Overlever 3

Ze schreef 
~Het is onderdeel van wie je nu bent, een sterke vrouw, die een aanval heeft overleefd. Want dat is wat je bent: een Overlever.~
naar aanleiding van de twee afgelopen blogs.

Ik had me dat nooit zo beseft. 
Eigenlijk voelde ik me al die tijd een slachtoffer maar dan eentje die je niet ziet. Die zichzelf niet kenbaar maakte. 
Uit schaamte? 
Geen zeur willen zijn? 
Geen aandacht willen op eisen? 
Of gewoon, omdat iedereen om mij heen het zo'n beetje negeerde.
Ik leefde nog en de knul werd opgepakt en veroordeeld. Alles ging gewoon verder. Ik ging meteen weer met de fiets en bus. Pakte zo goed en zo kwaad het ging mijn leven weer op en dat was dat!
Mijn manier van de angst vermijden werd niet gezien. Mijn keuzes werden niet in verband gebracht met het gebeuren. Had iemand eigenlijk wel in de gaten dat ik stopte met veel dingen, omdat ik dan 's avonds op pad moest? Zagen ze 5 jaar later mijn nood toen ik  een bepaalde opleiding niet begon, omdat ik die in de avonduren moest volgen? 
Ik denk het niet. Ik was meester geworden in ondergronds gaan.
Niet in de laatste plaats, omdat ik mij schaamde en het dus verborg. Ik voelde me schuldig over wat er gebeurd was. Was ik immers niet uit eigen vrije wil alleen naar huis gefietst midden in de nacht? Met uitgaanskleding aan, ook dat nog! 
Ergens in mijn achterhoofd heeft ook dat gewoekerd. Zelfs het uitspreken van wat er gebeurt is voelde aan als iets waar ik me schuldig over zou moeten voelen. Hoe durf ik een ander lastig te vallen met mijn verhaal. Mensen hebben hier helemaal geen zin in. Nee ook toen niet, toen ik gewoon thuis en bij vrienden mijn verhaal wou vertellen. Om te verwerken, om los te laten. Om het in perspectief te zetten. Zodat het niet zou gaan woekeren. Zodat ik vrij zou zijn van schaamte en schuld.
Het is heel anders gelopen.
Maar ik ben een overlever.
Hoe meer ik dit woord door mijn mond laat rollen, hoe meer ik besef dat het heel erg klopt. Ik heb het overleeft, zowel lichamelijk als geestelijk! Ik ben me gaan beseffen dat ik waardevol ben. Ik ben sterk, ik ben een mooi mens. Ik mag er zijn, in al mijn sterke en zwakke momenten. Met al mijn goede en minder goede eigenschappen.

Ik ben Bibje
en ik mag er helemaal zijn!

Ook nu weer een cover door TMC. Het origineel  is van Gary Ogan en Bill Lamb. Ik vind TMC de mooiste, het strijkensemble doet het helemaal voor mij! Toch is het origineel ook mooi. Eenvoudiger, maar niet minder.
Enjoy

till I can gain controle again 2

Wat als ik op die bewuste avond niet uit was gegaan.
Het niet de week ervoor was uitgeraakt met mijn vriendje.
Mijn vriendin niet had staan ruzie maken met haar ex-vriendje.
Waardoor ik het niet zo zat was geworden, dat ik dan maar alleen naar huis fietste in het holst van de nacht.
Er in de stad een uur daarvoor niet een meisje en een jongen samen hadden gedanst,
waarbij de jongen er van uit ging dat zij meer wou maar hem toen afwees.
Waardoor hij zo boos werd dat hij een mes trok,
en daarna weg vluchtte.
Mij toevallig onderweg tegenkwam, helemaal in mijn eentje,
nog na sudderend van de ruzie, die vriendin met ex-vriendje maakte.
Vervolgens aan mij toen vroeg of ik soms condooms had,
waarop ik geschrokken antwoorde; nee!
Dat hij een mes trok en ineens naast me stond met het mes tegen mijn keel,
ik heel hard NEEEEEEEEEE schreeuwde en , ik weet niet hoe ik het deed, omgedraaid weer op weg was terug naar vriendin en haar ex-vriendje.

Zou ik dan nu een heel ander leven hebben gehad?

Het maakt niet uit eigenlijk,
want het is allemaal wel gebeurd. En hoe je het ook wendt of keert, het heeft invloed gehad.
Soms zou je willen dat je nog even met terugwerkende kracht zo'n piepzak een vette dreun kon geven en een Kick in the Balls. Zo'n harde dat de kinderbijslag er aan ging. Gewoon voor genoegdoening. Verder denk ik zomaar dat ik het wel aardig doe allemaal. Ook al heb ik soms van die momenten van spijt, over hoe het allemaal gelopen is. Ik sta toch maar mooi hier te wezen. stoer sterk en kwetsbaar tegelijk!
En dan vind je dit in je inbox ;)

~The greatest predicament of living in the jungles of time and space, Bibje, is learning to be happy while still having unfulfilled dreams.
The greatest challenge is not looking to the illusions for meaning, definition, and answers.
The greatest mystery is figuring out who you really are.
And the greatest reward, Bibje, of living in the jungles of time and space, is having predicaments, challenges, and mysteries that you have absolutely aced, crushed, and unraveled.

Lucky you,
The Universe~

Ik heb weer een origineel bij één van de liedjes gevonden van This Mortal Coile, enjoy :)


Just like the sun over the mountain top
You know I'll always come again
You know I love to spend my morning times
Like sunlight dancing on your skin
What you see is what I've been
There is nothing I could hide from you
You see me better than I can
Out on the roads that lies before me now
There are some turns where I will spin
I only hope that you can hold me now 'til I can gain control again
Like a lighthouse you must stand alone
And mark a sailor's journey's end
No matter what seas I have been sailing on
I'll always row this way again
Out on the roads that lie before me now
There are some turns where I will spin
I only hope that you can hold me now 'til I can gain control again
I only hope that you can hold me now 'til I can gain control again