Ik wist het gewoon niet, geen inspiratie, of misschien wel teveel. Zoveel dat ik geen idee heb waar te beginnen en waarmee.
Soms heb je dat wel eens, en dan val ik stil.
Ga ik van de weeromstuit maar stil zitten en rond kijken.
Beetje boekjes lezen en films kijken en wandelen en opruimen, vooral veel opruimen.
Wat deze week verder nog bracht?
Een bijzondere ontmoeting met een buurvrouw, die mij letterlijk in haar warme armen sloot. Met mij mee traande toen ik vertelde van onze moeizame weg van de afgelopen jaren. Die zo veel begrip toonde en zo zacht regeerde dat ik helemaal in de war was. En haar hulp aanbood. Waar ik zo beduusd van was dat ik 's avonds dikke tranen heb gelaten, omdat ik mijn eigen moeder zo mis. Dit gevoel van thuis had ik al lang niet meer gehad.
Wonderlijk hoe je iets niet lijkt te missen tot je beseft wat je mist.
Hoe je denkt dat alles heel oké is tot je voelt dat dat het niet was.
Door gemis aan geborgenheid.
Ja geborgen, dat voelde ik me in de omhelzing die ik kreeg.
Alsof de 5 jaren verdwenen en ik weer bij het aanrecht stond met mijn moeder, in onze laatste omhelzing. En zij al haar liefde over mij uitstortte. "Kindje toch", zuchtte, en we daar zo een hele tijd hebben gestaan. Zo veilig en warm en geborgen en omhuld.
Klein Bloempje-Bibje (collage/inkdrawing on canvas 10-10 cm)
Wat een prachtige weer dag niet waar?
De zon die zo ontzettend zijn best deed, de temperatuur die eindelijk ergens op leek. 5.3 zonne-uren hier in de Noordkop. Mooie blauwe lucht.
Zoon die met een grote grijns de tuin binnenstapte, hij was bij zijn vader geweest. Dochter die haar kamer heeft opruimt. Deuren konden open, kat lui in de tuin. Vogeltjes in de heg. Er komt vast een nestje :)
ZUCHT
Ja dit was weer een prachtige dag!
Ik heb op het bankje gezeten nadat ik in de tuin heb gegrutteld in de middagzon.
Ja het weer een heerlijke dag.
Voorlopig even de laatste vakantiedag.
Dochter moet morgen weer naar school.Dan is het de laatste hardwerk periode voor de vakantie. Nog 3 weken voor de meivakantie en dan daarna nog een paar weken flink er aan trekken. Die laatste loodjes duren het langste. En tòch vond ik dat altijd één van de fijnste periodes van het schooljaar. Het boek was bijna uit, de toetsen waren bijna allemaal gedaan, er was lekker veel tijd om te lummelen en in te halen. Het mooie weer was aangebroken, iedereen werd een stuk vrolijker. Het einde in zicht.
Ik kan niet zeggen dat ik het mis,
de stress van ieder jaar 250 leerlingen per week, , 40 weken lang, voorbij te zien schuiven. De stress van nakijken en voorbereiden en vergaderen en bespreken, nascholing.....nee dat mis ik allemaal niet. De stress van leerlingen die niet op hun plek zitten in een klas, van leerlingen die niet gebaat zijn bij zitten in een klas, de stress van leerlingen die meer kunnen maar ja, we gaan nou eenmaal niet sneller met de klas, de stress van mijn ei niet kwijt kunnen, want ik moest me houden aan het curriculum.
Ik had het me anders voorgesteld toen ik nog op de opleiding zat. We leerden lessenseries ontwerpen, onderzoek doen, kinderen motiveren....het was toch allemaal wel een beetje anders.
Nee dat mis ik niet.
Ik mis wel het contact met de kinderen,
het gek doen,
het toneelspelen,
het voorbeeld zijn,
het tussen de jeugd wandelen,
het belangrijk zijn,
dat waren de leuke dingen. De dingen waarvoor ik doorging, ook al kon het eigenlijk niet meer.
