Over bokalen voor het lab en zo...

herfst in ons bos- Agnes Claase Blaset

Toen ik twee dagen terug bij de prikzuster zat rook het naar bloemetjes.
"Lekker ruikt het hier," zei ik tegen haar.
Waarop zij antwoorden; "O dankjewel."
Ik stroopte mijn mouw op voor de onvermijdelijke aderlating.
"Nu even een prikje," zei ze waarschuwend.
Dat rottige prikje deed venijnig pijn dit keer. En al die tijd hing dat geurtje in mijn neus.
Op weg naar huis begon ik te hoesten, en voor de dag voorbij was zat ik zowat kotsend op de wc door de kriebels. Mijn keel was er rauw van.
Gisteren mocht ik de bokaal gaan vullen. Met al dat gehoest was dat nog geen sinecure. Zie je voor je? Een Bibje, die niet mag gaan zitten en de longen uit haar lijf hoest. In een wc-tje waar je met je knieën tegen de muur omhoog zit. Dat is natuurlijk niet bepaald steriel.
"Moet ik je helpen?" bood Zoon aan.
"Eh, nou  ja, ga jij op de gang staan en dan mag jij het potje overnemen," zei ik,"maar ik doe de deur wel dicht hoor."
"Oké," zei hij en hij ging op de gang staan terwijl ik mijn ding deed en mijn hoest probeerde in te houden.
"Gaat het mam?" vroeg hij nog
"mhm," zei ik binnensmonds, bang om in hoesten uit te barsten.
 Dan zal je zien dat het niet wil lukken ook zo half staande, hoe doen die mannen dat toch?
"Ja ik ben klaar," brulde ik even later. Woesh de deur open, potje aan Zoon. Die ging rennend naar de bokaal en ik eindelijk zittend op de wc om te hoesten.  Pffffff als dat zo de hele dag moest. ( ja dus )

Ik heb het vanmorgen naar het lab gebracht. Nu maar hopen dat het goed is en dat ik niet nog een keer moet. En wat een bevrijding dat ik nu weer gewoon mag zitten op de wc. Morgen een e-consult aanvragen voor de uitslag en dan weten we meer.
Zoon is er niet gerust op, hij zat zich vanmiddag enorme zorgen te maken over wat hij nou moest als ik er niet meer was. Dikke tranen rolden over zijn wangen. Dat hij dan bij zijn vader moest gaan wonen en dat hij zich niet gesteund voelt door hem en dat hij dan mij zo ging missen. Met mijn armen om mijn grote Zoon heen heb ik hem verzekerd dat ik niet bepaald van plan ben om dood te gaan. Terwijl ik meteen dacht aan de woorden van mijn moeder toen we haar naar de eerste hulp brachten.
"Oma je gaat toch niet dood hè?" vroeg Dochter kleintjes op de achterbank.
"Nee, dat ben ik niet van plan," had ze haar verzekerd. En met het afzetten van de kleine meid bij haar vriendinnetje hadden ze elkaar nog flink  geknuffeld en beloofd dat we vanavond welterusten zouden komen zeggen in het ziekenhuis.
"Als jij dood gaat wil ik wel alles van jou hebben hoor, alles, "snifte Zoon. Ik knikte.
"Mijn schilderijen en schrijfsels en de foto's en zo?" noemde ik op.
"Ja en je sieraden en boeken en mooie spulletjes, alles. Ik wil dat, want dan ben je dichtbij, "hij keek er dramatisch bij.
"Ik ben altijd dichtbij, ook zonder spullen," zei ik, "en voorlopig blijf je me gewoon zien hoor,"grapte ik.
Hij kon er niet erg om lachen.
"Ik wil nog minstens 50 jaar mee hoor Zoon," zei ik, "ik heb nog zat te doen."
Morgen meer duidelijkheid.......
.ღ´¨)
¸.•´¸.•*´¨)
(¸.•´ ღ *¨*•.¸¸.. ღ *¨*•.¸¸.. ღ*¨*•.¸¸.. ღ*¨*•.¸¸.

Zwijmelen op Zaterdag

Donkere Duinen van Bianca Scheurwater-spel

Zondag
nog geen 10 uur en ik ga zo naar bed. Morgen naar de dokter. Vorige keer ging het mis en versliep ik mezelf. Kon ik pas anderhalve weer later terecht. Dat is dus morgen. Nu maar hopen dat ik wakker wordt op de goede tijd.
Bedenk me opeens dat het 105 jaar geleden is dat Opoe geboren werd. Wat een tijd alweer, en wat vreselijk jammer toch dat mijn kinderen haar niet gekend hebben. Ze was zó lief.

