Koud

Gisteren was een wc dagje....
Had ik nog goede hoop dat de fikse buikgriep van Zoon niet meer zou worden dan misselijkheid bij mij, sloeg gisteren het noodlot toe. Dat begon al in de hele vroege morgen....verdwaasd wakker worden met pijn in de buik. Misselijk en zo beroerd naar de wc gestrompeld. Vest om me heen geslagen, maar ja koude voeten( man wat was het koud) en zitten maar.
Toen weer terug....snel mijn bed in warm worden. Om een half uurtje later, net opgewarmd, weer naar de wc te moeten. Weer pijn en weer koud!
Zo ging dat de hele morgen door.
Doodmoe was ik op een gegeven moment, en zo leeg van binnen.(hoe is het mogelijk dat je zoveel opslaat in je lijf zeg...bah bah bah)
Wat nou bruinebonensoepdag.
Dat werd dus weer een dagje bankhangen. En koud dat ik het had...ppffff echt wel.
Mooi, dat ik nog steeds die tegelkachel niet heb die op mijn wenslijstje staat :(
Op dit moment voel ik me wel beter dan gisteren.
Hopen dat dat doorzet.
Ik ben zo toe aan me weer goed voelen.
Het heeft wel weer lang genoeg geduurd.
Ik voel me onrustig worden, ik wil doen, ik wil gaan, ik vooruit, ik wil wat!
Ik wil die onrusten die moeheid niet voelen.
Nee!
1 ding is zeker:
de pyama gaat uit.
Al zal ik de hele dag op de bank hangen, dat ga ik wel in mijn kleren doen.
Hoewel
lekker knus onder een dekentje............. ;)

Fijne dag!

bruinebonensoepdagen

Gisteren weer een snert-dag gehad, en op een snert-dag schrijf ik geen snert blog hoor. Niet iedere keer. Het moet wel leuk blijven. Anders krijgt U allen alleen nog maar snert-blogjes te lezen.
O ik kan er een boek mee vullen ja, dat zeker wel!
Met allerlei snert-recepten,
ik heb ze allemaal al een keer geproefd.
Tegen heug en meug wel te verstaan, want ik ben niet zo van de snert.
Zelfs niet die mijn vader altijd maakte.
Nee ik heb liever bruinebonensoepdagen.
Die zijn ook tegen slecht weer, maar daar kan ik wat mee.
Dan voel ik me gevoed en gesteund en verwarmd en nou ja dat dus.....
Daar kan ik de hele wereld mee aan.
Met snert lukt dat niet.
Daar word misselijk van. Best wel.
(sorry pap)

Ja en nu? (zou er dan uit de mond van Zoon komen)
Geen idee?!?
Ik doe nog maar een tukje.
Bezoek de wc nog maar een keertje.(buikgriepje is geland )
Drink nog een glas water.
En doe lekker rustig aan.

Ik gooi er een oudje tegenaan.
Eentje die de voeten onrustig maakt. Tenminste, als je niet op de wc hangt ;)
Fijne dag allemaal!!!!

Suga Baby Love...bab sjoewadiewadie......

Hartverwarmend, de reacties gisteren op mijn blog.
Vreselijk ook om te lezen dat er in al die jaren nog steeds op dezelfde manier wordt gereageerd door werkgevers en arbodiensten en UWV. Een waar schrikbewind die alleen maar erger lijkt te worden. Lijkt.
Ik weet nog hoe ik door de stress van het verplicht beter worden alleen maar zieker werd. Hoe de spanning en angst alleen maar groter werd. Hoe ik iedere keer weer(want ze lieten me niet eens normaal uitzieken) naar Alkmaar toog om de Arboarts te laten zien dat ik gewoon nog niet beter was. Maar hoe laat je zien dat je burn-out hebt als je inmiddels weer lopen kan? Als je dmv make-upjes nog enigszins toonbaar bent? Dat de vermoeidheid meestal pas toeslaat als je alweer thuis bent en dan dagen nodig hebt om bij te komen? Dat de longontsteking dan wel ongeveer over mag zijn, maar de vermoeidheid nog lang niet.
En hoe maak je iemand duidelijk dat je thuis best een hele Piet kan zijn zijn maar, dat je dan nog niet kan werken? Dat vond ik nog het allerergste. Dat er vanuit werd gegaan dat je alles opzij moest zetten om aan het werk te gaan. Dat werk je leven is en je leven dus in dienst staat van iemand anders. Dat je werk vòòr alles dient te gaan. Dat privédingen gewoon in de ijskast ...nee beter nog de vriezer ...moeten worden gezet totdat ik pensioen heb om het te gaan verwerken.

