor nieuwe.
Moet eerst nog even een paar kleren verkopen op de marktplaats ;) Kan mooi nu, nu het richting de feestdagen kruipt.

Zo anders als het ineens buiten is, niet alleen kouder maar de aarde wordt kleiner. De natuur trekt zich terug, kruipt naar binnen toe. Het uitbundige groeien is over. Het sterven is begonnen. de geur van stervend blad.....het heeft iets magisch, net als de geur van de lente .....
Toen ik nog een klein meisje was, hadden wij wilgen tussen onze tuin en die van de buren staan. De buren hadden ze helemaal rondom. Hun huis stond op de hoek, aan de steeg waar wij vaak speelden. Die geur van de stervende wilgenblaadjes kan ik nog zo ruiken. De hele steeg lag er altijd mee vol. Lange gele blaadjes. Met op die blaadjes soms van die gele gespikkelde bolletjes met zo'n wormpje erin. Die pulkte ik altijd open.
Dat was de tijd van harde winden en veel regen, ja ook toen al ;) ,en op een gegeven moment in het donker naar school lopen.
Waarom ik dit zo opschrijf?
Omdat ik pas om half 11 het licht uitdeed in de kamer.
Toen moest ik daar aan denken.
En aan dit nummer van ABBA

Thuis

van Kras naar Zen
ik had willen huilen by Bibje

Ik had er weer een rottige dag van. Van de dag daarvoor bedoel ik. Ik was moe en onrustig en niet lekker. Anxious zoals ze dat In Engeland zo mooi in 1 woord kunnen zeggen. Een dag die ik had willen afknippen. Hij is gelukkig voorbij!
Het duurde even, vroeg wakker en laat naar bed, want anxious betekent bij mij ook niet slapen. En niet slapen betekent veel te moe. En veel te moe betekent nog wel eens huilen, snikken, verdriet........gewoon van vermoeidheid. Zit ik dan op de bank zielig te wezen. Het was ook allemaal best wel veel wat er in dat ziekenhuis op me af kwam. Want nu is het niet alleen echt begonnen, nu gaat er ook het een en ander veranderen. Echt veranderen......

Tjah en dan zoek je een liedje voor deze blog en ineens weet ik weer waar ik echt over wou schrijven. En ook waarom ik gisteren zo verdrietig was en er zo doorheen zat.
Ik miste haar, en ik miste hem. Ik miste thuis.
Op dagen als eergisteren ging ik na afloop altijd even daar langs. Want daar was alles altijd gewoon zoals het hoorde te zijn. Dat was mijn ankerpunt. Daar stond de tijd ongeveer stil. Het huis was het huis waar ik in opgroeide en daar waren mijn ouders die me steunden, troosten, bemoedigden. De koppen thee die ik daar opgeslurpt heb zijn niet te tellen. De koekjes die ik daar at ook niet. De hugs en kisses, het meeleven, de knikjes en smiles. De manier waarop mijn vader altijd even zijn ogen dichtdeed, zoals een kat bijna. De "T'is  goed lieverdje, hier ben je veilig" blik.
Ik mis ze.
Op zulke momenten mis ik ze veel.
Op zulke momenten moet ik tegenwoordig meteen naar mijn huis,
en daar wacht de kat.
Met diezelfde blik, dat wel.....en vraagt Zoon om een kop thee......

Breek in de Week

Gisteren was het dan zover,
de intake!!!!
Spannend, eng, wat konden we verwachten, en zou het net zo gaan dweilen daar als hij de hele week thuis al deed?
Ik kon hem niet terug de afgelopen week, sinds hij bij pa vandaan kwam(blij, vrolijk, opgewekt) was het zeuren hier thuis. Boos, ruziemaken, vervelend wezen, Zus dwars zitten. You name it. Al dat gedrag wat hij al heel lang niet meer vertoonde.
"Was er wat gebeurd bij vader?" vroeg ik hem.
"Nee, het was leuk!" kreeg ik als antwoord.
"Zat hem iets anders dwars dan?" ik
"Neuh" Zoon
Kortom, er was geen touw aan vast te knopen. Hij zei dat er niets was en ik zag dat er iets was. Het was wel duidelijk, dat hij er dus gewoon niet over wou praten.