Er zullen andere manieren komen om kennis te delen, te onderzoeken, te ontdekken. En wanneer dat zover is, dan ben ik daar ook misschien wel te vinden. Tot dan deel ik mijn wijsheden met mijn kinders thuis :)
Happy Girls- Bibje (collage/ink drawing on canvas, 10-10 cm)
Het is prachtig weer hoor, en toch zit ik binnen. Gewoon omdat ik nergens zin in heb dan in een beetje doezelen en hangen en snuggelen in de stoel met een muziekje en wat chocolaatjes en wat drinken. Gewoon, omdat het kan, en, omdat het mag van mezelf. Ik hoef even niet iets te doen, ik mag iets doen. En dat wat ik doe is gewoon lekker helemaal NIKS wat echt bergen verzet in de fysieke wereld.
Kan het mij wat schelen?
Nee hoor :)
Ik vind het wel oké zo. De muziek is mijn zomergevoel en de warmte van de kachel is mijn zon. Het is helemaal goed zoals het nu is. Morgen kom ik wel weer in actie....of niet. Kan ook. Het maakt niet uit. Voor nu is het helemaal goed zoals het is. Met de blauwe lucht buiten, de vogeltjes die fluiten, de muziek die zingt uit mijn pc. Daar doe ik het vandaag mee!
Misschien dat ik er morgen op uit ga.
Misschien dat ik morgen iets ga doen anders dan wat dromen.
Zaterdag dus,
wakker gemaakt door de bel van de krantenbezorgdienst,
zonnetje in mijn gezicht bij het deur open doen en een verbaasde meneer, omdat ik nog in pyjama was.
Haren woest en wild van het draaien in mijn kussen, slaperige toet, nog niet helemaal alert.
Stond hij met krantjes en foldertjes en een paar fietstassen al een tijdje te wachten, zei hij. Ik had zeker de bel niet gehoord? Sorry dat U nu al naar beneden moest lopen. (met een grijns, het was al half 10) En een spervuur van vragen kwam mijn kant op.
Ik geloof dat ik alles wel goed beantwoord heb. Het ging over de wijk van Zoon en dat hij die definitief overneemt van het meisje wat hem eerst deed....maar verder hoorde ik het niet zo goed meer. De vogeltjes kwetterden zo gezellig en de zon scheen zo vrolijk en de kat wreef zo lief langs mijn benen.
Ik heb lief geglimlacht en geknikt op elke vraag. De stapel krantjes en foldertjes overgenomen van hem en hem ook een prettig weekend gewenst. Hij keek me met een geamuseerde grijns aan, draaide zich om en liep het tuin pad af. "Tot volgende week!"
Ik vraag me af wat de man gedacht heeft.
Volgende week maar ietsjes eerder op staan. Misschien dat ik dan wel hoor wat hij te zeggen heeft. Tenzij het zonnetje schijnt natuurlijk, of de vogeltjes kwetteren, of de kat rond mijn benen wrijft,
dan wordt het wel weer erg moeilijk ;)
*´¨)
¸.•´¸.•*´¨)
(¸.•´ ★ *¨*•.¸¸.. ★Fijn Weekend *¨*•.¸¸.. ★*¨*•.¸¸.. ★
Ze schreef ~Het is onderdeel van wie je nu bent, een sterke vrouw, die een aanval heeft overleefd. Want dat is wat je bent: een Overlever.~ naar aanleiding van de twee afgelopen blogs.
Ik had me dat nooit zo beseft. Eigenlijk voelde ik me al die tijd een slachtoffer maar dan eentje die je niet ziet. Die zichzelf niet kenbaar maakte. Uit schaamte? Geen zeur willen zijn? Geen aandacht willen op eisen? Of gewoon, omdat iedereen om mij heen het zo'n beetje negeerde. Ik
leefde nog en de knul werd opgepakt en veroordeeld. Alles ging gewoon
verder. Ik ging meteen weer met de fiets en bus. Pakte zo goed en zo kwaad het
ging mijn leven weer op en dat was dat! Mijn manier van de angst vermijden werd niet gezien. Mijn keuzes werden niet in verband gebracht met het gebeuren. Had iemand eigenlijk wel in de gaten dat ik stopte met veel dingen, omdat ik dan 's avonds op pad moest? Zagen ze 5 jaar later mijn nood toen ik een bepaalde opleiding niet begon, omdat ik die in de avonduren moest volgen? Ik denk het niet. Ik was meester geworden in ondergronds gaan. Niet
in de laatste plaats, omdat ik mij schaamde en het dus verborg. Ik
voelde me schuldig over wat er gebeurd was. Was ik immers niet uit eigen
vrije wil alleen naar huis gefietst midden in de nacht? Met
uitgaanskleding aan, ook dat nog! Ergens
in mijn achterhoofd heeft ook dat gewoekerd. Zelfs het uitspreken van
wat er gebeurt is voelde aan als iets waar ik me schuldig over zou
moeten voelen. Hoe durf ik een ander lastig te vallen met mijn verhaal.
