Zonsondergang

Yvonne de Jong zonsondergang 26 mei 2015 bij de Lange Jaap

Dan ben je in gesprek tijdens een consult en gaat het over je leven en je toekomst en dan krijg je de vraag; "Wat houd je tegen?"
Er borrelden allerlei emoties in me op, allerlei gedachtes zwermden door mijn hoofd.
"Ik sta op de drempel en  ik wil niet alleen door die deur."
"Wie wil je dan dat er met je mee gaat?" vroeg ze me.
En toen moest ik huilen, want ik wil dat mijn vader met me mee gaat. Maar mijn vader is dood. Die kan niet met mij mee dit nieuwe leven in.
BENG
Die kwam hard binnen, heel hard.
Wat had hij voor mij betekend, en wat draag ik daarvan in mijn hart, want "hij is niet weg." zei ze tegen me." Hij zit in je hart."
"Wat was het dat je vader je gaf wat je nu zo mist."
Nou daar kan ik kort over zijn; geborgenheid. Op het moment dat ze het vroeg kon ik dat antwoord niet geven, ik was te overmand door emoties. Maar dat is wat het is, geborgenheid.
Dat gevoel was in 1 klap weg, toen hij stierf. Mijn moeder en ik hebben dat beiden zo ervaren. Hij was onze rots in de branding, onze boom waaronder we konden schuilen, de armen waarin we konden kruipen, de rust die ons omhulden. Hij was de lijm van het gezin.
Alles viel uit elkaar toen hij verhuisde naar de hemel.

Jeffrey Bakker zonsondergang 26 mei 2015 in de verte onze watertoren

Rouw is een raar iets,
het is kwetsbaar, rauw, gevoelig, en op de achtergrond altijd aanwezig.
Soms denk ik dat ik er nu wel een keer doorheen ben gekomen. Bijna ongeduldig snak ik naar dat moment, dat ik niet meer in snikken uitbarst alleen al aan de gedachte aan hem. Aan haar, aan hun. Dan gaat het tijden goed, ben ik helemaal happy. Totdat het ineens weer in mijn gezicht slaat en ik ze mis, zo erg mis.....mistig is dan mijn zicht.

Mark Zijp Zonsondergang 26 mei 2015 uitzicht over de huizen

Heel anders dan de zonsondergang vanavond,
ik heb even wat foto's gejut van facebook. Allemaal lokale fotografen. Mooie luchten niet waar?
Dan vergeet je even alles,
verdwijn je in het roze rood van de eindigende dag.
Raar toch dat ik allang in mijn nieuwe leven sta, en het niet eens opmerkte.
Die begon de dag dat hij vertrok, en hernieuwde de dag dat zij hem achterna ging.
Ik ben allang over die drempel gestapt, ik moet alleen nu wel een keer die weide in gaan lopen.
Je bent veilig Bibje
Je bent veilig!
*´¨)
¸.•´¸.•*´¨)
(¸.•´ ★ *¨*•.¸¸.. ★*¨*•.¸¸.. ★*¨*•.¸¸.. ★

Dolle Dinsdag

Woelige baren- foto van Arienne Blokdijk

Het waait hard,
erg hard, wild en woest giert de wind hier om het huis.
Jankend en bulderend beukt het tegen de ramen op en doet ze rinkelen bij elke woeste vlaag.
Code oranje, ik kwam er laat achter dit keer.
Het scheen zondag ook al zo'n wilde dag geweest te zijn.
Maar toen zat ik in huis, opgekruld in de stoel te lezen en te schrijven. Beetje te dromen. Geen besef van de wereld daarbuiten. Bij te komen ook van de week vol verwerken van verleden pijn en angst.
Het was een wilde rit. Een onthullende ervaring. Een openbreken na bijna een kwart eeuw.
En het openbreken was niet pijnloos.
Het was rauw en scherp, snijdend en brandend, het was scheurende pijn. Eén, die me op mijn knieën bracht. Waarbij ik smeekte om hulp. Of ik alsjeblieft los mocht laten.  Terwijl de storm in mij woedde, gingen de sluizen open en liep het water weg. Eindelijk!
Het liet een schone wond achter.
Door de tedere zorg van hoop en liefde zal het helen.
En zal ik steeds dichter bij mijzelf komen.
Hoe meer ik mezelf ben, hoe liever ik mezelf heb.
Hoe meer ik kan gaan vliegen.
Zelfs op de stormwind!
Dan hoef ik me niet meer schrap te zetten maar sla ik mijn vleugels uit. Op weg naar mijn bestemming. Wetende dat onder mij een landings-weg ligt, die ik zelf heb aangelegd. Voor als ik ooit terug wil komen.

