Retourtje Hemel

Schreef ik vanmiddag nog over mijn wensen, sta ik nu stil bij de verjaardag van mijn moeders sterven. Het klinkt bijna gezellig....maar dat is het niet. Vorig jaar rond deze tijd zat ik naast haar bed op de IC en hield ik haar in mijn armen, terwijl zij wanhopig streed tegen de pijn en de benauwdheid. Had ik net mijn kinderen overgedragen aan mijn vriendin, zij hadden al ongeveer afscheid genomen. Probeerde ik vrede te hebben met het onherroepelijke 'wees' worden. Met het nooit meer samen, nooit meer zij en ik, nooit meer wij, gewoon nooit meer zijn.

Ik heb dus nog 1 grote grote wens: Een retourtje Hemel......of liever zelfs een abonnement. Zou dat kunnen God? Mag ik dan de eerste zijn die heen gaat en weer terug komt? En weer heen gaat en weer terug komt? Elke week bijvoorbeeld? Zodat ik even bij kan kletsen, bij kan knuffen, bij haar kan zijn? Gewoon, omdat ik haar zo mis.

Ik weet wel , het verdriet wordt al minder scherp. En ik ben zelfs dagen gewoon weer ongeveer gelukkig. Ik doe weer dingen voor later, en ik maak weer plannen. Ik kan af en toe best wel weer stralen en ik heb er zelfs soms best wel weer zin in. Ja hoor God, echt wel. Het is gewoon, dat ik niet zo lang wachten wil!

~Droom/Dream~

Ik droomde over mijn moeder,
dat ik haar had opgehaald uit het ziekenhuis. Ze zag er zo goed uit, heel gelukkig en gezond en fris. Haar huid was lelieblank en egaal. Zo heeft ze het nooit gehad. Ze zag altijd wat grauwig, en gegroefd en ongelukkig en verongelijkt. Dit was zo'n verassing.
Alleen was ik er niet blij mee......

Ze liep naar binnen, ging zitten op de bank(die aan de andere kant van de kamer stond), trok haar broekspijpen omhoog en zei....

"zie je dat, mooi hè zijn mijn benen nu, ze zijn helemaal beter"

(ze had wondroos voor ze stierf) en ik zei wat afwezig..."ja heel goed"....en liep naar de keuken. Ik vroeg me af hoe ik haar toch moest gaan vertellen dat ik alles van haar al had weggedaan en dat dochterlief nu in die kamer sliep. Dat ik alle spullen al weggedaan had, ze had niets meer! Ik wist het even niet meer....ik kon toch ook niet weten dat ze weer terug zou komen nadat ze dood was gegaan????

....en toen moest ik zo hard huilen ...

Het kwam van heel diep, ik stikte er zowat in

en werd met hartkloppingen wakker.

___________________________________________

I dreamed a dream about my mother.

I had picked her up from hospital. She looked so good and happy and healthy and fresh. Her skin was llilywhite and smooth. She never looked that way as far as I can remember. She always looked sort of greyisch, so sad, unhappy and dissapointed in life. This was such a surprice.
But it did not make me very happy......

She walked in and sat down on the couch.( it stood on the other side of the room) pulled her trousers up and said triumphant;

"Do you see that? They look beautifull don't they? They are cured, all cured!"

( She had erysipalas before she died) And I said somewhat distracted..."Yeah very nice"...and walked to the kitchen. I wondered how on earth I was going to tell her that I cleared her room, that she had nothing left and that daughter-dear slept in het bed now. All her stuf was gone. I did not know what to do....how was I to know she was coming back after she had died??????

...Then I had to cry.....

So very hard, it came from the depts of my soul. I nearly chocked in it.

I woke up, with my heart beating very hard in my chest.

~

~Zee vol verdriet~

Drie maanden geleden lag je nog in bed. De trombosedienst was net geweest en je was zo vreselijk moe. Dat was al een hele tijd zo. Ik weet nog de zaterdag ervoor dat ik me ongerust maakte, omdat je zo lang in bed bleef. Ik ben meerdere malen wezen kijken. Je was zo moe, zei je en wou nog even lekker slapen. Het werd 2 uur.........

Drie maanden geleden werden we 's middags gebeld dat je met spoed naar de eerste hulp moest komen. Je zat op de bank en zei," Daar was ik al bang voor." Alsof je toen wist dat het onvermijdelijke gebeuren zou. Je was stil, zat ineengedoken en hoorde weinig meer. Je ogen op de oneindigheid gericht. Terwijl ik en dochterlief als een stel kippen zonder kop de spullen bij elkaar zochten voor je ziekenhuisbezoek. Ondergoed, de mooiste pyjama, "die rode met die stippels, oke oma?", chocola, om lekker van te snoepen, toiletspulletjes, sloffen. Het was een tas vol.Ik nam hem die nacht weer ongebruikt mee....alleen de mooie pyjama, die had ze nu aan.

Drie maanden geleden zei dochterlief om kwart voor twee ,op de achterbank van de auto;"Je gaat niet dood hoor!!!!!" ....Je zei,"Nee dat ben ik niet van plan." Maar de blik in je ogen sprak boekdelen. "Dag oma, tot vanavond lieve oma!" en zo ging ze huppelende naar streetdance........niet wetende dat er geen vanavond meer zou zijn.

Drie maanden geleden kwam ik midden in de nacht thuis, ik was helemaal alleen. Ik begon te huilen en ben daar dagen achter elkaar mee door gegaan. Ik kon niet meer stoppen.

Drie maanden geleden had ik niet kunnen voorzien waar ik nu zou staan. Ik zou nooit geloofd hebben dat ik nagenoeg familieloos zou zijn na die drie maanden. En toch is dat gebeurd.

