Een kastje per dag

Ze heeft haar  kast opgeruimd. Kleding die ze niet meer aan doet er uit  gehaald, planken vervangen voor de hangstang en vervolgens bij mij de lege hangertjes uit de kast geplukt." Daar hing niks op mam", werd mij medegedeeld, die kon ik wel missen dus.
Dat ik een aantal dingen, die op die hangertjes hangen, in de was heb, had ze nog even niet aan gedacht. Nou ja, hangertjes kosten niet zoveel geld. Die halen we dus nieuw.
Dat ze regelmatig kleding uit mijn kast haalt vind ik toch wat minder hoor. Winkelen in mijn kast. Niet dat ze dat niet mag, hoor. Maar ze pakt wel iedere keer net mijn lievelingskleding eruit. En dan trekt ze het aan om het vervolgens nog wekenlang op de grond van haar kamer te laten dweilen terwijl ik me dan afvraag waar mijn shirt toch gebleven is.
Ik doe het ook iedere keer weer :(
Dat , mezelf afvragen. Best stom eigenlijk wel, want ik zou nu toch wel eens beter moeten weten. En haar kleding kan ik dus echt niet meer aan, dus terugwinkelen heeft geen enkele zin. Die tijd is geweest. Voorbij, over, klaar.....daarom moet ze wel mijn lievelingskleren laten hangen hoor!
Gelukkig is onze smaak nog niet helemaal hetzelfde....zij houdt niet van bloemetjesjurken en wollen truien. Maar wel van mijn T-shirts en mijn zilveren ballerina's. Die laatsten zijn mijn super-lievelings-schoenen voor de zomer. Echt, daar mag ze niet op lopen zonder eerst heel hard gebedeld te hebben en dan nog!!!!!
Afijn
Ze is dus ongeveer aan het opruimen. Een kastje per dag. Rustig aan, zo blijft ze gemotiveerd. Elke verandering begint met 1 kastje haha
Dappere meid!


Waar Zoon een tijdje terug alles al weg deed, en nog troep weet te maken, begint zij nu. Ze gaat een nieuwe fase is. Kinderspulletjes worden weggedaan, en er wordt ruimte gemaakt voor tienerspul. Ze wil nml een representatieve kamer hebben. Om haar Vlogs in op te nemen. Daarom dus.
Aan mij de schone zaak het spul van de hand te doen op de marktplaats.
Van de centjes kopen we dan mooie spulletjes voor haar kamer.
Ga ik nu snel op zoek naar het Ikea wandbureautje.




;

Maandag is-alweer-voorbij-dag ;)

Maandag-is-alweer-voorbij-dag dus....ik was wel begonnen aan de blog hoor gisteren maar ik kwam er maar niet aan toe om het ook echt af te maken.
Maandag was een "weet ik niet dag". Een rare dag, een dag waarin ik het even allemaal niet meer wist want alles-was-ineens-anders-dag.
Maandag vakantie-dag dus.
Vakantie is altijd eerst acclimatiseren hier. En áls we dan zover zijn(dus uit die lichtelijke verwarring van het vrij zijn en uit mogen slapen en geen wekker en geen vast dagritme...) dan is de week voorbij en is alles weer gewoon zoals het hoort te zijn haha.


Maar goed, het is nu nog maar dinsdag....de verwarring duurt nog even een paar daagjes en het uitslapen ook. Niet dat ik nu echt uren maak hoor, ik word evengoed wel vroeg wakker. Dat is er zo ingesleten zullen we maar zeggen. Maar het scheelt wel. Geen zenuwachtig heen en weer geren, geen gedoe om dochter aan te sporen, geen wilde taferelen om Zoon uit bed te krijgen. Neeee, heerlijk wakker worden met het zonnetje in mijn toet. Rond een uurtje of 8. Dat is een mooie tijd.
Hoe verder het weer naar de zomer kruipt hoe vroeger ik weer wakker word. Gewoon uit mezelf.
Ik ben de vroege vogel hier in huis!
De pubers slapen uit.
En dat kunnen ze heel goed!
En wanneer ze uitgeslapen zijn dan chillen ze gewoon nog even wat meer op bed!
Zeeer relaxed dus.
Dat kan ik niet meer hoor.
Ik ben ongedurig, wil met de meubels schuiven, bezig zijn, naar buiten, ik wil wat doen. ACTIE!!!!!
Ik word zo kriegel van het stil zitten.
Eigenlijk is dit een heel goed teken weet je dat?
Na maanden van lamgeslagen te zijn begint het eindelijk weer te leven in mij. Wil ik weer van alles en doe ik ook weer van alles. Voel ik mij al meer bevrijd! Ja dat is het, ik voel mij bevrijd!!!!!!
Het leven is mooi.
Ja!
Fijne dag allemaal!

