Woensdag

Ik ben in de kleren. Jawel. Na dagen van hoesten en slapen en snotteren en zweten was gisteravond, na een flinke huilbui, ineens de koorts weg. Pats boem weg. Zo raar. En dat voelt toch fijn. Dus dacht ik vanmiddag (want flink lang in bed gebleven) ik kan de kleren wel weer aan.
Nou dat heb ik geweten!
Zweet op de neus en helemaal kapot.
Zo flink als ik leek, zo slapjes ben ik nog.... Maar het begin is er. Nu maar hopen dat ik niet te vroeg uit bed ben gekrabbeld.

Ik zat me er ook zo te vervelen. Dan lig je daar maar. Beetje slapen. Beetje lezen. Beetje facebooken. Beetje slapen maar weer. Ik was er wel klaar mee. Dochter was steeds de hort op en Zoon had het ook megadruk. Ik voelde me dus nogal zielig en alleentjes boven in mijn slaapkamer. En handig was het ook al niet.
Afijn ik was dus vandaag beneden. En ik moet zeggen, na het aankleden ging het wel weer. Hoewel mijn grootste overwinning pas net was. Toen ik de trap weer op moest en voor het eerst niet tollend boven aankwam. Niet benauwd en hoesten en helemaal kapot. Mooi niet. Ik lig nu fris en fruitig en moe maar niet gesloopt in bed. Klaar voor een lange reis in dromenland.

Ja en dan de keuze van het liedje......ze kwam thuis met een hartjesketting. En beste vriend had er ook 1 in een andere kleur. Zij roze, hij blauw. Omdat ze beste vrienden zijn! Iedere zinspeling op iets anders wordt afgestraft met een dodelijke blik. Zo naar....ik maar denken dat ze me alles vertellen zou. Dream on Bibje...... Nou ja, toen plopte dus dit gedrocht van Barbara Streisand in mijn hoofd. En daar zit 'ie nog steeds. We doen hem dus gewoon. Knop op 10 en galmen maar.

Druilerige Dinsdag ;)

7 uur 5
Ik ben alweer een hele tijd wakker. (Half 6 om precies te zijn) Ik ben moe, slap, warm en nog steeds niet lekker. Gisteren een dag lang vreselijk veel gehoest. Zoveel dat het zweet me steeds uitbrak van al die excersice...is daar een Nederlands woord voor wat de lading dekt?
Ik moet ineens aan die psychiater denken in het VU. Die het raar vond dat een gewoon Nederlands gezin tweetalig was. En dus als aantekening in het rapport schreef dat het opvallend was dat Zoon Engels sprak....piep!!! wijf!
In een tijd dat scholen tweetalig lesgeven en dat als geweldig gezien wordt, is dit briljant. Zoon gaat nml niet naar school spreekt als een native. Maar ja...ze moeten wat te zeiken overhouden. Ik merk dat het me nog steeds raakt. Of nee, eigenlijk heeft dat snert gesprek mijn vakantievrede verstoord. Piehiep wijf!
Ik ben gewoon pissed!
En aan die anger heb ik nog geen handen en voeten gegeven. Dus vecht ik dat robbertje met mezelf. Tjah....nu ben ik dus ziek. En glijden de dagen weg in lamlendigheid.

1 ding is zeker....ook vandaag ga ik weer veel slapen. Hoop dat ik me dan snel weer beter voel. Welterusten!!!

Zondag Zohondag....

Ik voel me niet joepie. Mijn neus doet zeer en mijn keel doet zeer en ik nies en hoest en snif wat af. Ik kan amper door mijn neus ademen. Heb al een heel pakje zakdoekjes volgesnoten en mijn hoofd....mijn hoofd....haaaaaatsjoeeeeee
Hier heb ik helemaal geen zin in. Ik had wilde plannen voor vandaag. Ik wou naar buiten en naar de stad en in de tuin en nu hang ik als een natte dweil in bed.
Zou het helpen als ik nog een tukje doe? Het is immers nog vroeg (half 8) Misschien dat het lijf daar wat van opknapt? Dan kan ik in ieder geval iets doen? Hier word ik ook onrustig van. Iebelig....ik wil wat doen. Actief zijn. Als mijn lijf maar mee wou doen! Uche uche hatsjieeeee. Snif....
Oké
Dat doet de das om....ik ga nog even slapen. Fijne Zondag
Peejes: ik werd wakker met dit lied in mijn hoofd...daarom dus :D

Zwijmelen op Zaterdag

Dochter met puts op
Kleine meisjes worden groot.

