Wens

De zon schijnt nog,
het is nog even mooi weer,
voor de storm losbarst vanmiddag vanavond vannacht?
Wat een rolercoaster weer de afgelopen dagen. Wat veel emoties draag ik evengoed nog met me mee. En hoe rauw zijn ze eigenlijk nog steeds. Of misschien moet ik wel zeggen, blijven ze. Want als ik dan om me heen hoor van mensen die mijn blogs de afgelopen dagen lazen, hoor ik overal hetzelfde. Dat het nog steeds, ook al is het soms al 50 jaar geleden, zeer doet. Tranen geeft, verdriet doet voelen. Je kunt het nooit meer over doen. Een gelukkige jeugd is voorgoed voorbij. Daar moet je eerst dood voor gaan en weer terugkomen.
Oftewel, alles wat je hebt is NU.
En ik zit nu hier in een zee van gepest zijn en een zee van tranen van mijn kinders, een zee van onwillige volwassenen die zich er niet mee wilden bemoeien, en een zee van agressoren die hun gram kwijt moesten. Het is ineens weer even vloed geworden.
Ik kan me nog herinneren dat ik me altijd zo verbaasde dat ze altijd Zoon moesten hebben. Altijd. Op de een of andere manier haalde hij het slechtste in de mensen naar boven. Ja óók volwassenen lieten zich van hun slechtste kant zien in zijn aanwezigheid. Daar hoefde hij overigens niets voor te doen hoor. Gewoon aanwezig zijn was al genoeg. Spelen met zijn speelgoed, of aan de slootkant kikkertjes vangen, of schommelen in de speeltuin, allemaal dingen die hij alleen deed, maakte anderen geïrriteerd of zelfs razend. Het haalden de bully in hen naar boven.

Ik heb daar vaak en lang over nagedacht. Wat was dat toch? Waarom gebeurde dit toch? En waarom deden mensen, die anders normaal leken te zijn ineens zo agressief? Of zo ongeïnteresseerd in het welbevinden van iemand, die het slachtoffer van treiterij is. Hoe makkelijk mensen de schuld ook bij het slachtoffer neerleggen. Die moet maar wat harder worden, weerbaarder heet dat dan. Of normaal doen, hoor je dan. Het is natuurlijk niet voor niets dat een kind gepest wordt zegt men dan.
De boodschap die hier gegeven wordt is dat het blijkbaar oké is om iemand, die niet aan jouw verwachtingen voldoet, te pesten, buiten te sluiten, te discrimineren, te negeren, voor gek te zetten enzovoorts.

Ik vind dat niet oké!
Ik ben dan ook heel duidelijk als het om pesten gaat.
Pesten is NOT DONE
Pesten kan alleen maar gebeuren, omdat de mensen die er omheen staan de pesters toestemming geven zich zo te misdragen! Ze hoeven daar nog niet eens woorden aan te geven. De daden van de omstanders spreken boekdelen aan goedkeuring! Zolang er niet wordt ingegrepen, gereageerd, afgekeurd en tegengehouden blijft pesten een probleem.
En dat begint al door anderen tegen een meetlat te leggen.
Het wordt tijd dat  men elkaar accepteert zoals men is.
Niet perfect, maar wel heel erg mens.
Niet persé fotomodelwaardig maar wel uniek.
Niet altijd hetzelfde als de ander, maar wel eigen.
Want in ieder mens klopt een hart, en dat hart is het centrum van de liefde.
Hoe mooi zou de wereld er uit zien als we al die harten vullen, met nog veel meer liefde. Als we elkaar als mens ONTMOETEN.
Dat iedereen gelukkig mag zijn, veilig mag zijn, gezond mag zijn en moeiteloos mag leven.
Met heel mijn hart wens ik dat!
*´¨)
¸.•´¸.•*´¨)
(¸.•´ ★ *¨*•.¸¸.. ★*¨*•.¸¸.. ★*¨*•.¸¸.. ★

~Loslaten/ letting go~

www.hk-art.nl

Gisteren verjaardag van dochterlief.

Ze had zelf maar gebeld of er mensen wilden komen. Alleen de vriendin van mamma was niet genoeg. Na de verjaardag van zoonlief, waar gewoon niemand kwam, had ze zich ingedekt. En zo kwam moeder en vriendinnetje, en gelukkig ook de enige familielid, die zijn gezicht hier af en toe nog laat zien. Moedig vind ik dat! Na alle stormen en kwaadsprekerij aan te moeten horen over mij, toch nog hier te komen. Helaas liet ik me wel verleiden tot gesprek over.... en werd het een heftige discussie. Ik kreeg de volle laag, even doorgebrieft van hoe er over mij gepraat wordt.

