~Herinnering van Wim~

Zo´n twee á drie en veertig jaar terug liep ik op de haven in Sassenheim toen er een vrachtwagen uit de Noord de dam opdraaide, ik bleef stil staan en keek hoe de chauffeur zijn wagen uitstapte en op mij toe kwam lopen.

Meteen viel me op dat het een heel aardige man was, hij stelde zich voor, Dirk is de naam en ik ben Willem, het klikte gelijk, soms ontmoet je mensen waarbij je warm gevoel ervaart en je direct bij thuis voelt, zo ook bij Dirk.

We hadden het gelijk over van alles dat hij in Den Helder woonde zijn hobby´s zijn vrouw Annie en de twee kinderen Bianca en Marco, de dagen daarna bleven we elkaar regelmatig zien en zo kwam het er van dat ik ( wij ) werden uitgenodigd om een weekend naar Den Helder te komen.

Op vrijdag avond of zaterdag vroeg op weg naar Den Helder, daar maakte we kennis met je Moeder Annie en ook dat klikte, we waren klaar voor een lange relatie en dat is vandaag gestopt.

Vaak heb ik met Dirk zitten praten over zijn dromen wat hij allemaal voor ogen had wat hij graag wilde hebben, zo was hij gek met zijn stereo, bouwde zijn eigen speakers en versterkers, en liepen als we in Den Helder waren samen door de winkelstraat en bleven soms heel lang staan kijken wat er allemaal te koop was, en droomde onze dromen.

We hadden geen cent te makken en als we dat hadden ging het op in het gezin, dus droomde we onze dromen ( God wat mis ik hem ) .

We hadden altijd schik met z´n vieren er is niets wat dat kan wegnemen, ik koester die momenten.

Door onze scheiding hebben we elkaar bijna tien jaar niet meer gezien, op een of andere manier was er kontact en Dirk en Annie kwamen bij ons op visite, vol spanning en emotioneel keek ik op dag dat ze kwamen ongeduldig uit het raam.

Op het moment dat je ouders over de drempel naar binnen stapten was het net alsof ze gisteren waren weggegaan, warm vertrouwd en eigen.

Geen moment van aftasten, gewoon vrienden voor het leven ongeacht of je elkaar elke dag zou zien of na een lange tijd.

Na vandaag is het niet meer zo, twee jaar terug is dat ingezet en nu definitief, het enige wat rest is dat je weet als het zover voor mij zal zijn ik ze zal weerzien, al is het op dit moment voor mij allemaal heel emotioneel.

Als ik achter mijn computer zit kijk ik over het scherm naar de foto van Dirk en zeg hem zo nu en dan gedag of geef hem een stomp op zijn neus en mis hem.

Na vandaag is er niets meer van over, rest alleen de dierbare herinneringen en zal ze heel mijn leven koesteren tot de dag van weerzien.

~

Ik schreef deze blog, over de vriendschap van mijn ouders met Wim, niet zelf maar vond hem in mijn bewaarde mailtjes....te kostbaar om kwijt te raken deel ik hem nu met u allen.

dagje uit...

Gezandstraalt en moe en rozig en vooral rood,zo zie ik eruit en zo voel ik me nu.
Het zand zit overal,zelfs achter mijn oren en ik ben niet eens in het water geweest...tenminste niet verder dan de knieën(en met kleren aan!,ik moest zoonlief redden die gevallen was bij de pier,ik heb de legging opgestroopt tot boven de knieën en ben het water in gegaan)

