Over bokalen voor het lab en zo...

herfst in ons bos- Agnes Claase Blaset

Toen ik twee dagen terug bij de prikzuster zat rook het naar bloemetjes.
"Lekker ruikt het hier," zei ik tegen haar.
Waarop zij antwoorden; "O dankjewel."
Ik stroopte mijn mouw op voor de onvermijdelijke aderlating.
"Nu even een prikje," zei ze waarschuwend.
Dat rottige prikje deed venijnig pijn dit keer. En al die tijd hing dat geurtje in mijn neus.
Op weg naar huis begon ik te hoesten, en voor de dag voorbij was zat ik zowat kotsend op de wc door de kriebels. Mijn keel was er rauw van.
Gisteren mocht ik de bokaal gaan vullen. Met al dat gehoest was dat nog geen sinecure. Zie je voor je? Een Bibje, die niet mag gaan zitten en de longen uit haar lijf hoest. In een wc-tje waar je met je knieën tegen de muur omhoog zit. Dat is natuurlijk niet bepaald steriel.
"Moet ik je helpen?" bood Zoon aan.
"Eh, nou  ja, ga jij op de gang staan en dan mag jij het potje overnemen," zei ik,"maar ik doe de deur wel dicht hoor."
"Oké," zei hij en hij ging op de gang staan terwijl ik mijn ding deed en mijn hoest probeerde in te houden.
"Gaat het mam?" vroeg hij nog
"mhm," zei ik binnensmonds, bang om in hoesten uit te barsten.
 Dan zal je zien dat het niet wil lukken ook zo half staande, hoe doen die mannen dat toch?
"Ja ik ben klaar," brulde ik even later. Woesh de deur open, potje aan Zoon. Die ging rennend naar de bokaal en ik eindelijk zittend op de wc om te hoesten.  Pffffff als dat zo de hele dag moest. ( ja dus )

Ik heb het vanmorgen naar het lab gebracht. Nu maar hopen dat het goed is en dat ik niet nog een keer moet. En wat een bevrijding dat ik nu weer gewoon mag zitten op de wc. Morgen een e-consult aanvragen voor de uitslag en dan weten we meer.
Zoon is er niet gerust op, hij zat zich vanmiddag enorme zorgen te maken over wat hij nou moest als ik er niet meer was. Dikke tranen rolden over zijn wangen. Dat hij dan bij zijn vader moest gaan wonen en dat hij zich niet gesteund voelt door hem en dat hij dan mij zo ging missen. Met mijn armen om mijn grote Zoon heen heb ik hem verzekerd dat ik niet bepaald van plan ben om dood te gaan. Terwijl ik meteen dacht aan de woorden van mijn moeder toen we haar naar de eerste hulp brachten.
"Oma je gaat toch niet dood hè?" vroeg Dochter kleintjes op de achterbank.
"Nee, dat ben ik niet van plan," had ze haar verzekerd. En met het afzetten van de kleine meid bij haar vriendinnetje hadden ze elkaar nog flink  geknuffeld en beloofd dat we vanavond welterusten zouden komen zeggen in het ziekenhuis.
"Als jij dood gaat wil ik wel alles van jou hebben hoor, alles, "snifte Zoon. Ik knikte.
"Mijn schilderijen en schrijfsels en de foto's en zo?" noemde ik op.
"Ja en je sieraden en boeken en mooie spulletjes, alles. Ik wil dat, want dan ben je dichtbij, "hij keek er dramatisch bij.
"Ik ben altijd dichtbij, ook zonder spullen," zei ik, "en voorlopig blijf je me gewoon zien hoor,"grapte ik.
Hij kon er niet erg om lachen.
"Ik wil nog minstens 50 jaar mee hoor Zoon," zei ik, "ik heb nog zat te doen."
Morgen meer duidelijkheid.......
.ღ´¨)
¸.•´¸.•*´¨)
(¸.•´ ღ *¨*•.¸¸.. ღ *¨*•.¸¸.. ღ*¨*•.¸¸.. ღ*¨*•.¸¸.