Zwijmelen op Zondag with an edge......

Zo'n eerste vrije dag is altijd raar en moeilijk. En dat terwijl het gewoon zaterdag was. Hing lang rond in pyama en op de bank. Ineens een beetje katterig en bah. Gewoon niet lekker geslapen en rottig gedroomd. Over het gesprek van afgelopen donderdag.
 Daar had ik nog niet over verteld hè?
Over hoe een gesprek met de ggd arts ivm vrijstelling voor schoolplicht (art 5 onder a lpw) verdacht veel leek op een verhoor ala Raad vd K. Hoe ik meteen al te horen kreeg dat we ons niet mochten verschuilen achter zijn pdd-nos. Dat zijn gedrag op dat moment in haar ogen zorgelijk was voor een 15 jarige. (hij raakte flink overprikkeld en geagiteerd) Toen kwam ze met allerlei oplossingen. Alsof die nog nooit de revue gepasseerd waren. Kwam ze met een geweldig idee om een of ander centrum in te willen schakelen....die gewoon meer van hetgeen al niet hielp in houdt. Waarom zijn ze toch zo bang om de regie bij de ouders te laten en te accepteren dat niet ieder kind een vierkantje is. Dat je ook rondjes, rechthoekjes, ja zelfs driehoekjes en ovaaltjes en ruitjes hebt. En dat de rondjes, driehoekjes en vierkantjes wel door hetzelfde gat kunnen maar de ovaaltjes en rechthoekjes en ruitjes niet passen. Dat je dan wel heel erg moet gaan schaven en buigen en draaien. Dat je met al dat geschaaf wel van alles stuk maakt. Bij de een erger dan bij de ander maar toch! En laat men nu de voorkeur voor schaven hebben en het buigen en draaien onzin of op zijn minst lastig vinden.


Voor dit schooljaar zou ze nog wel vrijstelling willen adviseren maar niet voor de duur van zijn leer(schoolaanwezigheids)plicht. Nee want dan kreeg hij nooit een opleiding.(?) Toen ik zei dat ik lerares ben en dat thuisonderwijs ook onderwijs is raakte ze in de war."
"Het was wel ingewikkeld hoor," zuchtte ze steeds.
Iets wat ik maar niet snap. Hoezo ingewikkeld? Het is zo klaar als een klontje! Als ze nu eens ophouden met hun eigen plan op te willen dringen kan Zoon zich in alle vrijheid ontwikkelen en uiteindelijk als hij er klaar voor is, die opleiding gaan doen voor een beroep naar keuze. Ik denk dat dat sneller is dan zij nu durven geloven. Zij gaat ervan uit dat vrijstelling betekent, dat hij achterover leunt en nooit meer iets gaat leren. Terwijl hij thuis meer heeft geleerd dan op zijn school ooit voor mogelijk is. Dat ze geen informatie mocht opvragen bij school en de instelling die hem op wou sluiten vond ze vreemd en lastig  Zo kreeg ze het beeld niet duidelijk klaagde ze. Ik heb het nog geprobeerd uit te leggen maar ik denk dat ze er niet veel van begreep. Ik raakte zelf ook al meer overprikkeld/in de war van haar en van het gesprek. Hoe leg je iemand nu uit wat autistiform gedrag is als ze wel al een mening heeft maar geen echte kennis. Vreselijk...alsof je het wegpoetst met training en therapie. En alsof het vertonen van autigedrag een falen van de ouders is.
Ingewikkeld......
Foei mevrouw de dokter.
Het lijkt er eerder op dat U een paar goede boeken moet gaan bestuderen over deze materie.
Om te beginnen deze:
Autisme vanuit ontwikkelingsperspectief - Martine Delfos.
En deze:
Hoogsensitieve personen - Elaine Aaron.
Omgekeerd brilliant- Linda K Kreger Silverman
En tenslotte:
Misdiagnose van hoogbegaafden- James Web
Heel misschien begrijpt U dan waarom de standaard oplossingen niet werken!?!


Het valt ook niet mee,
om mensen, die aan het roer staan duidelijk te maken, dat anders ook écht anders betekent. Dat anders gewoon anders is en iets te maken heeft met stoornissen, foutjes van moeder natuur, of falende ouders. En dat de mensen, die aan het roer zijn juist de personen, die van anders een groot probleem maken, omdat zij blijkbaar zo star zijn, dat ze anders niet aankunnen. Over autisme gesproken zeg...pfffffff


Dan is het nu tijd voor Tina Turner,
fijne Zondag!!!!

