Mooie Maandag

 Goedemorgen zonnetje :)

Eindelijk zit ik, 

hele dag al aan het slepen geweest. man wat vind ik verhuizen toch vreselijk. Ja ook als het in mijn eigen huis is. Trap op en trap af en weer trap op en trap af, eindeloos doorgaan. Kast leegruimen, kast inruimen, uitzoeken en sorteren(oeeee vre-se-lijk) En dan liggen er ineens in de kast allemaal spullen van dochter die gewoon echt weg moeten, ze is ze allang ontgroeit. Ik moet zeggen, het was weer ploegen door de spullen. Bah, wat hebben we toch veel en nog meer bah wat hebben we toch een moeite met het wegdoen. Bij alles wat ik in mijn handen krijg denk ik aan vroeger, toen ze er nog mee speelde, het las, er blij mee was...het is elke keer weer een stukje afscheid nemen. En daar ben ik heel slecht in!

Ze is de jongste, de laatste, mijn kleine meisje.......niet klein meer.

Morgen gaat ze naar Walibi met school,

(¸.•´ ★ *¨*•.¸¸.. ★ *¨*•.¸¸.. ★*¨*•.¸¸.. ★

Schreef ik gisteravond, of nee eigenlijk vannacht.

Overmand door vermoeidheid ben ik gaan slapen, en door de vermoeidheid ging dat niet zo geweldig. Stuiterend in bed zeg maar, of zoals mijn moeder altijd zei" verkeerd geparkeerd". Toen om 6 uur de wekker bij dochter ging was ik allang wakker, amper geslapen. Ze moest nog pinnen, want Walibi heeft geen pinautomaat. En dan sta je zomaar om 7 uur te pannenkoekjes bakken, omdat het brood op is en de kwark en en...daarom dus. Nu is de olie ook op en de bananen zijn op. Tijd om boodschappen te gaan doen.....pffffff en ik ben zo moe. Het liefste dook ik nog even in mijn bed. Maar dan wordt het weer laat, en ben ik nog steeds niet fris. ZUCHT ik weet het nog even niet.

(¸.•´ ★ *¨*•.¸¸.. ★ *¨*•.¸¸.. ★*¨*•.¸¸.. ★

Goed ik weet het even niet meer, Luister alweer een half uur naar Abba. Lekker zwijmelen op maandag. Ze hebben best wel veel weemoedige liedjes gemaakt hoor, van die tranentrekkers. Of het moet komen omdat je bij zulke liedjes ineens beseft hoe snel het leven gaat en hoe kostbaar iedere minuut is en hoe makkelijk je dat eigenlijk vergeet. Hoe je soms slaapwandelend door het leven kan gaan, vol hoofd en geen aandacht voor andere dingen. Of boos, omdat de kat voor de zoveelste keer jouw stoel smerig maakt en je nog niet gegeten hebt of je kan zijn troep weer opruimen en dan je kind, die er bij zit te sip wezen en zelf ben je ook niet meer happy ...... omschrijf ik nu even een scene van vanmorgen. 

Afijn

Ik kwam dus dit liedje tegen, wist niet eens meer dat het van Abba was. Ik weet wel dat ik het altijd zong, want ik vond het zo'n leuk liedje. 

Daarom dus

Deze week wordt Abba week :)

*´¨)
¸.•´¸.•*´¨)
(¸.•´ ★ *¨*•.¸¸.. ★ Fijne Maandag, geniet van de zon *¨*•.¸¸.. ★*¨*•.¸¸.. ★

.......FOEI !.......

En ineens zakken mijn bezoekersaantallen van de 1000 naar de 100 per dag.
Hoe dat kan? Ik snap er niets van.
Aan de andere kant, het schiet ook niet erg op met mijn schrijven. Ik schrijf uren aan mijn boek, dat dan weer wel. Niet dat ik meters maak hoor, maar in mijn hoofd zit een verhaal wat op papier niet zo gemakkelijk blijft plakken. Dus schrijf ik en herschrijf ik. Toch heb ik ondertussen wel al zo'n 30.000 woorden op papier gezet. Toch knap vind ik zelf. (nu vis ik even flink naar complimentjes haha)
Ik moet nog heel wat woorden neertikken hoor, voordat het verhaal richting het einde gaat en ik zal ongetwijfeld nog heel wat weghalen. Maar het gaat lekker. En als ik in de Flow blijf dan krijg ik het dit jaar nog wel af ook. Een Bibje-boek misschien wel op de plank. You never know.
Het is wel een lang gekoesterde droom.
Wat ik verder nog gedaan heb is tassen en skins toevoegen aan mijn RedBubble shop.
Vanaf heden kun je daar dus ook een Bibje tas bestellen.

