small wonders of september

Small wonders
- Very blessed with son's new school who adjusted his lessonplan so he can get used to highschool(he has a form of autism)
- Discovered a sence of peace within wich makes me soft and flexible as a stalk of reed.
- Discovered God within, he is there wherever I am
- Paid of a very big debt which alsmost killed us this last year (so thankfull and proud I made it)
- Thankfull that my neighbours burried the hatchet, even being nice for the kids (Bless you)

Celebrate every day again, in loving myself and my kids as much as I can.....and plan a little party....

chalenges were
- Keeping faith in Gods plan with the authorities who distrust my opinion concerning son
- Stay possitive while friends withdraw without as much as an explanation

themes of the month
getting the right help for son
get enough rest in between al the hassle

my intentions and key focus areas;
- Pray to God that all my wishes will come true.
- Enjoy every minute as if it were the last(I'm keeping this one)
- Learn more about autism so the family coach won't overwhelm me with his ways of discipline children
- Planning a little party for next month to celebrate the first two paid (very big) debts. 4 more (smaller ones) to go
- Keep praying.....
- Hoping I will get to painting again

Vrede en vrijheid

Oktober,
hoe snel gaat de tijd,
het glipt als los zand tussen mijn vingers terwijl ik stil  ben in het moment......

Het is eigenlijk heel erg ontspannen om zo te zijn,
geen doelen na te jagen, aan verwachtingen te voldoen, aan de norm te voldoen....nee gewoon te zijn. Meer niet. Het gras groeit evengoed wel en problemen komen en gaan, maar ik ben nog steeds ik. Niets dat daar aan veranderd. Ik ben goed zoals ik ben en alles is goed zoals het is.
Wat een opluchting en wat een bevrijding.
Het maakt helemaal niet uit wat ik doe, voor niemand hoef ik iets te presteren, ik hoef helemaal niet te slagen, ik hoef helemaal geen succes te zijn. Ik ben al een succes op zich, want ik ben die mooie creatie Gods. Niets kan daar wat aan af doen!

En zo zat ik deze morgen in de kleine zaal van de kerk te bidden en lezen. Alleen, want in de grote zaal stond de rookmachine aan. Maar weet je, het maakte niet uit,
God gaf mij het licht in mijn hart, wat groter straalde dan ik ooit had kunnen vermoeden, toen Hij zij "Vrede laat ik bij jou achter"(Joh14:27)
~

cry me a rainbow

After al this crying of me I found myself a rainbow.Well sort of......

It reminds me of the one time we actually drove through the beginning of a rainbow,when we went to the hospital were my dad lay in a sleep coma. It looked the promise it never was. He went to heaven two months later, but at that time we were all overwhelmed by the glory of it. Its colours so bright, the bow so high, and the road  all alight.
Maby it was a little kiss of God to strengthen us for what was to come.
Mabey it was His way to remind us of the eternal glory wich all awaits us.
Anyways, it overwhelmed me, and I still do remember.
That moment of peace, before the tears came, before the loss was definite, before all things changed.

Now four years later, That moment made all the difference.



small wonders




http://www.tuinsmakelijk.nl/?page_id=8

 
I decided to combine june and july and august for my small wonders contribution.
I was Ill nearly all of june and I slept the month through;-) and then there was the summerhollidays, So that's why!

small wonders:
- I rediscovered and got reconected with God
- found out that doing nothing(being in the sickbed) won't make my world tumble down
- I found courage and wisdom I never thought I had
- learned a very valuable lesson which has set me free
- gained a new friend in the process
- discovered I do matter
- discovered sons courage, who talked about how he felt inside to his father, for the very first time(good for you B)
- was invited for a holliday of two week, which was ever so special since I have never been on a vacation with the kids(bless you A)

I will take a long rest celebrating all this (big grin) with cake and tea of course!

chalenges were
- keeping the faith in me, God, my son and not to let me override by those who do not intend well

themes of the month
- stand firm in all that matters to me

my intentions and key focus areas:
- try to start painting again(haven't done that since my illness)
- stand firm in the dispute with the neighbours and housing asociation
- work in my garden
- Enjoy every minute as if it were the last(I'm keeping this one)
- Pray to God that all my wishes will come true.

That's all....for this new month to come....I will keep it modest

Where is God

Lying on my sickbed feeling very desolate and lonlely I turned to God. I had so many questions I wanted to be answered. Having heavy storms in my life I asked

WHY GOD?????

I was dissapointed, for all the troubles I underwent.
Where was God in all this?
I did not feel sheltered in Him, I did not feel save. Something was defenitly wrong here.

It took me a lot of thinking you know, to discover why.
When first walking the path of faith I was touched by Him, which left me glowing and sparkling all over. I felt it within! God was the source and I was connected. It felt as naturall as could be.
But since I went to church I got immersed in a whole different idea of God. God was our heavenly father, to whom we go in need. He will provide for us. He is pictured infenitely good but at the same time he is a jealous God whom we have to fear. He also demands total surrender. It kept me worrying and worrying....

