Mijn waarheid spreken 2, aandacht voor astma

spiritual selfportrait by Bibje

Ik begon er een paar weken geleden mee, met het uitspreken van mijn waarheid. Van hoe de dingen zijn zoals ik ze beleef en zoals ik ze meemaak. Van hoe ik me daarbij voel. En dat ik dat dood eng vind. Nog steeds.
Ik heb dan wel verteld over het huilen. Het niet gezien worden in mijn verdriet. Het anders willen doen dan mijn ouders. Het mijn eigen pad willen lopen, regardless. (is daar een Nederlands woord voor wat net zo krachtig klinkt?) Maar hoe dapper ik dat steeds verklaar, hoe bibberend ga ik die weg. Niet wetende wat me onderweg te wachten staat.

Nu zal u wel denken, dat weet je nooit.
Dat is ook wel zo. Maar je kunt het wel ongeveer voorspellen als je doet wat je altijd deed en daarbij omringd wordt door de mensen, die je altijd omringd hebben. Hun reacties kun je wel inschatten. Die veranderen pas als jij niet meer doet zoals je altijd deed. Dat heb ik al meegemaakt. En dat was niet leuk!
Zo ook de stille reacties op mijn blog.
Ik krijg af en toe een klein berichtje van deze of gene, die opmerkt dat deze wending niet zo zijn/haar ding is. En dat er dus even niet meegelezen wordt. Dat snap ik. Doe ik ook als ik er even geen zin in heb. Dan reageer ik niet.
Ik schrijf de rauwe werkelijkheid zoals die zich op dit moment aan mij opdringt. Dat is niet altijd fijn om te lezen. U mag gerust een blokje om lezen, heus waar. Ik hoef er  niet op gewezen te worden dat het voor een ander vervelend is, u bent niets verplicht. Ik wil er ook niet op gewezen worden, dat ik positiever moet zijn, want dat wat je uitzend trek je aan toch?
Zou je denken niet waar?
Word je ook altijd gepredikt niet waar?
Wat ik inmiddels wel heb geleerd en ervaren, is dat jezelf voorliegen, zodat de ander zich niet zo ongemakkelijk voelt,  voor spanning en stress zorgt. Spanning en stress zorgt in hun geval voor kommer en kwel. Natuurlijk kan ik allemaal stikkertjes op mezelf plakken, maar 1 ding staat toch wel als een paal boven water. Ik ben mijn hele leven al chronisch ziek.
Ik heb astma en ik ben ook nog eens flink allergisch.
Ik ben dan ook bijna altijd moe, soms een beetje, vaker meer of veel meer. Spanning, zoals in  de afgelopen jaren, hebben voor veel astma-aanvallen gezorgd. Iets wat niemand ziet, want dan ben ik thuis, binnen, meestal 'snachts. Wat overblijft is de vermoeidheid, het bankhangen, het ziek zijn als ik pech heb. Wat je ziet is iemand die eeuwig bivakeert op de bank of in de stoel en niets uitvoert.
Het onbegrip van de omgeving zorgt voor verdriet, eenzaamheid, afgewezen voelen. Zelfs mijn aller-dichts-bijzijnde naasten wilden/konden het begrip er niet voor opbrengen. Dus zat ik jaren in de rook van mijn ouders en familie. Ging ik over mijn grenzen heen in mijn werk, hield ik mezelf groot in tijden dat ik eigenlijk mijn grenzen af moest bakenen. En buffelde ik door door door. En altijd was ik moe. Kon ik niet vol gaan voor het leven wat ik droomde voor mezelf.

Men beseft vaak niet dat het enorm ingrijpend is. Je ziet immers niet zo heel veel aan mij.
Maar leven in een wereld waar het bol staat van de heftige geuren. Waar een boodschap doen kan uitmonden in een astma-aanval, omdat de vrouw voor je in de rij van de kassa een zeer heftig ruikend parfum opgespoten heeft. Of dat de winkel waar je moet zijn, net die aanbieding van wc-blokjes heeft, die bij de deur staan opgesteld en de hele winkel met hun geur vullen. Of in de tuin wilt zitten en de buren zitten met zijn allen te roken. Wachten bij een bushokje en dan maar in de regen staan, omdat een roker persé droog wil roken. En dat wanneer je vraagt of ze even willen pauzeren, je te horen krijgt dat je je niet zo moet aanstellen en dat het een vrij land is waar je blijkbaar je medemens mag stukroken.
Het elkaar niet tegemoet willen komen, is in dit land tot kunst verheven lijkt wel.
Alsof het stoer is. Van jong tot oud kom ik dit tegen, en ik vind het stuitend.

Vorig jaar schreef een stadsgenote een boek over haar leven met astma:  "Ademloos verlangen"  Ik las de achterflap , was zo ontredderd door de herkenning, dat ik het nog steeds niet echt gelezen heb. Het staat inmiddels ook in de bieb, ik ga het maar eens lenen.....


http://www.allergievoorlichting.nl/allergische-reacties/astma