Maar dat wil ik helemaal niet weten.

Ik wil niet meer besmet worden met zoveel nijd en boosheid en schuldgevoelens van hen die mij en mijn ouders de afgelopen jaren zo in de steek hebben gelaten, omdat ze zich verscholen achter hun gezin/werk/sport/vrienden. Ik wil het gewoon niet meer weten. Ik heb mijn best gedaan, maar dat ik geen werk had(maar wel een gezin zonder vader), had voor hen geen reden mogen zijn om dan maar ALLES aan mij over te laten. Het ging nml niet om mij maar om onze ouders. Een goed afscheid is tussen hen nooit genomen. Er is geen tijd vrijgemaakt voor gesprek en verdriet delen. Er is geen tijd vrijgemaakt........in plaats daarvan kwamen excuses waarachter verscholen werd. En irritatie om het verdriet van de achtergebleven ouder.

Ik weet dat ik voor gerechtigheid niet bij hun moet wezen. Ik weet dat ik voor mijn geluk niet bij hun moet wezen en ik weet ook dat ik voor waardering, dat zij nauwelijks iets hoefden te doen niet bij hun hoef te wezen. Het is een heilloze weg als ik die op ga.

Ik wil dat niet meer,

Ik kies voor een andere weg.

Ik kies voor verwerken en dan loslaten.

Het verdriet wat ik meedroeg heb ik bij God neergelegd,

de pijn heeft hij doorsneden,

de eenzaamheid weggenomen,

het alleen zijn veranderd in samen zijn,

ik heb mijn bevestiging gekregen.....

Nu hoef ik alleen nog maar te vergeven.*

Zal niet makkelijk zijn,

maar dan ben ik pas echt vrij.

* vergeven is loslaten van hoop dat het anders kon of anders moest.

Het is loslaten van alle boosheid en beschuldigingen en oordelen.

Loslaten van alle pijn en het verdriet.

Vergeven is ophouden het tijdelijke eeuwig te maken

__________________________

It was daughters birthday yesterday.

She called anyone ,so they would come. Moms friend and her son were not enough. After birtday of son, when just nobody came, she made her arrangements for callers.nd so her friend and mother came and a relative who comes occasionaly. I call that possitivly brave!! After all the storms and having to listen to the slander about me, still to come. Unfortunatly I let myself tempted to talk about.....it became a fierce debate. I got the full blow, hearing how they talke about me.

But I don't want to know that!

I will not be contaminated by so much envy and anger and guilt, by those who abandonnend me and my parents the last few years, because they were hiding behind their family /work/sports/friends. I just don't want to know it anymore. I did my best, and though I had no job( but I did have a family with no father) it should not be the reason to leave me doing it all alone. It was not for me, but for our parents. They have not taken the time to say propperly goodbey oufather, to talk, to share grieve. They made no time....instead they hid behind excuses and were irritated about the grieve of the left-behind parent.

I know that for justice I can't come to them.

Nor for my happiness. Nor for appreciation for what was possible for them while I served my parents.

It's a hopeless road to go on.

I don't want that anymore.

I chose a different path.

I chose to process and release.

The sadness I was carrying I handed over to God.

He cut the pain,

removed the loneliness,

changed being alone into being together,

I recieved my confirmation.

All I need to do now, is to forgive.

It won't be easy,

but only forgiveness sets me free.

~

Zou je zo zijn geweest als je door iedereen geliefd was? Als alles mogelijk was geweest om jou maar te kunnen helpen, omdat geld geen rol speelde?Als je nooit hoefde te smeken om de meest elementaire dingen , gewoon, omdat er altijd geld genoeg was?
Als iedereen je even aardig zou vinden?
Als familie zich allemaal als volwassenen hadden durven gedragen en jou hadden willen opvangen, in al je wanhoop van het in de steek gelaten zijn, door de meest belangrijke figuur in je leven? Zou het allemaal zo zwaar zijn geweest als je vader er nog elke dag voor je was geweest?
Opa nog leefde?
Oma nog leefde?
Je ooms er voor je wilden zijn?
En de opa en oma en ooms en tante van jouw pappa's kant niet onzichtbaar waren geweest?
Zou je dan nog zo druk, zenuwachtig, eenzaam, wanhopig, boos en verdrietig zijn geweest?

