Neeeee het is geen griep gelukkig,
maar wel keelpijn, nog steeds. En ik ben nog steeds moe....maaar hé wat maakt het uit. Ik kruip zo lekker in mijn bed en dan ga ik slapen.

Vandaag was de eerste keer Projecthuis voor Zoon.
Ik heb het al vaker meegemaakt, hoe school een beeld van mijn kind maakt en dan in real life toch dat beeld een beetje anders is, dan was geschetst.

Ik maakte het al eens met Dochter mee, die volgens haar oude school weinig tot geen initiatief toonde in leren, sociaal emotioneel nog wel het een en ander te leren had en eigenlijk helemaal niet zo haar best deed. Dat werd een mavo met deze instelling. Dat ze al vanaf de eerste cito consequent A's scoorde maakte niets uit zeiden ze ook nog........Des te grote was de verrassing op de Leonardo, waar meester haar de grootste verrassing vond sinds jaren, omdat ze helemaal het tegengestelde was van wat school had vermeld in het dossier.

Vandaag iets soortgelijks.
Zoon ging zitten, praatte een klein beetje mee in het kring/koffie/krantje/thee-gebeuren en ging toen hard aan het werk aan zijn taak. Hij werkte 3 hoofdstukken door in het uurtje en begon een vierde.....en na de pauze deed hij samen met een "huisgenootje" boodschappen en daarna de strijk....en gezellig dat hij het vond! Helemaal goed dus......"Ik ben eerlijk gezegd heel erg verrast,"zei de juf tegen mij. En tegen Zoon, "En hoe vond je het nou vandaag?" Waarop hij stellig zei, "Ik kom vaker!"

Nou dat is duidelijk niet waar?
Nu maar blijven hopen dat hij hier kan blijven. Dat ze het verslag van de psychologe ter harte nemen en ons met rust gaan laten, zodat Zoon op kan bloeien en eindelijk weer een toekomst zonder bedreiging heeft. Daar gaan we voor. Hij heeft de zorgen van de wereld al lang genoeg gedragen........

Keelpijn

Het is voor elkaar hoor, ik heb weer keelpijn.
Kan niet slikken al is het nog zo. Ergens halverwege zitten twee bulten die behoorlijk pijnlijk zijn. Tenminste zo lijk dat dan.(dat van die bulten bedoel ik)
Als ik even een vrije associatie erop los mag gooien lijkt het erop dat er iets is wat ik gewoon niet weg kan krijgen, ik slik wel maar het doet me pijn, en soms verslik ik me er ook nog in. Dan hoest ik alles weer omhoog en herkauw ik bij wijze van spreken nog een keer om vervolgens de boel weer door te slikken. Maar ik krijg het echt niet weg het blijft hangen.
Ik wil het wegslikken.... en dat doet zeer.
nee het valt dus niet weg te slikken, dat is duidelijk, ik moet het letterlijk herkauwen en herkauwen net zo lang totdat ik het weg kan laten glijden. Ja dat zal het zijn....
Hebben we het nu over het verdriet wat ons omgeeft?
Of is het toch de angst dat alles enorm mis zal gaan,
Of gaat het hier om mijn boosheid dat me zo'n rot streek wordt geflikt door ........
Ik weet het even niet meer,
dussssss ga ik lekker slapen met dit liedje in mijn hoofd.
Popte er zomaar in, toen ik eigenlijk een liedje van Jan Rot zocht( counting sheep) voor vandaag's logje....
daarom dus :) Welterusten

Allerlaatste groet

Voor de laatste keer ging de witte auto door de straat, en bleef een hele tijd voor het huis stil staan. De buurvrouw en nog iemand anders stonden op het gras, wij voor het raam. Een allerlaatste groet.
En toen ging het mis in huize Bibje,
zoon werd onrustig toen de auto de straat uit reed, en ik weer aan het verslag voor de RvdK ging. Hij had zich willen begraven in computerspelletjes, of bloopers kijken zodat hij wel moest lachen( iets wat hij nu al dagen doet, om maar niet te hoeven huilen) of wat dan ook, maar wachten....
Wachten is iets wat hij moeilijk kan, en ik, ik was nog lang niet klaar.
Uren ben ik bezig geweest, verbeteren, opnieuw lezen, weer verbeteren, dingen weghalen, toevoegen, bronnen vermelden, taalfouten er uit halen .......en al die tijd liep Zoon hier nerveus door het huis,
"Ben je nou klahaar"
en drie seconden later
"Is het al ahaf????"
5 minuten later
"Waarom duurt het zo lang?"
Weer een aantal minuten later
"Wanneer ben je nou eens klaaahaaaar!"
Elke keer dat hij dat vroeg werd ik kribbiger en Zoon zenuwachtiger. Gevolg was dat het werk niet wou vlotten en Zoon nog langer moest wachten. Waarop hij heel erg boos werd en de deur met zo'n klap dichtsloeg dat het hele huis stond te schudden. Stamp, stamp, stamp, naar boven, KLAP de volgende deur.
ZUCHT