Dat ik dus slaaf ben.

In 1974 kreeg ik een hele zware longontsteking.
Zo zwaar dat de dokter mijn ouders voorbereidde op het ergste en besloot mij thuis te laten ipv naar het ziekenhuis te sturen. De rit zou ik niet overleven, en nu was er nog een hele kleine kans.
Ik kan me maar heel weinig herinneren van die tijd. Ik weet wel, dat ik op een gegeven moment weer uit bed mocht, 5 minuten!!!!! Wat een belevenis!
Ik ben maanden thuis geweest. Mocht op een gegeven moment halve daagjes naar school. In de middag ging ik naar bed. Ik herstelde goed. De dokter was tevreden.
"Laat haar veel slapen, buiten spelen en vooral zorgeloos zijn!!!!!"
Zulke doktoren moeten we weer hebben!
Mensen met gezond verstand.
Nuchtere mensen.
Rotsen die stelling nemen in de waanzin die heerst.

En dan nu een liedje uit de ziekzijndagen van 1974. Aangezien mijn ouders de radio altijd aan hadden is dit heel vaak voorbij gekomen. En ja die zanger....die was leuk hihihi, vond ik als 6 jarige dan. Helemaal verlieft was ik ;)

1996

Gisteren geen blog,
duizend woorden maar geen blog.
Geen energie.
Deed me denken aan de tijd, dat ik mijn eerste burn-out had.
Ik weet nog dat ik dat jaar ging verhuizen, en geen vrij kreeg van school. Elk uur wat ik nodig had i.v.m. de verhuizing moest ik achteraf inhalen met de leerlingen.
En toen ging mijn opa ook nog dood!
Ja ook de uren die de crematie opeisten moest ik inhalen. Om over de rouw nog maar te zwijgen, daar was helemaal geen tijd voor. Op de een of andere manier hadden ze daar besloten dat de urennorm van de docenten kostte wat kost behaald moest worden. En ik zei geen nee. Ik buffelde door.
Tussen voorbereiden lessen/corrigeren/lesgeven/verhuizing/crematie en trainen voor balletvoorstelling door. Ik was zó ontzettend moe. Echt vreselijk moe.
Als vanzelf ging mijn lijf in de eerste versnelling. En lukte het niet meer.
Het stuk van het treinstation naar school liep ik allang niet meer. Te moe!
Ik nam de bus.
En uiteindelijk lukte het stukje van de bushalte naar huis, waar ik normaal een minuutje of 5 over deed, ook niet meer. Ik was op het laatst ruim een kwartier bezig.
Natuurlijk liet ik mezelf niet kennen. Teveel mensen waren afhankelijk van mijn inzet. De leerlingen die over moesten, school die geen invallers meer kon vinden zo laat in het schooljaar, en de balletgroep die mij nodig had voor de voorstelling. Ondanks de understudy, dat maakte niet uit.
Dus buffelde ik door,
dat kan ik goed namelijk!
Ik heb een enorme wilskracht!!!!!
Ik weet nog dat ik al mijn allerlaatste energie uit mezelf perste voor de 1e voorstelling.
Het ging geweldig, ik deed het heel erg goed, en toen moest ik naar huis.....
Ik weet niet hoe lang ik erover gedaan heb.
Lang!
Maar toen ik thuis kwam stortte ik volledig in.
En heb ik dagen op bed gelegen en geslapen. Ik werd heel erg ziek.(longontsteking) en uiteindelijk kon ik de week daarop natuurlijk niet dansen. De schuldgevoelens daarover waren zo groot, toen de lerares me toebeet dat ik moest komen. Dat nu de hele voorstelling geruïneerd was. Dat ik dat de groep niet aankon doen. Niets over hoe ik eraan toe was, niets over wat ze voor mij zou kunnen betekenen. Helemaal niets van dat alles.
Ze stookte de groep op, die wilden niet meer met mij dansen. Dus kreeg ik mijn ontslag.
Ik was zo verbitterd, want ook school reageerde zo.
Verbolgen!
Dat is het woord. Ze reageerden allemaal verbolgen. terwijl ik ziek was en niets meer kon!

