Einstein droeg ook geen sokken

Foto van Fokke Terpstra- in de Helderse Duinen

"Wat denk jij mam, dat de meerderheid vindt dat je wat aan school hebt of dat de meerderheid vindt dat je er niks aan hebt?" vraagt Zoon mij nadat Zus naar boven vliegt om te leren voor een toets.
Ik reageer politiek correct met; "Sommige mensen vinden van wel, en sommige vinden van niet."
"Ik vind van niet," zegt hij stellig. "Op school moet je van alles waar je niks aan hebt en mag je niet leren waar je interesses in liggen. Je moet je houden aan hun tijden en hun lesstof. Alles is gestructureerd. En dat is zo stom, want als ik nou heel wat anders wil weten en ik ben druk bezig, dan moet ik ermee stoppen omdat het tijd is, terwijl ik diep geconcentreerd ben. That Sucks!
Of als ik iets moet doen waar ik helemaal niet goed in ben. En dat ik dan wat anders wil doen waar ik wel goed in ben en daar alles van wil leren. Dan mag dat niet eens!
Ik ben een stuk slimmer dan zij denken. Ik mag gewoon niet méér leren.  Maar als ik zelf leer, leer ik veel meer, want dan heb ik de tijd en kies ik het zelf uit. En als ik het niks vind dan zoek ik verder tot ik iets doe wat ik weer heel interessant vind. En dan ga ik daar weer heel veel tijd aan besteden. Niemand die mij daarin tegen houdt."
Het is even stil.
"Einstein ging ook niet naar school mam. En hij droeg ook geen sokken" voegt hij er grijnzend aan toe terwijl hij zijn blote voet omhoog steekt. "Zie je wel dat ik briljant ben."
Ik grijns terug, en bedenk me ondertussen met een mengeling van verbaasdheid en trots dat dit kind, waarvan men zei dat hij geen besef had van wat er zich om hem heen afspeelde, toch zo goed weet te vertellen hoe hij de zaken ziet. En dat in het Engels (want ik heb het maar even vertaald)
Door hem praten we al een aantal jaar tweetalig hier in huis.
Hij leerde het zelf, door te praten met jongens over de wereld en naar films, documentaires en tutorials te kijken. Hij heeft het wel eens uitgelegd hoe dat werkt. In het kort komt het er op neer dat hij ooit begon met gissen. Ze vertelden wat en hij zag dan wat ze lieten zien en zo interpreteerde hij erop los. Vroeg mij vaak wat iets betekende en poogde ondertitelingen te lezen. Iets wat vreselijk moeilijk was voor hem i.v.m. zijn dyslexie. Om uiteindelijk helemaal te snappen waar het over ging.
Hij praat het inmiddels zo goed dat bv de conducteur in de trein Engels tegen hem begon te praten. Waarop Zoon in Nederlands terug praatte en de man een blos op de wangen bezorgde.
Momenteel is hij bezig met Duits, Frans, Russisch en een piepklein beetje Japans. Geen idee hoe serieus, maar af en toe zegt hij iets en dan moeten wij raden wat het betekent. Nu is dat met Frans en Duits niet zo'n probleem maar Russisch??? en Japans???? Zou best grappig zijn als hij straks Japans sprekend door het huis gaat haha, leer ik ook nog eens iets nieuws.
Met de leergierigheid zit het wel goed!
Met het besef van de wereld om hem heen ook wel.
Hij lijkt wel wat op Einstein......
Hij draagt geen sokken ;D

Eenheidsworst

En dan ben je zomaar weer jufmamma,
liggen de schoolboeken weer op tafel, oefen je weer spelling met elkaar en tegengestelde woorden en dicht je de hele dag door, als spelletje. Leg je rekensommetjes uit (hoe zat dat ook al weer?) en maak je plannen voor de komende weken.
Zie ik inene weer hoe slim hij eigenlijk is, en ook hoe leergierig, hoeveel lol hij erin heeft als we zo samen bezig zijn. Iets wat hij op school nauwelijks meer liet zien. En dan te bedenken dat juist het cognitieve eigenlijk niet belangrijk genoeg gevonden word maar het sociaal-emotionele des te meer, waardoor hij eigenlijk helemaal niet zo'n geweldige kans krijgt in de maatschappij.
Ik schreef er al eerder over in een andere blogpost, je kunt een mens niet dwingen anders te zijn dan hij is. Als hij niet in een groep functioneert moeten we niet willen dat hij dat moet kunnen. Niet na zoveel mislukte pogingen. Dan wordt het tijd te accepteren dat voor hem een andere weg open ligt. En dat hij die weg mag gaan lopen, ook al vinden wij dit raar, omdat het afwijkt.
We zijn geen eenheidsworst,
we zijn niet hetzelfde,
laten we dan het volwassen worden ook af stemmen op de persoon en zij die niet in de eenheidsmolen mee kunnen draaien daarin loslaten om hun eigen molen te draaien.
Hij mag zijn eigen molen draaien,
en ik ga hem daarbij helpen.
Weer,
nog een keer,
het komt wel goed.

loslaten maar weer......

We hebben de knoop doorgehakt, zoon krijgt weer thuisonderwijs. De praktijkvakken doet hij nog wel op school maar al het andere gaan we weer thuis doen. Net als 3,5 jaar geleden gaat de directeur er mee akkoord, met het enige verschil dat school nu als team ook akkoord gaat en hij dus ingeschreven blijft terwijl hij meer thuis is dan op school. Er staat geen tijd aangegeven, als het nooit meer wil lukken zo in een groep dan is dat dus gewoon zo. Gaan ze niet moeilijk over doen. Vanuit school krijg ik begeleiding ivm zijn leerproces. Oftewel, ik ben nu weer jufmamma.

Zoon is opgelucht,
geen onnodige confrontaties met treiter-pestkoppen meer. Het liefst ging hij helemaal nooit meer naar school. Het heeft hem in iedergeval niet gebracht wat hij had gehoopt.
Geen vriendschap, geen intellectuele uitdagingen(hij doet nu al 4 jaar hetzelfde op school) en nauwelijks positieve ervaringen.  School en autisme.....bij hem geen goede combinatie.

Ik mag loslaten,
loslaten mijn verwachtingen over zijn leven,
loslaten mijn verwachtingen over mijn leven,
de dingen zijn anders gelopen,
en dat valt me moeilijker dan ik dacht. Dat accepteren van wat is zoals het is. Al dagen wil ik dat alles anders is, alleen is dat niet zo. Dit is het leven wat ons gegeven is. We mogen er het mooiste en het beste uit halen wat er uit te halen valt.
Elke dag opnieuw.
Ja.
~