kadootjes

En toen lag er een kado in de gang :)

Ik zat nog op de rand van mijn bed toen ze belde. Ik herkende meteen haar stem. Vorig jaar was zij degene die rust bracht in het gezin. Waardoor we adempauze kregen.
Hoe anders is het dit jaar. het dossier van Zoon is van de ene lpa (met veel empathie) overgegaan naar de andere lpa (type inquisitie) Zij heeft meteen maar laten weten dat er ingezet moet worden op terugkeer naar school en dat Zoon een thuiszitter is. Ik heb de vrouw gecorrigeerd. Zoon is geen thuiszitter, hij is vrijgesteld. Of we langs konden komen zodat ze ons kon zien, want eerder kon ze eigenlijk geen besluit nemen. Ze vroeg nog het een en ander, en ik gaf nog antwoord ook. Toen begon ze over de lpa, dat ze samen ook nog een gesprek wou. Waarop ik haar zei dat de lpa alleen maar hoefde te administreren. Dat was haar taak. Niet meebeslissen. Ja maar als ik nu geen goedkeuring geef dan heeft U toch met haar te maken. (dat was de tweede speldenprik)
Zoon was inmiddels de kamer binnen gekomen. Hij hoorde het gesprek en werd nerveus.
Ik zei nog tegen de mevrouw dat wij allemaal wel kunnen willen dat hij naar school gaat maar dat hij het moet doen en dat hij er niet aan toe is. Dat wou ze zelf zien. Ze wou zorgen wegnemen zeg maar....Vandaar het gesprek.
Ik heb me laten verleiden, stomme ik.
Zij kan dit helemaal niet beoordelen(want geen expert) zij mag dit zelfs niet eens doen. Zij moet het advies van de expert doorgeven aan de lpa. Ja ik weet het, het gaat allemaal via omwegen. Maar een mini amk-onderzoekje dat is haar en de lpa's taak niet.

En toen sloeg de paniek even heel hard toe bij Zoon. Hij werd druk, vervelend, klierig, onrustig. En ik kreeg hyperventilatie. En bedankt maar weer....K*PIEP*T lpa/ggdarts. Wat denken die lui nou eigenlijk. Dat ze door ons de stuipen op het lijf te jagen, Zoon op school  krijgen? Hoe zien ze dat voor zich? De psych was toch duidelijk genoeg. Schoolgang is door schoolgang totaal verpest en niet meer mogelijk. Je kunt wel dwingen dat iemand iets doet, maar dat wil nog niet zeggen dat je dan ook het beoogde resultaat behaald. Of anders gezegd, je kunt wel trekken aan gras, maar het groeit er niet harder van. Erger, het breekt af!

Zo liep ik dus de trap af naar beneden om daar tot mijn grote verrassing een prachtige grote dikke enveloppe aan te treffen. Ik had toch geen pakje besteld? Nee ik had niets besteld. Dochter dan? Ik liep er heen en zag toch dat mijn naam er op stond. Voor mij....helemaal voor mij!
Ik moest ineens denken aan A die mijn adres vroeg. Zou het van haar zijn?
Heel voorzichtig heb ik de enveloppe geopend, bang dat ik hem zou slopen.  Ik heb naar binnen gegluurd. Ik wist niet wat ik moest verwachten. Hij zat bomvol met kleine lieve snuisterijtjes. Elk pakje droeg een labeltje, en overal bloemetjes. Ik werd er helemaal sentimenteel van. Er zaten ook zaadjes bij, een tasje vol zaadjes. En een brief. Die vertelde over hoe haar tuin ook zo een aantal keer op de schop is gegaan. En hoe zij daar zo'n verdriet van had en hoe bij haar ook nu een aantal zielige boompjes staan en verder alles kaal is. Daarom dus de zaadjes voor het nieuwe jaar en de bemoedigings-kadootjes vol bloemetjes.
Dankjewel A ♥  zo lief van je!

Omdat de frustratie van vanmorgen nog steeds in mij zit, heb ik op aanraden van Dochter en Zoon een ruiger nummer toegevoegd dan ik gewoon ben.
*´¨) Welterusten!
 ¸.•´¸.•*´¨)
(¸.•´ ★ *¨*•.¸¸.. ★ *¨*•.¸¸.. ★*¨*•.¸¸.. ★*¨*•.¸¸..

~SinterklaasGOEDHeiligman~

2007
Het was een echte "Hoor de wind waait door de bomen" Sinterklaas.
Ik liep met een zak met wat kadootjes over de donkere winderige parkeerplaats naast het ziekenhuis. Mijn ouders lagen daar beiden opgenomen. Mijn vader had nog niet zo lang te horen gekregen dat hij nooit meer beter zou worden, mijn moeder had van alle ellende een zware longontsteking opgelopen. Ik was alleen. Nu mijn ouders beide niet van de partij zouden zijn hadden mijn beide broers besloten dat ik het maar gezellig alleen met mijn kinderen moest gaan vieren. Mijn ene broer wou niets meer vieren, mijn andere broer ging het gezellig met zijn schoonfamilie vieren. Ik was moe van maanden heen en weer rijden, verdriet en wanhoop en eenzaamheid. Sinterklaas....het zou nooit meer hetzelfde worden. Nog geen maand later stierf mijn vader.