*´¨)
¸.•´¸.•*´¨)
(¸.•´ ★ *¨*•.¸¸.. ★Hartverwarmend waren de reacties van jullie allemaal zaterdag. 

Dat deed me heel veel. Dank jullie wel! *¨*•.¸¸.. ★*¨*•.¸¸.. ★Dankbaar ben ik ook dat ik anderen tot troost heb kunnen zijn *¨*•.¸¸.. ★*¨*•.¸¸.. ★

Stoere vissers trekken zich niets aan van de storm-
Foto van Petra Vermeij

Foto van Shevana Pronk-
strandhuisjes bij Julianadorp spoelen weg, de vakantiegangers zijn geëvacueerd.

Woelige baren- foto van Joris Schutte

.

Overlever 3

Ze schreef 
~Het is onderdeel van wie je nu bent, een sterke vrouw, die een aanval heeft overleefd. Want dat is wat je bent: een Overlever.~
naar aanleiding van de twee afgelopen blogs.

Ik had me dat nooit zo beseft. 
Eigenlijk voelde ik me al die tijd een slachtoffer maar dan eentje die je niet ziet. Die zichzelf niet kenbaar maakte. 
Uit schaamte? 
Geen zeur willen zijn? 
Geen aandacht willen op eisen? 
Of gewoon, omdat iedereen om mij heen het zo'n beetje negeerde.
Ik leefde nog en de knul werd opgepakt en veroordeeld. Alles ging gewoon verder. Ik ging meteen weer met de fiets en bus. Pakte zo goed en zo kwaad het ging mijn leven weer op en dat was dat!
Mijn manier van de angst vermijden werd niet gezien. Mijn keuzes werden niet in verband gebracht met het gebeuren. Had iemand eigenlijk wel in de gaten dat ik stopte met veel dingen, omdat ik dan 's avonds op pad moest? Zagen ze 5 jaar later mijn nood toen ik  een bepaalde opleiding niet begon, omdat ik die in de avonduren moest volgen? 
Ik denk het niet. Ik was meester geworden in ondergronds gaan.
Niet in de laatste plaats, omdat ik mij schaamde en het dus verborg. Ik voelde me schuldig over wat er gebeurd was. Was ik immers niet uit eigen vrije wil alleen naar huis gefietst midden in de nacht? Met uitgaanskleding aan, ook dat nog! 
Ergens in mijn achterhoofd heeft ook dat gewoekerd. Zelfs het uitspreken van wat er gebeurt is voelde aan als iets waar ik me schuldig over zou moeten voelen. Hoe durf ik een ander lastig te vallen met mijn verhaal. Mensen hebben hier helemaal geen zin in. Nee ook toen niet, toen ik gewoon thuis en bij vrienden mijn verhaal wou vertellen. Om te verwerken, om los te laten. Om het in perspectief te zetten. Zodat het niet zou gaan woekeren. Zodat ik vrij zou zijn van schaamte en schuld.
Het is heel anders gelopen.
Maar ik ben een overlever.
Hoe meer ik dit woord door mijn mond laat rollen, hoe meer ik besef dat het heel erg klopt. Ik heb het overleeft, zowel lichamelijk als geestelijk! Ik ben me gaan beseffen dat ik waardevol ben. Ik ben sterk, ik ben een mooi mens. Ik mag er zijn, in al mijn sterke en zwakke momenten. Met al mijn goede en minder goede eigenschappen.

Ik ben Bibje
en ik mag er helemaal zijn!

Ook nu weer een cover door TMC. Het origineel  is van Gary Ogan en Bill Lamb. Ik vind TMC de mooiste, het strijkensemble doet het helemaal voor mij! Toch is het origineel ook mooi. Eenvoudiger, maar niet minder.
Enjoy

till I can gain controle again 2

Wat als ik op die bewuste avond niet uit was gegaan.
Het niet de week ervoor was uitgeraakt met mijn vriendje.
Mijn vriendin niet had staan ruzie maken met haar ex-vriendje.
Waardoor ik het niet zo zat was geworden, dat ik dan maar alleen naar huis fietste in het holst van de nacht.
Er in de stad een uur daarvoor niet een meisje en een jongen samen hadden gedanst,
waarbij de jongen er van uit ging dat zij meer wou maar hem toen afwees.
Waardoor hij zo boos werd dat hij een mes trok,
en daarna weg vluchtte.
Mij toevallig onderweg tegenkwam, helemaal in mijn eentje,
nog na sudderend van de ruzie, die vriendin met ex-vriendje maakte.
Vervolgens aan mij toen vroeg of ik soms condooms had,
waarop ik geschrokken antwoorde; nee!
Dat hij een mes trok en ineens naast me stond met het mes tegen mijn keel,
ik heel hard NEEEEEEEEEE schreeuwde en , ik weet niet hoe ik het deed, omgedraaid weer op weg was terug naar vriendin en haar ex-vriendje.

