Iets

Verwarrend gesprek was het vanmiddag met de lpa, de juf en de ib-er. Tussen de regels door ging het eigenlijk alleen maar over hoe ze Zoon op het Projecthuis willen zien, want dat is goed voor hem en ook goed voor mij als moeder. Ik zou het wel zwaar hebben en dat was niet goed natuurlijk. Dat ik het zwaar heb heeft echter niets te maken met het niet naar school gaan op zich. Het heeft alles te maken met de drang en dwang om zoon een pad te laten lopen, die nu niet goed voor hem is.
Zo bleef juf maar herhalen dat Zoon welkom was. Maar ondertussen heeft ze op geen enkele manier laten weten aan Zoon dat er nog aan hem gedacht wordt. Ze hield, als voorbeeld, een heel verhaal over hoe de groep weet  dat hij erbij hoort. Dat hij iedere keer weer ter sprake komt tijdens het takenverdeling en hij er wéér niet is(ook lekker positief beeld schetst ze daarmee niet waar???)....Nooit heeft ze bedacht dat ze misschien eens een kaartje konden sturen met een: "Hoe is het nu met jou? "

Al met al heb ik het gevoel dat ik voortdurend op het verkeerde been werd gezet en dat er alleen maar gekeken werd naar hoe we Zoon op school konden krijgen. Helemaal voorbijgaande aan het traject wat hij al loopt.. Met als grote reden dat het voor mij wel goed zou zijn. Dan kreeg ik rust.

Uiteindelijk kwam dan toch het befaamde formulier wat ze eigenlijk in september al zouden sturen(aanvraag vrijstelling onder 5 sub a) Maar dat was alleen, omdat de orthopedagoge recht op het doel afging. Ik was het helemaal kwijt. Ik werd zo getriggerd door de dames en de lpa. Er zit zoveel pijn,  boosheid, woede zelfs dat ik met andere dingen bezig was. Ik wou antwoorden, ik wou verklaringen, ik wou dat ze met de billen bloot gingen.
Maar daar waren we daar niet voor!
Toen wij gingen bleven de dames achter,
en tot op dit moment ben ik bezig met het ontwarren van de kluwen van het gesprek. Ik ben in de war. Ergens klopte er iets niet.......en ik weet nog niet wat dat iets is.
Dus ga ik een nachtje slapen, en misschien zelfs nog wel meer. Totdat het op zijn plek gevallen is en ik weet hoe ik moet reageren, handelen, of juist niet.
Laat ik me aan de woorden van Zoon vasthouden:
"Alles komt goed mam!!!!"




Welterusten!

Woensdag

bijna klaar
van Kras naar Zen
Typografisch-Bibje

Ik luisterde daar straks de opnames even af van het gesprek met de leerplichtambtenaar. Morgen moet ik weer heen namelijk. Niet in de gaten hebbende dat Zoon aan het meeluisteren was. Ik dacht dat hij zijn oortjes in had en aan het mine-craften was.
Niet was minder waar. Hij luisterde alles mee en ineens riep hij dat ik het uit moest zetten. Werd hij onrustig en dwars en boos zelfs. Of hij buiten iets om mocht hakken????
"Ik weet niet wat ik heb, maar ik voel me ineens zó niet fijn. Ik voel me zo zooo...".en toen wist hij het even niet meer. Emoties overspoelden hem, terwijl hij ze niet echt thuis kon brengen zo snel. Hij kreeg buikpijn, hoofdpijn, ging zitten zuchten, wou naar bed, ging douchen, kwam weer beneden en zat toen met zijn hoofd in zijn handen in de stoel.
"Hoe lang heb ik nog mam voordat ze gaan zeggen wat er gebeuren gaat? Gaan ze me opsluiten?????" vroeg hij me.
"11 december is de rechtszaak, dus een maand." zei ik tegen hem. De tranen stonden in zijn ogen.
Ik legde hem nog een keer uit wat ze daar dan op dat moment gaan beslissen en wat dat inhoudt. Dat het gesprek morgen over school gaat. Dat hij daar niet bij hoeft te zijn.
De angst gierde uit heel zijn wezen.
En wat doe je dan?
Ik voelde me zo machteloos, kon niet meer dan een arm om hem heen leggen en hem vasthouden. Beloven dat we er alles aan doen. Alles!!!!
Hij kalmeerde wat en is uiteindelijk naar boven gegaan. Daar heeft hij een tijdje in bed gelegen om na een half uurtje toch weer naar beneden te komen. Hij moest toch nog een keer gerustgesteld worden.