Ik had het allemaal al in mijn hoofd, over hoe ik het op de blog zou schrijven, ik was al aan het vertellen in mijn hoofd en zag de beelden voor me over hoe het allemaal gegaan was de afgelopen week en nu sta ik voor het scherm en kan ik het niet meer. Writersblok....of nee, ik kan geen woorden aan mijn beelden geven.
Jeeee zeg wat irritant nou toch weer.
Want er is iets gebeurd waar ik als moeder best even van moest slikken.
We zijn weer een fase verder.
Zo eentje die je niet aan ziet komen, maar waar je zo ineens met je neus bovenop wordt gedrukt.
En dan besef je met een licht gevoel van weemoed, dat de kinders groot worden. Dat je niet meer overal heen hoeft met ze, dat je niet meer bang hoeft te wezen dat je ze ergens kwijt raakt in de massa. Dat je eigenlijk een beetje teveel aan het worden bent. Ja teveel ja....vreselijk....
Dat er ineens een EERST KLOPPEN!!! op de slaapkamerdeur staat.( nu hadden we die al een tijdje hoor maar toch) En dat er soms gewoon even niet verteld wordt wie wie is en hoe het allemaal zit........


Zo kwam ze ineens thuis met een puts(muts/pet) van één van de jongens van de Grease-groep. Die mocht ze lenen want ze vond hem zo leuk. En als ze dan geld had kocht ze er zelf eentje. Ik geloofde haar natuurlijk op haar woord. Ja waarom ook niet, toch?
Toevallig was de bijbehorende knul ook altijd aanwezig als er iets gepland was...maar ja, ze waren met de hele groep...dussss
Totdat ik vandaag ineens oog in oog kwam te staan met het heerschap.
Het "hallo mevrouw" kwam nog net niet van zijn lippen, maar daar stond haar knuffelmaatje dan. Beetje verlegen, beetje stoer, met zo'n zelfde puts op als dochter en hij stelde zichzelf keurig voor. Gaf gelijk een voorstelling op de piano...(jaloeeeerrrrrssssss) Dochter zong erbij, want zo wist ik al de hele week, ze gaan samen op het open podium staan. Broer grijnsde wat, en keurde hem goed. Nichtje was ook gelijk helemaal weg van hem. En weet je, hij is gewoon leuk. Echt iets voor dochter.
Maar dat mag ik niet zeggen natuurlijk, want ze zijn alleen maar hele beste vrienden en knuffelmaatjes. Van enige mate van verkering of zoiets is he-le-maal geen sprake hoor!
Dus hou ik me op de vlakte. Maak af en toe een grapje, en ben vooral heel erg bezig met hoe ik nu overkom als toekomstig schoonmoeder.
!!!
Ik kan niet meer als slons door het huis natuurlijk, en het huis moet vanaf nu ook spik en span. En mijn humeur ook natuurlijk. Want stel je voor dat ik een toekomstig vriendje wegjaag ....vreselijk, dat moeten we niet hebben natuurlijk. Ik bevind mij hier op onontgonnen gebied én op glad ijs. Ik kan het zomaar verprutsen en dan voorgoed te boek staan als schoonmoeder!......brrrrr
Het tijdperk bijna-toekomstige schoonzonen is dus aangebroken.
En ik weet niet of ik daar nu al klaar voor ben hoor.
Adem in, adem uit Bibje......

