Maandag

lamp in de hal van
het oude Willibrordusklooster
Heilo

Ik zou vroeg naar bed, ik moet vroeg naar bed en nu is het toch alweer 12 uur geweest. Ik wil vroeg naar bed en nu ben ik te laat. Jeeeemig zeg. Waarom doe ik dat nou?
Zo kom ik ook mooi niet tot rust hè, tis dat toch Bibje?
Kan niet zijn dat ik aan het afwikkelen ben,
dat heb ik allang gedaan, ik heb geslapen en getukt en geslapen en nou ja, ik ben dus gewoon over mijn slaap heen. Of nee eigenlijk ook niet. Eigenlijk ben ik zo moe dat ik niet echt meer ontspannen kan. Zoiets.....
En als ik niet meer ontspannen kan dan ben ik dus vreselijk moe en heel erg wakker.
Gaat weer lekker.

Vandaag(of zeg ik gisteren) ben ik met Zoon naar de DavisCounseler geweest. Zij doet vanaf heden de dyslexietraining met Zoon. En ik mocht gewoon lekker niks doen. Ik hoefde niet te vertalen of voor hem te praten, ik hoefde niets uit te leggen, ik mocht achterover leunen, en mokken thee sippen. Zooooo raar was dat.
Terwijl Zoon daar verhaal moest doen en steeds meer op de vertelstoel ging zitten bekeek ik hem eens goed. Wat een leuk joch is hij toch! Wat een humor!

hing in 1 van de gangen
artiest onbekend

Ik heb menigmaal zitten lachen naast hem.
Ik denk dat dit wel een goede zet gaat blijken te zijn.
Dat de training in het voormalig Willibrordusklooster is, is ook niet verkeerd. Kan ik in de uurtjes, dat zij bezig zijn, daar op excursie gaan. Er schijnt een mooi kapelletje te staan,  en menig kunstenaar heeft er zijn/haat atelier. Bovendien ontdekte ik vandaag, dat er een vriendin werkt die mij met alle liefde bakken thee en praat aan gaat bieden als ik daar ben.
Zal dan alles eindelijk eens echt op zijn plaats gaan vallen?
Ik hoop het, ik hoop het, ik hoop het zo!!!!!
Ga ik nu echt slapen....
baai

Nightporter

van Kras naar Zen
ogen dicht-Bibje 2013

Rare dag vandaag,
fietsende naar de stad moest ik de hele tijd aan mijn oma denken en waarom we elkaar al zo lang niet meer gezien hebben. Maar meer nog, waarom van haar kant totaal geen teken van leven meer kwam. Geen kaartjes met kerst en verjaardagen, gewoon niks nakkes nada. Terwijl ik wel stuur, gewoon nog altijd. Ik zat dus te griepen op de fiets over allerlei redenen, die ik bedenken kon, ik wist er genoeg. En ik voelde me erg verbolgen daarover. Geen idee waar dat zo ineens vandaag kwam. Ik zelf ben ook al jaren niet meer bij haar geweest. Natuurlijk, omdat zij niets liet horen!Dat had ik mezelf wijsgemaakt. Maar eigenlijk is het oud zeer, wat uitgesproken moet worden. Of in ieder geval losgelaten. Iets wat ik nog niet heb gedaan, dat merkte ik op de fiets wel weer. Toen ik de bocht voor het station maakte om naar de overkant te fietsen verdween de gedachte weer zo snel als hij was gekomen en ging ik op weg naar de reformzaak.



van Kras naar Zen
ogen dicht-Bibje 2013

Bij de reform de meel gehaald voor de wekelijkse broden, die ik tegenwoordig bak en toen op naar de V&D. Ik wou snuffelen op de crea-afdeling. Misschien hadden ze wel ecoline(waar ik het gisteren over had ;) of iets anders. Ik weet dat ze er  tegenwoordig grote bakken met uitverkoopspul hebben op het gebied van blanco boeken enzo. Voor mij een paradijs dus.
De ecoline kon ik niet vinden, ik keek vast verkeerd. Maar de blanco boeken wel en ik heb er dus mooi 2 meegenomen. Grote, voor 3 euro per stuk, van 8. Mooi koopje . Ik had Dochter al zo'n boek beloofd en nu heeft zij er ook eentje waarin ze kan schrijven tekenen knutselen en schilderen kan. En ik heb weer een reserve. Zo heb ik dat van de zomer ook gedaan.....
Voor dochter had ik ook multomapblaadjes, en dan geen gewone maar gele met bloemen erop, luxe dus. Een soort van mooi briefpapier met gaatjes. Van de zomer stonden we daar samen bij te zwijmelen, maar 4,50 voor 100 blaadjes was zelfs dochter te gek. Nu was het 50 cent!!!!! Zo zie je maar weer dat wachten heel erg loont.