Dat was twee uur geleden....inmiddels.....
en ik schrijf en herschrijf en herschrijf en verwijder het steeds weer.
Ik kan niet even niet meer zonder te "schreeuwen" iets zinnigs op papier krijgen. Ik zoek nog even een muziekje uit en dan ga ik slapen.
Welterusten!

Dyslexietraining

Dan kom je voor een dyslexietraining en verwacht je dat ze iets met letters gaat doen enzo. Begint ze over klei poppetjes, die Zoon voorstellen waar anderen een mening over hebben gehad(paars, groen, blauw geel en zwart poppetje.....de etiketjes.)
Mag hij zomaar zichzelf te kleien en moet hij vertellen hoe hij zichzelf ziet. Terwijl het poppetje groeit en groeit(alle klei opgemaakt) loopt ze tegen een enorme weerstand op bij hem. Hij wil niet verder kleien, of eigenlijk ook wel maar dan moet zij eerst iets weten over hem. Hij dweilt en dweilt en verzint in een paar seconden wel 10 verschillende redenen waarom hij niet verder wil werken. Dan vraagt hij haar of ze het al weet. Ze snapt hem niet en zegt nee, waarop hij mij vraagt om het te vertellen. Dus vertel ik haar zijn grote geheim, en zij luistert. Meteen gaat hij verder met kleien, en kleit mooie lange haren op zijn poppetje.

Dan wil ze een oefening doen met de minds-eye.  Hij begint weer te friemelen en tegen te werken. Een en al weerstand. Hangt over de tafel, is ineens moe, heeft overal last van...kortom, weer allerlei redenen om maar niet verder te werken. Ze vraagt hem of hij iets anders wil doen.
Spelletje?
Ze heeft de hele week geoefend op het spelletje waar hij haar de vorige keer zo mee heeft ingemaakt(ze had er buikpijn van zei ze en hij grijnsde eens mijn kant op) Spelletje dan eventjes, hij maakt haar weer in haha....maar dat was niet genoeg, hij wou  nog steeds niet. Er was nog veel meer weerstand. En weer dweilen.
"Wil je even op de trampoline?"
Nee hij wou een bokszak....maar die had ze niet. Even rammen op de trampoline dan? Nah...dat lukte niet echt.
Stukje rennen door het klooster dan?
Ze gaat met hem mee, en samen rennen ze door het klooster, even stoom afblazen. Ik sip ondertussen mijn 2e mok thee op......

De oefening( de eerste sleutel tot oplossing) is uiteindelijk gedaan, en het waarom van het dweilen is ook duidelijk geworden.
Hij wou niet, want dat betekende dat hij dan naar het Projecthuis zou moeten en dat zorgde voor paniek. (school heeft als voorwaarde gesteld dat ze wel betalen willen voor deze training mits hij nu op het Projecthuis verschijnt)
Hoe groot is de impact van zoiets zeg, dat ze met deze eis de hele vooruitgang van Zoon in 1 klap onderuit kunnen halen. En hoe vaak is dit al niet gebeurd. Dat ik eerst zag dat iets goed was voor hem en dat het dan ineens inzakte en niet meer lukte, omdat hij in de weerstand ging.
Wat een geweldig mens dat zij dat gewoon waarnam voor wat het was. Dat zij dus niet ging pushen en moeilijk doen maar ging vragen, en luisteren. En wat mooi om te zien hoe Zoon daarop reageerde, en losliet.
Geen onvertogen woord gehoord, geen boosheid gezien, geen agressie en al helemaal geen paniek....niets van al die reacties die we op school altijd zagen. Niets van dat alles, dan een kind wat verwonderd zijn verhaal vertelt en loslaat.
We zijn op de goede weg.....

