~aan de wandel~

Het valt me de hele week al op dat de geuren buiten zijn veranderd. De geuren in de tuin zijn rijker, kruidiger, groener, een beetje als een open plek in het bos.  Zo groen, en mmmmmmmm zo heerlijk. Zomaar ineens ruik ik mijn jeugd. Herinneringen aan toen ik klein was en eindeloze lentedagen in het gras lag met mijn poppen. Kettingen van madeliefjes reeg en mezelf helemaal overgaf aan het moment. zoals kinderen dat zo goed kunnen. Geluk, dat is het woord wat daarbij hoort. Vreugde, vrijheid om helemaal te zijn, niets meer en niets minder.
De geur van de lente.........er is geen parfumfles dat dat kan evenaren........geen foto die ik maak heeft dat kunnen vatten.
Want hoe fotografeer je geur?
Wat is geur eigenlijk,
de heilige adem van de schepping?
De ziel van het leven?

De afgelopen dagen zijn we toerist geweest in eigen stad.
Al wandelend door Den Helder en Huisduinen. Wat woon ik toch mooi eigenlijk!

Je kunt hier op "safari" door de duinen om naar de schotse hooglanders te kijken. En dan ook nog een stukje geschiedenis meepikken van WOII.  Aan het einde van dat pad is het fort Kijkduin, onze glorie uit de Napoleontische tijd......

dan kijk je om je heen en zie je de uitgestrekte zee, de Razende Bol en Texel......gewoon zomaar op loopafstand van mijn huis. We hebben even verpoosd op de dijk. Ik maakte de foto, dus alleen de kids staan erop ;-) Daarna zijn we het dorp in gewandeld en heb ik een foto geschoten van onze vuurtoren(nog nooit beklommen en nu kan dat ook niet meer...helaas, helaas)














Ja het is hier mooi toeven, als je het maar wil zien.
We waren met de zon vertrokken en in de regen terug gekomen....maar ach, wat maakt het uit. De wind in de haren en de zon(regen) in het gezicht...er is niets fijners om mee te maken.

 

oja, we zijn ook nog even naar het kerkhof geweest,eigenlijk omdat we zo moe waren dat we een stukje wilden afsnijden.... Maar .helaas was de poort aan de andere kant gesloten en moesten we alsnog omlopen.En dit was wat we tegenkwamen...prachtig he? 

~

ik wil.....

Ik wil dat de morgenstond voelt als de allergrootste belofte,

het zonnegloren als de kus van God,
mijn dag als een geurende tuin in de zon,
de avondschemer als een warme deken,
en mijn nacht als een hartverwarmend plot.

Ik wil dat mijn scheppen voelt als de grootste beloning,
mijn inspiratie als vleugels op de wind,
mijn creativiteit als een eeuwig durende bron,
de kleuren op mijn doek als een schitterende regenboog,
en de liefkozende beelden die ik schep als troost en bemoediging  voor velen.

Ik wil dat mijn wezen zo lieflijk is als een vlinder,
mijn hart zo warm als de zonnestralen op een zomerse dag,
mijn ogen poelen van onvoorwaardelijke liefde,
ik wil dat mijn armen vreugde, troost en bescherming  bieden,
dat mijn stem is als streling van de ziel,
mijn lach klinkt als klankschalen  in de wind
en mijn in schoot de hoop van nieuw.

Ik wil dat liefde is als de bloesem aan de bomen,
teder, teer, lieflijk, zacht, eeuwig jong en onsterfelijk,
als een dans op hemelse muziek.

Ik wil dat hoop voelt als was alles mogelijk,
en dat mijn dromen tot het oneindige mogen gaan,
dat mijn hart reikt tot in de hemel,vol van  liefde voor al wat is.
Ik wil dat vrede is wat ik voor altijd mag voelen en delen,
ik wil mijn vrijheid voelen als het vliegen op de wolken,lopen over water,
eindeloos zweven in de lucht.......
zo wil ik dat mijn leven is.
~

geinspireerd door:
http://www.daniellelaporte.com/the-burning-question-series/

Een miljoen x een glimlach per dag....