Sprookje

Het bleef niet zonder gevolgen, die nare aanval van de psych aan Zoons adres. We moesten wel even wachten maar toen hadden we ook wat. Prachtig vuurwerk en een kind in tranen, omdat niemand hem serieus neeeeemt en niemand nu eens echt luistert....weeehhhh
Denk je eindelijk in rustiger vaarwater aangeland te zijn moet hij zijn vacht nog schudden. En daar zit een hoop rotzooi in. Van oud zeer tot wat we de afgelopen dinsdag weer meemaakten. In al die reddingsdrift vergeten de heren en dames alleen, dat het niet om een ding gaat maar om een jongen van vlees en bloed. En dat die jongen er zo zoetjes aan helemaal klaar mee is, dat zij hem willen redden op een manier, die niet past bij wie hij is. En dat ze dan,als hij niet meewerkt, hem allerlei afschuwelijke karaktertrekken in de schoenen schuiven. Om hem daar weer van te willen redden. Want ze gunnen hem zo, dat hij net als de rest is.
Dan komt alles wel goed.
Beetje schaven. Beetje kneden. Beetje druk uitoefenen. Desnoods apart gezet en daar komt dan toch uiteindelijk het ideale kind van de band rollen.
Tjah.....
Geloven ze het zelf?
Tis wel een mooi sprookje....dat dan weer wel.

De dinsdag Voorbij

7 uur...
Een moeilijk begin van de dag. Sleepte me naar de bushalte om te ontdekken dat de OV van ons beiden leeg was. Dat werd dus lopen. Op zich geen probleem maar ik was benauwd van de stress dus een vet probleem. We liepen door de vroege ochtendzon naar het station. Dit was de eerste dag sinds vorig jaar dat het warm was meteen al.Dat vakantie-gevoel overviel me helemaal. Ware het niet dat ik nu wat moest....dat hoort niet bij vakantie :(

Het gesprek met het "team" was ook niet bepaald een succes. Die psychiater die heeft iets naars over zich. Je kent het type wel. Poesje aai/katje krab. Achter je rug om word je neergesabeld. Toen ik aangaf dat informatie over Zoon altijd via ons aan iemand doorgegeven wordt, was men verrast en bezorgd natuurlijk. Over privacy en art 36 moet je deze mensen nog immer voorlichten.

Zoon werd zo boos van haar kwaadsprekerij dat hij met gebalde vuisten zichzelf aan het beheersen was. Pet over de ogen getrokken, zodat zij hem niet meer intimiderend kon aankijken. Hij raakte al meer overprikkeld. Iets wat zij als odd gedrag aanzag. Volgens haar was hij moedwillig autoriteit aan het uitdagen. Ik kon haar wel wat doen met haar nare opmerkingen jegens Zoon. En Zoon dus ook, zei hij achteraf. Hij had haar het liefste over het bureau gesleurd ware het niet dat dat onbehoorlijk gedrag was. En zo was hij niet!

En toen gingen we naar huis.....een brok adrenaline. Uitgestapt op het Museumplein en de rest gaan lopen. Even de zon op ons gezicht en de stress uit ons lijf lopen.

Dat duurde in alle drukte een uur. En wat voor uur....Zoon kletste de oren van mijn hoofd en het viel nu eens niet op dat hij hard praat. Hij viel sowieso niet op! Hij ging op in de massa en dat ontspande. Aan alle kanten. Ook bij mij!!!

Dat gevoel wat hier in ons stadje heel erg heerst, dat is daar niet. Hier moet je beheerst, stil, spik en span en in de laatste mode gekleed zijn. Modelkind!!!
Dus loopt Zoon vooral voortdurend op eieren. En voel ik de blikken voortdurend in mijn rug branden. Je doet het hier nooit goed.
Daar is iedereen zichzelf op straat.
Wat een bevrijdend gevoel is dat toch....helemaal voor een puber. We waren na dat uurtje lopen dan ook helemaal opgefrist en konden er weer tegenaan!!!
Op naar de rest van de vakantie!

Dinsdag

Zonsopgang

Nog 1 minuut, dan gaat de wekker. Ik haat de wekker. Nog 1 minuut, dan moet ik opstaan. Ik haat opstaan. Nog 1 minuut en de vakantie is weer over. Voor 1 dag dan....
Nog 1 minuut en we gaan dan maar weer. Op naar het VU. Op reis maar weer. Ik haat reizen als ik me moet haasten. Ik haat reizen zo vroeg in de morgen. Ik wil helemaal niet. Hoe verzin ik het toch om ja te zeggen terwijl ik nee bedoelde?
Voelde ik me opgejaagd?
Voelde ik me verplicht?
Ik weet wel, dat ik toen nog niet wist, dat Dochter vakantie zou hebben. En daarom moet ik dus nu er uit. Voor de laatste keer voorlopig. Gelukkig voor de laatste keer......

r