2e Paasdag

Klein Bloempje-Bibje (collage/inkdrawing on canvas 10-10 cm)

Wat een prachtige weer dag niet waar?
De zon die zo ontzettend zijn best deed, de temperatuur die eindelijk ergens op leek. 5.3 zonne-uren hier in de Noordkop. Mooie blauwe lucht.
Zoon die met een grote grijns de tuin binnenstapte, hij was bij zijn vader geweest. Dochter die haar kamer heeft opruimt. Deuren konden open, kat lui in de tuin. Vogeltjes in de heg. Er komt vast een nestje :)
ZUCHT
Ja dit was weer een prachtige dag!
Ik heb op het bankje gezeten nadat ik in de tuin heb gegrutteld in de middagzon.
Ja het weer een heerlijke dag.
Voorlopig even de laatste vakantiedag.
Dochter moet morgen weer naar school.Dan is het de laatste hardwerk periode voor de vakantie. Nog 3 weken voor de meivakantie en dan daarna nog een paar weken flink er aan trekken. Die laatste loodjes duren het langste. En tòch vond ik dat altijd één van de fijnste periodes van het schooljaar. Het boek was bijna uit, de toetsen waren bijna allemaal gedaan, er was lekker veel tijd om te lummelen en in te halen. Het mooie weer was aangebroken, iedereen werd een stuk vrolijker. Het einde in zicht.
Ik kan niet zeggen dat ik het mis,
de stress van ieder jaar 250 leerlingen per week, , 40 weken lang, voorbij te zien schuiven. De stress van nakijken en voorbereiden en vergaderen en bespreken, nascholing.....nee dat mis ik allemaal niet. De stress van leerlingen die niet op hun plek zitten in een klas, van leerlingen die niet gebaat zijn bij zitten in een klas, de stress van leerlingen die meer kunnen maar ja, we gaan nou eenmaal niet sneller met de klas, de stress van mijn ei niet kwijt kunnen, want ik moest me houden aan het curriculum.
Ik had het me anders voorgesteld toen ik nog op de opleiding zat. We leerden lessenseries ontwerpen, onderzoek doen, kinderen motiveren....het was toch allemaal wel een beetje anders.
Nee dat mis ik niet.

Ik mis wel het contact met de kinderen,
het gek doen,
het toneelspelen,
het voorbeeld zijn,
het tussen de jeugd wandelen,
het belangrijk zijn,
dat waren de leuke dingen. De dingen waarvoor ik doorging, ook al kon het eigenlijk niet meer.
Er zullen andere manieren komen om kennis te delen, te onderzoeken, te ontdekken. En wanneer dat zover is, dan ben ik daar ook misschien wel te vinden. Tot dan deel ik mijn wijsheden met mijn kinders thuis :)

*´¨)
¸.•´¸.•*´¨)
(¸.•´ ★ *¨*•.¸¸.. ★ *¨*•.¸¸.. ★*¨*•.¸¸.. ★

Zwijmelen op Zaterdag

Zaterdag dus,
wakker gemaakt door de bel van de krantenbezorgdienst,
zonnetje in mijn gezicht bij het deur open doen en een verbaasde meneer, omdat ik nog in pyjama was.
Haren woest en wild van het draaien in mijn kussen, slaperige toet, nog niet helemaal alert.
Stond hij met krantjes en foldertjes en een paar fietstassen al een tijdje te wachten, zei hij. Ik had zeker de bel niet gehoord? Sorry dat U nu al naar beneden moest lopen. (met een grijns, het was al half 10) En een spervuur van vragen kwam mijn kant op.
Ik geloof dat ik alles wel goed beantwoord heb. Het ging over de wijk van Zoon en dat hij die definitief overneemt van het meisje wat hem eerst deed....maar verder hoorde ik het niet zo goed meer. De vogeltjes kwetterden zo gezellig en de zon scheen zo vrolijk en de kat wreef zo lief langs mijn benen.
Ik heb lief geglimlacht en geknikt op elke vraag. De stapel krantjes en foldertjes overgenomen van hem en hem ook een prettig weekend gewenst. Hij keek me met een geamuseerde grijns aan, draaide zich om en liep het tuin pad af. "Tot volgende week!"

