Ik keek gisteren naar A Place to call Home. Het was een trieste aflevering en op het einde kwam het lied wat ik heb uitgekozen voor de zwijmel. Ik was ontroerd door de muziek...of nee eigenlijk was ik geraakt. Geraakt door de woorden. Wat moet dat toch heerlijk zijn dat je thuiskomt bij de ander.
Oorspronkelijk is het een stuk van Frédéric Chopin's Étude No. 3 in E, Op. 10. In 1939 heeft Tino Rossi woorden gegeven aan de muziek en had een hit met zijn Tristesse. In 1950 heeft Bob Russel deze tekst herschreven voor Jo Stafford. De muziek van Rossi bleef nagenoeg hetzelfde. Zij had hier weer een dikke hit mee in 1950. De versie van Micheal Yezerski feat. Alex Oomens is niet vergezeld van piano maar van gitaar. Het is een enorm populair lied onder de trouw-lustigen. Vele bruidjes hebben dit lied gekozen voor de eerste dans als getrouwd stel.
En omdat ik niets wist te vertellen vandaag dacht ik laat ik eens een review geven over dit lied :)
Ik ben een beetje leeg, moe, beetje niks nakkes blegh.....
De vakantie is over. Maandag moet mijn meidje weer naar school. Dinsdag beginnen de lessen weer. Ze heeft er zin in. Ze is er klaar voor. Haar weken waren gevuld met bedhangen en bedhangen en bedhangen, sjoppen, taartbakken, pyamafeestjes, kermis, strand, kussengevecht in het park, verjaardagsbezoek, en nieuwe vrienden maken. Ze is helemaal opgeladen!
Ik een stuk minder :(
Goede nieuws is wel dat de man van de tuin langs is geweest, en een inventaris heeft opgemaakt. Tuurlijk schrok hij zich wild, en gaf te kennen dat hij eerst moest overleggen ivm materieel, want er zou genoeg afgevoerd moeten worden. Maar voordat de blaadjes vallen wou hij wel klaar zijn hier. Ik ben opgelucht, ik ben blij. Er is een last van mijn schouders gevallen.
En toen wist ik het niet meer. Daarom wens ik u allen een .......
*´¨)
¸.•´¸.•*´¨)
(¸.•´ ★ *¨*•.¸¸.. ★Fijn weekend *¨*•.¸¸.. ★*¨*•.¸¸.. ★*¨*•.¸¸..Enjoy...