What did I do wrong?
"What can you give God?"They ask on the pulpit. Since we have al the things we have from God we are supposed to give one tenth back(to the church),only then blessings will come in.
I have not the means to pay tithes...is this the reason for our misfortune?
"What do you do for God?" Is the other question I hear every week.But what on earth can I do for God who is Spirit? And when I do 'nothing', it can even cost me my life? Like the very sick woman who was asked three times what she did for God and not being able to answer...she died, "there is no messing about with God", the preacher said to us when he mentioned this example.
I do not do anything for God(church?) so is this the reason for all our troubles?

And so I lost my connection with God.....
I did not hear his whispers nor feel his love within me. Cause I did not know who he was anymore.
Luckily I got ill and the fever burned al the wrong views of Him away.
God is the light within me, the source I came from, the love which fills me everyday, the strength that keeps me going. God is the universe, God is the essence of life. He has no form, He has no feelings, He just is. And all He askes of us is to stay pure, peacefull and loving in all we do.
I am so glad I found Him all over again!

Hearts wherever I go

I stumble on hearts wherever I go and whenever I look around. I used to look for them in every blot, stone, shell,tree,crispbag and just this morning I even found one at the bottom of my coockingpan. It realy is a stain from the gasflame but non less pretty. Something must be in the air, it must, for all these hearts have to have a meaning, don't they?

Gods is winking at me.....

love is on its way....

I only have to reach out...

Than it will stay.....

Drie weken / Three weeks

Het is alweer drie weken geleden.

Drie weken van zuivering.

Drie weken van heel hard groeien en heel hard ontdekken.

Hoe diep ik erin gezeten heb en hoe veel ik nog op te ruimen heb.

Elke dag krijg ik wel een openbaring lijkt wel en elke dag moet ik weer opnieuw mijn positie voor God innemen.

Waar sta ik nu in mijn leven?

Waar wil ik heen?

Welke kant word ik op gestuurd?

Het is een groot avontuur en ook best wel eens een angstig avontuur. Ik moet loslaten wat ik zo krampachtig vasthield, uit angst ten onder te gaan.(lees ziek te blijven/worden/dood te gaan) Ik mag vertrouwen dat ik dat alles helemaal niet nodig heb om ten volle te leven. Ik mag de vrijheid en de vreugde die mij is beloofd gewoon pakken. Ik mag dus opruimen. En het gekke is dat ik nu besef dat dat al een tijdje gaande was. De weg was al bereid. Nog niet bewust, maar er waren al heel wat zaadjes gezaaid in mijn hart. Ik had al dingen losgelaten. Ik had al afstand genomen. En nu is de tijd gekomen om het ook allemaal op te ruimen.

Dozen vol staan al klaar,

en ongetwijfeld komen er nog meer dozen bij.

De eenvoud die ik nastreefde al die jaren, die is nu begonnen, met het opruimen van alles wat mij heeft gebonden aan angst en afhankelijkheid. Ik hoef het niet zelf te doen,

het is al gedaan voor mij,

al wat ik mag doen is er naar uitreiken.

_________________________________________

It's been three weeks.

Three weeks of purification.

Three weeks of growing and discovering.....

How deep I have been in it all and how much I have to get rid of.

Everyday I have a revelation, and everyday I have to take my position before God again.

Where am I In my life?

Where do I want to be?

Where is God leading me?

It's a huge adventure and a scary one. I have to let go what I held so anxious in my hands(so scared to become ill, stay ill or even die) I may trust in God, I don't need this! In him I can live fully and the freedom and joy that was promissed me is there for me to reach forward to.

So I may clear all the clutter. And the strange thing is, He sowed his seeds in my heart a long time ago. The road was already prepared. I had it al hidden away in boxes and sideboards. Now is the time for it all to clear.
Boxes full of it are awaiting. Undoubtedley there will be more.

The simplicity I pursued all these years has started with clearing all that had me tied to fear and dependency. I don't have to do this all on my own!

It's already been done,

and all I have to do is to reach for it.........

~

Zou je zo zijn geweest als je door iedereen geliefd was? Als alles mogelijk was geweest om jou maar te kunnen helpen, omdat geld geen rol speelde?Als je nooit hoefde te smeken om de meest elementaire dingen , gewoon, omdat er altijd geld genoeg was?
Als iedereen je even aardig zou vinden?
Als familie zich allemaal als volwassenen hadden durven gedragen en jou hadden willen opvangen, in al je wanhoop van het in de steek gelaten zijn, door de meest belangrijke figuur in je leven? Zou het allemaal zo zwaar zijn geweest als je vader er nog elke dag voor je was geweest?
Opa nog leefde?
Oma nog leefde?
Je ooms er voor je wilden zijn?
En de opa en oma en ooms en tante van jouw pappa's kant niet onzichtbaar waren geweest?
Zou je dan nog zo druk, zenuwachtig, eenzaam, wanhopig, boos en verdrietig zijn geweest?