Mensen hebben hier helemaal geen zin in. Nee ook toen niet, toen ik
gewoon thuis en bij vrienden mijn verhaal wou vertellen. Om te
verwerken, om los te laten. Om het in perspectief te zetten. Zodat het
niet zou gaan woekeren. Zodat ik vrij zou zijn van schaamte en schuld. Het is heel anders gelopen. Maar ik ben een overlever. Hoe
meer ik dit woord door mijn mond laat rollen, hoe meer ik besef dat het
heel erg klopt. Ik heb het overleeft, zowel lichamelijk als geestelijk!
Ik ben me gaan beseffen dat
ik waardevol ben. Ik ben sterk, ik ben een mooi mens. Ik mag er zijn, in
al mijn sterke en zwakke momenten. Met al mijn goede en minder goede eigenschappen.
Ik ben Bibje
en ik mag er helemaal zijn!
Ook nu weer een cover door TMC. Het origineel is van Gary Ogan en Bill Lamb. Ik vind TMC de mooiste, het strijkensemble doet het helemaal voor mij! Toch is het origineel ook mooi. Eenvoudiger, maar niet minder.
Enjoy
Wat als ik op die bewuste avond niet uit was gegaan.
Het niet de week ervoor was uitgeraakt met mijn vriendje.
Mijn vriendin niet had staan ruzie maken met haar ex-vriendje.
Waardoor ik het niet zo zat was geworden, dat ik dan maar alleen naar huis fietste in het holst van de nacht.
Er in de stad een uur daarvoor niet een meisje en een jongen samen hadden gedanst,
waarbij de jongen er van uit ging dat zij meer wou maar hem toen afwees.
Waardoor hij zo boos werd dat hij een mes trok,
en daarna weg vluchtte.
Mij toevallig onderweg tegenkwam, helemaal in mijn eentje,
nog na sudderend van de ruzie, die vriendin met ex-vriendje maakte.
Vervolgens aan mij toen vroeg of ik soms condooms had,
waarop ik geschrokken antwoorde; nee!
Dat hij een mes trok en ineens naast me stond met het mes tegen mijn keel,
ik heel hard NEEEEEEEEEE schreeuwde en , ik weet niet hoe ik het deed, omgedraaid weer op weg was terug naar vriendin en haar ex-vriendje.
Zou ik dan nu een heel ander leven hebben gehad?
Het maakt niet uit eigenlijk,
want het is allemaal wel gebeurd. En hoe je het ook wendt of keert, het heeft invloed gehad.
Soms
zou je willen dat je nog even met terugwerkende kracht zo'n piepzak een
vette dreun kon geven en een Kick in the Balls. Zo'n harde dat de
kinderbijslag er aan ging. Gewoon voor genoegdoening. Verder denk ik
zomaar dat ik het wel aardig doe allemaal. Ook al heb ik soms van die
momenten van spijt, over hoe het allemaal gelopen is. Ik sta toch maar
mooi hier te wezen. stoer sterk en kwetsbaar tegelijk!
En dan vind je dit in je inbox ;)
~The greatest predicament of living in the jungles
of time and space, Bibje, is learning to be happy while still having
unfulfilled dreams. The greatest challenge is not looking to the illusions for meaning, definition, and answers. The greatest mystery is figuring out who you really are. And
the greatest reward, Bibje, of living in the jungles of time and space,
is having predicaments, challenges, and mysteries that you have
absolutely aced, crushed, and unraveled. Lucky you, The Universe~
Ik heb weer een origineel bij één van de liedjes gevonden van This Mortal Coile, enjoy :)
Just like the sun over the mountain top
You know I'll always come again
You know I love to spend my morning times
Like sunlight dancing on your skin
What you see is what I've been
There is nothing I could hide from you
You see me better than I can
Out on the roads that lies before me now
There are some turns where I will spin
I only hope that you can hold me now
'til I can gain control again
Like a lighthouse you must stand alone
And mark a sailor's journey's end
No matter what seas I have been sailing on
I'll always row this way again
Out on the roads that lie before me now
There are some turns where I will spin
I only hope that you can hold me now
'til I can gain control again
I only hope that you can hold me now
'til I can gain control again
Zit ik dan,
ik heb de klassieke zender maar even opgezet, want al die muziekjes en dat gebabbel en die drukte steeg me even naar mijn hoofd. Ik wil rust nu. Ik moet me voorbereiden. Ik heb gesprek vanmiddag. Over de vrijstelling van Zoon voor inschrijving op zijn oude school. Zodat hij pauze kan houden, en dan vol goede moed verder kan op een nieuwe school, op het moment dat hij er aan toe is. Zonder dat er een instantie in zijn nek staat te hijgen!
