Ballad 2 op woensdag

Dat was vorig jaar in huize Bib

Het is alweer woensdag en het stormt al de hele avond/nacht. Harde wind,nu erger dan eerder op de avond toen ik naar school moest voor dochter. Ouderavond, praten en aanhoren. En ze wou zelf niet mee. Moest ik alleen, bah bah.
Gelukkig gingen de gesprekken oké hoor, ik kwam zelfs nog een oud-collega tegen(dikke knuffel) en Dochter? Die valt op, omdat ze anders is. Omdat ze iets wijs heeft. Maar ja, toch heb ik maar duidelijk aangegeven dat ze niet aan haar trekken komt op school. Dat ze zit te verpieteren en dat ze begint te onderpresteren en er geen zin meer in heeft. Dat ze vorig jaar nog al haar energie er in gestoken heeft en dat ze nu moe is, en weer steeds vaker migraine heeft en dan voor jaffa op bed of bank ligt. Dat ze uiteindelijk uitgeput in slaap valt en zich ook steeds vaker weer verslaapt.
Ik zie het ook aan de rotzooi in haar kamertje, de chaos neemt weer de overhand. En dat ze steeds inactiever wordt. Haar blog heeft ze al heel lang niet meer bezocht en haar vlogs worden ook al lang niet meer opgenomen. Al wat ze doet is lezen, en schrijven. En huiswerk maken. veeeeeeel huiswerk maken.
Als je dan hoort dat op school structureel docenten onderbevoegd zijn, niet 1 of 2 maar hele secties. Dat een hb afdeling hun dus gewoon boven de pet gaat. Dat leerlingen achter lopen in basisstof, en dat de docenten die nog wel goed werk doen(de oude rotten in het vak meestal) zich een slag in de rondte werken om hun klassen weer op niveau te krijgen. Dan is dit niet zo raar.
Ik doe even een zucht,
want ik heb met de leerkrachten die ik sprak wel afspraken gemaakt en daarmee kan ze wel een stukje verder. Krijgt ze even wat extra aandacht, positieve aandacht. Gewoon even gezien worden. Nog even, voordat ze de overstap maakt naar een school waar kunstzinnig onderwijs wat hoger in het vaandel staat. Want dat is wat ze mist, heel erg! En wat ze wel nodig heeft.
Het is een rare december,
de eerste waarin ik het gevoel van kerst in de maand zelf ineens kwijt ben, terwijl ik in augustus al kerstfilms keek. Dochter had dat ook al, en daarom hebben we afgesproken de boom op kerstavond op te tuigen. Ik vind het prima, staat dat ding daar tenminste niet te stofnesten ;)
Kerstmis 2014
Het wordt een heel nieuwe ervaring!

Dan nu ballad 2 van de playlist van Zoon.
Let vooral ook even op de gitaarsolo. Ooit wil hij dit ook kunnen spelen! :)

Maandag ballad 1 dag

foto van kees de Bos- bij het donkere duinen bos in de sneeuw

We hebben een paar moeilijke dagen achter de rug. Het is weer december, en de feestdagen zijn weer in het zicht. Op de een of andere manier voelen we in deze maand alle drie hoe stil het om ons heen is geworden. Helemaal nu dit jaar opa en oma van vaders kant hebben aangegeven geen kerst te willen vieren met hun vader en hun vader er eigenlijk ook geen zin in heeft. Dat was even een domper. Een flinke domper. Vooral voor Zoon. Dus werd het opa-nummer weer van stal gehaald en veel gedraaid en kwamen de tranen en de boosheid van machteloosheid weer.
Ik wou dat ik zijn pijn weg kon halen, en zijn vreugde terug brengen. Ik wou dat ik die toverfee was, die het licht in zijn hart kon laten schijnen.
In plaats daarvan heb ik hem de reacties op de zaterdag zwijmel voor gelezen. Hij begon te glanzen bij al die positieve woorden. Dank jullie wel dus!!!!!! Dat was de opsteker die hij nodig had :)
Hij wist meteen nog veel meer voorbeelden te geven van ballads en zo komt het dat ik deze week, de week van de ballad van Zoon doop.
Om te beginnen met Skillet's Don't say goodbye. Het nummer wat hij kapot draaide na mijn vaders dood. Zijn all time favorite, zijn verdriet-lied, zijn los-laatlied. En aangezien het weer ook om te janken is op dit moment brul ik net zo hard mee. Door hagel en regen in weer en wind....don't say goodbye.....
We maken er een goede week van, vol heart-wrenging ballads, zoals Zoon grijnzend zei tegen mij. "Dit soort muziek is mooi en doet toch pijn, is dat nou niet raar?" Vroeg hij me.....
Het is net als het leven, een en al tegenstrijdigheid.  En toch past alles zo naadloos in elkaar.