Hier is ze nog piepjong

Maandag
Ik lag er op, wachtend op de wekker. Maar Zoon was eerst om half 6!!!  Ik was nog amper in slaap voor mijn gevoel. Ik heb nog wat gedoezeld en toen stapte ik toch maar mijn bed uit, was de wekker alweer niet afgegaan. 20 over 7.....pffff  weer te laat. Niet te laat te laat, maar wel ongemakkelijk te laat. Nu moest ik mezelf nog haasten ook, en ik ben al zo moe.

Net terug van de dokter.
Ik was mega zenuwachtig toen ik heen moest. Waarom? Geen idee, ze is juist altijd zo goed in luisteren en meedenken. Ik zat daar dus te vertellen hoe ik me voelde en ineens kwamen de tranen.
"Ik ben zo vreselijk moe, ik wil alleen nog maar slapen,"snikte ik.
Ze vroeg wat ik allemaal gedaan had, wat geholpen had. Ik vertelde haar wat er allemaal gebeurd was en toen kwam ik aan bij de lpa en haar gedrag rondom de vrijstelling. Wat dat met me gedaan had. Dat ik zo heftig reageerde op haar klopjacht.
Terwijl ik dit vertelde observeerde ze me nauwkeurig. Of ik even op het krukje wou zitten. Ze voelde al mijn rug-spieren, schouder-spieren, nek-spieren en borst-spier. Alles was als beton, strak aangespannen. Dat is niet goed natuurlijk. Na een tijdje praten zijn we er uit gekomen dat een pot met pillen niet mijn ding is maar dat ik wel eens heel goed baat zou kunnen hebben bij haptonomietherapie. Nu nog op zoek naar de therapeute.

19:19
Hele middag geslapen.

Dinsdag 11:22
Ik ben wakker, en ik ben moe. Ik heb net een uur naar Zoon geluisterd die zijn plannen uiteen aan het zetten was. Hij praat zo snel dat ik het amper bij kan houden en nu ben ik bekaf. Bovendien piep ik.....cadeautje van de mist van gisteren denk ik zomaar. Nu is er gelukkig geen mist, maar waar is de zon nou? Ik heb behoefte aan zon, en aan schoon en aan netjes en aan vertroeteld worden.

Woensdag
ik wou hem om 00:00 posten. maar ik was zo moe dat ik ruim daarvoor in mijn bed rolde. Heerlijk geslapen heb voor de verandering en wakker gepraat werd door Zoon. Eerst kwam hij kijken, en hoorde ik hem mompelen dat ik er zo lief uit zag. Toen ging de deur heel zachtjes weer dicht en kon ik nog even lekker doorslapen. Tijdje later betrapte hij me met de ogen open. En toen heb ik een paar uur(met tussenpozen) zijn verhaal aangehoord.

Kreeg vanmorgen ook een berichtje van de haptonoom. De afspraak is naar morgen vervroegd. Ik ben blij ik ben zo blij....eindelijk iets constructiefs

Donderdag
de haptonoom.
Tis me nu nog even een raadsel wat zij allemaal precies gaat doen. Ik heb net een intake gehad. En tijdens die intake heb ik zoveel tranen gelaten. De mevrouw moest zelf op een gegeven moment ook de zakdoeken pakken. Ik moest gelijk denken aan een vriendin die de ochtend na de dood van mijn moeder met me mee zat te huilen toen ik haar totaal verbijsterd en in shock vertelde dat mijn moeder gestorven was die nacht.

Vrijdag
zit ik in mijn eentje. De kinders zijn bij vader. Ik heb ze vanmiddag uitgezwaaid met veel handkusjes en "I love yous" op het station. Tegenwoordig reizen ze zelf naar Amsterdam. Vader staat daar dan te wachten en samen gaan ze verder.
Ja en dan is het nu bijna zaterdag inmiddels. vanmiddag lekker een tijdje in de zon geslapen(what is new)

