Maandag

Helderse fotograaf onbekend

★*¨*•.¸¸.. ★*¨*•.¸¸.. ★*¨*•.¸¸.. ★

Zondag;
Ik keek door mijn keukenraam en zag de zee, terwijl ik in gesprek was met klasgenoten van dochter over hun buitenschoolse opvang.(!?) Wat een prachtig uitzicht, zo ruim en zo vrij. En toen werd ik wakker :)
Het was een mooie droom.
Misschien dat ik ooit nog eens ergens woon waar ik dat uitzicht heb.
Nah ik denk het niet. Ik vrees dat ik dat uitzicht eeuwig blijf dromen. Nou ja, maakt ook niet uit.Als ik er heen fiets zie ik het ook....nee beter nog, ik zie het wel voorbij komen op DEN HELDER IN FOTO'S op facebook. Dat is echt genieten, elke dag weer. Als het lijf dan niet wil, dan kan ik altijd nog zo genieten.

★*¨*•.¸¸.. ★*¨*•.¸¸.. ★*¨*•.¸¸.. ★

13:42

Ben net buiten geweest, het is niet warm maar ook niet koud. Vooral lekker, als je genoeg kleding aan doet. Zonnetje schijnt af en aan. En lekker ruiken dat het doet. Zo fris, zo kruidig, zo heerlijk grasgroen. Ik ben blij dat het geregend heeft. Wat minder blij dat alles daardoor zo hard is gegroeid dat ik als de wiedeweerga aan de slag zou moeten. De vingerhoedskruid is inmiddels tussen de meter en 180 hoog. Echt mooi, wat minder is het hoge gras... nou ja....strakjes maar eerst maaien?

★*¨*•.¸¸.. ★*¨*•.¸¸.. ★*¨*•.¸¸.. ★

17:50

Terwijl ik uitkeek over de zee in mijn droom, droomde Zoon dat de wereld vergaan was terwijl hij sliep. Hij moest er zo van huilen en was zo verdrietig en eenzaam dat hij huilend wakker werd. Alles was overnacht kapot gegaan, er was niets en niemand meer. Toen hij naar mijn slaapkamer liep zag hij dat ik nog sliep, me van niets bewust was. Toen hij vertelde verbond hij het gelijk met wat hem is overkomen de afgelopen jaren. Het verwerken is begonnen.....eindelijk.

★*¨*•.¸¸.. ★*¨*•.¸¸.. ★*¨*•.¸¸.. ★

Dag later
Ik werd wakker van de zon, dacht ik. Het volgende moment kwam dochter en was er van de zon niets te bekennen. Vast gedroomd. Toen ze eenmaal weg was begon het ineens te hozen, daarna een fikse donderklap. En nu schijnt de zon. Het liefste deed ik nog een tukje, ik ben moe. Niet lekker geslapen(zere knie)  Maar ja, dat zonnetje, dat lonkt ook wel heel erg. En de rotzooi in huis ook....die lonkt niet, die schreeuwt.
Ruim me op!
Gelukkig zijn de kleding-zakken uit het halletje vandaan. Ze worden vandaag opgehaald. Scheelt weer, want ik had er 4! En de kledingkasten zijn nog steeds niet helemaal uitgezocht. De mijne moet nog....ik heb alleen zo'n moeite met afscheid nemen. Afscheid van mijn dunne zelf en bijbehorende outfit.  Mijn maatje 36 is al jaren overdue. Mijn maatje 38 trouwens ook :(
Die van Zoon moet ook nog, die jongen is zo ontzettend de lucht in geschoten dat al zijn shirten te kort zijn. Ik had net nieuwe gekocht van de winter en het vroege voorjaar...echt balen dus. Dochter mag nog even snuffelen welke ze als slaapshirt wil en de rest doneer ik weer.

★*¨*•.¸¸.. ★*¨*•.¸¸.. ★*¨*•.¸¸.. ★

En toen was ik weer een uur verder. Beetje dromen, beetje zoeken naar een liedje. Viel niet mee deze keer, maar ik heb het weer gevonden. Ik ga douchen,

fijne dag allemaal!

*´¨)
¸.•´¸.•*´¨)
(¸.•´ ★ *¨*•.¸¸.. ★*¨*•.¸¸.. ★*¨*•.¸¸.. ★*¨*•.¸¸.. ★

Drie weken / Three weeks

Het is alweer drie weken geleden.

Drie weken van zuivering.

Drie weken van heel hard groeien en heel hard ontdekken.

Hoe diep ik erin gezeten heb en hoe veel ik nog op te ruimen heb.

Elke dag krijg ik wel een openbaring lijkt wel en elke dag moet ik weer opnieuw mijn positie voor God innemen.

Waar sta ik nu in mijn leven?

Waar wil ik heen?

Welke kant word ik op gestuurd?

