Zwijmelen op Zaterdag

Ik wist het gewoon niet, geen inspiratie, of misschien wel teveel. Zoveel dat ik geen idee heb waar te beginnen en waarmee.

Soms heb je dat wel eens, en dan val ik stil.

Ga ik van de weeromstuit maar stil zitten en rond kijken.

Beetje boekjes lezen en films kijken en wandelen en opruimen, vooral veel opruimen.

Wat deze week verder nog bracht?

Een bijzondere ontmoeting met een buurvrouw, die mij letterlijk in haar warme armen sloot. Met mij mee traande toen ik vertelde van onze moeizame weg van de afgelopen jaren. Die zo veel begrip toonde en zo zacht regeerde dat ik helemaal in de war was. En haar hulp aanbood. Waar ik zo beduusd van was dat ik 's avonds dikke tranen heb gelaten, omdat ik mijn eigen moeder zo mis. Dit gevoel van thuis had ik al lang niet meer gehad. 

Wonderlijk hoe je iets niet lijkt te missen tot je beseft wat je mist.

Hoe je denkt dat alles heel oké is tot je voelt dat dat het niet was.

Door gemis aan geborgenheid.

Ja geborgen, dat voelde ik me in de omhelzing die ik kreeg.

Alsof de 5 jaren verdwenen en ik weer bij het aanrecht stond met mijn moeder, in onze laatste omhelzing. En zij al haar liefde over mij uitstortte. "Kindje toch", zuchtte, en we daar zo een hele tijd hebben gestaan. Zo veilig en warm en geborgen en omhuld.

 Zo voelde het nu ook.

Het voelde als thuiskomen.

Een hemels geschenk.

Dankjewel M.....

*´¨)
¸.•´¸.•*´¨)
(¸.•´ ★ *¨*•.¸¸.. ★ Fijn weekend*¨*•.¸¸.. ★*¨*•.¸¸.. ★