Zwijmelen op Zaterdag

Daar zijn ze dan eindelijk

Het is bijna zaterdag. Eindelijk uitslaapdag. Na de hele week kort en onrustig slapen. En dan die wekker op de vroege morgen. Dochter was moe. Ze was echt aan vakantie toe. Elke dag versliep ze zich zodat ze haasje repje moest.
En ik dus ook want anders at en dronk ze niets.
Dat kan natuurlijk niet. Dus ik ook haasje repje de hele week. Gaan we nu lekker een weekje wakker worden op de innerlijke wekker. En dan het kleine kamertje behangen. Ze wil nml weer verhuizen.....en zo blijven we bezig.

lief madeliefje

Ik heb voor deze week een nummer uitgekozen van The Byrds. Het zit de hele week al in mijn hoofd maar dan wil ik hem plaatsen en zie ik weer een ander Dirk-nummer. (Dirk= Mijn vader ♡).
Deze afgelopen week leek wel opgedragen aan hem.
Hij was vast heel dichtbij :)


Fijn weekend!

All Of Me

Ik werd geboren als Silvana Bianca. Mijn vader noemde me mijn hartje en matje. Mijn opoe zei wief, mijn opa noemde me Sarah. Mijn ene broertje zei Bep samen met mijn neefje en mijn andere broertje zei eerst Janka en later altijd Takkie. Mijn vriendinnetje zei Biank en de andere zei Bianchi. In de pubertijd werd ik Bi genoemd en toen ik me in het roze begon uit te dossen werd het Pinky. Mijn ex zei ieniemini en mijn kinderen mamma (de pamma hahaha) Toen ik een merknaam voor mijn kleine knuffeltjes en andere handwerkjes zocht had ik dus een keur aan namen om uit te kiezen.....maar het werd BIB naar de initialen van mij en die van mijn kinderen. Even later HipBibje en later voor mijn blog werd het Bibje. En Bibje is het nu alweer vele jaren.
Ik hou van Bibje Ze is lief en schattig en warm en vriendelijk en open en spontaan en creatief en leuk en gezellig en en en.... Tenminste daar streef ik naar. Het gaat nog wel eens mis ja. Maar dan bedenk ik me dat Rome ook niet in 1 dag gebouwd was. En ook dat zelfvertrouwen iets raars is. Je hebt het..soms wel, soms niet en dan toch weer wel. Voor het ene wel maar voor het andere niet. Gek is dat toch. Ook dat het vaak zo moeilijk is om jezelf te tonen gewoon zoals je bent. Ik heb dan altijd het gevoel dat ik aandacht loop te trekken. Dat ik aan het opscheppen ben. Dat ik wel eens wat meer bescheiden mag doen. Dat ik heus niet hoef te denken dat...nou vul maar in. En stel je voor dat het echt grootspraak is. Dat ik echt niet zo ben als dat ik altijd van mezelf gedacht had. Dan ga je af zeg. Wordt je nog als jokkebrok ontmaskerd ook. Neeee dan maar beter conformeren. Val je niet zo op (denk je dan)
Tjah Daar ben ik nu wel klaar mee. Ik heb beloofd aan mezelf dat dit het jaar wordt, waarin de Ware Bibje gaat opstaan ;)
Want dit lieve, schattige, mooie, creatieve, liefdevolle Bibje heeft een nog verborgen stuk wat volledig aan het licht mag komen. Eentje waar in het verleden menig wenbrauw bij gefronsd dan wel opgetrokken werd. Helemaal als ik uitleg begon te geven. Dat Bibje gaat dit jaar ook uit haar holletje komen. Heb ik eindelijk een goed voornemen gevonden.




~Fijne dag~

Maan

Mooie maan in Bibjeland

All is well that ends well
Geen idee waarom dit zo ineens in mijn hoofd popt. Moet ik er iets mee? Wat is er dan goed geëindigd of gaat er goed eindigen?
Ik weet het ik weet het schreeuwt een kaboutertje in mijn oren. Ik zie hem springen....
Nee nu even gewoon doen Bibje....het maanlicht is naar mijn hoofd gestegen. En wat voor een maan hebben we!
Een echte mooie. Helder ook. Hij werpt zijn licht zo hier naar binnen. Prachtig! Echt mooi! Eigenlijk zou ik naar buiten willen gaan en dan een stuk wandelen bij het licht van de maan. Zo romantisch lijkt me dat.  Alhoewel ik het heerschap er wel bij moet fantaseren. Nah...dat wordt niks. Daar gaat de romantiek. Er is geen heerschap :(

(Denk even het geluid van een langspeelplaat die nu in de achteruit gaat)

Even overnieuw;
Zo romantisch lijkt me dat......
Dan neem ik een fototoestel mee en schiet ik de mooiste plaatjes. Jaaaa dat kan ik best wel doen.
En feest ik mijn ogen op het landschap wat door het maanlicht een ineens heel mysterieus is. Inspiratie te over voor nieuwe kunstwerken. Nieuwe kleurcombinaties, andere sfeer. De stilte van de nacht wordt zo toch heel anders beleefd.