2010
Sneeuw met Sinterklaas.
Oma leeft ook niet meer.
De eerste Sinterklaas van vele die ik met mijn gezin alleen zal vieren.
We zijn er alledrie aangeslagen van. De week ervoor is dan ook vol boosheid en tranen en slecht humeur. Van alles gaat mis, en het "gebrek aan" is nu wel heel erg duidelijk. De zak wordt gevuld met een laagje kadootjes. We doen ons best maar bij mij komt de sfeer er niet echt in. Gelukkig hebben de kinderen nog feestelijkheden op school en komen zij wel aardig in de stemming.
Pappa belt op om te vragen of ze bij hem willen logeren....ja willen ze wel....ik voel me nog ellendiger, Sinterklaasweekend alleen? Dochterlief wil achteraf toch liever thuis blijven. Gelukkig denk ik stiekem......

Sinterklaasavond.
Zoonlief kwam blij thuis, opgelaten ,vrolijk, hij heeft er zin in.
"Wat doen, nu de kadootjes meteen maar?" vraagt hij. "Nee "zegt pappa, "straks als ik weg ben". Zoonlief schrikt even, "maar je zou erbij zijn?" Hij en dochterlief zeuren wat en oke...pappa blijft en eet mee. De kadootjes gaan in de zak(en in ene is ie toch vol O joepie) Maar wat nu? Wie gaat de kadootjes bij de deur zetten en op het raam kloppen? wil zoonlief weten. Hij zit er behoorlijk mee in zijn maag. Pappa wil niet, ze geloven toch niet meer dus waarom die zak bij de deur???
Omdat dat zo hoort volgens zoonlief! Hij piekert en piekert en bedenkt dan dat hij het zelf gaat doen. Of ik mee wil werken. Maar tuurlijk!
En zo bedenkt hij dat "Ik zogenaamd de katjes gaat zoeken in de tuin en dan loopt ik om en klopt op het raam en jullie moeten dan zingen natuurlijk en dan komt ik later weer binnen en mogen jullie de zak pakken."(Dat alles zegt hij aan een stuk door in mijn oor, het is wel geheim he)
Zo gezegd zo gedaan.
Zoonlief loopt naar buiten, roept naar de katjes..."WOOOOOOLKY THEEEODOOOOR"
en ik hoor hem door de steeg rennen. Dan horen we een geroffel op het raam en gaan we snel zingen.(Ik en dochterlief, pappa grijnst wat meewarrig, hij vind het maar raar.)
Ik loop naar de deur en zoonlief komt hijgend de keukendeur binnen met de mededeling" Ik kan ze niet vinden hoor!?!"
"Moet je kijken" zeg ik" Sinterklaas is geweest," en zo begint zoonlief te glunderen en kijkt tevreden en blij om zich heen. Nu kan het feest beginnen.

Half negen gaan we naar bed. Als ik nog wat vergeten ben in de auto moet ik naar buiten en warempel, daar staat nog een zak. Ik roep naar de kinderen en zeg dat Sinterklaas nog een keer geweest is. Ze hollen in pyama naar beneden en zoonlief begint uitgelaten de kadootjes te verdelen. "OOOOOO kijk mam,", ze zijn blij verrast. Dochterlief rent naar de deur en roept heel hard,"Daaaankjeweeeeel voor wie de kadootjes bij de deur heeft gezet!!!!"
Wat voelen wij ons gezegend dit jaar.
Het is de eerste van vele Sinterklaasfeesten die ik met mijn gezin allleen vier.
Het is de mooiste tot nog toe!

~

~Fijne Sinterklaas~

Gisteren het kadoo van dochterlief geschilderd, en versierd.
Ja ik weet het, het is weer allemaal net aan en ik ben niet klaar, moet vandaag de boel inpakken en dan nog wegbrengen en dan is het al bijna sinterklaas.......
Een gekkenhuis!
Elk jaar weer.....

Vorig jaar dacht ik teveel voor mijn dochter te hebben aangeschaft. Dus had ik wat kadootjes achtergehouden. Oma en oom en tante deden immers ook nog mee.
De arme meid had het minste van allemaal . Hoewel ze manhaftig haar emoties van teleurstelling verborg en haar best deed de anderen niet te misgunnen dat zij zo ontzettend veel hadden gekregen heeft ze thuis wel enige tranen gelaten.
Was ze niet lief genoeg geweest?
Hield Sinterklaas niet van haar?
Mijn hart keerde om, wat voelde ik me schuldig.
Ik ga haar dit keer dus verassen met een berg kadoos. Die van dit jaar EN die van vorig jaar. Nog ter compensatie en ook ,omdat zij dat verdiend heeft! Ze is een hardstikke lieve meid, heeft genoeg te verduren gehad en evengoed doet ze steeds weer haar best om het goede en mooie van alles in te zien.
Voor haar geen kniertenklaas. Voor haar niet een consuminderklaas. Dat heeft ze vorig jaar al gehad.
En dan krijgt ze er een gedicht bij, waarin ze opgehemeld wordt en geerd wordt als zijnde de grootste heldin van het jaar! Mijn heldin! Mijn meisekindje, mijn poppendijn, mijn dochterlief.
Voor alle geduld, voor alle vrolijkheid, voor alle lievigheid, voor alle geschenken en aandacht die ze rondstrooit, voor haar ........voor haar alleen.
~Fijne Sinterklaas~