De violen zingen een weemoedig lied.
Zo voel ik me ook wel een beetje.
Na al die jaren strijd sta we nu voor de deur van vrijheid?
Eindelijk een einde aan de drama's?
Na al die jaren eindelijk weer mens mogen zijn ipv etiketje/labeltje?
Ik dein even mee op de dans van de tonen. Het is als vliegen. Zoals een vlinder doet, die zijn weg krullend en tollend en zwierend door de lucht gaat, van bloem naar bloem. Zoals doodle'n op papier, dansen op het ijs, zucht.....mooi klinkt het.
Ik voel me licht worden.
Het gaat gewoon goed komen.
Het is al goed.
Net als dat het zo goed was dat ik ex-schoonmoe behandelde afgelopen dinsdag.(NEI en Reiki)
Hoe ik door haar energie te geven mezelf ook volledig vulde, en warm en licht werd. Zo vol liefde, zo vol dankbaarheid. Dat gevoel was zóveel sterker dan wanneer ik schilder/teken/schep.
Die flow die ik dan voel is heerlijk, maar dit was hemels.
Van een heel andere orde.
Dit is wat ik al die tijd al probeer te schilderen, te dichten, over te brengen op papier.
Maar weet je,
ik kom heel dichtbij,
echt heel dichtbij......doch nooit zo dichtbij dan wanneer ik het gewoon zo energetisch doorgeef. Al die beelden die ik op papier probeerde te krijgen, al die liefde, dat licht, die energie, die stroomt zomaar uit mijn handen. En heb ik geschonken. Just like that!
Ik was verbaasd, dat ik dat kan zeg. Dat ik dat echt kan, dat ik niet droomde al die jaren dat ik stiekem dacht dat ik dit kon, wilde kunnen. Dat dit geen eigendunk was. Dat ik mezelf niet beter voordeed dan ik gewoon ben. Dat ik niet bescheiden hierin hoef te zijn. Juist niet!!!!
Dat het tijd word dat ik mezelf in deze volledig accepteer. Echt helemaal accepteer.
Ja ik ben healer, ja ik ben kunstenares, ja ik ben lerares, ja ik ben moeder, ja ik ben lief en mooi en zacht en vriendelijk en leuk en gezellig en tegelijkertijd ook sterk en dapper en rotsvast. Ik ben BIBJE.
En ik mag er helemaal zijn!
Ik had willen vertellen over de gebeden die voor mij opgedragen worden, van de healing die ik ontvang, van de tranen die weggespoeld worden door Gods genade, van de bevrijding van zoveel zware lasten....Maar ik weet niet hoe, ik heb geen woorden die de lading dekken. Ik ben zo overweldigd door alle hulp, door de liefdevolle bediening, door de zegeningen die ik maar blijf ontvangen....Ik ben overweldigd door zoveel genade.
Is dit wat jij (Wim) bedoelde toen je zei dat ik beloond zou worden voor mijn onvoorwaardelijk geven van liefde en aandacht al die jaren? Is het nu dan zover? Heeft God mij nu in zijn handen genomen, en mag ik dan nu eindelijk de rust gaan ervaren van thuiskomen?
____________________________________
I wanted to tel about the prayers that are prayed on my behalf. The healing I recieve, the tears that are washed away by Gods grace, the liberation of so many heavy loads..... But I do not know how, I have no words for it. I a so overwhelmed by al the help, by the loving ministry, the blessings I keep recieving....I am overwhelmed by so much grace.
Is this what you (Wim) meant when you said I would be rewarded for giving my unconditional love and attention al these years? Has it finaly come? Has God taken me in his hands now, and can I finally come to experience the peace of home?