Het is een groot avontuur en ook best wel eens een angstig avontuur. Ik moet loslaten wat ik zo krampachtig vasthield, uit angst ten onder te gaan.(lees ziek te blijven/worden/dood te gaan) Ik mag vertrouwen dat ik dat alles helemaal niet nodig heb om ten volle te leven. Ik mag de vrijheid en de vreugde die mij is beloofd gewoon pakken. Ik mag dus opruimen. En het gekke is dat ik nu besef dat dat al een tijdje gaande was. De weg was al bereid. Nog niet bewust, maar er waren al heel wat zaadjes gezaaid in mijn hart. Ik had al dingen losgelaten. Ik had al afstand genomen. En nu is de tijd gekomen om het ook allemaal op te ruimen.

Dozen vol staan al klaar,

en ongetwijfeld komen er nog meer dozen bij.

De eenvoud die ik nastreefde al die jaren, die is nu begonnen, met het opruimen van alles wat mij heeft gebonden aan angst en afhankelijkheid. Ik hoef het niet zelf te doen,

het is al gedaan voor mij,

al wat ik mag doen is er naar uitreiken.

_________________________________________

It's been three weeks.

Three weeks of purification.

Three weeks of growing and discovering.....

How deep I have been in it all and how much I have to get rid of.

Everyday I have a revelation, and everyday I have to take my position before God again.

Where am I In my life?

Where do I want to be?

Where is God leading me?

It's a huge adventure and a scary one. I have to let go what I held so anxious in my hands(so scared to become ill, stay ill or even die) I may trust in God, I don't need this! In him I can live fully and the freedom and joy that was promissed me is there for me to reach forward to.

So I may clear all the clutter. And the strange thing is, He sowed his seeds in my heart a long time ago. The road was already prepared. I had it al hidden away in boxes and sideboards. Now is the time for it all to clear.
Boxes full of it are awaiting. Undoubtedley there will be more.

The simplicity I pursued all these years has started with clearing all that had me tied to fear and dependency. I don't have to do this all on my own!

It's already been done,

and all I have to do is to reach for it.........

~

~als een bloemschikker de bloemen schikt,schikt hij ook zijn gedachten,en die van degene die naar de bloemen kijkt~

~Terwijl we orde scheppen in de buitenwereld, scheppen we ook orde in onze binnenwereld.~

Jawel jawel,het is weer zover.
We gaan weer opruimen.
Ik was al een hele tijd bezig,het wil maar niet afraken.
Dochterlief deed haar best maar kon maar geen start vinden. Steeds als ze vol goede moed beginnen wou werd ze afgeleid en ging ze spelen of lezen of iets wat in ieder geval niet bepaald op opruimen lijkt.
Maar vandaag beloofde ze beterschap!
Ik blij,dat snapt u wel. Hoef ik het niet te doen, en belangrijker nog, krijg ik geen boze toet als ik met de zakken naar beneden loop.
Het is nml aldoor zo geweest dat ik meer wegdeed dan zijn aankon.
Dan werden de zakken nog eens nageplozen , ging de helft er weer uit en terug naar boven.
!
Er is zelfs een tijd geweest dat ze moest huilen als er iets weg moest wat stuk was.....echt dikke tranen. Dan liepen we heel symbolisch naar de grijze bak en werd het uitgezwaaid....maar vaker ook niet, dan werd het liefdevol weer neergezet in haar kamer. Ze kon dus duidelijk nog niet loslaten.

Tegenwoordig gaat dat wat makkelijker.
Haar boeken mogen weg,die kent ze inmiddels allemaal uit haar hoofd. Het wordt tijd voor iets nieuws.
Ze is nu boven......dat het nog niet meevalt merk ik wel aan haar regelmatige bezoekjes hier beneden. Ook heeft ze nog niks opgeruimd. Ze is even wezen lezen en wat gitaar gaan spelen en de katten zijn gekriebeld. De zakken ritselen nu eventjes en het is merkwaardig stil.
Zou ze met haar gedachten bij het opruimen zijn of verliest ze zich even in het verleden?
Laatst zei ze in ene," Toen we dit kochten leefde opa nog". Ze was er even stil van en het ding ging weer terug op zijn plek. Dat mocht nog niet weg.
Ik zie haar nu zo zitten tussen haar chaos........

Ik zelf heb ook moeite met opruimen.
Zo is alles netjes en zo is het een bende. Ik geef de kinderen vaak de schuld(oei oei) maar zelf ben ik geen haar beter. Ook in mijn handen rusten dingen die me doen herinneren aan mijn vader,en ook al zou hij me nu heel hard in de oren roepen dat het best weg kan ,ik doe het niet. Haast koesterend hou ik het vast,het is mijn link met het verleden. Zo weet ik zeker dat hij er ooit geweest is. Dit is het bewijs!

Raar toch dat ik dat bewijs nodig lijk te hebben. Ik bedoel maar,als ik in de spiegel kijk zie ik hem. Ik lijk op hem. Als ik naar mijn zoon kijk zie ik zijn grijns en de manier waarop hij zijn wenkbrouwen fronste. Als ik naar mijn dochter kijk zie ik zijn liefdevolle blik meekijken. Hij zit mijn mijn hart, in mijn hoofd, hij is overal.
Ik kan gerust opruimen.
Ruimte maken voor iets nieuws,
dus nogmaals........

~Bibje ruimt op!!!!!~