Eenmaal in de stad bedacht ik dat ik mijn andere boodschappen daar ook maar vandaan moest halen, dan was ik er gelijk maar klaar mee! Dus op naar de AH......
En daar stond ze zomaar bij de koffiemelk te dubben welke ze mee zou nemen.
Was ze echt altijd zo klein geweest?
Ik herkende haar postuur, het is dezelfde als die van mijn moeder.
Ik ben naar haar toegelopen en heb haar aangesproken. Voelde zo raar, 4 jaar geen contact, en waarom?
Gekke is dat mijn oma heel erg in het nu leeft en dus deed of er niets aan de hand was. Iets waar mijn moeder het altijd zo moeilijk mee had. Dus we maakten een praatje, hoe is het en wat doe je nu en kom langs, kom nou langs....ik heb haar een kus op de wang gegeven, ze wordt al zo oud(86) en beloofd dat ik de eerst volgende weekend dat beide kinderen bij pappa zijn langs ga komen.
Het wordt hoog tijd!

Zweef ik nu weg op de tonen van David Silvian's stem,
welterusten....

Zwijmelen op Zaterdag

toekomstdroom
uit het libelle winterboek

Het is rustig op mijn blog,
er komt af en toe iemand aanwaaien, er wordt hier en daar wat gelezen en soms krijg ik feedback. Een beetje als stilte na de storm!
Ik merk het bij mezelf ook, ik lees hier en daar, af en toe geef ik een reactie, maar vaker nog sukkel ik in slaap tijdens het lezen.
Nee dat komt niet door de blogs zelf!!!!
Dat u het maar even weet.
Dat komt , omdat ik zo vreselijk moe ben. Niet echt lekker. Beetje hangerig, af en toe wat misselijk enzo. Niet om over naar huis te schrijven in ieder geval. Gevolg is wel dat ik eigenlijk helemaal niks te vertellen heb.
Ik bedoel maar, wat maak ik nou heel mee?
Die zoveelste was en dat zoveelste tukje op de bank, de kat die de hele tijd vervelend loopt te mauwen net als ik de ogen sluit. Zoon die ineens heel hard moet lachen net als ik in slaap ben gesukkeld(en me dus rot schrik) Die boodschap die ik deze week wel twee keer gedaan heb, door weer en wind op de fiets. Eigenlijk is dat gewoon helemaal niet interessant.
Nee....
Op zoek naar ander schrijfmateriaal dan maar?
Herinneringen uit een grijs verleden opdiepen?
Over hoe we vroegah gescheiden gymden op school en dat niet eens raar vonden. Of hoe vriendin verplicht een rok aan moest naar school, ook midden in de winter, want zo hoorde dat op de katholieke mavo. Hoe mijn moeder vond dat ik op dansles moest, want dat hoorde bij de opvoeding. (en ik weigerde te gaan en dus nooit zou kunnen stijldansen op mijn trouwdag. Wat ik toch al niet wou!) En hoe mijn wiskunde juf mijn kleding afkeurde , omdat ik roze en rood gecombineerd had en dat kon niet hoor, dat vloekte! Net als groen en blauw samen trouwens.
Toen ik dat allemaal aan Dochter vertelde zat ze me aan te kijken of ik gek geworden was.
Dat zij en klasgenoten in de stromende regen op het schoolplein hadden staan wachten op de gymleraar, die ziek bleek te zijn, vond ze eigenlijk best wel normaal. (!?!)
Nou ja.....
maakt het ook uit.
Dit is mijn zwijmelbijdrage voor de zaterdag, uit dat grijze verleden waar ik het net over had ;)
Ik ga even lekker terug in de tijd.
Fijn weekend allemaal.