Ooit kreeg ik de vraag waarom ik altijd een lach op mijn gezicht had als ik haar groette. Ik weet nog hoe verward ik was, vond het ook wel een vreemde vraag. Ik weet ook niet meer wat ik antwoordde door de consternatie, maar  ik weet wel dat ik me behoorlijk opgelaten voelde voor mijn vriendelijk zijn.

Dat heb ik wel vaker, sommige mensen zijn er niet zo van gediend lijkt wel. Of eigenlijk.... ze waren er niet op voorbereid. Op zoveel vriendelijkheid op dat moment. Misschien waren ze wel boos of verdrietig of depressief ofzo, en hadden ze niet verwacht dat er überhaupt iemand naar hen zou glimlachen. Dat kan dan behoorlijk schokkend zijn, dat je zomaar een lach naar je toegeworpen krijgt. Ik bedoel maar,helemaal gratis en voor niets. Ze hoeven er niets voor te doen. Zelfs niet van te voren vriendelijk zijn.

Gelukkig heb ik het lachen nog niet verleerd, en steeds vaker lach ik ook naar iedereen die nijdig doet tegen mij! OOOOOO daar kunnen ze zo slecht tegen, maar weet je, het kan me niks schelen. Nee erger nog, ik heb besloten om gewoon iedereen een glimlach te schenken!
En ook mezelf !
In elke spiegel die ik tegenkom ga ik naar mezelf lachen.
Ik heb veel spiegels in huis......
Ik wordt er nu al vrolijk van....:-)
~

vakantie

Het is weer voorbij,
5 dagen spelen, uitslapen, laat naar bed gaan en eindeloos doen waar je zin in hebt. We hadden even een voorproefje op de zomer. Niet met het weer hoor, dat niet, maar wel met al het andere. Even lekker vrij zijn.
Dus werd de tent opgezet in de tuin, kwam vriendinnetje te logeren, werd de tuin hun speelplek. Mijn keuken de gaarkeuken en de buurt hun terrein. De tent werd uiteindelijk een hut en vandaag verhuisde ze helemaal naar binnen met de poppen. De moeheid had toegeslagen.
De tuin is een bende, het dak van de hut ingestort, de tuinmeubeltjes staan her en der en overal vind je keukenspulletjes van de dames terug. Van enige styling is geen sprake meer.

Het doet me wel wat denken aan onze tuin vroeger. Waar wij in de kolenkit achter de schuur hutten bouwden en waar we met onze vriendjes/innetjes dan speelden.  Erg veel plantjes stonden er ook niet bij ons in de tuin,. Dat kon  niet, we groeven er te vaak in het zand. Jaren later vonden we nog autootjes en lepels en ander spul wat daar ooit beland was.
Op een gegeven moment was mijn moeder de zwarte kleren zo zat dat mijn vader de kolenkit afbrak en er een stukje tuin maakte. Niet dat er wat groeide hoor, de muur van de schuur was zo fijn om tegen te kaatseballen enzo.....er werd wel gemopperd en gezucht dat we er zo'n bende van maakte maar ja.
Die mooie tuin vol bloemen en struiken kwam later wel. 

Hier zijn ze nog niet zover.  Tot die tijd kijk ik lijdzaam toe hoe ze ,steeds weer, mijn tuin omtoveren tot hun favoriete speelplek. En ik zie ze groeien.............................
~

Woensdag wandeling

Sinds kort ben ik op woensdag aan de wandel samen met een vriendin. Lekker een stukje lopen en kletsen en bomen over dingen die ons bezig houden. Als je bij mij de wijk uitloopt en dan de straat uit sta je bijna in de duinen.Je hoeft dan alleen nog de weg over.
Hoe mooi het daar is wist ik al. Als kind speelde ik daar met mijn vriendinnetje en fietsten we de paadjes op naar boven op de heuvel. Dat was zo'n beschutte plek tussen de bomen. De andere kant op ging je de verboden duinen in, daar werd toen nog geoefend door de mariniers en soldaten. Dat was de plek waar vooral mijn broertje en zijn kornuiten rond renden in soldatenpak en toebehoren.Uren speelden we daar, toen was het heel gewoon dat we de natuur in trokken.
Affin,
vandaag liep ik daar weer,
en moest ik daaraan denken.
Maar ook aan de geuren die ik opsnoof, ik schijn als klein kind al zo snuffend door de duintjes gelopen te hebben. Mmmmhhmmmm en dan al die kleuren, dat warme van het zand en helm en de blauwe lucht. Ik hou van de schepping. Ze ontroerd me, beweegt me, inspireert me en geneest me.Ik voel me zo gezegend dat ik hier woon, aan het einde van Noord Holland, waar land en water in elkaar overgaan. Waar de zon het meeste schijnt van heel Nederland en waar de stranden het schoonst zijn. Al het andere is dan ineens niet belangrijk meer, dan zout op de tong, wind in de haren en zon in  het gezicht!

