zaterdag 11 januari 2014

Zwijmelen op Zaterdag

De dag dat je merkt dat je wang rimpelt als je je sjaal om hebt en je omkijkt....je weet wel.
Dat moment.
Dat je ineens in de spiegel kijkt en ziet dat het tijd wordt voor die ene belofte, die je jezelf 20 jaar geleden maakte maar waar je nu niet meer aan wil geloven. Het is namelijk nogal niet wat.
Of dat moment als je in de spiegel kijkt en jezelf amper meer herkend.
Of dat moment waarop je moet constateren dat je buik nu echt de buik van een moeder is, slap en bollig. Terwijl die buik de jaren na de bevallingen nog zo mooi glad en strak was.
De dag dat je zo vreselijk blij bent met een instagram of lomo voor je selfies, omdat je daar nog zo zacht en glad bent ;)
De dag dat je je eerste grijze haar ontdekt, en dan na een tijdje de tweede én de derde en dat je ze dan ineens niet meer tellen(of uit je hoofd trekken) kan, omdat het er zoveel zijn.
De dag dat je ontdekt dat een liedje uit je pubertijd ineens gecoverd wordt door zo'n snotneuzenband van knulletjes en dat je dochter daar op zwijmelt zoals jezelf ook ooit deed.
de dag dat je ontdekt dat de meisjes voor tv al jonger lijken te worden. En dan ontdek je er nog even bij dat ze toch echt al een jaar of 30 zijn.....
De dag dat leeftijdgenoten vol trots vertellen dat ze oma zijn geworden terwijl je zelf nog aan een derde kind dacht..
Vandaag had ik even zo'n dag.....
En weet je,
het kon me niks schelen.
Want ook al ben ik geen lentekuikentje meer, ik ben nog steeds dat meisje van toen. En daarom heb ik roze met oranje sokken aangedaan in mijn zilveren ballerina's en ben ik naar de super gefietst.


De dag dat ik mijn roze met oranje sokken aandeed werd het dus!
Reken maar dat ik me vrolijk voelde.
Die blikken alleen al, daar moest ik spontaan van lachen.


Dit liedje doet me altijd denken aan mijn vriendin, die bedacht dat het refrein uitstekend geschikt zou zijn als claxon(in de tijd dat koeien-geloei de mode was) Past wel bij mijn sokken van vandaag.
Maar voor de wat traditioneler ingestelde luisteraar....Tis wel experimenteel hoor. Dat je het alvast weet. Had ik even zin in .
Fijn weekend!!!!!!

vrijdag 10 januari 2014

lalala

Heeft iemand het noorderlicht gezien????
Ik niet, en ik vroeg me af of dat hier te kunnen zien. Zoon zag wel groenige schijnsel(hij slaapt met zijn gordijnen open) maar het was wel een beetje bewolkt dus veel zag hij niet.
Ik lag met de ogen dicht natuurlijk haha.
Niet eens lekker geslapen,
maar nu weet ik ook waarom.
Men zegt dat gevoelige mensen erg last hebben van de zonnevlammen.
Nou dat zal dan.....ik lig in ieder geval niet lekker, al dagen.
Nou weet ik de ins en outs niet hoor, maar die ga ik vandaag eens op zoeken....of niet. Kan mijn energie ook ergens anders voor gebruiken. Ja dat kan ja.
Want ineens heb ik mezelf weer in de gaten. dat ik mijn energie weer aan het versnipperen ben.
Stom stom stom

Dus wat ga ik vandaag doen?
Gericht aan het werk.
Eerst het huishouden(blegh)
dan wat creatiefs(yeah)
en dan het eten(Mwah)
ojah...maar eerst de boodschappen doen, in het zonnetje.(lekkerrrrr)

Verder heb ik niet zoveel te vertellen eigenlijk,
Zoon zeurt om de computer en de rommel roept me toe.
De kabouters zijn al een tijdje uitgestorven in mijn huis, en de hamsters hebben hun intrek hier genomen. dussss werk aan de winkel.
fijne dag allemaal





donderdag 9 januari 2014

Even pauze

Even pauze hoor,
even niks doen,
even wandeling en zon in het gezicht.
Ik heb nog de hartjes gelakt en toen heb ik het opzij gelegd. Er ligt nog een bolletje klei in de koelkast, en de spulletjes liggen nog op tafel, maar ik heb even geen zin.
Kan al twee nachten niet lekker slapen. Droom me een rotje en dan wordt ik steevast wakker met de stem en de lach van mijn moeder. Zo raar, dat ik me ineens haar stem weer zo ontzettend goed kan herinneren. Alsof ze naast me zat nog maar een seconde geleden. Het is altijd gezellig, leuk, vrolijk, en toch als ik dan wakker word ben ik zo onrustig.
Ik voel die onrust weer.
Ergens in de kosmos gebeurt iets wat me onrustig doet voelen.
Mijn antennes staan uit, ik pik het signaal alweer op.
Kan het nog niet helemaal duiden,dus doe ik even niets.
Sta ik even op de opruim mode, want dat ga ik dan altijd doen.
En dat mag ook best wel....tis een bende hier. Met 1 hamstertje in de ene kamer en de andere grote hamster hier aan tafel. Komt nog bij dat ik ook niet zo van de weggooierige ben.(wat een woord zo op het scherm haha)
Gelukkig was ik gisteren buiten, in de zon. Nu is het grauw grijs en nat.....ga ik lekker cocoonen.
Ja goed idee.
En misschien maak ik toch nog iets leuks, het begint wel alweer te kriebelen :)






dinsdag 7 januari 2014

Big time.....