In de trein naar het VU deed hij een tipje van de sluier oplichten.
"Pa gelooft me niet," het kwam er zwaar teleurgesteld uit.
"Heeft hij dat gezegd dan?" vroeg ik hem.
"Nou niet met zoveel woorden, maar ....ach ik weet ook niet meer wat hij zei, maar  hij gelooft niet dat ik , je weet wel..." we zaten in de trein dus enige discretie was wel nodig.
Hier was ik al bang voor,
pa is niet zo'n prater,
en wat hij zegt komt er vaak ook nog eens via een bocht in. Een beetje een onbedoelde effectpraat. Snapt u mij nog? Dan wil hij uitleggen en doet hij zijn best om voorbeelden te geven. Maar zijn het juist die voorbeelden die twijfel doen oproepen. Waardoor je verward achterblijft en niet weet wat hij nou eigenlijk bedoelde. Het komt zelfs voor dat je gaat twijfelen aan jezelf.
Het 'ben ik nou gek' gevoel?
Tijdens het gesprek met de gender-psycholoog sprak Zoon daar dan ook ineens over. Want het wou natuurlijk helemaal niet. Dat gesprek. Hij dweilde, kon niet op de woorden komen, hing over de tafel. Ik zag Vader al zuchten, en die kan heel afkeurend zuchten hoor. Zoon nog meer wriemelen en onhandig naar woorden zoeken. En toen zei Zoon ineens "Jij gelooft me niet!"
BAM
Recht voor zijn raap.
Vader wist niet goed wat hij moest zeggen, en probeerde zich hieruit te praten.....wat het eigenlijk alleen maar erger maakte. ( hij zei dingen als dat hij het gek vond en dat was het ook! Maar als hij dat wou.....als het hem gelukkig maakte, dan was het toch oké?)
Mijn tenen kromden alweer, en ik heb maar even ondertiteld voor Zoon. Hoewel ik wel weet dat Vader dit echt meent, die heeft het er gewoon moeilijk mee. Zo heb je een Zoon en zo zit er in die Zoon een meisje verstopt. Nooit iets gemerkt, nooit gezien en dan dit.
Toen Zoon alleen verder praatte met de psycholoog  heb ik het daar over gehad met hem. Want hij ziet het echt zo, hij ziet niet aan Zoon dat....en of zoon het nu al die tijd geheim heeft gehouden of niet, hij wil bewijzen zien. En dat bewijs  is er gewoon nog niet.
Juist hiervoor was Zoon zo bang.
 Ik had dat al gemerkt aan Zoon, dat hij onzekerder was geworden. dat hij ineens niet meer wist of hij wel of niet.....Nu ik hoorde uit de mond van Vader dat hij het niet snapte, omdat hij het echt niet ziet aan hem! Nu snapte ik ook waarom Zoon was gaan twijfelen. Hij voelt het wel. Maar ja je ziet het niet zegt Vader. Dus is het niet zo.
Al die keren dat hij ooit tegen hem zei "Je bent toch geen meisje/ wijf/ mietje," is Vader dan zeker vergeten.
Dat waren namelijk de momenten, dat het meisje zich liet zien.

Over 2 weken  mag hij alleen praten en zit ik op de gang.

Peejes

Theodoor

De laatste mooie dag zeggen ze, de laatste zonnige dag...nou ja van deze week dan.
Ik heb beroerd geslapen(what's new)
Veel gedroomd(tjah)
en toen werd ik wakker gemauwd door Poezert .
Hij had bij Zoon geslapen en die werd niet wakker op zijn geroep, net zo min als dochter. En wie sleept zich dan weer uit haar warme bed?
Precies, MOI.......
Inmiddels ligt hij hier weer tussen mij en Zoon in. Schijnt de zon heftig aan de hemel en moet ik nodig in de kleren en aan het werk....nódig....het is hier weer een slagveld!!!! 4 wassen van Dochter liggen klaar (ze heeft haar kamer opgeruimd, jaha) Waar ze het vandaan heeft gehaald Joost mag het weten, ik loop eh klim altijd even een rondje door haar kamer maar zoveel als er nu in de douche ligt heb ik niet zien liggen hoor.
Ook ligt  er o-ver-al stof (ze ruimde gewoon op met de deuren wagenwijd open )
Er staat dus nog wel een druk (mid)dagje voor de boeg.
Eigenlijk heb ik daar geen zin in, maar ja, een opgefrist huis is ook wel weer wat waard. Zeker met het slechte weer op komst.

