Zwijmelen op Zaterdag

tis nog maar de eerste laag, GROEN :)

Het is al zaterdag, net 14 minuutjes.
Ik zit nog hier, onrust giert door mijn lijf.  Het is weer zo ver. En weer grijpt het me naar de keel. Ik kan nog steeds niet normaal reageren als mensen zo achterbaks doen, het geeft me een heel onveilig gevoel. En gevoel dat ik opgejaagd wordt. En dat alles, omdat ik mensen naast me heb wonen, die wensen dat we heel erg stil zijn. Dat we ons niet als gezin gedragen. Dat mijn pubers zich niet als pubers gedragen.
Het moment dat we hier kwamen wonen was het al fout.
Ik herinner me de woorden in het mediation gesprek een paar jaar later nog wel..."zo erg hadden ze het nog niet meegemaakt."
Wist ik veel dat er op dat moment behoorlijk gejokt werd. Dat de vorige bewoners elkaar steeds te lijf gingen en zo'n beetje alle deuren ingetrapt hadden. Dat ze regelmatig de politie aan de deur kregen. Dat hoorde ik later van de oma, die de post kwam halen die nog steeds hier werd gebracht. Andere buren bevestigden dat verhaal trouwens ongevraagd. Toen ik op zoek ging naar sporen vond ik de scheuren in de sponningen, de deuren waren allemaal vernieuwd.
Wat ik ook al heel snel leerde was dat iedereen op de hoogte werd gebracht over ons. Tot de mannen van de onderhoudt, meteropnemers en gaswacht aan toe. Mensen die ons helemaal niet kenden. Iedere keer moest ik het weer aanhoren, en het gebeurde wel dat ik op hele nare manier behandeld werd door zo'n snotneus, die hier dan onderhoud kwam plegen.

Dus kreeg ik gisteren een brief,
werd ik zo ontzettend kwaad dat ik herrie ben gaan maken. Maar nu echt!
6 Jaar lopen we al op teentjes, zeg ik steeds stil nou, praat niet zo hard( ken je dat, tegen een autist, dat werkt dus niet) en ben ik bang dat er woorden komen. De vrienden en -dinnen van de kids kijken steeds weer raar op als ik vraag of ze op sokken de trap op willen gaan, de deur zachtjes dicht willen doen enzovoorts. Ja zij laten de deuren nog wel eens flink klappen ja....thuis bij hun gaat het er een stuk relaxter aan toe.
Ze wilden maandag op huisbezoek komen.
Dat doen we dus niet! Geen beschuldigingen in mijn eigen huis. Dat is onze veilige plek.

Na 6 jaar ons zwartmaken, heb ik zelf ook maar eens een aantal klachten over mijn buren gedeponeerd. Want ik ben er zó klaar mee. Dit is een eengezinswoning, helaas gehorig ja. Dat klopt, wij horen(en ruiken) ook ALLES! En nee wij zijn daar ook niet altijd even blij mee.
Maar kunnen we dan evengoed elkaar de ruimte geven om te leven?

Ik had eigenlijk ergens anders over willen schrijven, maar ik zat zo overvol hiermee dat dit het geworden is. Het liedje is een onvervalste zomerhit uit '76. Van het weekend gaat het weer warmer worden, past dit helemaal bij :)
 *´¨)
 ¸.•´¸.•*´¨)
(¸.•´ ★ *¨*•.¸¸.. ★Fijn Weekend *¨*•.¸¸.. ★*¨*•.¸¸.. ★*¨*•.¸¸.. ★

loslaten maar weer......

We hebben de knoop doorgehakt, zoon krijgt weer thuisonderwijs. De praktijkvakken doet hij nog wel op school maar al het andere gaan we weer thuis doen. Net als 3,5 jaar geleden gaat de directeur er mee akkoord, met het enige verschil dat school nu als team ook akkoord gaat en hij dus ingeschreven blijft terwijl hij meer thuis is dan op school. Er staat geen tijd aangegeven, als het nooit meer wil lukken zo in een groep dan is dat dus gewoon zo. Gaan ze niet moeilijk over doen. Vanuit school krijg ik begeleiding ivm zijn leerproces. Oftewel, ik ben nu weer jufmamma.

Zoon is opgelucht,
geen onnodige confrontaties met treiter-pestkoppen meer. Het liefst ging hij helemaal nooit meer naar school. Het heeft hem in iedergeval niet gebracht wat hij had gehoopt.
Geen vriendschap, geen intellectuele uitdagingen(hij doet nu al 4 jaar hetzelfde op school) en nauwelijks positieve ervaringen.  School en autisme.....bij hem geen goede combinatie.

Ik mag loslaten,
loslaten mijn verwachtingen over zijn leven,
loslaten mijn verwachtingen over mijn leven,
de dingen zijn anders gelopen,
en dat valt me moeilijker dan ik dacht. Dat accepteren van wat is zoals het is. Al dagen wil ik dat alles anders is, alleen is dat niet zo. Dit is het leven wat ons gegeven is. We mogen er het mooiste en het beste uit halen wat er uit te halen valt.
Elke dag opnieuw.
Ja.
~

nog even niet dus

Vandaag zoon alweer opgehaald van school. Weer een heftig, heel heftig incident. Weer een kind wat overstuur was, en weer een time-out, nu zelfs tot na het weekend.
Ik zucht even heel diep,
en zucht nog even dieper,
en gooi dan het roer om.
Zo kan het natuurlijk niet,
dit is niet goed voor hem. Zoveel negatieve ervaringen binnen een maand, en dan altijd weer degene zijn die thuis blijven moet. Goed bedoeld hoor, dat wel, maar de personen die betrokken zijn lopen nog op school rond. Nog steeds.  Zij willen hem maar niet met rust laten als hij weg loopt van irritaties en ruzietjes en opstootjes. Hij wordt dan tegengehouden, waardoor er uiteindelijk een ontploffing ontstaat en zoon van zich af vecht. Zo in het nauw gedreven voelt hij zich dan.
Misschien moet ik het toch maar weer gaan overwegen,
hij vraag er inmiddels zelf ook elke dag weer om....

"En anders mam, wil ik dat jij op school komt werken, dat jij mijn juf bent, dan voel ik mij wel veilig...."
Pdd-nos en school, het blijft moeilijk.

~