Zou ik dan nu een heel ander leven hebben gehad?

Het maakt niet uit eigenlijk,
want het is allemaal wel gebeurd. En hoe je het ook wendt of keert, het heeft invloed gehad.
Soms zou je willen dat je nog even met terugwerkende kracht zo'n piepzak een vette dreun kon geven en een Kick in the Balls. Zo'n harde dat de kinderbijslag er aan ging. Gewoon voor genoegdoening. Verder denk ik zomaar dat ik het wel aardig doe allemaal. Ook al heb ik soms van die momenten van spijt, over hoe het allemaal gelopen is. Ik sta toch maar mooi hier te wezen. stoer sterk en kwetsbaar tegelijk!
En dan vind je dit in je inbox ;)

~The greatest predicament of living in the jungles of time and space, Bibje, is learning to be happy while still having unfulfilled dreams.
The greatest challenge is not looking to the illusions for meaning, definition, and answers.
The greatest mystery is figuring out who you really are.
And the greatest reward, Bibje, of living in the jungles of time and space, is having predicaments, challenges, and mysteries that you have absolutely aced, crushed, and unraveled.

Lucky you,
The Universe~

Ik heb weer een origineel bij één van de liedjes gevonden van This Mortal Coile, enjoy :)


Just like the sun over the mountain top
You know I'll always come again
You know I love to spend my morning times
Like sunlight dancing on your skin
What you see is what I've been
There is nothing I could hide from you
You see me better than I can
Out on the roads that lies before me now
There are some turns where I will spin
I only hope that you can hold me now 'til I can gain control again
Like a lighthouse you must stand alone
And mark a sailor's journey's end
No matter what seas I have been sailing on
I'll always row this way again
Out on the roads that lie before me now
There are some turns where I will spin
I only hope that you can hold me now 'til I can gain control again
I only hope that you can hold me now 'til I can gain control again

mijn waarheid spreken 1

Bibje 2 jaar

De eerste herinnering aan een hele heftige huilbui is al van heel lang geleden. Ik moet nog heel klein geweest zijn, want werd uiteindelijk op de arm van een manspersoon getild en getroost."Stil maar, lieverdje,rustig maar. sssssssssss Stop maar." Geen idee wat er aan vooraf is gegaan, wat die heftige gevoelens veroorzaakte. Wel dat ik er zowat in stikte, zo benauwd kreeg ik het ervan.

Soms zie ik wel eens zo'n tafereel op de straat, waar een kindje zo overstuur is en de mamma of pappa boos tegen het kind schreeuwt dat het op moet houden. NU GENOEG!!! Op zo'n moment krimpt mijn maag in elkaar. Ik zou zo'n ouder dan willen zeggen dat ze het kind in de armen moeten nemen en troosten, zeggen dat ze van hem/haar houden en dat alles goed is en dat ze veilig zijn. Het is alleen zo moeilijk om dat te doen zonder dat de ouder( ook zichtbaar in de stress en over de toeren) zich aangevallen voelt. Die heeft net zo goed een koesterende  arm om haar/hem heen nodig. Dus zeg ik niets....

