Zwijmelen op Zaterdag

tis nog maar de eerste laag, GROEN :)

Het is al zaterdag, net 14 minuutjes.
Ik zit nog hier, onrust giert door mijn lijf.  Het is weer zo ver. En weer grijpt het me naar de keel. Ik kan nog steeds niet normaal reageren als mensen zo achterbaks doen, het geeft me een heel onveilig gevoel. En gevoel dat ik opgejaagd wordt. En dat alles, omdat ik mensen naast me heb wonen, die wensen dat we heel erg stil zijn. Dat we ons niet als gezin gedragen. Dat mijn pubers zich niet als pubers gedragen.
Het moment dat we hier kwamen wonen was het al fout.
Ik herinner me de woorden in het mediation gesprek een paar jaar later nog wel..."zo erg hadden ze het nog niet meegemaakt."
Wist ik veel dat er op dat moment behoorlijk gejokt werd. Dat de vorige bewoners elkaar steeds te lijf gingen en zo'n beetje alle deuren ingetrapt hadden. Dat ze regelmatig de politie aan de deur kregen. Dat hoorde ik later van de oma, die de post kwam halen die nog steeds hier werd gebracht. Andere buren bevestigden dat verhaal trouwens ongevraagd. Toen ik op zoek ging naar sporen vond ik de scheuren in de sponningen, de deuren waren allemaal vernieuwd.
Wat ik ook al heel snel leerde was dat iedereen op de hoogte werd gebracht over ons. Tot de mannen van de onderhoudt, meteropnemers en gaswacht aan toe. Mensen die ons helemaal niet kenden. Iedere keer moest ik het weer aanhoren, en het gebeurde wel dat ik op hele nare manier behandeld werd door zo'n snotneus, die hier dan onderhoud kwam plegen.

Dus kreeg ik gisteren een brief,
werd ik zo ontzettend kwaad dat ik herrie ben gaan maken. Maar nu echt!
6 Jaar lopen we al op teentjes, zeg ik steeds stil nou, praat niet zo hard( ken je dat, tegen een autist, dat werkt dus niet) en ben ik bang dat er woorden komen. De vrienden en -dinnen van de kids kijken steeds weer raar op als ik vraag of ze op sokken de trap op willen gaan, de deur zachtjes dicht willen doen enzovoorts. Ja zij laten de deuren nog wel eens flink klappen ja....thuis bij hun gaat het er een stuk relaxter aan toe.
Ze wilden maandag op huisbezoek komen.
Dat doen we dus niet! Geen beschuldigingen in mijn eigen huis. Dat is onze veilige plek.

Na 6 jaar ons zwartmaken, heb ik zelf ook maar eens een aantal klachten over mijn buren gedeponeerd. Want ik ben er zó klaar mee. Dit is een eengezinswoning, helaas gehorig ja. Dat klopt, wij horen(en ruiken) ook ALLES! En nee wij zijn daar ook niet altijd even blij mee.
Maar kunnen we dan evengoed elkaar de ruimte geven om te leven?

Ik had eigenlijk ergens anders over willen schrijven, maar ik zat zo overvol hiermee dat dit het geworden is. Het liedje is een onvervalste zomerhit uit '76. Van het weekend gaat het weer warmer worden, past dit helemaal bij :)
 *´¨)
 ¸.•´¸.•*´¨)
(¸.•´ ★ *¨*•.¸¸.. ★Fijn Weekend *¨*•.¸¸.. ★*¨*•.¸¸.. ★*¨*•.¸¸.. ★