Tjah en dan is het zaterdag...een hele week losse zinnen, en gedoe en geen liedje weten. pfffff ik weet geen liedjes meer, ik ben liedjes-vergeetachtig. Ik ben moe, ik ben leeg, ik weet het even allemaal niet meer. Zat daarnet even een oud liedje te luisteren. Mooi hoor, maar past dit wel hierbij? Ik weet het eigenlijk niet. Dus heb ik maar even de tekst opgezocht. En verhip, het is wel toepasselijk......nooit echt gehoord wat de man zong. of nee het drong nooit tot me door. De tekst kon ik uit mijn hoofd. Raar toch hè.
Ooit gingen mijn vriendinnen naar hun eerste concert hier in het land. Ik mocht natuurlijk niet mee, dus schreef ik een brief. Die brief gaf mijn vriendin aan Roland Ozabal de la Quintana( de zanger dus haha) stomme was dat ik mijn adres er niet in gezet had en dus nooit die felbegeerde foto's met aantekeningen of misschien zelfs een briefje terug kreeg....lekker suf niet? Ze waren zelfs nog even backstage geweest. Oh wat baalde ik daarvan. Ik mocht ook niks!
Nou weet je wat, ik plaats hem gewoon. De live versie, want ze waren enorm goed live...ENJOY!
Ga ik daarna snel de zon in en boodschappen doen(en veel lekkers halen, ik wil lekkers)
*´¨)
¸.•´¸.•*´¨)
(¸.•´ ★ *¨*•.¸¸.. ★ Fijn weekend *¨*•.¸¸.. ★*¨*•.¸¸.. ★*¨*•.¸¸..

mijn waarheid spreken 1

Bibje 2 jaar

De eerste herinnering aan een hele heftige huilbui is al van heel lang geleden. Ik moet nog heel klein geweest zijn, want werd uiteindelijk op de arm van een manspersoon getild en getroost."Stil maar, lieverdje,rustig maar. sssssssssss Stop maar." Geen idee wat er aan vooraf is gegaan, wat die heftige gevoelens veroorzaakte. Wel dat ik er zowat in stikte, zo benauwd kreeg ik het ervan.

Soms zie ik wel eens zo'n tafereel op de straat, waar een kindje zo overstuur is en de mamma of pappa boos tegen het kind schreeuwt dat het op moet houden. NU GENOEG!!! Op zo'n moment krimpt mijn maag in elkaar. Ik zou zo'n ouder dan willen zeggen dat ze het kind in de armen moeten nemen en troosten, zeggen dat ze van hem/haar houden en dat alles goed is en dat ze veilig zijn. Het is alleen zo moeilijk om dat te doen zonder dat de ouder( ook zichtbaar in de stress en over de toeren) zich aangevallen voelt. Die heeft net zo goed een koesterende  arm om haar/hem heen nodig. Dus zeg ik niets....

Mijn moeder was heel gevoelig als het op verdriet en huilen aankwam. Dan werd ze onrustig, raakte ze overprikkeld en uiteindelijk als het niet ophield werd ze boos. En ik huilde snel, gevoelig kind als ik was. Hysterisch noemde ze dat.  En dat moest onderdrukt worden met koude natte washandjes of een klap in de handen voor mijn gezicht. Dan schrok ik, slikte ik heel hard en stopte met huilen. Zo deed men dat toen. Iemand had haar dat geadviseerd.* Waarschijnlijk mijn oma.
Zij kon het gehuil van mijn moeder nooit aanhoren. Ze was een jankert, vertelde zij me later wel eens. Nooit hoorde ik iets echt positiefs over mijn moeder van mijn oma. De band tussen haar en mijn moeder was dan ook een stuk akeliger en kouder dan die van mij en mijn moeder. Mijn moeder zag haar eigen zwakheden, en vaak kwamen de excuses, en later toen ik groot was de gesprekken. Ik begreep het. Ik vergaf haar, en OOO wat hield ik van haar. Van haar kwetsbaarheid, haar open hart, haar gevoeligheden en haar eerlijkheid. Bij haar trof je geen dubbele agenda aan.
.
Wat ik wel naliet was mijn waarheid uitspreken. Laten weten hoe ik me voelde. Dat had ik wel afgeleerd.* Ik deed dat masker op en was de lieve dochter. Tot  ver in de volwassenheid aan toe!
De afschuw, de schok, het niet geliefd voelen, de verraad en het in de steek gelaten voelen op momenten, dat ik als klein kind in de paniek schoot en ik niet mocht huilen.... al die de emoties die na de NEI* naar boven kwamen....die heb ik haar nooit echt durven vertellen. Bang dat ze dan niet meer van me zou houden, dat ze me op de een of andere manier af zou wijzen.

En nu is ze er niet meer. Kan ik haar niet meer vertellen dat ik nog met die brok in mijn keel zit, waardoor het zingen zo rottig gaat. En dat ik wil dat ze evengoed van me houdt als ik haar vertel dat ik me niet altijd even geliefd heb gevoeld bij haar. Dat ik dus eigenlijk nooit echt volledig mezelf ben geweest. Veel te vaak mooi weer heb gespeeld. Niet helemaal eerlijk was. Zou ze het doorgehad hebben?


*http://www.ourmuddyboots.com/bullying-our-children/
*http://www.nei-limburg.nl/wat_is_nei.htm
*http://www.bitmagazine.nl/algemeen/aangeleerde-hulpeloosheid/6808/