Vanmiddag zijn we bepakt en bezakt op weggegaan naar HET STRAND!!!!
In colonne op de fiets,achter de voetbalvelden langs en verder over het hengstepad.Het was druk op de paden en ik dacht dus dat het ook wel druk op het strand zou zijn.....
Niets was minder waar,het was welliswaar niet uitgestorven maar echt druk...nee....er was genoeg ruimte,plenty,en veel wind!
Maar ach,bikkels als wij zijn,zijn we doodgemoederd naar de vloedlijn gelopen en hebben daar kamp opgeslagen.De kinderen stapten uit de kleren en op naar het water,zoonlief als eerste,dochterlief en vriendin erachteraan.overal hoopjes kleding achterlatend.En ik ben gelijk maar gaan graven.....ik lijk tegenwoordig wel een Duitser.Ik hoor ons nog hoonlachen vroeger over dat kuilengegraaf....maar wat een slimmerikken waren dat toch.Ik heb dus eerst een kuiltje gegraven,heel bescheiden....het was evengoed een hels karwei in die harde wind,en toen heb ik de parasol erin vastgezet,grote hopen zand tegen de randen aan,ZO die kon niet meer weg!
Daarna heb ik de kleren bij elkaar gezocht,inmiddels al aardig onder het zand gewaaid,en daarna heb ik mezelf met boekje geïnstalleerd bij de parasol.
Nee ik doe de kleren niet meer uit tegenwoordig,
dan moeten de mussen toch echt van het dak vallen.
Bovendien is er geen badpak of bikini die flatteus staat bij mijn inmiddels uitgedijde lichaam.
O nee,ik ben niet ontevreden hoor,
eigenlijk ben ik wel blij dat ik niet meer plattebuikjes-dun ben,want met de kilo's zijn mijn gezichtplooien mooi gladgestreken,heb ik weer wangen,en een zachtere decolleté,ben ik niet zo bonkig meer,maar ja.....heb ik dus wel een buik......en aan die buik kan ik maar niet wennen.
Zoiets is helemaal niet erg als het een gewone dag is,ik werk hem wel weg met mijn kleren,en dan is er niks aan de hand,maar op het strand valt er niks weg te werken.
Ik bedoel maar,dat lapje stof stelt geen drol voor,dat volgt de contouren zeg maar,en die wil ik juist verhullen......en een steunbadpak is me te strak,krijg ik het benauwd van,een jurkjesbadpak te oubollig,en een bikini te niks verhullend....of ik moet gaan beweren dat ik 4/5 maanden zwanger ben,dan is iedereen meteen uitgelult natuurlijk.Maar ja dan moet ik na het zomer seizoen weer gaan uitleggen waarom het kindje maar niet wil komen.Nee,dat is dus geen optie....voor nu laat ik de kleren nog even aan......
Moet het niet zo hard waaien natuurlijk,want vandaag stond ik dus mooi in mijn dikke buik te staan....alle kleren plat tegen de huid aan gekleeft.Maar ach,er was nauwelijks een kip op het strand en die er wel waren waren te oud om zich er druk over te maken....oma's en opa's met hun kleinkinderen.
Affin,ik heb gelezen,ongeveer,en gedroomd over vroeger;
over hoe we toen bezakt en bepakt met een hele club vriendjes en vriendinnetjes naar het strand LIEPEN!!!!!! door de lage duintjes en dan het pad op naar het strand,in colonne,want iedereen ging naar dat strand.Beredruk was het altijd op dat huisvrouwenstrandje,en reuze gezellig.Dan kwam je eindelijk boven aan,waar iedereen stond bij het ijskarretje van Laan en bij de eerste hulp voor ongelukjes.En dan ging je via een soort houten trapflonder naar beneden,aan de rechterkant,in het midden was een leuning en aan de andere kant liep men omhoog.Het was er druk,gezellig en er was reuring.Veel kinderen en moeders en Duitsers in de zomer.De zwarte palen van de pieren stonden nog fier rechtop,en daar werd altijd stoer op geklommen door de groters.Langs het prikkeldraad waren de meest begeerlijke plekjes,het was daar warm en daar kon je dan helemaal een hutje bouwen met windscherm en handdoeken op het prikkeldraad.Je ging met zijn allen,van alles mee.
Nivea voor de huid, limonade in de fles en een centje voor een ijsje.
We waren de hele dag zoet..
Zo zat ik mijmerend op het stand vandaag....wat is er toch een hoop veranderd zeg....de eerste hulp is er al jaaaaaren niet meer,evenals het ijskarretje van Laan,de weg naar beneden gaat over gloednieuwe betonnen platen en het publiek is enorm uitgedund.De ijscoman komt tegenwoordig met een tracker over het strand aan rijden,en dan moet je nog uitkijken ook dat je niet in de weg staat.Schepijs met nootjes of spikkels is er ook al niet meer bij....ze komen met twee grote vrieskisten in de achterbak.
Niettemin hebben de kinderen zich enorm vermaakt,geen kind aan ze gehad.Krabben gevangen en een krabbenhotel voor de beesten gemaakt.Er verscheen een kasteel,ze hebben gezwommen,en nog een kasteel van zandstenen gemaakt.Er is over het water gelopen( de pier was net niet zichtbaar)en het eiland is gekoloniseerd(de zandbank kwam boven water)
En toen de dag zowat om was gingen ze nog reddertje spelen,je weet wel,de drenkeling uit het water redden.Een beetje Bay Watch maar dan op het huisvrouwenstrandje.Ze renden zelfs net zo hard.Pamela Anderson was er niks bij.
Waarom we nu naar het strand gingen?
Nou kijk,
dochterlief had van de week een nieuwe tankini gehad,en die wou ze uitproberen in het zwembad,maar daar wou ik niet heen.(kost geld en exceem en die buik hè)
Dan maar thuis in het badje.
Dat lukte niet,ik kreeg de slang niet aan de waterkraan,dussssss toen bleef het strand over.
De tankini heeft ook een mooi rokje...en dat alles is nu dus ingewijd,
hoe het zat?
plakkerig en kleverig......tja!
~