Wens

De zon schijnt nog,
het is nog even mooi weer,
voor de storm losbarst vanmiddag vanavond vannacht?
Wat een rolercoaster weer de afgelopen dagen. Wat veel emoties draag ik evengoed nog met me mee. En hoe rauw zijn ze eigenlijk nog steeds. Of misschien moet ik wel zeggen, blijven ze. Want als ik dan om me heen hoor van mensen die mijn blogs de afgelopen dagen lazen, hoor ik overal hetzelfde. Dat het nog steeds, ook al is het soms al 50 jaar geleden, zeer doet. Tranen geeft, verdriet doet voelen. Je kunt het nooit meer over doen. Een gelukkige jeugd is voorgoed voorbij. Daar moet je eerst dood voor gaan en weer terugkomen.
Oftewel, alles wat je hebt is NU.
En ik zit nu hier in een zee van gepest zijn en een zee van tranen van mijn kinders, een zee van onwillige volwassenen die zich er niet mee wilden bemoeien, en een zee van agressoren die hun gram kwijt moesten. Het is ineens weer even vloed geworden.
Ik kan me nog herinneren dat ik me altijd zo verbaasde dat ze altijd Zoon moesten hebben. Altijd. Op de een of andere manier haalde hij het slechtste in de mensen naar boven. Ja óók volwassenen lieten zich van hun slechtste kant zien in zijn aanwezigheid. Daar hoefde hij overigens niets voor te doen hoor. Gewoon aanwezig zijn was al genoeg. Spelen met zijn speelgoed, of aan de slootkant kikkertjes vangen, of schommelen in de speeltuin, allemaal dingen die hij alleen deed, maakte anderen geïrriteerd of zelfs razend. Het haalden de bully in hen naar boven.

Ik heb daar vaak en lang over nagedacht. Wat was dat toch? Waarom gebeurde dit toch? En waarom deden mensen, die anders normaal leken te zijn ineens zo agressief? Of zo ongeïnteresseerd in het welbevinden van iemand, die het slachtoffer van treiterij is. Hoe makkelijk mensen de schuld ook bij het slachtoffer neerleggen. Die moet maar wat harder worden, weerbaarder heet dat dan. Of normaal doen, hoor je dan. Het is natuurlijk niet voor niets dat een kind gepest wordt zegt men dan.
De boodschap die hier gegeven wordt is dat het blijkbaar oké is om iemand, die niet aan jouw verwachtingen voldoet, te pesten, buiten te sluiten, te discrimineren, te negeren, voor gek te zetten enzovoorts.

Ik vind dat niet oké!
Ik ben dan ook heel duidelijk als het om pesten gaat.
Pesten is NOT DONE
Pesten kan alleen maar gebeuren, omdat de mensen die er omheen staan de pesters toestemming geven zich zo te misdragen! Ze hoeven daar nog niet eens woorden aan te geven. De daden van de omstanders spreken boekdelen aan goedkeuring! Zolang er niet wordt ingegrepen, gereageerd, afgekeurd en tegengehouden blijft pesten een probleem.
En dat begint al door anderen tegen een meetlat te leggen.
Het wordt tijd dat  men elkaar accepteert zoals men is.
Niet perfect, maar wel heel erg mens.
Niet persé fotomodelwaardig maar wel uniek.
Niet altijd hetzelfde als de ander, maar wel eigen.
Want in ieder mens klopt een hart, en dat hart is het centrum van de liefde.
Hoe mooi zou de wereld er uit zien als we al die harten vullen, met nog veel meer liefde. Als we elkaar als mens ONTMOETEN.
Dat iedereen gelukkig mag zijn, veilig mag zijn, gezond mag zijn en moeiteloos mag leven.
Met heel mijn hart wens ik dat!
*´¨)
¸.•´¸.•*´¨)
(¸.•´ ★ *¨*•.¸¸.. ★*¨*•.¸¸.. ★*¨*•.¸¸.. ★

Bij ons komen ze niet en dat willen we graag zo houden.

Ik heb er slecht van geslapen. Na Pauw gisteravond was ik niet meer rustig. Ik schreef mijn blog, en ik bleef piekeren. Want hoe is het toch mogelijk dan in een beschaafd land als Nederland zoveel onbeschaafde mensen rondlopen?
Dat er zoveel mensen zijn die doen of hun neus bloed, en als ze er niet meer omheen kunnen de zwarte piet naar slachtoffers speelt?
Hoe kan het toch dat een kind als Anthony eerst geleerd wordt weerbaar te zijn, en als hij deze les in praktijk brengt en het zo uit de hand loopt, vervolgens alle schuld op zich moet gaan nemen?
Waarom moest hij het zelf allemaal maar opknappen?
Waar waren de getuigen, die ook hulp boden?
En waarom komen de treiteraars er nu weer zonder schuld vanaf?
Wie waren die jongens die hem zo het leven zuur maakten?
Waar is de lijst met namen?
Waar zijn de ouders van deze kinders?
En waarom springt de pers boven op een moeder wiens kind 12 jaar lang getreiterd is, en inmiddels zelf ook  aan het einde  van haar latijn, door haar ter verantwoording te roepen? Heeft zij haar best dan niet genoeg gedaan? Was zij geen roepende in de woestijn?