Tweede dag op een rij

Agnes Claase Blaset- Timorpark, tegenover ons ziekenhuis. Hier liep ik gisteren....

Gisteren had ik ineens zo'n gevoel van deja-vu toen de telefoon 's middags ging en ik de dokters-assistente aan de lijn had. Of ik vanaf 12 uur die nacht nuchter wou blijven en dan een potje urine wou inleveren en nogmaals bloed prikken.
Ik schrok, werd nerveus en vroeg haar waarom.
"Nou er zijn eiwitten in je urine aangetroffen en nu moet er meer onderzoek gedaan worden," zei ze luchtig.
Ik had dat gevoel van luchtig helemaal niet, hoezo meer onderzoek? En terwijl zij door babbelde dacht ik aan mijn moeder, die in de ochtend bloed moest prikken en in de middag in allerijl opgenomen werd. 
"Snap je het nu een beetje?" hoorde ik aan de andere kant van de lijn.
"Eh, ja, eh nee...kunt u het me nog een keer uitleggen?" vroeg ik haar een beetje in de war.
"Dan moet je eerst even hier langs komen, wij zijn om 8 uur open, dan krijg je de papieren en dan ga je naar het lab om te prikken."
"Mag ik niets drinken ook?" vroeg ik nog.
"Nee helemaal nuchter," lachte ze aan de andere kant," dat red je wel hoor."
Ik was daar niet zo zeker van, ik ben altijd een enorme slemper geweest. Maar goed, wat moet dat moet.
"Ik kan de papieren eigenlijk ook best faxen," zei ze ineens," zou je dat liever hebben?"
"Nou graag, ik heb geen auto, dus nuchter door de stad...."
"Jaa dat bedoel ik,"ging ze dwars door me heen," is niet goed voor de bloedwaardes ook. Doen we dat gewoon. Ga ik nu doen...Wacht even hoor.....Ja, is gelukt. Als ze het nou niet kunnen vinden, moeten ze maar even bellen."
"Fijn,"zei ik hartgrondig. En zo hingen we op.
Voor het naar bed gaan sprak ik kordaat met mezelf af dat ik om 12 uur nog even wakker zou zijn om wat te drinken en een hapje te doen. Mooi dat ik pas om half 4 wakker werd en dus mijn kans om nog wat te eten en drinken gemist had. grrrr
In het ziekenhuis ging het ook mis, de papieren waren niet door gefaxt en mijn zorgvuldig gesteriliseerde potje met urine werd afgekeurd. Ik was hongerig en ik had dorst en ik baalde aan de bali.
"Mevrouw normaal doen we dit ook niet, u moet gewoon de papieren mee nemen." zei de zuster streng. Ik keek haar eens aan, bozig, beetje wanhopig.
"Dit hadden we afgesproken, omdat ik anders nuchter de hele stad door moet crossen en dan weer terug, ik heb geen auto," zei ik zielig," U kunt haar ook even bellen, had ze gezegd. Voor als het niet aangekomen was."
De zuster slaakte een diepe zucht en pakte de telefoon. Belde wel 4 keer, natuurlijk in gesprek, kan ook niet anders zo net na 8.
"Nou dit lukt niet, dat moet u even zelf doen,"
"Oké," ze gaf me een papiertje met het nummer van de huisarts en de fax van het lab.
"Als u dan ook gelijk het potje vult,"
Ik droop af naar de hal. Het duurde wel even voor ik de dokters-assistente aan de lijn had. Die maakte het allemaal gelijk in orde. Ben nog even snel naar de wc gerend, en heb daar het laatste beetje plas eruit geperst.