Op mijn verlanglijstje staat nog steeds een inwonende huishoudster die hier de scepter op schoonmaakgebied zwaait. Ik scharrel daar wel omheen, dat kan ik best wel.
En dan nog een extra wasmachien, zodat ik door kan blijven wassen, want ik heb er zo onzettend veel van. En dan wil ik ook een tuinman die mijn tuin eens flink onder handen neemt, het liefste voor een hele lange tijd. Mag best een wasbordje hebben, voor het uitzicht enzo......
Dat is toch wel het minste.
Vind ik wel ;)
Dream on Bibje......
Ik ga aan de slag.
baai

peejes
leuk liedje hè. ik zocht eigenlijk een ander liedje wat ik als peuter vaak zong. Van een zangeres die heel hoog zong...maar ik kan niet op de tekst komen. Laat staan de artiest, dus ging ik op zoek, en kwam ik dit tegen. Heb ik ook veel gezongen. Enjoy

Zwijmelen op Zaterdag met het Liebster Award

Deze Zwijmel Zaterdag gaan we het anders doen.
Ik ben nml genomineerd voor het "Liebster Award" door Avonturijn.
Dat houdt in dat ik haar nieuwsgierigheid bevredig door een aantal vragen te beantwoorden ;)
En dat viel nog niet mee zeg.
Zoveel mogelijkheden om te antwoorden en maar een paar antwoorden mogen geven op 1 vraag. Best pittig hoor Avonturijn!!!!
Maar het is me gelukt, en dat voor 12 uur.

Dus Enjoy..........



1. Wat is je guilty pleasure op muziekgebied ?
ABBA
Dat is zeker weten mijn guilty pleasure op muziekgebied.
In 1976 vroeg ik aan Sinterklaas hun LP , Arrival. En vanaf dat moment was de liefde nog groter dan daarvoor. Elke Sinterklaas vroeg ik een LP en alle liedjes kon ik uit mijn hoofd. Ik had een plakboek en iedereen verzamelde plaatjes voor mij van ABBA. Zo ver ging dat haha. Maar naar de ABBA film ben ik nooit geweest, en toen ik eenmaal in de pubertijd kwam ging ik mooi niet zeggen dat ik ABBA -fan was. Echt niet. ABBA was not-done!

2.Welk boek heeft het meeste indruk op je gemaakt ?
The loving spirit van Daphne du Maurier,
Haar debut roman, een van de boeken van mijn moeder. Hij staat nog steeds in de kast. Het gaat over de liefde van een jonge vrouw voor de zee, en haar zoon, die over de tijd heen getild wordt.


3. Wie of wat is je grootste inspiratie ?
Er zijn zoveel mensen die mij hebben geïnspireerd. En er zijn zoveel momenten waarop ik geïnspireerd raak. Neem nu de hele vroege morgen, zo net voordat de wereld wakker wordt. Dan is alles nog stil, ruikt alles nog puur, slapen de meeste mensen nog. Dan smelt ik samen met alles wat is. Dan is alles mogelijk.
De mens die mij het meeste heeft geïnspireerd is mijn opoe. Ik kom uit twee lange lijnen van sterke vrouwen. Van beide zijden dus. Maar de kant van mijn vader zat tot aan de top gevuld met liefde. Sterk en zacht. En in haar kwam dat allemaal samen. Zoveel meegemaakt, zo een hard leven gehad, en toch zo zacht geweest. Zo lief, zo warm, zo vol compassie. Ja als mens is zij mijn grootste voorbeeld.

4. Wat is je grootste trots in het leven ?
Dat ik een klein beetje op haar lijk......




5.Op welk zelfgemaakt item ben je het meest trots ?
Op het schilderij dat ik gemaakt heb vlak na de dood van mijn vader. Het zit zo vol met liefde terwijl ik zo ongelooflijk verdrietig was. Ik hoef er maar naar te kijken en ik voel de troost eruit stromen.


6. Is er iets wat je al heel lang wilt doen, maar er nog altijd niet van is gekomen ?
Er is wel meer wat ik wil doen en wat er nog steeds niet van is gekomen. Zoals op wintersport gaan met de kinderen, kerst in de sneeuw vieren, naar Parijs en dan door de stad dwalen. Kunstzinnige therapie studeren, een atelier voor mezelf zoeken. Ooit nog eens naar Canada/VS gaan, om de weidse uitzichten te bewonderen die we hier niet kennen. De "Grand Tour" doen door Europa.
Een geweldig mooi kunstwerk maken en tentoonstellen.
enz enz enz

7.Waarvan geniet jij het meest ?
Van chocolade eten hahaaaa. En van schilderen, en van door het gras banjeren op blote voeten en van briesjes op mijn huid voelen in de warme zomerzon. Ik geniet ook van het gevoel wat je hebt als je in het water zwemt en je dan zo heerlijk vrij voelen. Maar meest van alles wel van de blik van Zoon en Dochter als ze me vol "ik hou van jou's" aankijken.