Wij hebben het allemaal meegemaakt,
het pesten, het buitensluiten, het opjagen , het de schuld krijgen, het nu nog steeds roddel en achterklap horen zonder dat we de personen ook maar ooit spreken of zelfs zien, die dit rondstrooien. Het is als een gebed zonder einde,
het is als vervolging terwijl je onschuldig bent.
En waarom?
"Anders worden we zelf gepest," zo was de reactie van 1 van de kinderen, en zo was de reactie van de buren. "Bij ons komen ze niet, en dat willen we graag zo houden."
LAFHARTIG
HARTELOOS
SCHIJTERIG
Dat is wat ik van al dat soort mensen vind!

Iedereen heeft recht op een mooi leven, gekoesterd te worden, blij te zijn, geliefd te zijn, genoeg te zijn, zichzelf te zijn, ongeacht de norm. Het is je hart waar het om gaat. Ik hoop dat Anthony en zijn moeder hun hart durven laten spreken, de liefde durven laten stromen, zichzelf lief durven te hebben, ondanks alles. Dat ze pijn los kunnen laten, en schuldgevoelens geen kans geven.
Tegelijkertijd hoop ik ook dat de mensen die nu zo hard zijn, zachter worden. Hun hardheid doorbreken en zachtheid en vriendelijkheid en liefde toe gaan laten in hun leven, zodat ze niet hun pijn, boosheid en razernij op een ander hoeven te projecteren.  
Maak het goed, geef haat geen kans meer, sluit het buiten.
want dit is wat pesten doet....


*´¨)En dit is
¸.•´¸.•*´¨)wat we willen bereiken!
 (¸.•´ ★ *¨*•.¸¸.. ★ Enjoy *¨*•.¸¸.. ★*¨*•.¸¸.. ★Fijne Dag *¨*•.¸¸..

.......FOEI !.......

En ineens zakken mijn bezoekersaantallen van de 1000 naar de 100 per dag.
Hoe dat kan? Ik snap er niets van.
Aan de andere kant, het schiet ook niet erg op met mijn schrijven. Ik schrijf uren aan mijn boek, dat dan weer wel. Niet dat ik meters maak hoor, maar in mijn hoofd zit een verhaal wat op papier niet zo gemakkelijk blijft plakken. Dus schrijf ik en herschrijf ik. Toch heb ik ondertussen wel al zo'n 30.000 woorden op papier gezet. Toch knap vind ik zelf. (nu vis ik even flink naar complimentjes haha)
Ik moet nog heel wat woorden neertikken hoor, voordat het verhaal richting het einde gaat en ik zal ongetwijfeld nog heel wat weghalen. Maar het gaat lekker. En als ik in de Flow blijf dan krijg ik het dit jaar nog wel af ook. Een Bibje-boek misschien wel op de plank. You never know.
Het is wel een lang gekoesterde droom.
Wat ik verder nog gedaan heb is tassen en skins toevoegen aan mijn RedBubble shop.
Vanaf heden kun je daar dus ook een Bibje tas bestellen.