Toen ik inmiddels klaar was (een klein half uurtje later) kwam hij vol berouw en met de tranen in zijn ogen beneden.
"Ik zit zo in de stress mam, en dat komt door...(buurjongen)...., ik heb wel ervaring ermee,maar toch is het zo moeilijk...."
Jah....wat zeg je daar dan weer op, ik heb hem maar even geknuft. Het huis staat gelukkig nog, en ik hoop dat de buren niet al te erg geschrokken zijn.
Inmiddels zit hij weer achter de comp, filmpjes te kijken en zijn verdriet weg te lachen.




Dank jullie wel voor al die lieve, lieve berichtjes al dagen lang!!!!!

Kijk daar is ze net......

Omdat ik nu even een lichter berichtje plaatsen wou,
een leuke jeugdherinnering van toen ik nog een echt meisje was ;).......

Elk jaar is er een open dag bij het centrum voor kunst-educatie, ooit begonnen als expressie-centrum in de jaren 80.
Zo ook in 1983, bij de aanvang van het nieuwe seizoen.
Natuurlijk ging ik daar ook heen met mijn vriendinnen! Iedere zichzelf respecterende tiener met artistieke neigingen was daar present. Dus liep ik met Roos en Sien door de gangen van het oude gebouw. Op weg naar de theater voorstelling in een of ander achteraf gelegen zaaltje. Denk nog even aan deze blog met die dansende punkies op de trap......die waren daar natuurlijk ook aanwezig! Maar daar kwam ik natúúrlijk wel niet voor ;)
In ieder geval, ik had een heel kort rokje aan die dag en die bracht mij nogal in de problemen.
Het zat nml zo,
toen wij arriveerden waren we te laat.
Dus moesten we halverwege de voorstelling naar binnen glippen, ongezien hoopte ik natuurlijk! Maar niets was minder waar, we moesten langs de mensen , half over het stuk waar gespeeld werd en toen moesten we op de grond een plekje zoeken.(O hellep)
Aangezien mijn vriendinnen dan wel een grote mond hadden maar eigenlijk net zulke bangepoeperts waren als ik , liep ik dan maar als eerste naar binnen , alwaar ik verwelkomd werd met de woorden "Kijk, daar is ze net..."
Waarop het publiek moest lachen en de punkies met grote grijns plek vrij maakten voor ons. Ik weet nog dat ik me hoogst ongemakkelijk voelde. Al die aandacht. En zitten met een mini-rokje op de grond is waarlijk geen sinecure* hahahaha
Achteraf bleek, dat degene die het cabaret opvoerde, net over zijn mooie nichtje had verteld en toen kwam ik binnen lopen........




*peulenschilletje/eitje/gemakkelijke taak

Een vaarwel.......

Ineens besef je het weer,
het leven kan zomaar voorbij zijn, terwijl ik hier de dag voorbij pieker sterft iemand anders een veel te vroege dood.  Zomaar, ineens.....
Ik had het al van dichtbij meegemaakt,
al twee keer, met mijn ouders, die er nog helemaal niet klaar voor waren. En ik ook niet.
Ik weet nog de dag van mijn vaders uitvaart,
hoe de regen zachtjes neerviel en ik een hele tijd vol overgave erin heb gestaan.
Ik kon alleen maar denken aan, dat ik het tenminste nog kon voelen. Dat Hij dat nooit meer zou kunnen en dat ik dus elke minuut moest leven, echt leven....dus liep ik dat jaar door de regen(altijd een hekel aan gehad) en door de verzengende zon(pfff heet) en ik plensde door de golven en fietste hard tegen de wind(vreselijk) en ik deed van alles om maar te voelen dat ik er nog was. Dat ik , nu ik hier nog was, er wel in aanwezig was......
tranen op mijn wangen, wind in mijn gezicht, dat gevoel.
Ik schilderde tot ik niet meer kon, schreef dagboeken vol brieven naar Hem en ik was er vol overgave voor mijn moeder , wiens hart gebroken was.
En toen ging zij dood,