Ik ben 4 maanden thuis geweest,
en eigenlijk was ik toen nog helemaal niet beter. Maar de arbo-arts dwong mij weer te gaan.
Geen kaartje gezien met beterschap erop. Er waren geen vriendinnen meer , er was geen dansen meer om me af te leiden. Op mijn werk kreeg ik mijn ontslag aangediend voor het volgende jaar i.v.m. een fusie tussen de scholen. Kortom aan alle kanten was ik gesloopt.
Het was een louterend jaar.
Het jaar waarin ik aangaf dat ik nooit meer in ging halen waar ik recht op vrij had.
Het jaar waarin ik ook de kinderen liet weten dat mijn privé net zo belangrijk was als de nagekeken proefwerken. Het jaar waarin ik weer begon met schilderen.
Want dansen op het doek kon ik wel, ook al lukte het in het echt niet.

Wat ik nu met dit hele verhaal wil?
Ik begon met, dat ik me net zo voelde als toen. Dat ik gisteren na het krantjes lopen dat gevoel van doodmoe weer had. En niet meer vooruit kwam. Dat ik op de bank neerstortte en in slaap viel. En dat ik me ineens besefte, dat er dingen in mijn leven gebeuren, waar ik nu nee tegen moet gaan zeggen. Dat ik teleur moet stellen, en dat ik dus verbolgen mensen ga tegen komen. Dat ik ja moet gaan zeggen tegen mezelf en mijn kinderen. Waardoor ik dus de plannen van anderen doorkruis.

pffffff
Vind ik niet makkelijk
Voel ik me nu al schuldig over
En toch, is dat precies wat ik ga doen.

Amigos Para Siempre was het nummer waarop ik en nog twee meisjes een stuk dansten tijdens die laatste voorstelling die ik ooit gaf. Daarna heb ik nooit meer gedanst..........

1986

Daar zit ik dan midden in de nacht.
Mijn eerste slaap heb ik inmiddels wel gedaan, tussen de misselijke buien door dan. En nu ben ik klaarwakker. En heel erg misselijk :(
Vandaag juist best wel een oké dag gehad, de heg zelfs nog geknipt(aan 1 kant weliswaar maar toch) en toen kapot op de bank gestort en geslapen. Ja en daarna was het dus foute boel....zowel bij mij als nog steeds bij Zoon. De geuren van het eten voelde niet goed op onze maag.
Niet dat we gegeten hebben hoor, wij niet.
Dochter wel, zij heeft nergens last van!!!!
Zoon is inmiddels kotsmisselijk en kramperig naar bed gestrompeld.
Ik ga als ik klaar ben met dit stukje...
Ik heb honger,
eigenlijk best wel.
Maar ik durf amper te eten. Elke keer als ik wat eet dan wordt ik daarna zo misselijk.
Ik eet al geen gekke dingen,
beetje fruit enzo. Licht spul.....wil nog niet erg helpen.
Natuurlijk kan ik het ook positief opvatten, je wordt er wel lekker slank van hahaha
Alhoewel mijn buik nog steeds opgezwollen is van het niet goed werken van de ingewanden. Nah dat schiet dus ook niet op. Kan ook niet wegen, de weegschaal is stuk.
Ik hoop maar dat het snel overwaait,
snel graag, want ik heb honger!