Het is drie maanden geleden,
en ik sta alleen in een zee vol verdriet,
en een wereld zonder* familie.
Drie maanden nog maar.
Het lijkt wel een eeuwigheid.

~

** bovenstaande schilderij is van Bibje "Spiritual Selfportrait"
* op een enkeling na die er wel is.........

~Enigst kind?~

Ik droomde dat hij dood was, en hij was ook al dood, dus was ik nu moederziel alleen.
Het gekke was dat ik het zelf ontdekte ,omdat niemand de moeite had genomen mij in te lichten. Hij (?)ook niet.Toen ik hem daarmee confronteerde werd hij zelfs boos. "Ja Bib, wat denk je nou, we hebben helemaal geen contact, dus dan zeg ik ook niets." "Maar hij is mijn broertje..."Zei ik vertwijfeld en wanhopig. Ik was verdrietig, dacht aan de momentjes die we wel samen waren geweest, hoe summier dat ook was. Nu was hij voorgoed weg. En er was geen afscheid genomen. Zo stond ik voor de kassa van een winkel, leeg, hol en alleen te wezen.

Het is een beetje zoals ik mij nu voel,
zo alleen,
net of ik na de dood van mijn moeder geen familie meer heb. Alsof ik enigst kind was. We praten momenteel alleen als het echt moet, over de erfenis, en verder is er geen contact meer. Ik maak geen contact ,omdat ik me gegriefd voel over de hebzucht van hen en zij maken gewoon geen contact, omdat ze dat zowiezo al nooit echt deden. Ons contact bestond uit verjaardagen en hulp bij verhuizing. Tussendoor contact, dat hadden we nauwelijks. Contact in moeilijke tijden was er al helemaal nooit. Dan werd ik gemeden als de pest. Misschien ligt het wel aan mij hoor, het zal zeker niet meehelpen dat ik me gekwetst voel en geen zin meer heb in de snerende opmerkingen die tegen en over mij en mijn gezin geplaatst worden. Dat ik dus daarom geen contact meer zoek. Zij zullen hetzelfde hebben. Ieder heeft zijn eigen verhaal.

Het is ook een beetje zoals mijn ouders dat ervoeren toen mijn vader ziek werd en later stierf. Mijn vader had een broer en twee zusters ook al in geen eeuwen meer gezien. Ik weet niet eens meer waarom dat zo was, maar het was wel zo. Toen hij dood ging werd er welliswaar gezegd dat dat nooit meer zo moest gaan, maar het ging wel zo. Het contact werd niet meer hersteld, op een losse verjaardag en wat kleine ontmoetingen bij anderen na.
Ik vrees dat hier hetzelfde gebeuren gaat.
Hoe we ook proberen nieuwe lijm aan te brengen, het lijkt maar niet te lukken. Op de een of andere manier wil het maar niet blijven plakken.

Het wordt tijd dus om los te laten,
het over te laten aan de voorzienigheid,
de Kosmos,
God,
en te vertrouwen op een goede afloop,
voor ons allen.

~

~dagboekje~

Bij het zoeken naar het trouwboekje vond ik een dagboekje van mijn moeder.
Eigenlijk was het niet meer dan een notitieblokje met een ringbandje.
Ooit gekocht door mijn vader bij de Deka....
drie in een pakje,de andere twee gingen naar zoonlief en dochterlief.
Om in te tekenen of zoiets.
Dochterlief oefende haar schrijven, want op school waren ze daar nog niet mee bezig,
ze was toen 4.
Zoonlief tekenden zijn robots erin.

De vrouw die haar hart daar lucht,
dat is mijn moeder.
Dezelfde vrouw die mij en mijn broertje meenam naar de Ewijksluis. Daar woonde haar moeder.
Dan stapten we op bij de bushalte nadat we eerst door het tunneltje gelopen waren.
Wij met zijn drieën.
Nooit voelde ik mij onveilig bij haar, nooit merkte iets van haar angst toen ik nog klein was.
Het was altijd een groot avontuur, in de blauwe bus met de kaartjesautomaat die je rondslingeren moest om een retourtje te kopen. Het papiertje krulde altijd zo mooi.
En mijn broertje die altijd bij de chauffeur mocht staan en dan elke betonwagen aanwees,
"pappa rijdt in die betonmolen!!!!!"
Mijn vader maakte lange dagen en dus deed ze veel alleen met ons.
Gewoon omdat ze dat deed.

Hoe anders was het later,
veel later,toen mijn vader er niet meer was.
De angst en schrik en eenzaamheid druipen van de bladzijdes af.
Vraag me af wat ik had kunnen doen wat ik nog niet gedaan heb.
Alsof het er zijn en haar steeds helpen niet genoeg was.
Alsof ik nog meer had moeten doen.
Kon ik meer doen?
Had ik haar moeten dwingen naar de dokter te gaan?
Liet ik het er niet teveel op aan komen?
Het zijn de vragen waar ik nu mee worstel.
Nu ze er niet meer is en ik echt helemaal niets meer voor haar kan doen.
Had ik haar angst kunnen wegnemen?
Had ik haar nog meer kunnen dragen?
Deed ik wel genoeg?

Wat je zaait zul je oogsten.
Ik zaaide aandacht en veel liefde,
maar liefde houd de dood niet buiten de deur.

~

~mis~

Het was een zware dag gisteren.
Nu ik nu weer even voelde hoe heftig diep het verdriet zit.
Hoe ik dan wel door leef en ademhaal en mijn leven ten volle leef,
maar jou toch elke minuut mis.
Elke seconde.
elk ogenblik.

~