Whistle down the wind

Ik doe maar even een liedje wat de lente aankondigt, of eigenlijk, waar het al vol op lente is!
Ja!
Gewoon even lekker simpel lente luisteren.
Heb ik wel even nodig, nu ik het verslagje gelezen heb, van de adviserende meneer van de instelling, aan BJZ i.v.m. melding RvdK. Daar werd ik echt niet vrolijk van nee!
Ik vraag me af waar die passief-agressieve houding van deze meneer vandaan komt.
Maar weet je, ik ga zijn cadeautje niet houden, ik stuur het linea recta terug! En dan ga ik wel fluiten, voor ik de strijd vervolg en iedereen een dikke vet poep laat ruiken.
Het gaat hier wel om het geluk en de toekomst van Zoon weet je wel!!!!
Wat denkt 'ie wel niet.

Dankjewel!

Toen mijn broertje geboren werd was mijn moeder ziek, ze had al maanden in het ziekenhuis gelegen terwijl ik bij mijn opa en oma verbleef. Mijn vader kwam dan elke avond mee eten en mij in bed stoppen. Ik moet ze heel erg gemist hebben, want ik kan me alles nog zó goed herinneren.(ik was nog geen 2 jaar oud)
Oma was een lief mens voor mij, liever dan ik later hoorde, dat ze voor mijn moeder geweest is. Ik ben daar heel vaak geweest, jaren achter elkaar, totdat ik op mijn 15e voor de laatste keer kwam logeren.
Zo kwam ik ook bij mijn oom en tante, die een tweede thuis waren voor mij en mijn broertje. Elke vakantie gingen we heen, afwisselend de een en dan de ander. Heerlijk was dat, dat logeren. Lekker even weg van thuis en verwent worden, door oma en opa of door tante en oom. Iets wat ik mijn eigen kinderen niet mee kan geven. Hun ooms en tantes zien ze liever gaan dan komen. Sommige hebben ze al jaren niet meer gezien en sommige hebben ze amper meegemaakt. Toen ze nog klein waren waren ze al niet welkom. De weerzin naar mij toe was te groot.....zo jammer vind ik dat.
Het valt ook nooit meer goed te maken, de mooiste momenten zijn aan de familie voorbij gegaan. Wat was ik dan toch gezegend dat ik een oma en opa en oom en tante had die er wel altijd waren voor mij als mijn ouders er doorheen zaten. Waar ik altijd terecht kon, een warm plekje had en de aandacht kreeg die ik zo nodig had. Dankje, dankje, dankjewel Oma, opa van I en Els en Ruud!!!! Ik koester nog altijd die herinneringen.....

Lopen op het water

Dat moment van hun huwelijk, daar kijk ik nu naar.
Nu de terugblikken op Willem Alexander en Maxima zijn na de aankondiging van Beatrix's aftreden. Ik weet nog zo goed hoe ik daar toen zat te snikken op het puntje van de tafel. Vreselijk verdrietig was ik....dit was het moment dat ik besefte dat er niets meer over was, dat mijn huwelijk niet meer was dan het boekje wat in de kast lag en de kinderen die we samen hadden. Al het andere, waar ik ooit voor gegaan was, was nooit gekomen.  Lopen op het water.......wat had ik dat graag meegemaakt....zucht.
Misschien is het ook wel romantisch gezwijmel hoor.
Ik bedoel maar, het leven is geen sprookjesboek. Gelukkig niet zeg....ze maken je daar ook af, of vergiftigen je of laten je zomaar in het bos achter. Zie maar hoe je thuis komt. En die prins, die is dan ook in de verste verte niet te vinden, die komt pas als je al van alles hebt moeten doorstaan. Mag je dan pas een lang en gelukkig leven gaan leiden(als je mazzel hebt, ze vertellen nooit hoe het verder gaat)
Het is dus net als in het echte leven, vooraleer je evenwichtig in het leven staat en je dromen uit ziet komen heb je al heel wat levenslessen gehad. Ze knakken je, ze pijnigen je, maar in the end wordt je er sterker en wijzer van.
En zo is het met mij ook gegaan.....Lopen op water doe ik nog steeds niet, maar ik ben wel een stuk lichter dan ik toen was. Ik ga trouwens liever vliegen  als een vlinder ;)