Deze is voor Zoon. Kind ik ben zo trots op jou!!!!

Koelkast

symphony-Bibje
van Kras naar Zen, porcupine

Ik weet niet wat dat is hoor dat ik elke dag beroerd mijn bed uit klim, met hoofdpijn, nekpijn, moe en moe en moe. Vreselijk, ik hang nog liever op de bank te slapen dan dat ik in mijn bed lig. dat schiet niet. Ik schreef er van de week al over, over hoe ik alles voel in dat bed van mij, maar het wordt alleen maar erger. Heb ik vandaag dus maar weer met een dekentje op de bank geslapen en gehangen. Ik moet toch mijn slaap krijgen, niet waar?
Toch is dat niet hetzelfde hoor, met al die geluiden om je heen. Dan lig je net even lekker te dommelen en moet er een weer wat weten. Begint dus hele verhalen af te steken die ik niet volgen kan want ik zit half in dromenland. Dat is zo vervelend.
En nu is het alweer laat.
Toch heb ik niet zo'n zin in dat bed.

Typografie-Bibje
van Kras naar Zen in progress...

Hoe zag de dag er verder uit?
Tjah, vermoeid?
Zeurderig, en on top of it all, vond ik de koelkast lichtelijk zwart uitgeslagen achterin. Schaam schaam schaam me rot ja. Had ik nooit gezien. Alles wordt altijd zo de koelkast weer in gesmeten door de kids, zelfs dat wat allang leeg is. Dusssss bij het leeghalen van de oude verpakkingen en lege sausflessen en restjes die dochter erin stopt om nooit meer op te eten kwam het donker me tegemoet. Echt erg!
Ik heb het schoongemaakt, sop, soda, ik ben flink aan het werk gegaan. Alles wat er nog in lag heb ik weggegooid. Dat eten we niet meer op. En nu is de koelkast schoon en bijna leeg.
Morgen maar vullen met de wekelijkse maaltijden. Ja, maar weer eens duidelijk plannen per week. En op is op is op is op...............

Ja en toen ging ik op zoek naar muziek en kon ik toch weer niet kiezen.
Nu weet ik van mezelf dat ik de dag erop meestal in een andere mood ben en dan het overtollige lied niet gebruik, daarom leg ik ze gewoon ter keuze voor u neer.
Ik hoorde net Billy Swan op tv, en toen dacht ik jaaa leuk....past wel niet bij de blog maar who cares.
maar ja, toen floepte Steeley Span in mijn hoofd en die is ook al zo leuk.....
Met dat liedje ga ik nu slapen,
welterusten!!!!

Zwijmelen op Zaterdag

Ik weet gewoon niet welk liedje ik moet kiezen,
ik had eerder al Nana Mouskouri staan met Enas Mythos,  kwam toen Doris Day met You go to my head.
Eindigde ik met deze.....
Dit keer verder geen woorden,
ik zou zeggen, geniet!!!!
Fijn weekend.

Time flies

symphony_Bibje
van Kras naar Zen

Ik weet niet hoe ik het doe hoor maar nu is het alweer vrijdag.  De laatste keer dat ik schreef was het dinsdag.
'Time Flies when having fun" zeggen ze dan....nou ja dat laatste kan ik wel schrappen want Fun hadden we niet bepaald nee. Het was nogal wisselend. Van grote hoogtes in gedachten, hoop en ambities tot de onvermijdelijke diepte die volgde.
Van goed nieuws tot vreselijk slecht nieuws....alles passeerde de revue. Van regen en wind naar stralende zonneschijn, maar dan in de omgekeerde volgorde van de gebeurtenissen.
We hebben alles weer gehad.
School die de afspraken niet nakomt, en nu zelfs een eigen agenda erop na houdt. Best wel de dyslexietraining wil betalen maar dan wel onder voorwaarde dat Zoon naar het projecthuis komt.(volgens mij heet zoiets chantage toch?) De Raad vd Kinderbescherming die zich weer gemeld heeft voor onderzoek ivm de aangehouden rechtszaak die 11 dec is.
Ik weet nog hoe ik vorig jaar schreef dat ik blij was dat 2012 voorbij was en dat het nu alleen nog maar beter kon worden. Man wat heb ik me daarin vergist.