Zo begon het allemaal
Ik heb iets ontdekt over mezelf.
Iets wat ik natuurlijk best wel wist in mijn achterhoofd, maar niet kon duiden.
En nu ik dat weet, weet ik ook hoe ik ermee om zou kunnen gaan.
Hoe ik de energie die ik heb niet laat versnipperen, wegwaaien, wegfladderen. Hoe ik die energie in kan zetten voor de dingen die ik leuk vind.
Eerste laagje gesso,
zodat ze niet meer op koekjes leken ;)

Dus niet eindeloos kletsen en discuseren, woorden de ether in sturen....neehee
De kwast pakken, de plakstift, de klei, en creëren. Scheppen, maken, vormgeven.. 
Gisteren heb ik weer iets nieuws geprobeerd, wat ik op pinterest al voorbij had zien komen. Ik wou dat ook. Dus ben ik aan de slag gegaan. Het is leuk, het is lief. Veel is mislukt maar ach, veel zijn ook ongeveer gelukt. het zijn nog maar probeersels. Weggevertjes. Reclamemakers voor later. Vingeroefeningen voor de websjop.
Turqoise uit de kast gehaald
Bijna klaar
En wat een opgeruimd gevoel geeft me dat toch elke dag.
Wat tintelfris voel me ik toch steeds(ondanks koortsigheid en hoesten)
Ik bruis mezelf naar beter worden.
Diepe Zucht.
Ik ben zo blij dat ik weer leef.


maandag 6 januari 2014

So happy

dan heb je wat plakseltjes
die beschilder je met gesso
ontdek je ineens meisjes in de vormen
dus teken je de ontbrekende gedeeltes
 
 
 
 
 
vind je nog veel meer meisjes
 
is dit het resultaat van een dag hard werken
en nu ben ik so happy


zaterdag 4 januari 2014

Zwijmelen op Zaterdag: Happy New Year

werkplek op tafel
Het jaar is alweer 4 dagen oud,
en in die 4 dagen ben ik lui geweest. Heb ik veel geslapen en ben ik vandaag pas voor het eerst weer creatief geweest.
Het zat al een tijdje in de planning hoor. Ik zou eigenlijk nieuwjaarsdag daarvoor gebruiken. Een soort van nieuwe traditie maken. Alleen was ik wel errug moe. Het had tot vroeg in de morgen geduurd voordat het knallen hier echt helemaal voorbij was. En ik lag onrustig en hyper in bed naar het plafon te staren. Tjah en wat doe je dan....dan slaap je uit, langer dan lang!!!! Om vervolgens moe en uitgerafeld, niet creatief te zijn, maar kater te hebben van de lange nacht ervoor. En ik had nog wel niet gefeest en al helemaal niet gedronken. Gebrek aan slaap is niet bevorderlijk.

lekker bezig
Dag erna nog steeds niet joepie en nog steeds moe. Twee misselijke kinderen in huis. Zelf ook niet al te jofel. Dag daarna(gisteren, dat was dus vanmiddag) na lang slapen eindelijk dat gevoel van JA IK HEB ER NU ZIN IN!!!!

Dusssss
uit de kast kwamen de spullen, de tafel werd mijn werkplek, muziekje aan, dochter ernaast met haar spulletjes. Klets, kwebbel,babbel, praatjes. Beetje zingen , beetje giechelen maar vooral als een speer aan het werk. Helemaal in de flow zaten we. Ik plakte, schilderde, tekende en bedacht tot ik misselijk was van de honger, een droge mond had van de dorst, en het bijna donker was.
Ik was helemaal gelukkig!

tussenstandje ;)
Dit was wat er al een tijdje in mij zat te borrelen. Ik heb nu 5 mini-schilderijtjes gemaakt( 10-10 cm groot) en er staan er nog 6 te wachten om uitgewerkt te worden. Daarvan heb ik alleen nog maar de basis gelegd. Morgen weer verder. Ik heb er nu al zin in.


En dit zijn ze dan:
Picture Poems Valentine- Bibje 2014


En dit zijn de volgende waar ik mee bezig ga.
 

woensdag 1 januari 2014

2014

En daar was je dan zomaar weer gewoon thuis,
zó ontzettend gelukkig. Ik tref je tegenwoordig alleen maar heel erg gelukkig. Het was zo goed om je te zien, om samen te kletsen en lachen tot de tranen over onze wangen rolden. Om samen plezier te hebben, bij elkaar te zijn. Jij aan het ene uiteinde en ik aan het andere uiteinde van de bank. Zoals vanouds, zoals toen. Maar O wat een transformatie heb jij ondergaan. Wat ben je toch mooi geworden mam, wat straal je, wat leef je, wat ben je vol van schoonheid en liefde en licht. O ik hou van je, nog steeds zo veel van je.

En toen was jij daar ook zomaar.
Ik rende op je af, de gang in. We liepen in elkaars armen en omhelsden elkaar steviger dan stevig.
"Wat ben ik blij dat ik je eindelijk weer zie ,"zei ik opgelucht, dolgelukkig, zo blij. "Ik ook,"zei je met jouw koesterende, zware stem. De omhelzing kon niet lang genoeg duren pap. O wat hou ik nog steeds en nog zo ontzettend veel van jou.
Van jullie.
Het ontroert me nog,
ik zit nog met de tranen in mijn ogen.

2014,
we gaan er een pracht jaar van maken.
Hoe dan ook.
Ik weet ondertussen wel hoe ik de parels kan vinden.
En ik weet ook dat jullie er altijd zullen zijn.
De sluier is zo dun zo dun zo dun..............when I call you.....