Dan sluit ik af met een heel rustig en oud  liedje, denk even terug aan nov 1986. Bibje zat in haar 2e jaar op de Vrije leergangen van de VU. Studeerde tekenen en geschiedenis. En dit liedje stond op de walkman! Geweldige schildermuziek! Inspirerende schildermuziek!
En ook wel fijn voor de maag , best wel ;)

Fijn weekend!

sick as a dog

Zoon is ziek,
sick as a dog, zogezegd.
We dachten nog dat het bij een dagje zou blijven, maar nu drie dagen verder is het nog steeds niet helemaal goed met de ingewanden. Dus hangt hij, klaagt hij, jammert hij en baalt hij met volle overgave.
Dat kan hij goed.
Vol overgave ziek zijn, en vol overgave gewond zijn. Ook als  het maar een schrammetje is ;)
En met dat vol overgave bedoel ik dan ook meteen vol overgave flink aanwezig zijn.
Tis allemaal niks waard met dit weer.
Helemaal met dit weer.

Dacht ik eerst nog dat het kwam omdat de juf gebeld had waar Zoon nou bleef(en dus dat ze hem wel verwachtte????) is het nu wel duidelijk dat hij echt buikgriep heeft.

Ja de juf belde dus.
Hoe het was, en wat we nu deden?
Ik wist niet goed wat ik met die vraag aan moest hoor. Na de opmerking van donderdag nu ineens dit. Dus zei ik dat ik thuisonderwijs gaf. Dat ik na het gesprekje van donderdag en na het bestuderen van de dossiers in de vakantie nu niet bepaald het idee had dat ze nog op hem zaten te wachten. Waarop ze geschrokken verklaarde dat ik dat verkeerd begrepen had hoor. Zo had ze dat niet bedoeld. Ze had dat gezegd omdat ze merkte dat Zoon het op dat moment niet aankon in de groep en dat zij begrepen had dat ik eerst wou praten en toen hoorde ze maar niets.
Tsja.....
Zo kun je een krom verhaal ook recht breien natuurlijk.
Dinsdag mag(moet) hij dus weer komen proberen. Je snapt wel dat Zoon niet echt blij is nu.
Nu we een rooster met werk hadden samengesteld. Nu de rust was weergekeerd. Nu we een duidelijk plan hadden.
En het lullige is dat we allemaal weten waar dit toe leidt. Dat allang duidelijk is dat het zo niet gaat werken. We proberen het al 3 jaar. En in die 3 jaar is er meer stuk gemaakt dan opgebouwd. De gore arrogantie van school en de Raad maken het alleen maar erger. Met hun eisen.....ik denk dat ik zo ook die school maar eens binnen moet wandelen en eisen dat het anders moet. Dat ik bepaald heb dat het anders moet en dat zij dat gewoon moeten doen anders vaardig ik een bevel uit.
Want zo gaat dat hier steeds,
echt
ik ben zoooo pissed, dat dat soort mensen gewoon even je leven kunnen binnen walsen en zeggen dat zij vinden dat het niet zo mag. Dat er zorgen zijn. dat er desnoods met drang en dwang voor gezorgd wordt, dat wat zij willen doorgedramd wordt.