Of zou je dan, net als het kleine peutertje van toen, vol levenslust zijn, vol vertrouwen in het leven en wat komen gaat?
We kunnen er alleen maar naar gissen.
En hopen dat God zijn ingang bij jou krijgt.
Zodat je niet meer afhankelijk bent van de mensen om je heen maar stevig staat in zijn vrede en zijn kracht en zijn liefde.

~vergeten foto's/forgotten pictures~

ouders 2/2007

kunstenares

oude huisje 2007

Ik heb ze al een paar keer bekeken op het cameraatje. Kan er geen genoeg van krijgen. Dan zie ik ons en ons oude huisje in drie verschillende uitvoeringen en ik zie jullie!!! Jou mam terwijl ik bij jullie op visite ben, en jou en pap op visite bij ons op mijn verjaardag....DE dag, waarop jullie mij het slechte nieuws brachten. Die dag, waarop de uitslag bekend was geworden. Dat het kwaadaardig was. De foto's daarna zijn van na jouw dood.....

We keken er verslagen naar. Zoonlief barstte in tranen uit, hij wou niet naar opa kijken.
Hij wou oma ook niet op de foto zien. Dochterlief liep weg om even later toch weer terug te komen en ik...ik slikte en zuchte diep,terwijl ik knipperde met de ogen.
Ik wist niet eens dat deze foto's in mijn bezit waren. Mijn vader had ooit wel een deel van de foto's doorgemaild maar de rest ? , die had ik zelf niet op de computer staan. Ook die van na zijn dood niet. Het kaartje had al die tijd in de camera gezeten en pas van het weekend toen we in het bos waren ontdekte dochterlief dat het kaartje vol was.
Vol met jullie dus.
Vol met herinneringen.
Vol met nooit meer.

_____________________________

I watched them several times on the camera. Can't get enough of it. I look at us, and our old house in three different styles. And I see you !!!!!You mum ,me being with you for a cuppa. And youy dad being with us on my birthday. THE day on wich you gave me that horrible news. The day we heared that is was malignant. The pictures following are from after your death.

We looked aghast at them. Son burst into tears, he wouldn't look at grandad. And het wouldn't look at grandma either! Daughter walked away upset, but came back....and I...I sighed, swallowd a lump and blinked the tears away. I didn't even know we had those pictures. My dad had once mailed some of them but the others I had not. Even those after he died were not in my possession. The memory-card had been in the camera all this time and only this weekend ,when we roamed the "woods" we found out that it was full.
Full of you!
Full with memories.
Full with never again....

~

~Tears in my eyes~

The garden of my heart by Bibje

Tis een beetje van de snik deze dagen na de grote vakantie.
Vroeg een oma bij de schoolpoort hoe het was met me, zei ik nog heel stoer wel oke(en dacht ik niet eens aan mijn moeder maar aan de afgelopen vakantie die best heftig was) toen ze over mijn moeder begon.
BENG
die kwam hard aan...tranen in mijn ogen.....
Moeder?
Die had ik even verdrongen,
daar wou ik helemaal niet aan denken nu.
En sindsdien loop ik te snotteren,
wil ik eigenlijk heel hard huilen maar word ik steeds gestoord.
Staat zoonlief voor mijn neus of wil dochterlief even aandacht.
Er is aldoor iets wat me aan haar doet denken.
Er is aldoor wel iets wat me aan het huilen brengt.
En nu hoorde ik ook nog dat ons thuis verkocht gaat worden aan iemand, die ik ken.
Ze zijn al wezen kijken. En mijn vader's griekse sjabloonrand op de vloer was iets wat opgevallen was. Mijn gedachten gingen naar toen hij dat schilderde. Jaren terug alweer. Hun slaapkamer werd eindelijk opgeknapt....en het resultaat was zo mooi.....mijn moeder was helemaal in de wolken. Het bed was gemoderniseerd, en wit geschilderd. De kast was geschilderd, er kwam een tiollettafel met krulvoet en een lief krukje ervoor. Nieuwe gordijntjes, zo konden ze er weer een tijdje tegen aan.
En zo stond ik alweer met tranen in mijn ogen bij de schoolpoort.
Maar eens lekker uithuilen?
Nah,dat wil nog niet erg lukken.