Ik vraag me af wat de man gedacht heeft.
Volgende week maar ietsjes eerder op staan. Misschien dat ik dan wel hoor wat hij te zeggen heeft. Tenzij het zonnetje schijnt natuurlijk, of de vogeltjes kwetteren, of de kat rond mijn benen wrijft,
dan wordt het wel weer erg moeilijk ;)
*´¨)
¸.•´¸.•*´¨)
(¸.•´ ★ *¨*•.¸¸.. ★Fijn Weekend *¨*•.¸¸.. ★*¨*•.¸¸.. ★

Overlever 3

Ze schreef 
~Het is onderdeel van wie je nu bent, een sterke vrouw, die een aanval heeft overleefd. Want dat is wat je bent: een Overlever.~
naar aanleiding van de twee afgelopen blogs.

Ik had me dat nooit zo beseft. 
Eigenlijk voelde ik me al die tijd een slachtoffer maar dan eentje die je niet ziet. Die zichzelf niet kenbaar maakte. 
Uit schaamte? 
Geen zeur willen zijn? 
Geen aandacht willen op eisen? 
Of gewoon, omdat iedereen om mij heen het zo'n beetje negeerde.
Ik leefde nog en de knul werd opgepakt en veroordeeld. Alles ging gewoon verder. Ik ging meteen weer met de fiets en bus. Pakte zo goed en zo kwaad het ging mijn leven weer op en dat was dat!
Mijn manier van de angst vermijden werd niet gezien. Mijn keuzes werden niet in verband gebracht met het gebeuren. Had iemand eigenlijk wel in de gaten dat ik stopte met veel dingen, omdat ik dan 's avonds op pad moest? Zagen ze 5 jaar later mijn nood toen ik  een bepaalde opleiding niet begon, omdat ik die in de avonduren moest volgen? 
Ik denk het niet. Ik was meester geworden in ondergronds gaan.
Niet in de laatste plaats, omdat ik mij schaamde en het dus verborg. Ik voelde me schuldig over wat er gebeurd was. Was ik immers niet uit eigen vrije wil alleen naar huis gefietst midden in de nacht? Met uitgaanskleding aan, ook dat nog! 
Ergens in mijn achterhoofd heeft ook dat gewoekerd. Zelfs het uitspreken van wat er gebeurt is voelde aan als iets waar ik me schuldig over zou moeten voelen. Hoe durf ik een ander lastig te vallen met mijn verhaal. Mensen hebben hier helemaal geen zin in. Nee ook toen niet, toen ik gewoon thuis en bij vrienden mijn verhaal wou vertellen. Om te verwerken, om los te laten. Om het in perspectief te zetten. Zodat het niet zou gaan woekeren. Zodat ik vrij zou zijn van schaamte en schuld.
Het is heel anders gelopen.
Maar ik ben een overlever.
Hoe meer ik dit woord door mijn mond laat rollen, hoe meer ik besef dat het heel erg klopt. Ik heb het overleeft, zowel lichamelijk als geestelijk! Ik ben me gaan beseffen dat ik waardevol ben. Ik ben sterk, ik ben een mooi mens. Ik mag er zijn, in al mijn sterke en zwakke momenten. Met al mijn goede en minder goede eigenschappen.

Ik ben Bibje
en ik mag er helemaal zijn!

Ook nu weer een cover door TMC. Het origineel  is van Gary Ogan en Bill Lamb. Ik vind TMC de mooiste, het strijkensemble doet het helemaal voor mij! Toch is het origineel ook mooi. Eenvoudiger, maar niet minder.
Enjoy