Afijn,
toen alles in het lab klaar was ben ik naar huis gegaan. Even geen wandeling door het park. Ik had honger en een zere keel van de dorst. Blij dat ik weer thuis ben. Nu hoef ik morgen alleen nog alle plasjes op te vangen. Daarna zijn er hopelijk antwoorden, al heb ik geen idee welke. Eiwit in de urine kan zoveel betekenen.
.ღ´¨)
¸.•´¸.•*´¨)
(¸.•´ ღ *¨*•.¸¸.. ღ *¨*•.¸¸.. ღ*¨*•.¸¸.. ღ*¨*•.¸¸.

Maandag opgelucht dag

Opgelucht ben ik.
Ondanks dat ik weer bij het lab gezeten en weer 5 buisjes bloed afgestaan heb.
Ondanks dat mijn benen twee keer zo dik zijn als normaal.
Ondanks dat,
Want mijn bloeddruk is heel erg gedaald. Gewoon, zonder pillen, met wat dieet aanvullingen, en oefeningen van de haptonoom. Van 150-80 naar 120-60.
Toen ik haar vertelde wanneer de benen ineens wel heel erg dik werden keek ze me aan en zag ik dat er een lichtje ging branden.
"Ben jij ooit al eens gescreend op coeliakie?" vroeg ze plompverloren.
Ik;" Nee, ik kon niet getest worden op voedingsmiddelen, zei de allergoloog begin jaren 90."
"Maar wel op coeliakie, dat kon toen wel al," zei ze tegen me."Ik stel voor dat we je daar nu op gaan testen, dan moet je ook even je plas inleveren."
Ze dook in het kastje met spulletjes en haalde een potje tevoorschijn.
"Wat heeft coeliakie dan met dikke benen te maken?" vroeg ik haar, beetje in de war van deze wending. Had ik heel in het begin niet zelf daaraan gedacht en het weggewoven vanwege de dikke benen?
"Nou," zei ze kordaat," met coeliakie krijg je teveel eiwit in je bloed en dan gaan je aderen lekken. At jij al wel glutenvrij?"
"Ja zo ongeveer, eerst geen tarwe meer, en zo steeds minder," en tegelijkertijd dacht ik aan alles wat ik gegeten heb de afgelopen weken. Het begon bij het brood, ik had zo'n zin in brood dus had ik gezondigd. Maar daarna ging ik over op de rijstwafels met glutensporen  en in de boekweitmeel van de cake zitten ook sporen. Na het brood zal dat teveel geweest zijn? Vandaar dat ze nog steeds dik zijn?
Gekke was dat ik zelf ook al bedacht had om ochtendurine mee te nemen. Ik stopte het potje in mijn tas. Of ik aan het einde van de week een e-consult wou afspreken. Dan konden we de uitslag bespreken. Iets wat ik de vorige keer ook had moeten doen....wist ik veel. Als niemand iets zegt weet ik niet wat er allemaal veranderd is. Ze heeft het me maar even uitgelegd hoe dat werkte, en nee ik snap het eigenlijk nog steeds niet. Moet het eerst maar eens doen voor ik begrijp waar ik mee bezig ben.
Ik was zo opgelucht dat ik wel twee pogingen heb gedaan om klein een stukje te wandelen. Eerst naar het ziekenhuis, en later in het park. Het gaat allemaal goed komen, ik weet het zeker!  :)
 ღ´¨)
¸.•´¸.•*´¨)
(¸.•´ ღ *¨*•.¸¸.. ღ Fijne maandag allemaal*¨*•.¸¸.. ღ*¨*•.¸¸.. ღ*¨*•.¸¸.