_____________________________________________

It is a bit sobbing these days after summer holidays.
One of the grandmoms asked me how I was doing, and I said okay, very tough(thinking about the holidays,not about my mom) whem she mentioned my mother.
BENG
She hit me hard....tears in my eyes.....
Mother?
That thought I had repressed.
I did not wish to think about it.
Since then i am sniffeling.
I realy want to cry out loud but I am disturbed everytime.
Sondear stands in front of me or daughterdear wants attention here.
There is something that constantly reminds me of her.
There's constantly something that brings me to tears.
And now I hear that our home will be sold to some one we know.
They have already been there to look.And my fathers greek template edge on the floor was noticed. my mind flew to the past, when he painted it. Years back. Their bedroom was finaly redeccorated....and the result was so beautifull....my mother was over the moon. The bed was modernized and painted white. The cabinet was painted from yellow to white. There was a cute toillet table with curles and a little footstool with it. She made the new curtains. It was a pretty sight. For the years to come.
Ans so I had tears in my eyes again at the schoolgate.
But a good cry?
Nah, that wil not happen yet.

~

~Loslaten~

Er zijn nog zoveel dingen die ik je vragen wil,
nog zoveel dingen die ik niet weet en jij wel,
nog zoveel dingen die ik niet vastpakken kan,
er is nog zoveel,
zo ontzettend veel,
wat jij me nooit meer vertellen kan,
en niemand anders wist.
Over mij,
over pappa,
over mijn broertjes,
over opoe en opa,
en opa en over vroeger.
Het is voorbij,
zonder dat ik de kans heb gehad om het je te vragen,
om het vast te leggen,
om het te herinneren.

~Is het tijd om los te laten?~

~de storm~

Ik heb gebeden voor verandering,

gebeden voor herstel.

Ik wil vrede,

vrede in mijn hart, en vrede tussen mij en mijn broers.

In mijn pijn heb ik toen uitgehaald,

in mijn verdriet heb ik geschreven.

Wereldkundig gemaakt.

Dat had ik niet moeten doen.

~

~de storm~

Daar staan ze dan,
jouw meubeltjes tussen de mijne.
Het staat wonderlijk goed weet je dat.
Zo wonderlijk dat ik het liefst mijn hele stijl eraan geef en over ga
tot licht en luchtig en moderner,met een paar antieke stukken er tussen.
Dat is voor later,
voor als ik weer werk en stinkend rijk ben.
Dan dus,
het kan nog even duren.

Je zei het steeds tegen me,
als het aan jou lag had je me alles zo gegeven.
En dan kocht jij nieuw.
Je hoeft geen nieuw meer te kopen.
In de hemel heb je alles wat je hartje begeerd,inclusief pappa.
Liefst wou ik dat wij af en toe eens langs konden komen.
Dan hield ik je vast en liet ik voorlopig even niet meer los,
want het is alweer zolang geleden dat ik je vasthield.
Ik weet nog de dag voor je dood dat ik Blof steeds in mijn hoofd had en moest zingen leek wel.
~Geef,geef de moed niet op.....~
Toen in ene moest ik je vasthouden en in tranen ben ik naar je toe
gegaan en heb je huilend omarmd.
Je was verbaasd en ontroerd.
"Ik moet je nu vasthouden"snikte ik.
"waarom dan lieverd"was jouw verbaasde vraag."Nou meisje toch."
"Ik weet het niet!"huilde ik.
En zo zaten we in tranen in elkaars armen.
Het was de laatste keer.
De laatste keer dat je me terug kon omarmen.
De dag erna hield ik je in mijn armen terwijl je aan het sterven was.

Nooit vergeet ik dat moment,
dat ik jou zo vasthield,
wetende dat het de laatste avond was
en ik jou daarna nooit meer zou zien.

~

~Nu nog even niet~

Ik heb wakker gelegen,
voor het eerst sinds jouw dood mam.

Net als we toen* deden,

maanden lang niet kunnen slapen.
Toen ging ik eruit en zat dan aan de keukentafel of begon te schilderen.
Nu lag ik daar maar.
Staren in het donker.
En verder niks.
Er komt weinig uit mijn handen.
Nog minder uit mijn hoofd.
Jouw foto heb ik nog steeds niet neergezet.
Ik wil wel hoor,
maar ik kan het niet.
Dan is het zo heel erg echt.
Is dat niet bizar?
Ik heb je zien sterven,
jouw hand in de mijne.
Ik heb afscheid genomen,
wel duizend keer bij de kist.
En ik heb je vaarwel gezegd in het crematorium.
En toch kan ik het maar niet geloven.
Wil ik niet geloven,
dat je er echt nooit meer bent.
Dat je nooit meer met mij iets gaat doen.
Dat ik je nooit meer even wat kan vragen,
al is het nog zo onbenullig.
Ik wil er niet aan,
nog niet,
nog heel even niet.
niet nu,
niet morgen,
niet...
eigenlijk nooit niet.

