Dat moment.
Dat je ineens in de spiegel kijkt en ziet dat het tijd wordt voor die ene belofte, die je jezelf 20 jaar geleden maakte maar waar je nu niet meer aan wil geloven. Het is namelijk nogal niet wat.
Of dat moment als je in de spiegel kijkt en jezelf amper meer herkend.
Of dat moment waarop je moet constateren dat je buik nu echt de buik van een moeder is, slap en bollig. Terwijl die buik de jaren na de bevallingen nog zo mooi glad en strak was.
De dag dat je zo vreselijk blij bent met een instagram of lomo voor je selfies, omdat je daar nog zo zacht en glad bent ;)
De dag dat je je eerste grijze haar ontdekt, en dan na een tijdje de tweede én de derde en dat je ze dan ineens niet meer tellen(of uit je hoofd trekken) kan, omdat het er zoveel zijn.
De dag dat je ontdekt dat een liedje uit je pubertijd ineens gecoverd wordt door zo'n snotneuzenband van knulletjes en dat je dochter daar op zwijmelt zoals jezelf ook ooit deed.
de dag dat je ontdekt dat de meisjes voor tv al jonger lijken te worden. En dan ontdek je er nog even bij dat ze toch echt al een jaar of 30 zijn.....
De dag dat leeftijdgenoten vol trots vertellen dat ze oma zijn geworden terwijl je zelf nog aan een derde kind dacht..
Vandaag had ik even zo'n dag.....
het kon me niks schelen.
Want ook al ben ik geen lentekuikentje meer, ik ben nog steeds dat meisje van toen. En daarom heb ik roze met oranje sokken aangedaan in mijn zilveren ballerina's en ben ik naar de super gefietst.
De dag dat ik mijn roze met oranje sokken aandeed werd het dus!
Reken maar dat ik me vrolijk voelde.
Die blikken alleen al, daar moest ik spontaan van lachen.
Dit liedje doet me altijd denken aan mijn vriendin, die bedacht dat het refrein uitstekend geschikt zou zijn als claxon(in de tijd dat koeien-geloei de mode was) Past wel bij mijn sokken van vandaag.
Maar voor de wat traditioneler ingestelde luisteraar....Tis wel experimenteel hoor. Dat je het alvast weet. Had ik even zin in .
Fijn weekend!!!!!!