Vermilioen

frustratietekening
Bibje

Ik heb nieuwe stabilo's gekocht. Met dikke en fijnschrijfpunt in één stift. Het oude set had bij een aantal favoriete kleuren een versleten fijnschrijfpunt. En dat was bar lastig.
Moest ik eerder niets van stiften hebben heb ik ze nu omarmd om mee te schrijven en te tekenen. De kleuren sprankelen, en het gaat allemaal zo smooth. Helemaal als ik in dat ene journal schrijf, waarvan de witte blaadjes zo glad zijn dat je er alleen maar overheen kan zweven. Tis geen boekje om in te schilderen nee, dat gaat niet zo super...hoewel, met ecoline zou het wel weer kunnen.
Ecoline...jaaaa
Ik kan me mijn eerste set ecoline nog wel herinneren. Van mijn ouders gehad. Van talens. Alle kleuren van de regenboog, maar de allermooiste was wel de vermiljoen. Die naam alleen al, ik droomde duizend mooie kunstwerken met vermiljoen.
Mijn vader zei altijd dat hij die kleur de mooiste vond, omdat hij als kleine jongen juist met die kleur mocht schrijven als hij erg zijn best had gedaan. Toen schreven ze nog met kroontjespennen. zwarte inkt...blegh....maar dat mooie vermiljoen, dat maakte alles goed hahaha

Ik heb een diep verlangen naar tekenen en schilderen,
niet zoals nu in huis in een hoekje, nee zoals op de academie, toen ik elke dag achter een schildersezel kroop. Uitgedaagd werd, ondergedompeld werd, daar was waar ik wou zijn. Het waren de gelukkigste jaren van mijn leven.
Waarom ik dat opgegeven heb??????
Waarom ik juist dat stuk, wat me zo gelukkig maakte in de koelkast zette?

Hele goeie vraag!
Ik heb al jaren geen supergroot schilderij meer gemaakt en al jaren geen echte expositie meer gedaan. Om nog maar te zwijgen over de onderwerpen, die ik schilder. Waar zijn nu die modellen, en portretten waar ik zoveel lof voor kreeg?
Ze liggen op zolder, ik heb na mijn academie jaren geen model meer gemaakt. En ook de portretten waren minimaal.
Misschien moet ik eens op zoek gaan naar een model, en dan consequent gaan schetsen. Wat ik toen kon kan ik nu ook.
Als ik het mezelf maar eens een keer gunde.
Ja vooral dat, vooral dat...............

de was......

Lekker in het zonnetje

De momenten dat ik gisteren wakker was heb ik onze poezert Theodoor gefotografeerd. Zoals hij erbij ligt zo hing ik ook op de bank. Veel geslapen. En tussendoor ook nog brood gebakken, Lark Rise gekeken en de verhalen van Zoon en later Dochter aangehoord. Rare dag dus, rustige rare dag. waarin ik steeds even sliep, even weg was, even in dromenland vertoefde. En eigenlijk is het nog steeds niet echt veel beter. Beetje hangerig, katterig en misselijk.  Dus ga ik ook vandaag lekker rustig aan doen. Gewoon genieten van het soezelen, beetje tekenen, veel slaapjes doen. En de wasmachien aanzetten. Dat wel, want ik heb toch een bult wasgoed.


even omgerold

Maar dat ding doet het verder helemaal zelf, dat scheelt dan weer. Mijn op de handwasdagen zijn even heel erg voorbij. Dan maar geen strakke armen en gestroomlijnde billen ;) Het hele consuminderen ligt trouwens al een tijdje op zijn gat. Niet dat ik ineens meer uitgeef(wat er niet is kan je niet uitgeven) maar het super bewuste bezig zijn is niet aan de orde nu ik met Zoon het halve land door cros. Er valt  niet te consuminderen op reisgeld. En daar heb ik al heel wat aan uit gegeven. Dan komt nog dat dit huis megaverspiller is als het op warmte gaat. Alles tocht, kiert en is vet koud(wat een miskleun van een huis)
Maar ja,
ik zit hier,
en weer verhuizen, kost ook weer mega veel geld.(en weer 10 jaar van mijn leven)
Gaan we niet doen.
We gaan nu vandaag nog even lekker niks doen dan het hoognodige.
Morgen is weer een dag.
Sloof ik me dan wel weer uit, zodat we het weekend schoon in gaan.
Fijne dag mensen.

De volgende dag van de vorige dag......

Theodoor
 slaapt rustig door de storm heen!

Het is alweer de volgende dag van de vorige dag. Dat  de volgende dag van de dag van de storm was.
(kunt u het nog volgen?)
Deze dag is nog maar net begonnen maar eigenlijk hoor ik nu warm in mijn bed te liggen.
En ik zit hier op de bank.
Nog steeds af te wikkelen.
Nog steeds een zeker rustpunt te vinden.
Ik ben nog steeds onrustig,
Nadat ik tijdens de storm zo wild aan de schoonmaak ben gegaan en de dag erna met Zoon naar het VU ben afgereisd en weer terug, ben ik nu gewoon op. Maar ja, op en op is heel erg op dus oververmoeid en dus met grote ogen hyper te wezen op de bank. :(