Tjah en dan hoor je voor de zoveelste keer het verhaal van die knul die na jaren getreiterd te zijn iemand doodstak en hoe de rechter daar op reageerde in zijn uitspraak.
Het raakt me, het raakt me enorm hoe nu nog steeds wordt genegeerd in welke nood dit kind 12 jaar lang heeft gezeten. En waarom raakt het me zo?
Omdat ik het bij Zoon zag,
hoe mijn vrolijke, blije, enthousiaste kind veranderde in een angstig, schichtig, boos kind. Hoe hij al meer reageerde als opgejaagd wild wat in het nauw gedreven was. Blazend en grommend naar de belagers, die hem van alles aan deden. Gedrag wat later aangemerkt werd als een stoornis, maar niets anders was dan trauma en pure angst door het opgejaagd en getreiterd worden.
Ik heb niet gewacht tot het verkeerd ging, ik heb niet gewacht tot mijn kind iemand iets aandeed. Ik haalde hem uit dat oorlogsgebied vandaan. Ik bracht hem in de veiligheid. Waardoor hij, slachtoffer van geweld door zowel kinderen als school en hulpverlening, kon gaan helen.
En dat is wat me raakt in dit verhaal.
Met zijn allen leggen ze het bij dit kind neer, terwijl jaren lang de volwassenen om hem heen de andere kant op keken. Al die grote mensen die nu een grote mond hebben en dit kind veroordelen, waar waren die toen hij belaagd werd?
Waar was de leraar? Waar was de directeur? Waar was de politie die om hulp gevraagd werd? Waar waren al die ouders van die kinderen die hem het leven zuur maakten? Moesten die toen niet opvoeden, corrigeren, bijsturen? Zodat de wereld veiliger werd voor iedereen en niet alleen voor deze potentiele criminelen en mishandelaars?
Want dat is wat ik zie,
kinderen die zo heftig pesten zijn crimineel, zijn de volwassenen van later die hun vrouw/man/kinderen mishandelen. Het zijn vaak ook de mensen waarvan je het niet gedacht had, omdat ze stiekem zijn, achterbaks, gemeen en zo gis dat het lijkt of de ander het verdient zo behandeld te worden. Dat zie je bij ouders en leraren nogal eens, dat ze vinden dat een kind het verdient om aangepakt te worden. Dat zij vaak zelf de oorzaak zijn voor het misdragen van het kind komt totaal niet in ze op. Ze hebben namelijk nooit hoeven leren naar hun eigen gedrag te kijken. Iedereen hield hen de hand boven het hoofd. De gepeste was immers gestoord. Eigen schuld dikke bult toch?
Dit is niet de wereld, die ik door wil geven,
het zijn niet de mensen met wie ik mij wil identificeren,
het is niet wat ik mijn kinderen meegeef.
Geweld lokt geweld uit.
Geweld maakt haat,
haat maakt geweld,
Ik hoop voor Anthony dat hij de hulp krijgt om de trauma's van zijn verloren jeugd te overwinnen. Dat zijn moeder de steun krijgt die ze al zo lang ontbeert ipv de zwarte piet toegespeeld. Dat de treiteraars en hun ouders en de school en de politie zich héél diep gaan schamen dat ze het zover hebben laten komen!
FOEI !

Demi Lovato heeft het getreiter vanaf haar 4e jaar overleefd, haar vriendje niet, die pleegde zelfmoord op zijn 7e. Hier haar verhaal....

Afwijkend signatuur

 Zij spanden samen
Bundelden krachten
Gingen voor elkander door het vuur
Slechts
Voor elkander
Nimmer
Voor een ander
Want die ander was
Zoals zij zeiden

-Van afwijkende signatuur

winkebinkie, 11-12-2008

vrijdag was het weer zover,
na een paar maanden rust is het ook hier weer gedaan met de vrede,
ik weet niet wat het is, maar dit kind bijt zich vast in het achtervolgen en lastig vallen van ons.
Ziekelijk is het,
abnormaal,
en eigenlijk in en in triest.
Heeft ze niets beters te doen?
Is ze er dan zo ellendig aan toe dat ze perse een ander naar het leven moet staan?
Een ding is zeker,
het is NIET normaal.
~

Bedankt lieve buren.....

De dag is kapot,even geen consuminderblog!

Vandaag was het weer eens zover,de de besjes vlogen ons weer om de oren. Nu gaat dat al dagen zo dus lekker in de tuin zitten is er niet meer bij. Iets ervan zeggen al helemaal niet want dan komt er nog een schepje bovenop.
Viezigheid door de brievenbus, piza tegen het raam, appels tegen het raam, geklepper met de brievenbus ,schelden en uitdagen. En last but not least, de poort inschoppen. Ik had er twee stoepranden tegenaan gezet...je weet wel die zware van beton, van ruim een meter lang.
Vandaag werd de poort weer ingetrapt maar nu lukte het, de poort ligt uit zijn voegen. Natuurlijk was dat niet genoeg, er moest ook nog even in de tuin gewandeld worden.
Nu heeft het hele geintje ruim TWEE EN EEN HALF UUR geduurd. Het lijkt me sterk, lieve buren dat u dat niet gemerkt heeft?

Ik dank u dan ook voor de geboden hulp, en het wegkijken en het negeren en het wachten tot het over is. (deze afgelopen week)

Mijn oprechte dank!



~Bib~