Ik weet heus wel hoe het echt zit.
Maar mag ik nog even net doen alsof je nu thuis zit?
En ik straks nog even met je babbel door de telefoon?
Dat je me nog even aanhoort en ik jou?
Mag dat mam?
Morgen doe ik dan wel zoals het echt is.
Dan zie ik de rauwe werkelijkheid wel in de ogen.
Maar nu nog even niet.....
~

*Toen mijn vader gestorven was.

~de kast van mijn ouders~

Zaterdag,
boodschappendag,
oma-dag.
We zijn alle drie de weg kwijt.
Er is alweer irritatie,
er is alweer gezeur.
En hoe het nu verder moet?
Ik eet nog een plakje chocolade,
drink nog een kop thee,
zet de tv aan op onze programma's.
Niets is nog hetzelfde.

Waar zij zo tegenop liep loop ik nu in haar plaats tegenop.
Straks met de kinderen de kast omhoog tillen.
Als het wil lukken.
En anders hulp vragen aan...ja aan wie eigenlijk?
Ik weet het even niet meer.
Ik weet het gewoon even niet meer.
Zaterdag,
boodschappen dag,
oma-dag
Niets is ooit nog hetzelfde.

~

Anna.

Wij werden gebeld die ochtend van 12 februari met de mededeling
dat het nu echt aflopende zaak was.Ze was nu echt aan het sterven,
maar we hoefden ons niet te haasten hoor,het had nog wel even tijd.
We hadden er al 2 nachten en een dag waken op zitten,de hele familie was er aanwezig.
Om de beurt zaten we aan haar bed,haalden herinneringen op en wreven haar over de handen en het hoofd.Ze huilde in haar coma,en ze was zo vreselijke koud.
Buiten sneeuwde het die dagen.Het was zo'n koude winter,die zondag had ik nog geschaatst met mijn broer,ik zou later komen.....
was ik maar wel gegaan,ik heb haar nooit meer kunnen spreken ....
................................................................................................

Daar moest ik weer aan denken toen ik mijn vorige blog schreef.
Aan die dagen voordat mijn Opoe(de moeder van mijn vader)stierf.Over hoe we met zijn allen beurtelings waakten aan haar bed,haar kinderen en aanhang en ik haar enige kleindochter.
Er was geen sprake geweest van geen tijd hebben,er werd tijd gemaakt.Ze is geen moment alleen geweest die laatste dagen,we waren voortdurend bij haar.
Het was iets wat we toen nog heel gewoon vonden,dat iets voor elkaar over hebben.
We hielpen elkaar als er verhuisd werd,de hele familie kwam gewoon opdraven,zo was het des te sneller klaar.En als er opgeknapt moest worden stonden we ook voor elkaar klaar.
Ik wist niet beter.........
Na de dood van mijn opoe is alles veranderd,het cement van de familie was weg,
er ontstonden kloven die na een aantal jaren niet meer te dichten waren.
Broers en zussen wilden elkaar niet meer zien.
Er werd teveel geclaimd werd er gezegd en ieder moest nu maar eens zijn eigen leven leiden.
Ook die ene oom die nog immer alleen was was niet meer welkom op de feestdagen.Ziekte en zeer ging aan elkaar voorbij ,en ook de mooie momenten zoals geboortes en huwelijken,
ze wisten niets meer van elkaar.

We zijn nu 18 jaar verder,
er is veel veranderd.
Je kunt wel zeggen dat er behoorlijk geconsuminderd wordt in relationele sfeer.
De agenda gaat open en er wordt gepland.Natuurlijk is er niet veel tijd met al dat gewerk tegenwoordig,dus de een of de ander moet dan wel afvallen.Je kunt niet aan iedereen aandacht schenken.
Vooral de moeilijke contacten ,je weet wel,die waarin er niet oppervlakkig en luchtig kan worden gedaan vallen af.De contacten waarin echte aandacht nodig is,waarin je je hart nodig hebt en ook een beetje onzelfzuchtig moet kunnen zijn.
...................................................................