Kijk eens met andere ogen naar....

In mijn pubertijd had ik een harts-vriendin. Ze woonde met haar moeder bij ons in de straat, en hadden een prachtige wilde tuin. Vol met bloemen die aan waren komen waaien. Hele velden fluitekruid, penningskruid, guldenroede en allerlei ander inheems spul. Prachtig, echt zoooo mooi. Elk jaar was die tuin weer anders, want de planten wandelden door de tuin. Ze zaaiden zichzelf uit en daar waar ze terecht kwamen daar mochten ze groeien. Veel deed haar moeder er niet aan dan hier en daar storend spul wegtrekken. De tuin stond het hele seizoen in de bloei.
Dat ze ervan genoot was duidelijk, ze liep elke dag wel een paar keer rond in de tuin, al genietend en kijkend en af en toe bukte ze dan om wat weg te halen of alleen maar te kijken. Mijn vriendin zei wel eens grappend dat ze meer om de tuin gaf dan om haar. We hebben heel wat uurtjes daar op het grasveldje gezeten zo omringd door de wilde bloemen en planten. Het was een waar paradijs.........

Dat wou ik later ook!

Nu is het later en ik ben inmiddels 3 tuinen verder. De eerste tuin was een probeersel, dat wou niet zo super lukken, ik wou te snel en teveel. De plantjes kwamen niet aanwaaien maar zette ik erin....ze verpieterden in de schrale grond. De tweede tuin deed er even over voor hij er mooi uitzag, ik zaaiden wat en ik trok hier en daar wat weg. Ik plantte rozen, maakte paden en vlocht heggen  en verder deed ik niet zoveel, het mocht groeien. Toen ik ging verhuizen was de tuin op haar mooist, dat was in het 9e jaar. In  de tuin die ik nu bezit is het het derde jaar, het is nog wat kaal, er is nog niet zoveel reliëf, en nog lang niet alle planten die ik wil zijn aan komen waaien. De stekjes van elders uit de stad zijn nog klein en de aantallen nog in de groei.
Maar wat is ie mooi,
en wat doen de plantjes het goed.
 Kijk eens met andere ogen naar fluitekruid, pinksterbloemetjes, madeliefjes en hondsdraf,
zijn ze niet prachtig?

Over verwondering enzo

Elke dag weer het wonder van buiten willen zijn. Door dikke regenbuien gefietst en er nog van genoten ook. Het zelfs jammer vinden dat ik niet naar buiten kon, want wind in de haren en zon of regen op het gezicht is me nu liever dan ooit.
Wie had dat toch ooit gedacht,
na al die jaren kneuzen en kniezen en koud zijn en geen zin hebben en moe zijn zoek ik nu redenen om eruit te mogen. Spring ik het liefste op de fiets of loop ik een rondje, gewoon zomaar, omdat het zo heerlijk is. Ik weet niet wat er gebeurd is met mij maar het is gebeurd!
Natuurlijk heb ik nu even geen tijd om te schilderen, even niet. Ik ben inspiratie aan het opdoen! Ik kijk met de liefdevolle ogen van de kunstenares in mij naar al wat zich in mijn blikveld aandient. De verwondering die ik steeds voel, de stilte die ik ervaar en dat aanzwellende gevoel in mijn hart is met geen pen te beschrijven maar heel dichtbij komt deze....

~God I can push the grass apart,
  and lay my finger on Thy heart~ Edna St Vincent Millay

En daarmee is alles dus gezegd.
~