Tjah en dan hoor je voor de zoveelste keer het verhaal van die knul die na jaren getreiterd te zijn iemand doodstak en hoe de rechter daar op reageerde in zijn uitspraak.
Het raakt me, het raakt me enorm hoe nu nog steeds wordt genegeerd in welke nood dit kind 12 jaar lang heeft gezeten. En waarom raakt het me zo?
Omdat ik het bij Zoon zag,
hoe mijn vrolijke, blije, enthousiaste kind veranderde in een angstig, schichtig, boos kind. Hoe hij al meer reageerde als opgejaagd wild wat in het nauw gedreven was. Blazend en grommend naar de belagers, die hem van alles aan deden. Gedrag wat later aangemerkt werd als een stoornis, maar niets anders was dan trauma en pure angst door het opgejaagd en getreiterd worden.
Ik heb niet gewacht tot het verkeerd ging, ik heb niet gewacht tot mijn kind iemand iets aandeed. Ik haalde hem uit dat oorlogsgebied vandaan. Ik bracht hem in de veiligheid. Waardoor hij, slachtoffer van geweld door zowel kinderen als school en hulpverlening, kon gaan helen.
En dat is wat me raakt in dit verhaal.
Met zijn allen leggen ze het bij dit kind neer, terwijl jaren lang de volwassenen om hem heen de andere kant op keken. Al die grote mensen die nu een grote mond hebben en dit kind veroordelen, waar waren die toen hij belaagd werd?
Waar was de leraar? Waar was de directeur? Waar was de politie die om hulp gevraagd werd? Waar waren al die ouders van die kinderen die hem het leven zuur maakten? Moesten die toen niet opvoeden, corrigeren, bijsturen? Zodat de wereld veiliger werd voor iedereen en niet alleen voor deze potentiele criminelen en mishandelaars?
Want dat is wat ik zie,
kinderen die zo heftig pesten zijn crimineel, zijn de volwassenen van later die hun vrouw/man/kinderen mishandelen. Het zijn vaak ook de mensen waarvan je het niet gedacht had, omdat ze stiekem zijn, achterbaks, gemeen en zo gis dat het lijkt of de ander het verdient zo behandeld te worden. Dat zie je bij ouders en leraren nogal eens, dat ze vinden dat een kind het verdient om aangepakt te worden. Dat zij vaak zelf de oorzaak zijn voor het misdragen van het kind komt totaal niet in ze op. Ze hebben namelijk nooit hoeven leren naar hun eigen gedrag te kijken. Iedereen hield hen de hand boven het hoofd. De gepeste was immers gestoord. Eigen schuld dikke bult toch?
Dit is niet de wereld, die ik door wil geven,
het zijn niet de mensen met wie ik mij wil identificeren,
het is niet wat ik mijn kinderen meegeef.
Geweld lokt geweld uit.
Geweld maakt haat,
haat maakt geweld,
Ik hoop voor Anthony dat hij de hulp krijgt om de trauma's van zijn verloren jeugd te overwinnen. Dat zijn moeder de steun krijgt die ze al zo lang ontbeert ipv de zwarte piet toegespeeld. Dat de treiteraars en hun ouders en de school en de politie zich héél diep gaan schamen dat ze het zover hebben laten komen!
FOEI !

Demi Lovato heeft het getreiter vanaf haar 4e jaar overleefd, haar vriendje niet, die pleegde zelfmoord op zijn 7e. Hier haar verhaal....

2e Paasdag

Klein Bloempje-Bibje (collage/inkdrawing on canvas 10-10 cm)

Wat een prachtige weer dag niet waar?
De zon die zo ontzettend zijn best deed, de temperatuur die eindelijk ergens op leek. 5.3 zonne-uren hier in de Noordkop. Mooie blauwe lucht.
Zoon die met een grote grijns de tuin binnenstapte, hij was bij zijn vader geweest. Dochter die haar kamer heeft opruimt. Deuren konden open, kat lui in de tuin. Vogeltjes in de heg. Er komt vast een nestje :)
ZUCHT
Ja dit was weer een prachtige dag!
Ik heb op het bankje gezeten nadat ik in de tuin heb gegrutteld in de middagzon.
Ja het weer een heerlijke dag.
Voorlopig even de laatste vakantiedag.
Dochter moet morgen weer naar school.Dan is het de laatste hardwerk periode voor de vakantie. Nog 3 weken voor de meivakantie en dan daarna nog een paar weken flink er aan trekken. Die laatste loodjes duren het langste. En tòch vond ik dat altijd één van de fijnste periodes van het schooljaar. Het boek was bijna uit, de toetsen waren bijna allemaal gedaan, er was lekker veel tijd om te lummelen en in te halen. Het mooie weer was aangebroken, iedereen werd een stuk vrolijker. Het einde in zicht.
Ik kan niet zeggen dat ik het mis,
de stress van ieder jaar 250 leerlingen per week, , 40 weken lang, voorbij te zien schuiven. De stress van nakijken en voorbereiden en vergaderen en bespreken, nascholing.....nee dat mis ik allemaal niet. De stress van leerlingen die niet op hun plek zitten in een klas, van leerlingen die niet gebaat zijn bij zitten in een klas, de stress van leerlingen die meer kunnen maar ja, we gaan nou eenmaal niet sneller met de klas, de stress van mijn ei niet kwijt kunnen, want ik moest me houden aan het curriculum.
Ik had het me anders voorgesteld toen ik nog op de opleiding zat. We leerden lessenseries ontwerpen, onderzoek doen, kinderen motiveren....het was toch allemaal wel een beetje anders.
Nee dat mis ik niet.

Ik mis wel het contact met de kinderen,
het gek doen,
het toneelspelen,
het voorbeeld zijn,
het tussen de jeugd wandelen,
het belangrijk zijn,
dat waren de leuke dingen. De dingen waarvoor ik doorging, ook al kon het eigenlijk niet meer.
Er zullen andere manieren komen om kennis te delen, te onderzoeken, te ontdekken. En wanneer dat zover is, dan ben ik daar ook misschien wel te vinden. Tot dan deel ik mijn wijsheden met mijn kinders thuis :)

*´¨)
¸.•´¸.•*´¨)
(¸.•´ ★ *¨*•.¸¸.. ★ *¨*•.¸¸.. ★*¨*•.¸¸.. ★