Je ziet het in de hele wereld gebeuren waar psychopathische idioten de macht pakken.
*Waar een bedrijf zomaar  met de mededeling kan komen, dat ze schaliegas komen boren. En dat niemand daar echt wat over te zeggen heeft, want dat bedrijf wil het en dus gebeurd het! Met de nodige kietelsessies bij de minister is het nu bijna gelukt. Er worden wat onderzoekjes bij elkaar gejokt om de publieke opinie de mond te snoeren en het is een feit?
*Of hoe een land als de VS meent een strafexpeditie te moeten gaan voeren tegen een land wat nog steeds niet onder de wereldbank geschaard is en wat niet mee wil werken aan de grote oliepijplijn nu het oorspronkelijke plan is mislukt. De VS wil dit en dus moet het gebeuren. Desnoods gebruiken ze geënsceneerde opstanden en aanslagen en flink wat propaganda als bewijsmateriaal om hun zin door te drammen.
*Waar een zogenaamde zorg instelling/bureau nu vanaf de conceptie gaat bepalen of je een risico bent voor je kind en waar drang en dwang ingezet gaat worden als je niet meewerkt met de persoon die aan jou en je gezin wordt toegewezen(Amsterdam)
*Waar straks loketambtenaren gaan bepalen of je kind naar een echte specialist mag(tansitie-jeugdzorg naar de gemeenten)
* Waar scholen heftig samenwerken met bjz, politie, schooldokter, in ZAT teams omdat niet het leerproces maar de zorg belangrijker is. Om ouders te dwingen een zorgtraject te volgen, omdat school het allemaal niet meer aankan.

De onbeschoften hebben de halve wereld.
En ik ben nog steeds niet onbeschoft genoeg.
Beschaafdheid,
we raken het al meer kwijt.

Going home

Ik wil vertellen,
over hoe het nu gaat en waar we mee bezig zijn.
Ik wil vertellen hoe ik me voel zonder in herhaling te vallen, clichés op te schrijven, saai te worden.
En ik weet niet hoe ik dat moet doen.
Eindeloos lijkt mijn treurnis, eindeloos dit ellendige stomme rot verhaal.
Ergens heel ver weg is een piepklein lichtje, bijna niet te zien. Ik fiets wel, maar ik kom amper vooruit.
Ken je dat gevoel, dat je droomt en dan in je droom aan het fietsen bent maar het kost zo ontzettend veel moeite. Elke trap op het pedaal doet je maar een millimeter vooruit komen. Zoooo zwaar is de rit. En om je hen staan allerlei ongeduldige mensen, die willen dat je opschiet en als dat niet lukt dan maar afstapt en het opgeeft. Zodat zij er voorbij kunnen.
Ik had die droom jaren geleden, net na de dood van mijn moeder.
Dat ik vanuit haar huis op de fiets stapte op weg naar de stad. Daar moest ik heen!
En dat ik meteen al een soort van enorme tegenwind had. Ik wam het eerste hofje al amper uit. Maar ik zette door, ik had een doel. Onderweg zag ik allerlei lichten opflitsen in de tuinen waar ik langs fietste. Die lichten waren daar geplant door anderen, zodat ik zou verdwalen als ik die lichten ging volgen. Elk licht wat ik voorbij zwoegde doofde maar dan kwam er een andere voor in de plaats. Er waren er die ik met grote moeite voorbij kwam. Dan moest ik afstappen en een stukje lopen.
En dat was nog maar het begin......
Uiteindelijk kwam ik bij de rotonde op weg naar de stad.
Achter mij stonden mensen te pushen, ze wilden dat ik sneller ging. Ze duwden tegen mijn fiets en bleven maar zeggen dat ik af moest slaan, Dat dat de beste weg was. Maar ik wou naar de stad, en als ik af zou slaan zou ik niet in de stad komen maar kwam ik thuis.
Dan zou ik mijn doel niet halen.
In de verte was echter geen licht in mijn droom.
Het was er grauw en grijs.

Lange tijd dacht ik dat de droom mij vertelde dat ik door moest zetten, dat ik mijn doel moest verwezenlijken. Dat ik niet moest luisteren naar die mensen die zeiden dat ik niet tegen de stroom in moest gaan maar af moest slaan en naar huis moest gaan. Tot ik net de zin opschreef van hierboven...."..als ik af zou slaan zou ik niet in de stad komen maar kwam ik thuis."
THUIS
Maar daar moet ik ook heen!
Dat ik dat niet eerder bedacht heb.
Ik moet naar huis.
De reis heeft nu wel lang genoeg geduurd.