zomaar,

pats boem, afgelopen.
Ik was in shock.
En alleen.......ik voelde me zo  alleen.......
Gisteren besefte ik me ineens hoe stil het werd na mijn moeders dood, hoe mensen zich terugtrokken en hoe ik er ook niet achteraan ging. Hoe ik opgeslokt raakte door het vele rouwen van ons gezin en hoe weinig aandacht daar eigenlijk voor is geweest om ons heen.
Het leven ging door,
vooral voor al die andere mensen. Terwijl de mijne stil stond, een beetje zoals bij Tita Tovenaar...

En nu vandaag, besef ik ineens dat ik zomaar 5 jaar verder ben.....later is nu geworden.
Terwijl ik me in mijn hart nog steeds zo ongeveer 20 voel ben ik in het echt over 4 jaar al een Sara....
een Sara!?!????!!!!
Wanneer is dat nou gebeurd? Wat heb ik gemist? Waar was ik al die tijd?
Een meisje...O nee correctie, vrouw! die ik nog van de middelbare school ken is net oma geworden. Oma!...ze is nog jonger dan mij.....!!!!?!!!!!.....en ik dacht een paar jaar terug nog aan een baby'tje.......
Weet je, ik ga vol overgave leven naar het Sara moment!
Dat ga ik doen.
Ik kan het tenminste nog!




Vanavond is de uitvaartsdienst, morgen is zijn laatste reis.........

Afscheid

Vandaag was het dan zover, het duurde even voor we alle moed verzameld hadden. De bloemen voor de buurvrouw stonden al een tijdje op het aanrecht en de kaartjes(eentje voor de ouders en eentje voor hemzelf) waren al geschreven. Maar er heen lopen en ze in de ogen kijken, dat stelden we steeds uit. En Afscheid nemen van hem zelf, dat was helemaal moeilijk.
Toch besloten we vandaag dat het zover was. En dan sta je daar, woorden schieten te kort dus hebben we elkaar vastgehouden. Wat moet je anders, er valt toch niets te zeggen over zoiets gruwelijks...... Zoon stond er een beetje verloren bij, tranen in zijn ogen en verlegen met zichzelf.

Daarna zijn we naar het uitvaartcentrum gegaan.
Nog één keer, voor de allerlaatste keer, zijn vriend zien. En dat was moeilijk, erg moeilijk. 
Nooit meer voetballen op het veldje, nooit meer playstationnen, nooit meer "halloooooo, hoe is het?" horen....
Dus tranen......

"Ik hoop dat hij een fijn volgend leven heeft mam..."snikte zoon bij de kist.

Ja, dat hoop ik ook......

Verdriet

Alweer ben ik sprakeloos,
geraakt en geschrokken. Er zijn ook geen woorden en ik wil er ook niet aan. Ik wil niet weten, want het maakt dat ik mijn eigen verlies des te harder voel. Ik was nog helemaal niet toegekomen aan rouwen, echt door het stof gaan en de pijn tot in zijn volheid voelen. Zover was ik nog helemaal niet. En dan moet ik nu samen met zoon afscheid gaan nemen van de buurjongen die altijd zo aardig was voor hem.
hij is stuk,
gesloopt,
zo vreselijk verdrietig.
En hij wil hem zien,
hij wil naar hem toe, bloemen geven, afscheid nemen.
Maar ik wil niet huilen, ik wil niet stuk gaan, ik wil eigenlijk helemaal niet tussen al die mensen zijn die zo verdrietig zijn. Ik wil niet met mijn verdriet tussen dat vreselijke heftige verdriet van hun zitten.....
Toch,
voor Zoon
die  steeds moet huilen, kan ik niet anders dan meegaan.
Want het was wel zijn vriend, iemand die hem zag zoals hij was en daar geen problemen mee had.
Dat is nummer 3.......3x afscheid, 3x pijn van verlies, 3x........
We doen maar even niet aan zwijmelzaterdag.

.