Of zou je dan, net als het kleine peutertje van toen, vol levenslust zijn, vol vertrouwen in het leven en wat komen gaat?
We kunnen er alleen maar naar gissen.
En hopen dat God zijn ingang bij jou krijgt.
Zodat je niet meer afhankelijk bent van de mensen om je heen maar stevig staat in zijn vrede en zijn kracht en zijn liefde.

~We kunnen nog lachen~

Gisteren verrast met een bezoekje van Zus!
Was alweer een tijdje geleden. Door ziekte en zeer, en grote en kleine dippen hadden we elkaar amper gesproken. Ze zag er moe uit. En dunnetjes. We keken elkaar aan met zo'n blik van;
"Het leven is loooooodzwaar".
Kopje thee dan maar?
"Ja lekker".
CV wat opgeschroefd, want uit bed was het toch wel een stuk kouder dan erin.
En lekker op de bank genesteld. Nou kom maar op dachten we beiden.
En ja hoor....Daar kwam het:
Eerst gal spuwen,
alle ellende leggen we dan voor ons neer,
al dan niet vergezeld met tranen,gezucht en gegrom om ons vervolgens wanhopig af te vragen waarom ons dit toch steeds weer overkomt. Ik deed er na een week ziek en wanhopig zijn grif aan mee. Voelde ook wel lekker om even weer helemaal door het stof te gaan. Ik bedoel maar, het is toch ook zo! Als ik alles op een rijtje zet heb ik een aardige CV in 'ROT LEVEN'.
"Ik snap het niet hoor,"zei Zus,
"als er echt iemand daarboven is,waarom laat hij dit dan gebeuren?"
"Ik weet het niet,"zei ik zuchtend.
Terwijl ik me afvroeg of God hier überhaupt wel iets mee van doen heeft. Lichtelijk in de war over deze wending in het gesprek en mijn geen idee hebben over het waarom van alle dingen, die ons overkomen, nam ik nog een slok thee.
Ik had werkelijk geen antwoorden.
"Omdat we het aankunnen zeker,"zei ze wat schamper."Je krijgt dat wat je dragen kunt."
"Nou dan ben ik bere-sterk", zei ik tegen Zus.
"Ben je ook", zei ze daarop.
"Nou lekker dan, ik wil dit helemaal niet!"Ik.
"Neuh!" Zus.
Slokje thee.
"En ik maar visualiseren....helpt allemaal niks." Zus.
"Neeeee, kan visualiseren wat ik wil maar het is er nog steeds niet hoor, wat ik zo graag wil." Ik.
ZUCHT
Nog een slokje thee.
"Maar we kunnen nog lachen!" Zei Zus net toen ik op mijn zuurst keek.
"Jah?" Ik terwijl de lach al om mijn mond krulde.
"Jaaaa zie je wel, je doet het al."
Gelukkig....
we kunnen nog lachen.

_________________________________

Yesterday I had a surprise visit from Sis.
It had been a while. Sickness and stuff, big and small problems made us not talking to one another. She looked tired and thinish. We looked at eachother with that look.
"Life sucks!!!"
Cuppa tea?
"Yes please!!!"
Central heating a degree higher, outside the bed it was a lot colder than inside. I sat snug on the couch. Lets have it out we both thought. And yes, there it came;
first we complained a lot, together with or without tears and sighs and growls. And then we asked ourselves desperatly why, for gosh sake, it always happens to us?????? After a week of being ill and feeling down I howled toooo, much to my own pleasure. It felt good going through the dust, I mean....life sucks,doesn't it. When al things come together I can make a huge resume of 'a rotten life'.
"I don't get it," said Sis,
"when there is realy someone up there(roling her eyes upwards) why does het let these things happen???"
"I don't know, " I said with a sigh.
Meanwhile wondering what God had to do with all of this. A bit confused about this bend in the conversation and not knowing the why of things that happen to us, I took a sip of tea.
I really had not a clue.
"Because we can handle it I guess," Said Sis contemptuously. "You get what you can carry."
"surely, I am as strong as a bear ."I said to Sis.
"Wel you are!." Said Sis.
"Great, I did not want this!." Me.
"Nah." Sis.
Sip of tea.
"I still keep on visualising...wont do me any good though!"Sis.
"Noooo, I can visualise what I want, but what I want still isn't there."Me.
BIG SIGH
Another sip of tea.
"But we can laugh though!" Said Sis just when I had the sour look on my face.
"Yeah?" I said while my mouth started curling in the corners.
"Yeah, I see you doing it right know."
Thank God!
We still can laugh about it.

~