We waren dus naar het VU,
maar ja, de dag na de storm verliep ook nog niet zo vlekkeloos. We kwamen te laat. Waarop Zoon meteen naar binnen mocht en ik gedumpt werd in de wachtkamer. Daar heb ik 3 kwartier gezeten. Beetje facebooken, beetje lezen en vooral staren in de ruimte, man wat was ik moe.
Zoon heeft gepraat, en zoals hij het achteraf vertelde, véél. Want "de psychologe snapte er allemaal niks van mahm. Dus moest ik het haar steeds weer uitleggen...pfffff....beetje dom hoor."
Natuurlijk hoort dit gewoon bij de procedure, zodat zij weet dat het echt menens is. En dat hij uit gaat leggen waarom dat dan zo is. Dat het hem goed doet zag ik toen hij weer aan kwam lopen. Er komt een al lichtere tred in zijn loopje. En een grotere glimlach op zijn gezicht. Hoop in zijn ogen, dat is wat ik zie. Een mooi gezicht!

We hebben een broodje gedaan en elastiekjes gekocht(want hij wil nu een staart) en zijn dat hele snertstuk weer , met vertraging en al, teruggereisd. Om daar een leeg huis te treffen.
Waar was Dochter nou?
Nu is ze een sociaal dier dus dacht ik eerst, dat ze ergens aan het kletsen was. Beetje chillen onderweg. Misschien moest ze wel  nablijven, ze schijnt best wel druk te zijn in de klas als ze naast dat ene vriendinnetje zit(slappe lach buien) Nou ja, ik dacht dus nog even niks ernstigs....maar na een uur begon ik me zorgen te maken.
En wat doe je dan als mamma,
je belt op!
1 keer, 2-3-4-5-6 keer. Niet opnemen hè.
WhatsAppje verstuurd, geen reactie. Berichtje op facebook....allemaal tevergeefs.(nou moe!!!)
Kreeg ineens het briljante idee om vriendin even een berichtje te doen, of ze met haar dochter mee gegaan was. Kreeg ik een berichtje terug, dat ze naar een verjaardagsfeestje waren van klasgenoot.
OWJAAAAAAA
hééé-le-maal vergeten!
Nou ja,
ze liggen nu beiden veilig in bed ;)
En ik ga ook zo.
Nog even wat uurtjes slapen.
Dusssss welterusten voor wie nu ook nog wakker is en leest.
X

Storm

Storm schets by Bibje 2013

Alle bomen hier in  het hofje staan nog, de spullen liggen nog net zo in de tuinen, alles is nog heel en de dakpannen liggen nog op het dak. Hier wel. Verderop in de stad liggen bomen om, zijn auto's en daken geplet, is er zelfs iemand onder een boom terecht gekomen(gelukkig niet ernstig) Het schijnt erg te zijn....
Weinig van gemerkt hier,
de deuren klapperden wel heftig en de ramen ook. De zee bulderde hevig, en de rozenstruik sloeg los van de muur. Maar dat was het dan wel zo'n beetje. In het hofje is 1 boom aan 1 kant van takken ontdaan door de rukwinden.

Normaal ben ik op harde winddagen niet te genieten. Ik wordt er onrustig en iebelig van. Kan er slecht tegen. Ik heb ook een vette hekel aan wind. Best wel....
Niet echt handig, want ik woon in Windcity. Wanneer het overal prachtig rustig weer is dan waait het hier. Badmintonspelen kan alleen in de sporthal. Een leuk kapsel moet je vastplakken. En fietsen met een jurk aan is steevast een heel avontuur. Voor je  het weet ben je een Marilyn Monroe.

afgerukte takken

Maar vandaag was alles anders.
Ja dat kan dus ook nog.
Ik was er zelf nog het meest verbaasd over.
Vandaag namelijk heb ik de energie van de storm gebruikt om schoon te maken.
Ik ben aan het huishouden gegaan.
Terwijl de wind gierde rondom het huis en poezert voor katzwijm op mijn toetsenbord lag, zwiepte het wonderdoekje langs de plinten en sopte ik de wc. Heerlijk. Op het hoogtepunt van de storm stond ik buiten dat wonderdoekje uit te kloppen. En het was nog warm buiten ook!



Storm in progress by Bibje

Kortom, voordat de storm goed en wel over was, had ik al bergen werk verzet. En afspraken gemaakt en invullijsten doorgeploegd met Zoon en zelfs nog een hapje eten gekook.
Al met al een productieve dag dus.
Ik ben trots

Het helpt toch wel, om dicht bij jezelf te blijven ja ;)