Dolle Dinsdag

Woelige baren- foto van Arienne Blokdijk

Het waait hard,
erg hard, wild en woest giert de wind hier om het huis.
Jankend en bulderend beukt het tegen de ramen op en doet ze rinkelen bij elke woeste vlaag.
Code oranje, ik kwam er laat achter dit keer.
Het scheen zondag ook al zo'n wilde dag geweest te zijn.
Maar toen zat ik in huis, opgekruld in de stoel te lezen en te schrijven. Beetje te dromen. Geen besef van de wereld daarbuiten. Bij te komen ook van de week vol verwerken van verleden pijn en angst.
Het was een wilde rit. Een onthullende ervaring. Een openbreken na bijna een kwart eeuw.
En het openbreken was niet pijnloos.
Het was rauw en scherp, snijdend en brandend, het was scheurende pijn. Eén, die me op mijn knieën bracht. Waarbij ik smeekte om hulp. Of ik alsjeblieft los mocht laten.  Terwijl de storm in mij woedde, gingen de sluizen open en liep het water weg. Eindelijk!
Het liet een schone wond achter.
Door de tedere zorg van hoop en liefde zal het helen.
En zal ik steeds dichter bij mijzelf komen.
Hoe meer ik mezelf ben, hoe liever ik mezelf heb.
Hoe meer ik kan gaan vliegen.
Zelfs op de stormwind!
Dan hoef ik me niet meer schrap te zetten maar sla ik mijn vleugels uit. Op weg naar mijn bestemming. Wetende dat onder mij een landings-weg ligt, die ik zelf heb aangelegd. Voor als ik ooit terug wil komen.

*´¨)
¸.•´¸.•*´¨)
(¸.•´ ★ *¨*•.¸¸.. ★Hartverwarmend waren de reacties van jullie allemaal zaterdag. 

Dat deed me heel veel. Dank jullie wel! *¨*•.¸¸.. ★*¨*•.¸¸.. ★Dankbaar ben ik ook dat ik anderen tot troost heb kunnen zijn *¨*•.¸¸.. ★*¨*•.¸¸.. ★

Stoere vissers trekken zich niets aan van de storm-
Foto van Petra Vermeij

Foto van Shevana Pronk-
strandhuisjes bij Julianadorp spoelen weg, de vakantiegangers zijn geëvacueerd.

Woelige baren- foto van Joris Schutte

.

Dankbaar

Zit ik dan,
ik heb de klassieke zender maar even opgezet, want al die muziekjes en dat gebabbel en die drukte steeg me even naar mijn hoofd. Ik wil rust nu. Ik moet me voorbereiden. Ik heb gesprek vanmiddag. Over de vrijstelling van Zoon voor inschrijving op zijn oude school. Zodat hij pauze kan houden, en dan vol goede moed verder kan op een nieuwe school, op het moment dat hij er aan toe is. Zonder dat er een instantie in zijn nek staat te hijgen!
De violen zingen een weemoedig lied.
Zo voel ik me ook wel een beetje.
Na al die jaren strijd sta we nu voor de deur van vrijheid?
Eindelijk een einde aan de drama's?
Na al die jaren eindelijk weer mens mogen zijn ipv etiketje/labeltje?
Ik dein even mee op de dans van de tonen. Het is als vliegen. Zoals een vlinder doet,  die zijn weg krullend en tollend en zwierend door de lucht gaat, van bloem naar bloem. Zoals doodle'n op papier, dansen op het ijs, zucht.....mooi klinkt het.
Ik voel me licht worden.
Het gaat gewoon goed komen.
Het is al goed.
Net als dat het zo goed was dat ik ex-schoonmoe behandelde afgelopen dinsdag.(NEI en Reiki)
Hoe ik door haar energie te geven mezelf ook volledig vulde, en warm en licht werd. Zo vol liefde, zo vol dankbaarheid. Dat gevoel was zóveel sterker dan wanneer ik schilder/teken/schep.
Die flow die ik dan voel is heerlijk, maar dit was hemels.
Van een heel andere orde.
Dit is wat ik al die tijd al probeer te schilderen, te dichten, over te brengen op papier.
Maar weet je,
ik kom heel dichtbij,
echt heel dichtbij......doch nooit zo dichtbij dan wanneer ik het gewoon zo energetisch doorgeef. Al die beelden die ik op papier probeerde te krijgen, al die liefde, dat licht, die energie, die stroomt zomaar uit mijn handen. En heb ik geschonken. Just like that!
Ik was verbaasd, dat ik dat kan zeg. Dat ik dat echt kan, dat ik niet droomde al die jaren dat ik stiekem dacht dat ik dit kon, wilde kunnen. Dat dit geen eigendunk was. Dat ik mezelf niet beter voordeed dan ik gewoon ben. Dat ik niet bescheiden hierin hoef te zijn. Juist niet!!!!
Dat het tijd word dat ik mezelf in deze volledig accepteer. Echt helemaal accepteer.
Ja ik ben healer, ja ik ben kunstenares, ja ik ben lerares, ja ik ben moeder, ja ik ben lief en mooi en zacht en vriendelijk en leuk en gezellig en tegelijkertijd ook sterk en dapper en rotsvast. Ik ben BIBJE.
En ik mag er helemaal zijn!

~Goekoop kado~

Schreef ik een paar blogjes geleden over de gepikte kadootjes,
heden is het helemaal uit de hand gelopen lijkt wel.
Ik heb een grote jongen van bijna elf en wel 153 cm groot die in ene weer een klein peutertje geworden is.
Hij is de hele week al vreselijk vervelend aan het wezen , omdat hij wil dat het NU sinterklaas is. Duzzz of we NU de kadootjes eens gaan uitpakken want anders.........
Vul maar in....
volgend jaar doe ik er niet meer aan hoor, stomme gedoe, ze weten inmiddels wel hoe de vork in de steel zit en dat Sinterklaas eigenlijk een groot spel is voor de kleine kindjes. Volgend jaar gaan we surprises doen....UIT EIGEN ZAK .....hahahahahahahaaaaaa
Ga ik ook eens hele grote en dure kadoos verzinnen, ga ik lekker het hele jaarervoor uittrekken.
Eh eens even denken,
wat wil ik graag hebben,
uh....
tja...
Ik weet het eigenlijk niet.
Is dat nou niet erg?
Ik heb wel een boel nodig ,tenminste, dat denk ik nu.
Het lijstje van de heel erg nodig dingen is al een paar keer flink ingekort.
Eigenlijk heb ik maar een paar dingen echt heel erg nodig en die kun je dan weer niet kopen.
Wat die paar dingen zijn?
Liefde, heel veel,
en warmte en geborgenheid en harmonie,en vrolijkheid en vriendelijkheid en vrede enzo.
Nou dat is dan duidelijk, deze wens, dit grote kadoo ga ik aan mijn zoon vragen!
Kost niks!
Lekker goedkoop,
maar OOOOO wat zal ik daar blij mee zijn!
~