Wensdag

Chakra...flowers in my heart- by Bibje 2008

Ik ben toch maar heen gegaan,
afspraak gemaakt vorige week al, want tegenwoordig is de praktijk gestroomlijnd en gaan de doktoren economisch met hun tijd om. Wat voor ons patiënten zoveel betekent, dat je niet meer dezelfde en vaak ook niet eens de volgende dag terecht kan. Alleen als het echt heel erg, echt ernstig is, dan mag je tussen de middag aanschuiven. Dan is het vaak ook beredruk heb ik al gemerkt als ik eens met de kids heen moest. Dus of dat stroomlijnen nou zoveel geholpen heeft....
Afijn
Ik was dus heen gisteren.
Bij mijn oude dokter, want die nieuwe gaat zitten en dan moet ik zelf zeggen wat ik heb en wat er aan onderzocht moet worden. Dat schiet dus niet op.
Ik mijn klachten vertelt, ik kwam op de helft. Toen trok ze de bloeddrukmeter tevoorschijn, moest ik mijn mouw opstropen, mijn shirt omhoog doen(luisteren naar hartslag enzo) mijn broek opstropen, om de dikke benen te voelen en kneep ze mijn keel dicht....ahum, nou ja dat leek zo. Of ik even wou slikken. dat lukte natuurlijk niet pffff
Is er iets veranderd aan je stem?
Ik zat haar even aan te kijken..uh uh, en toen dacht ik ineens jahaaaa," ik kan niet meer zingen," zei ik. "Bij een bepaalde toonhoogte schiet ik in de piep en moet ik huilen en krijg ik een enorme brok in mijn keel."
"Mhmhmhmhmh," mompelde ze.
"En ik heb tegenwoordig steeds het idee of ik een strop om mijn keel krijg en opgehangen wordt," zei ik er nog achteraan.
"Weet je , dames op een zekere leeftijd glijden nog wel eens uit over de schildklier, dat gaan we dus even onderzoeken,"
Bloeddruk was te hoog, hartslag te ruim(snel) benen te dik maar buikholte(die ze ook even gekneed heeft, auw) was niet gevuld met vocht maar daar was de dikke darm de boosdoener. Of ik goed naar de wc kon....tjah wat zal ik zeggen....wisselend, problemen met voedsel...enzo....ze dacht aan ontsteking?
"Weet je wat we doen, ik ga zaterdag op vakantie dus nu ga jij naar het ziekenhuis om bloed te prikken en dan handelen we dit hopelijk voor vrijdag af," Kordate vrouw, heerlijk. Ik kon achterover leunen en zij nam de leiding. Ook wel eens fijn.
Op mijn verzoek wordt naast schildklier, bezinksel, suiker, B6, ook B12 en foliumzuur meegenomen. Ik blij dat ze daar niet eens vragen over stelde. Gewoon oké zei. dat maakte ik de vorige keer wel anders mee.
Bij het ziekenhuis 6 buisjes bloed gedoneerd, en ipv dizzy was ik opgelucht en ben ik lopend naar de stad terug gegaan. Ik moet maar wat vaker te aderlaten ;)
Natuurlijk thuis was ik meteen weer bloednerveus en ben ik de boeken ingedoken. Schildklier, hart, enzovoorts. En de hele nacht weer liggen hyperen, toch wel. pfffffffffff zucht.

Wel een goed advies uit mijn kruidenboek aangaande de schildklier; "Ryan Drum, schildklierspecialist en natuurgeneeskundige, raad vrouwen met schildklierproblemen ten zeerste  'uitgebreide bedrust' aan. Een langere periode rust, terugtrekken, is het beste medicijn om de werking van de schildklier te verbeteren..."
Dáár, ik wist het wel hoor!!!
Ik kruip lekker mijn hol in en ik ga een zomersluimer doen, beetje hangen, beetje niksen, beetje wandelen, beetje schilderen en dat allemaal met het goede excuus dat ik rust nodig heb, langdurige rust!
Ik ben namelijk in de overgang.

*´¨)
¸.•´¸.•*´¨)
(¸.•´ ★ *¨*•.¸¸.. ★Have a nice day *¨*•.¸¸.. ★*¨*•.¸¸.. ★*¨*•.¸¸.. ★