Zwijmelmaandag

Nu dochter naar de brugklas gaat moet ik onwillekeurig denken aan mijn eigen brugklas tijd. Wat was ik bleu en wat baalde ik dat ik helemaal alleen in die klas kwam. Ik was de enige van mijn vriendinnetjes die in de snelle klas kwam. Dat was het jaar dat ik ook voor het eerst heel erg verliefd werd op de krantenjongen. Ik kon niet meer normaal doen, en geholpen door vriendin die wat dat betreft heel voorlijk was(lees, al meerdere malen verkering had gehad en zelfs al gezoend had jaha!!!) werd hij op de hoogte gesteld. Natuurlijk vond hij haar veel leuker, en dus vond ik hem meteen een sukkel, een stomkop, een  PIEP..... Niet dat vriendin er nu zo blij mee was hoor, die vond het zielig voor mij. Mijn eerste blauwtje had ik dus gelopen pfffff vreselijk.
"Ach" zei ze nog troostend; "Je bent dan nu niet zo knap als mij, maar later ga je wel bloeien hoor."
Dat was echt de doodssteek, auw.....weg was mijn zelfvertrouwen.
De verliefdheid was helemaal over toen ik hem een jaar later op school trof, wat een sukkel zeg, en wat was hij eigenlijk lelijk. Wat had ik in hem gezien?
Dit was toen een dikke hit.......

zwijmelzondag

Ik zit in de bus en staar uit het raam. Buiten zie ik het landschap voorbij gaan. In de verte over de velden zie ik de opkomende zon. Ik ben op weg naar mijn werk in Alkmaar. Het uitzicht is zacht, mooi, lieflijk en eigenlijk best adembenemend. Net als de muziek. Het is meeslepend en dramatisch. Het is in het voorjaar van het nieuwe millennium. Dochter heeft zich aangediend in mijn dromen en groeit nu onder mijn hart. Daar waar nog hoop is, hoop op meer dan wat is.
De eerste scheuren zijn zichtbaar.
Maar de muziek...OCH die muziek....maakt elke busrit dragelijk.

Het klinkt het mooiste met de oorkleppen op!!!!! ~Enjoy~

zwijmelen op zaterdag

Zo lang had ik hier naar verlangd, zo graag wou ik dit. Zo vaak had ik er over gedroomd. Maar nooit, echt nooit had ik gedacht dat het me ooit zou overkomen. Ik heb je geroepen, ja dat heb ik! In mijn dromen, in mijn stille tijd, in mijn gebeden vroeg ik om je, kind , zo gewenst kind van mij. Nooit had ik kunnen weten hoe groot liefde kon zijn totdat ik jou voor het eerst in mijn armen hield, mijn bijzondere kind. Hoe kon ik weten hoeveel liefde ik in mij had, als ik geen moeder was geworden?
Mijn hart ging volledig open, en het is nooit meer opgehouden met stromen........








And I feel like I just got home.......

Zonnetje Jeeeeyyy

Is het u al opgevallen hoe vaak ik het woord ineens gisteren gebruikt heb in mijn post? Het viel mij net op toen ik het terug las. Jeetje zeg, dat ik dat niet eerder gezien had.
Het moet wel erg met me gesteld zijn dat ik dat(ook weer iets wat ik nu al twee keer gebruik) niet eerder zie dan de dag er na. Ik lees mijn post altijd tig keer na. Nou ja, is ook niet zo gek, ik ben nml zooooo moe. Gisteren had ik even het gevoel dat ik ziek zou worden, maar vanmorgen, weliswaar nog bekaf, voelde ik me niet ziek. Alleen maar erg moe. De rollercoaster dendert ook maar door........
wanneer dat nu eens ophoud?

Ik kan ook zo snakken naar iets voor mezelf,
een uitdaging die niets met de een of het andere kind te maken heeft. Maar helemaal alleen voor mezelf is. Een studie of cursus. Gewoon , om het gevoel te hebben dat ik er ook nog toe doe. Ik ben al een hele tijd aan het rondkijken, maar kan geen keuze maken. Bovendien is de rust nog niet neergedaald hier. Dan is het maar de vraag of het gaat lukken natuurlijk.

 

In ieder geval wordt dit een prachtige dag....hoe ik dat weet? Nouhou, toen ik dochter vanmorgen naar school reed zagen we de zon opkomen boven de mistige bollenvelden en dat beloofde zoveel goeds. Dan maakt het niet meer uit hoe moe ik ben, zoveel schoonheid doet me dat in één klap vergeten. Dochter heeft aan de lopende band foto's geknipt in de auto met haar foon. Dusssss ik ga zo lekker eerst zonstaren en dan was ophangen en dan weet-ik-nieten. Fijne dag allemaal!                                                                                                                                                      (¯`v´¯) ♥
`*.¸.*.♥.✿´´¯`•.¸⁀°♡ ♥ .¸¸.•´¯`•♥•´¯`•.¸¸.