Tjah
En waar zit Bibje?
Nou niet in het maanlicht buiten. Dat dus niet. Ik zit heel comfortabel in mijn bed nog even vlug een blog te schrijven. Voordat ik in slaap stort en van dat hele maanlicht gewoon niets meer ga zien. De luikjes gaan dicht. Het is wel weer genoeg geweest voor vandaag. Morgen weer een dag. Een dag om te werken en te dromen en lief te hebben.
Welterusten!

Stormpje

Het waait ja....best hard ja...maar dikke storm zoals laatst...nah niet echt. Hoewel het fietsen tegen de wind in niet te doen was voor mij zag ik wel wat diehards gaan hoor. Zelfs die ene oude meneer fietste nog. Echt stoer! Ik ben heen gaan lopen met de fiets aan de hand. En dat was al een hele klus. Maar ik ben aangekomen. En terug had ik de wind in de rug dus dat was appeltje eitje. Ik was het vanmiddag ineens ook zo vreselijk zat om binnen te zitten dat ik de jas aangetrokken heb en op weg ben gegaan. Was eerst wel even slikken hoor maar ja, de boodschappen moesten gedaan en binnenzitten begon te kriebelen. Na al die onrust moest ik er gewoon uit. En eigenlijk had ik (als het lijf eens een beetje had willen meewerken) in de tuin willen werken. Het pad afmaken. Slepen met de tegels. Me in het zweet werken lekker in de aarde wroeten. Lijkt me zo heerlijk om dat weer eens te kunnen doen.
Nou ja...komt wel weer.
Na gedane arbeid (!) en avondeten heb ik hier met dochter in de kamer gezeten tot het donker was. Lichten nog uit. Geen tv op de achtergrond, zij de oortjes in en ik wat sukkelig dromen op de bank. Dat zit zo vredig....de gordijnen nog open en dan zo in het donker. Het heeft iets magisch. Mijn vader zat vroeger ook altijd in het donker. Dan kon hij niet slapen en kwam hij naar beneden voor een bakje koffie en een peukje. Zo zat hij dan uren wat te zitten. Als ik dan om 6 uur beneden kwam zag je achter in de kamer dat rode puntje gloeien van zijn sjekkie. "Dag matje"zei hij dan...snifte wat kuchelde wat....geluiden die ik nooit meer vergeet. En die stem...die zware sonore stem. Er zijn niet veel mannen met zo'n stem. Een hele tijd geleden werd ik eens opgebeld door een man van telfort i.v.m. haperende internetverbindingen en hij had zo'n stem! Ik was helemaal van slag de eerste paar minuten........kan je het je voorstellen?
Afijn, de reden dat ik nog niet ben blijven hangen aan een nieuwe man is vast, omdat er amper een man met echte zware stem vrij is haha.
Nee grapje.
Ik heb geen idee waarom het is zoals het is. Moet ik maar niet teveel bij stilstaan. Het leven is te kostbaar om alles wat ik niet heb aandacht te gaan geven. Dus daarom nu een klein lijstje waar ik dankbaar voor ben:)
*mijn creativiteit
*mijn kracht om door te gaan
*mijn fantasie om het leven te kleuren in de kleuren die ik mooi vind!
*mijn prachtige kinderen die mij steeds weer spiegelen zodat ik mezelf blijf ontwikkelen *alle liefde die ik steeds weer ontmoet
*en ook mijn enorme gevoeligheid, die maakt dat ik alles intens beleef
Ook het horen van dit nummer!
Volgens mij heb ik deze al eens gepost, en heb ik toen ook al verteld dat ik het niet horen kon zonder dat de tranen over mijn wangen rollen. Geen idee waarom, ik kan het aan geen enkele herinnering verbinden wat mij nu verdriet zou moeten doen. Het is gewoon één van die nummers die ik altijd al ken. Uit de collectie van mijn Vader, dus elke zondag op de bandrecorder! Sinds mijn verwekking wil ik wedden ;)
En toch, steeds weer als ik het hoor wordt ik zo ongelooflijk verdrietig, krijg ik een brok in mijn keel, stromen de tranen over mijn wangen. Het gekke is, ik had daar als kind  al last van.
Is wel iets om eens echt uit te gaan zoeken.
Wat zou ik daar in de spelonken van mijn geest vinden?
Dat wordt heel spannend......