 "Er is een stilheid in de hemel, een blijde verwachting, over wat jij dit jaar tot stand zult brengen."

Dat stond in de sterren.
Ik weet niet wat ik al tot stand heb gebracht die die stilheid in de hemel en die blijde verwachting rechtvaardigt. Ik weet wel dat ik het onnoemelijk zwaar had, dat ik vreselijk bang ben geweest, dat ik op de rand van uitputting sta, en dat ik evengoed de kracht van een leeuwin in mij voelde. Dat ik met die kracht gevochten heb, en nog doe. 2013.....nog anderhalve maand te gaan.
Eigenlijk is het diep triest dat ik de jaren wegstreep met grote opluchting en het liefste nog delete ook uit mijn geheugen. Dat er een heel stuk leven is wat ik niet geleefd heb. Een heel stuk leven waarin ik door toedoen van anderen heb moeten overleven.
Het is hard zoeken naar de pareltjes tussen de brokstukken,
maar ik zal ze vinden,
en die stop ik in een pot.
Om voor altijd herinnerd te worden aan dat wat er toe doet!!!!!!

Stomme lattenbodem

symphony-Bibje
van Kras naar Zen

Werd voor de zoveelste keer wakker met hoofdpijn en nekpijn en onrust in mijn lijf. Als een plank in mijn bed gelegen natuurlijk, helemaal niet lekker ontspannen geslapen.
O wat verlang ik naar dat gevoel dat mijn bed mijn veilige haven was.
Dat ik alles van mij af kon schudden op het moment dat ik tussen de lakens schoof. En dan zo knus in het kussen kroop, dekbed tot aan mijn oren. De wereld kon vergaan op dat moment en mij zou het allemaal niets uitmaken.
Dat gevoel, dat heb ik al jaren niet meer.
In plaats daarvan duurt het uren voor ik mezelf neervlij, en als ik dan lig, lig ik te vechten tegen de ontspanning in lijkt wel. Ik draai, ik schuif, ik lig voor geen meter. Ik voel elk klein onregelmatigheidje. En die lattenbodem! Wat een onding. Elk latje voel ik prikken in mijn ribbenkast. Van lekker knus liggen is dus al jaren geen sprake meer.
Ooit had ik een aupingspiraal, lag heerlijk. Maar toen ik een nieuw matras moest wist de gewiekste verkoper mij zo om te praten dat ik er een lattenbodem bij kocht. Want dat zou veel beter liggen....
yeah right.
Het verlangen blijft.
Als ik toch eens rijk was.
Dan kocht ik weer een aupingspiraal en een heel dik zacht matras!
Kan er nu al naar uitkijken.

symphony-Bibje
van Kras naar Zen

Ja en dan de vraag; wat heeft Bibje gedaan vandaag?
Ik heb mijn dagelijkse "van Kras naar Zen" tekening gemaakt. Inmiddels ben ik gestopt met krassen op zich en overgegaan op dansen op papier met de ogen dicht. Sinds gisteren doe ik dat op een muziekje. Dat ziet er vaak heel leuk uit. Totdat ik het ga uitwerken(lees inkleuren) Ik heb zo al heel wat best leuke schetsen totaal verprutst. Maar dat moet ook mogen.  Ik moet door die grens heen van niet durven verprutsen heen. Ik ben al zo lang mezelf aan het beperken, omdat ik bang ben dat ik er een zooitje van maak.
Maar wat maakt het uit, het is maar stof, verf, papier, doek.....
Ik daag mezelf dus uit om daar aan voorbij te gaan. Voorbij het mooie en om dan weer onbevangen in het scheppingsproces te gaan staan. En al doende iets te laten ontstaan, me te laten leiden door het materiaal, de beweging en de vorm.

Verder heb ik niet veel gedaan...dus vertel ik daar ook niks over ;)
Ik ga mijn bed opzoeken.
welterusten.