Mijn moeder was heel gevoelig als het op verdriet en huilen aankwam. Dan werd ze onrustig, raakte ze overprikkeld en uiteindelijk als het niet ophield werd ze boos. En ik huilde snel, gevoelig kind als ik was. Hysterisch noemde ze dat.  En dat moest onderdrukt worden met koude natte washandjes of een klap in de handen voor mijn gezicht. Dan schrok ik, slikte ik heel hard en stopte met huilen. Zo deed men dat toen. Iemand had haar dat geadviseerd.* Waarschijnlijk mijn oma.
Zij kon het gehuil van mijn moeder nooit aanhoren. Ze was een jankert, vertelde zij me later wel eens. Nooit hoorde ik iets echt positiefs over mijn moeder van mijn oma. De band tussen haar en mijn moeder was dan ook een stuk akeliger en kouder dan die van mij en mijn moeder. Mijn moeder zag haar eigen zwakheden, en vaak kwamen de excuses, en later toen ik groot was de gesprekken. Ik begreep het. Ik vergaf haar, en OOO wat hield ik van haar. Van haar kwetsbaarheid, haar open hart, haar gevoeligheden en haar eerlijkheid. Bij haar trof je geen dubbele agenda aan.
.
Wat ik wel naliet was mijn waarheid uitspreken. Laten weten hoe ik me voelde. Dat had ik wel afgeleerd.* Ik deed dat masker op en was de lieve dochter. Tot  ver in de volwassenheid aan toe!
De afschuw, de schok, het niet geliefd voelen, de verraad en het in de steek gelaten voelen op momenten, dat ik als klein kind in de paniek schoot en ik niet mocht huilen.... al die de emoties die na de NEI* naar boven kwamen....die heb ik haar nooit echt durven vertellen. Bang dat ze dan niet meer van me zou houden, dat ze me op de een of andere manier af zou wijzen.

En nu is ze er niet meer. Kan ik haar niet meer vertellen dat ik nog met die brok in mijn keel zit, waardoor het zingen zo rottig gaat. En dat ik wil dat ze evengoed van me houdt als ik haar vertel dat ik me niet altijd even geliefd heb gevoeld bij haar. Dat ik dus eigenlijk nooit echt volledig mezelf ben geweest. Veel te vaak mooi weer heb gespeeld. Niet helemaal eerlijk was. Zou ze het doorgehad hebben?


*http://www.ourmuddyboots.com/bullying-our-children/
*http://www.nei-limburg.nl/wat_is_nei.htm
*http://www.bitmagazine.nl/algemeen/aangeleerde-hulpeloosheid/6808/

Open up

Ik had gisteren een heel stuk geschreven, nog voortbordurend op mijn post van Zaterdag. En toen kwam ik aan het einde en blokkeerde ik. Durfde ik het niet te publiceren. Ik voelde ik me ineens zo kwetsbaar, omdat ik mezelf zo bloot gaf.
Allerlei negatieve overtuigingen vlogen door mijn hoofd en ik voelde me akeliger en akeliger. Je kent ze wel;
Wat moeten ze wel niet van mij denken
Waarom is iemand hier überhaupt geïnteresseerd in
Heb je mij weer hoor met mijn gezeur
Wees eens wat positiever, dan ziet de wereld er ook veel mooier uit
Volgens mij ben ik depressief
Zeurpiet
Zwartkijker
Chagrijn
Pessimist
Doe eens niet zo moeilijk!!!!
Zo slecht was jouw leven niet Bibje. Er zijn mensen die het veel slechter hadden. Die klagen toch ook niet. En die janken ook niet de hele tijd........

Ik kan er nog veel meer verzinnen hoor, maar dat kwam allemaal langs. En toen knikten mijn knieën bij wijze van spreken zo erg dat ik de laptop dichtklapte en ermee stopte. Het staat in de concepten. Ik wist het even niet meer.
Is er iemand wel geïnteresseerd in zoveel sores? Willen mijn lezers niet liever een gezellige blog lezen i.p.v. al die tranen en dat zware gedoe? Gaan ze weglopen? Zoals ik al meerdere mensen kwijt ben geraakt, omdat zij het even niet aankonden dat ik door een moeilijke periode heen ging? Raak ik nu weer vrienden kwijt?

Ja vast wel.

Het hoort ook wel een beetje bij het leven. Was ik eerst die consuminder-mamma, werd ik toen de mantelzorgende-thuisonderwijzende mamma, zoekende naar de betekenis in het leven rouwende mamma, vechtende voor Zoon mamma en nu sta ik hier. Ik voel me klein, kwetsbaar, maar eindelijk sterk genoeg om open te gaan.Hoe ik dit ga delen weet ik nog niet. Misschien zet ik mijn blogje van gisteren toch wel neer. Misschien ook wel niet. In ieder geval heb ik mijn eerste liedje gezongen (zie ZOZ) Daarna heb ik een heel pak zakdoekjes volgesnoten en ben ik cake gaan bakken. Het was wel een feestje waard ja!!!!!!
De kilootjes neem ik voor lief  deze winter ;)
Alhoewel...als alle tranen gevloeid zijn ben ik vast een heel stuk lichter, niet waar?