Verzet is zinloos

 Het is niet iets wat ik niet eerder beschreven heb,
het is niet iets wat ik niet eerder overdacht,
en toch was ik het alweer vergeten.
Ik was even kwijt geraakt hoe het ook al weer zat. Door alle tumult en geraas was ik verdwaald geraakt tussen hoe het zou moeten zijn, maar nu niet is. Hoe iedereen vind dat het moet, en hoe ik wil dat het moet. Maar het is niet zo. Al heel lang niet meer.
Het is zelfs heel anders,
100% anders.

Dus ging ik in verzet,
want dit wil ik helemaal niet. echt niet! Ik wil iets anders. Ik wil dat mooie droombeeld dat ik ooit geschapen heb op weg naar de volwassenheid. Dat wil ik. Ja.....

Maar dat mooie droombeeld is dat wat het is, een droombeeld, een verwachting, iets wat NU niet is. Misschien gaat het ooit nog komen, je weet maar nooit, ik heb het immers gewenst. Maar voor nu moet ik dat loslaten. Ik zit ons in het leven  van NU in de weg met deze verwachting.
NU mag zijn zoals het is,
zoals ik in de Daily Groove  las;

The less you resist, the more creative you can be, and
the more you can *inspire* a change rather than having
to force one.

loslaten maar weer......

We hebben de knoop doorgehakt, zoon krijgt weer thuisonderwijs. De praktijkvakken doet hij nog wel op school maar al het andere gaan we weer thuis doen. Net als 3,5 jaar geleden gaat de directeur er mee akkoord, met het enige verschil dat school nu als team ook akkoord gaat en hij dus ingeschreven blijft terwijl hij meer thuis is dan op school. Er staat geen tijd aangegeven, als het nooit meer wil lukken zo in een groep dan is dat dus gewoon zo. Gaan ze niet moeilijk over doen. Vanuit school krijg ik begeleiding ivm zijn leerproces. Oftewel, ik ben nu weer jufmamma.

Zoon is opgelucht,
geen onnodige confrontaties met treiter-pestkoppen meer. Het liefst ging hij helemaal nooit meer naar school. Het heeft hem in iedergeval niet gebracht wat hij had gehoopt.
Geen vriendschap, geen intellectuele uitdagingen(hij doet nu al 4 jaar hetzelfde op school) en nauwelijks positieve ervaringen.  School en autisme.....bij hem geen goede combinatie.

Ik mag loslaten,
loslaten mijn verwachtingen over zijn leven,
loslaten mijn verwachtingen over mijn leven,
de dingen zijn anders gelopen,
en dat valt me moeilijker dan ik dacht. Dat accepteren van wat is zoals het is. Al dagen wil ik dat alles anders is, alleen is dat niet zo. Dit is het leven wat ons gegeven is. We mogen er het mooiste en het beste uit halen wat er uit te halen valt.
Elke dag opnieuw.
Ja.
~