cry me a rainbow

After al this crying of me I found myself a rainbow.Well sort of......

It reminds me of the one time we actually drove through the beginning of a rainbow,when we went to the hospital were my dad lay in a sleep coma. It looked the promise it never was. He went to heaven two months later, but at that time we were all overwhelmed by the glory of it. Its colours so bright, the bow so high, and the road  all alight.
Maby it was a little kiss of God to strengthen us for what was to come.
Mabey it was His way to remind us of the eternal glory wich all awaits us.
Anyways, it overwhelmed me, and I still do remember.
That moment of peace, before the tears came, before the loss was definite, before all things changed.

Now four years later, That moment made all the difference.



Ow dear

I don't know what it is but I am crying over everthing these days. Songs, pictures, tv programs(the challenge), you name it and I am crying. I remeber me crying this way when I was pregnant. It did not take much to let the tears flow then. But I am not pregnant this time, and yes I am sure about that. Since the Holy Ghost is not impregnating women anymore I am defenitly not pregnant.
But none the less very much crying, very sentimental, very sensitive.
I know I am still mourning,
still missing, and still wishing,
but it feels different. It comes from deep within. Something is freeing itself, breaking loose,transforming.
And while doing that, I am crying my heart out. Letting go of the old dream of finding my soulmate, and have children with him. It will never happen. I have to let go.....accept that it is not for me....that what I have is what I got, and that it is all there is. I am so lucky to have my children. I do have that.....and even that is making me cry....

Anyways,
the new schoolyear will start tomorrow and I am not even prepared,
O my God I will start crying wwwoooooohhhhhh

Retourtje Hemel

Schreef ik vanmiddag nog over mijn wensen, sta ik nu stil bij de verjaardag van mijn moeders sterven. Het klinkt bijna gezellig....maar dat is het niet. Vorig jaar rond deze tijd zat ik naast haar bed op de IC en hield ik haar in mijn armen, terwijl zij wanhopig streed tegen de pijn en de benauwdheid. Had ik net mijn kinderen overgedragen aan mijn vriendin, zij hadden al ongeveer afscheid genomen. Probeerde ik vrede te hebben met het onherroepelijke 'wees' worden. Met het nooit meer samen, nooit meer zij en ik, nooit meer wij, gewoon nooit meer zijn.

Ik heb dus nog 1 grote grote wens: Een retourtje Hemel......of liever zelfs een abonnement. Zou dat kunnen God? Mag ik dan de eerste zijn die heen gaat en weer terug komt? En weer heen gaat en weer terug komt? Elke week bijvoorbeeld? Zodat ik even bij kan kletsen, bij kan knuffen, bij haar kan zijn? Gewoon, omdat ik haar zo mis.

Ik weet wel , het verdriet wordt al minder scherp. En ik ben zelfs dagen gewoon weer ongeveer gelukkig. Ik doe weer dingen voor later, en ik maak weer plannen. Ik kan af en toe best wel weer stralen en ik heb er zelfs soms best wel weer zin in. Ja hoor God, echt wel. Het is gewoon, dat ik niet zo lang wachten wil!

~Droom/Dream~

Ik droomde over mijn moeder,
dat ik haar had opgehaald uit het ziekenhuis. Ze zag er zo goed uit, heel gelukkig en gezond en fris. Haar huid was lelieblank en egaal. Zo heeft ze het nooit gehad. Ze zag altijd wat grauwig, en gegroefd en ongelukkig en verongelijkt. Dit was zo'n verassing.
Alleen was ik er niet blij mee......

Ze liep naar binnen, ging zitten op de bank(die aan de andere kant van de kamer stond), trok haar broekspijpen omhoog en zei....

"zie je dat, mooi hè zijn mijn benen nu, ze zijn helemaal beter"

(ze had wondroos voor ze stierf) en ik zei wat afwezig..."ja heel goed"....en liep naar de keuken. Ik vroeg me af hoe ik haar toch moest gaan vertellen dat ik alles van haar al had weggedaan en dat dochterlief nu in die kamer sliep. Dat ik alle spullen al weggedaan had, ze had niets meer! Ik wist het even niet meer....ik kon toch ook niet weten dat ze weer terug zou komen nadat ze dood was gegaan????

....en toen moest ik zo hard huilen ...

Het kwam van heel diep, ik stikte er zowat in

en werd met hartkloppingen wakker.

___________________________________________

I dreamed a dream about my mother.

I had picked her up from hospital. She looked so good and happy and healthy and fresh. Her skin was llilywhite and smooth. She never looked that way as far as I can remember. She always looked sort of greyisch, so sad, unhappy and dissapointed in life. This was such a surprice.
But it did not make me very happy......

She walked in and sat down on the couch.( it stood on the other side of the room) pulled her trousers up and said triumphant;

"Do you see that? They look beautifull don't they? They are cured, all cured!"

( She had erysipalas before she died) And I said somewhat distracted..."Yeah very nice"...and walked to the kitchen. I wondered how on earth I was going to tell her that I cleared her room, that she had nothing left and that daughter-dear slept in het bed now. All her stuf was gone. I did not know what to do....how was I to know she was coming back after she had died??????

...Then I had to cry.....

So very hard, it came from the depts of my soul. I nearly chocked in it.

I woke up, with my heart beating very hard in my chest.

~

~In loving memorie~

17 years of age

19 year old bride

motherhood

~in loving memorie~

__________
______

Herinneringen vangen,
vechten tegen de slaap,
maar ik wil nog herinneringen vangen,
kan ze niet vinden,
niet vangen,
niet in woorden uitdrukken.

Herinneringen vangen,
van toen ik nog klein was,
toen alles nog ongeveer goed was,
toen wij allen nog samen waren,
herinneringen vangen,
van toen.

Zoek ik de melodieen die hoorden bij die herinneringen,
de kleuren en geuren,
de beelden komen langzaam in me op,
worden ze weer weggevaagd door een mist van tranen.

Herinneringen doen nu nog zeer.


________
_______


Capture memories,
I'm fighting the sleep,
but I want to capture memories,
cannot find them,
no catch,
can't express it in words.

Capture memories,
about when I was a little girl,
when everything was sort of okay,
when we were all together,
capture memories,
of time.

I search for the melodies that belonged to the memories,
the colours and scents,
the images come slowly to me,
they are wiped out by a mist of tears.

Memories are still hurting to much........

~