8. Kies zelf een guilty pleasure die je met ons wilt delen.
Ik had het al genoemd....Chocolade eten, in elke vorm, veel, vaak, totdat ik er helemaal klaar mee ben(en mijn kleding het niet meer aan kan ;)

9. Van welk seizoen hou je het meest ?
Ik hou van elk seizoen op zich, als het maar niet zo koud was in de herfst, winter, lente en zomer. Ik heb zo'n hekel aan kou. En ik heb het ook altijd koud! Ook dat nog :(

10.Hou je het meest van de ochtend, de middag of de avond ?
Eigenlijk vind ik de vroege morgen het fijnste, maar ook de avond, zo vlak voor het slapen gaan heeft zo zijn charmes. Dan is er diezelfde rust...


11. Wat is je lievelingskostje ?
pffffff had je me dat 20 jaar geleden gevraagd had ik chiliconcarne gezegd, maar inmiddels heb ik geen lievelingskostjes meer. Ik eet....van alles. Als het maar lekker is. En als er maar tomaat in verwerkt zit, dat nog steeds. Alhoewel, de pompoensoep doet het momenteel ook erg goed, ja lekker, met crackers geitenkaas. mhmhmhm

en dan nu ABBAaaaaaaaaaaaaa Fijne zaterdag!

In the name of love

Er zijn zo van die dingen in je leven waar je niet echt trots op bent. Waar je je voor schaamt en wat je liever niet wil dat iedereen dat zomaar weet van je. Je weet wel, van die neus-peuter-op-eet-momenten. Dan val je ineens door de mand.
Heb je van jezelf een mooi portret geschilderd , blijkt dat toch nèt even anders te zijn. En eigenlijk, als je je zelf dan in de spiegel bekijkt, schaam je je voor dat nèt even anders. Terwijl er niets is om je voor te schamen, dingen zijn nou eenmaal zoals ze zijn.
En niet alleen bij jou.

Zo ga ik dus echt nooit naar een reünie,
echt hoor, ik zou me daar dood schamen.
Van al mijn mooie plannen is niks uitgekomen en als je me nu ziet, bleek van vermoeidheid en niet gelukkig zijn, zie je niet bepaald iemand die succesvol is. Erger nog, als ik naar mezelf kijk, zie ik een mislukte vrouw. Niet in staat om haar leven vorm te geven op een manier die haar echt gelukkig maakt. En dan ook nog eens met problemen waar mensen hun hoofd bij schudden.
Als ik dan kijk naar mijn leeftijdsgenoten, die het allemaal voor elkaar hebben. Leuke man, grote auto, stel leuke kids die het op alle fronten goed doen, zelfs als het etiketkindjes zijn, eigen huis, 2x op een jaar op vakantie, alle twee een baan, kindjes succesvol op de opvang, familie, dromen die waar gemaakt worden, vriendenkring.........en dan kijk ik dus niet alleen naar hun facebookstatus hè. Ik weet dat ook zij hun issues hebben, echt wel. Zo is het leven nu eenmaal.
Toch...
Als ik dan zie hoe zij met die issues dealen kunnen.
Een beetje het bn-ers gevoel krijg ik daarbij. Retraite hier, meditatieklasjes daar, welness arrangement, romantische stedentripjes of shopdagjes, spirituele workshops. Lekker uitgaan met vriendinnen. Kortom het goede leven vieren.
Zou ik ook best willen.
Best wel.
Soms.
Ja.

Gelukkig kan ik wel zeggen dat ik een succes ben in volhouden en dapper zijn, en stoer zijn.
Dat ik een succes ben ik kritisch denken, de dingen doorzien, op een rijtje zetten, en daarmee mensen te confronteren die niet zulke eerbare doelen hebben.
Ook ben ik een succes in het beschermen van mijn kroost.
En als ik mijn kinderen echt durf te geloven ben ik ook een groot succes in liefdevol ouderschap.(en ben ik ook nog eens "to beautifull to be true", volgens Zoon , hoewel ik daar zo mijn twijfels bij heb haha)
En dat alles "in the name of love".....
Eigenlijk zijn dit best wel dingen waar ik vet trots op kan zijn, niet waar?
Ja, dacht ik ook.
Ik voel me gelijk geen mislukkeling meer ;)



Enjoy today!