Het was nog vroeg in de morgen,een mooie winterdag.
De zon scheen,ik droeg mijn broertje's badjas en had zijn sokken aan.
Ik had de afgelopen dagen bij mijn ouders gelogeerd en verder in het verzorgingstehuis gezeten.5 voor half 10 werd er gebeld,het was nu echt zover,we moesten komen.
Ik ben naar de badkamer gegaan om mijzelf te wassen.
Een moment van intense rust kwam over mij heen toen ik de kraan liet lopen.
De zon scheen,het leek wel lente en ik hoorde haar antwoord op mijn vraag in gedachten.
"Gaat het nu Opoe?"
"Het gaat goed Bianca" ...als in een zucht,
de knoppen barstten open,de vogels begonnen te zingen,en de zon......die straalde.
En ik wist het,ze leefde niet meer.
Toen we later in het verzorgingstehuis aankwamen waren we al te laat,
ze was nog geen 5 minuten na het telefoontje gestorven......
precies op het moment dat ik in de badkamer stond.
~

Dag pap......

op de VGLO 13 jaar oud

Daar zit je dan,even hyven en bekijken hoeveel vrienden je hebt en toen kwam ik jou tegen.
Jouw hyve is er nog en de foto's staan er ook nog op.
Je hebt welgeteld twee berichten,van mij en Jo en daarna werd het stil....
Het was de periode dat je aan de chemo ging,en niet lang daarna naar het ziekenhuis.
Inmiddels ben je al een hele tijd niet meer bij ons....en staat je hyves er eenzaam en verlaten bij.Het is heel symbolisch,zegt alles over hoe het allemaal gegaan is.De leegte en de oorverdovende stilte die volgde op jouw ziek zijn is hier schreeuwend aanwezig.
Ik ben er nog immer niet uit.....
WAAR WAS IEDEREEN???????????
Was iedereen zo druk met leven dat ze geen tijd hadden voor een afscheid?
Ging het leven zo erg door dat het niet nodig was om degene die afscheid van dat leven moest nemen daarin te steunen?
Ik hoor nog jouw verwijten en het verdriet wat je erom had.Je voelde je zo in de steek gelaten.
En ik hoor je nog huilen,om de kinderen die geen tijd hadden voor jou en later toen je al stervende was zelfs nog kwaad op je werden omdat je zo graag nog iets speciaals wou om te snoepen en zij daar niet voor naar een andere winkel wilden gaan.Je mocht dan wel dood gaan maar dat was nog geen reden om kwaad en eisend te worden,werd gezegd.
Jouw laatste weken waren zo zwaar,zonder de gesprekken die je zou verwachten met hen die je naast staan,want alleen ik kwam dagelijks,derest liet het afweten.....niks weten zij van wat je bezielde,niks van de nachtmerries die je had,de angsten,de eenzaamheid en het diepe verdriet.Wij drietjes hebben het moeten doen.

Ik wou dat ik het je had kunnen besparen,dat ik je had kunnen dragen,dat ik wat van je had kunnen overnemen.Ik wou dat je er nog was.....gewoon voor altijd.
Want wie vertel ik nu vol enthousiasme mijn doelen,en mijn dromen?
Wie luistert er nog zo vol overgave en leeft nog zo diep met mij mee?
Wie begrijpt waar ik mee bezig ben en duwt me de goed richting in?
Wie ziet mij,en niet de dingen die ik met mij meesleep,
wie neemt mij zoals ik ben zonder te willen sleutelen?
Ik kan niet anders zeggen dan dat ik je zo vreselijk mis en dat dat gemis nu nog steeds niet over is.Dat ik elke dag nog mis dat ik een bakje thee bij je kwam halen,en dat we samen op weg gingen om boodschappen te doen en naar de kringloop en alle gesprekken die we hadden al die jaren....dat mis ik,elke dag,elke minuut,telkens weer.
Soms heel erg,soms wat minder,
en dan hoor ik ook dit nog uit mijn boksen schallen.....

Jan smit-je naam in de sterren

Jouw verhalen tegen mij
Zijn verleden tijd

Zou het lot je leven leiden dan
Zijn de wegen al bepaald
Alles is veranderd sinds
Jij hier niet meer bent

Ik lees je naam in de sterren
Overal, waar ik ga ben of sta
Fluisterend hoor ik van verre
Jouw geluid, je leeft nog elke dag

Kan ik verder zonder jou
Staat de tijd nu stil
Was je nog maar even hier
Is alles wat ik wil

Alle vragen die ik je stellen wou
Dingen waar ik nog mee zat
Weet dat ik je missen zal
Omdat ik van je hou

Even geen consuminderblogje nu dus..........
~