En dan ga ik morgen alle zaterdagzwijmels uitgebreid lezen/luisteren hoor....ik was er nog niet echt aan toe gekomen :)

Zwijmelen op Zaterdag

Hij stuurde me het linkje via de facebook, met de vraag wat ik ervan vond. Toen ik het niet snel genoeg draaide kwam hij naar beneden en zaten we samen te luisteren. Na alle snoeiharde en gitaar-snerende nummers was dit wel even wat anders zeg. Van zijn favo band een prachtig zacht nummer. Zichtbaar geroerd zat hij naast me. "Het is eigenlijk een afscheidsliedje hè mam, zoiets zou je op een begrafenis moeten draaien,"diepe zucht kwam er achteraan, en een blik onder zijn wenkbrauwen. Beetje verlegen en niet wetende hoe ik zou reageren(ik ben altijd zo emotioneel bij mooie liedjes en als we het dan over afscheid nemen hebben springen de tranen vaak pardoes in mijn ogen) Ik grijnsde maar wat terug. Ik zat nml weer met de tranen in de ogen. Niet omdat ik nou zo verdrietig ben maar omdat ik geroerd was door het liedje en door mijn mooie Zoon. Daarom dus nu Disturbed....met een zacht nummer voor een eindelijk zonnige zaterdag na de hele week grijs en vreselijk koud.
We gaan aan de wandel, genieten!!!!
 (¯`v´¯)
*`*.¸.*..✿´´¯`•.¸⁀°♡ .¸¸.•´¯`•Fijn weekend•´¯`•.¸¸♡•´¯`•.¸¸♡

Wandelingetje

Ik dacht zaterdag eens wild te doen, en ging uit wandelen op weg naar de stad. (ik had eigenlijk mijn bus gemist) Daar deed ik mijn boodschappen in de mistige straten en toog op weg naar huis. Nu ik heen gelopen was kon ik dat ook wel terug dacht ik fier. En daarbij dacht ik dat het dan wel slim zou zijn om een beetje beschut te gaan, want de wind was akelige snijwind! En zo kwam het dat ik via de Javastraat recht op het park afliep en daar doorheen langs het plekje van mijn oude middelbare school(inmiddels afgebroken en plek voor rijke Helderse senioren geworden) En zo kwam ik op het pad waar ik 6 jaar lang overheen fietste, van en naar school. Dus schoot ik een paar foto's..kijk maar even mee.....

Jaren lang fietste ik dit pad, op weg naar huis of op weg naar school. Ik genoot van dit stukje park, met die grote bomen en dat vogelgezang. Ik kwam er helemaal van bij na een lange dag binnen zitten. Mijn school stond naast het park.

Dan zag ik dat bruggetje(toen nog van stammetjes en dikke takken) en de treurwilg aan het water. Daar hing ik samen met vriendin over de railing in het water te staren in de pauzes. Of zat ik in het gras tijdens de lessen buitentekenen.

Maar nooit viel me dit tapijt van gestorven en half verteerde blaadjes op. Ik fietste vast veel te snel. En keek omhoog naar de lucht, op zoek naar het blauw tussen de wolken. En het bladerdek......

Maar altijd moest ik langs deze grote boom, die zijn takken tot over het pad spreidt. Hij is er nog steeds, deze wachter aan het begin van het park.

Och wat was het lekker. En wat voelde ik me goed.Ik heb een uur gelopen over waar ik normaal maar een 20 minuutjes doe. Het was koud, de wind was akelig, mijn handen stijf van de kou, mijn wangen schraal en rood. Maar mijn tred was licht en mijn ogen glinsterden en ik had een lach om mijn mond. Dat gevoel van blij, en van genoeg en van voldoening en van dankbaarheid is nog steeds bij me.
En dan is het nu toch echt december geworden....nog 24 dagen :)

Zwijmelen op Zaterdag

open the door and let me in by Bibje

Ik had besloten om dit nummer te doen. Dochter zingt het zo mooi, de hele week al in huis en ja ik vind het wel een heel mooi liedje. Dusssssss


En toen las ik wat reacties van vorige week zondag. Ja zo lang ben ik dus al niet meer op mijn blog geweest. Ik wist het even niet meer in woorden te vatten allemaal. Heb veel gelezen en gepraat en gedacht en gerust en nou ja dat dus allemaal. En toen plopte dit lied in mijn hoofd.
Het was net uitgebracht, in de weken voor mijn moeders dood en ik weet nog dat ik de dag voor haar heen gaan dit lied in mijn hoofd had. Ze was toen zo verdrietig, na woorden met mijn broertje. Ze zag het allemaal niet meer zitten. En ik maar zingen in de keuken, geef, geef de moed niet op. Ze zat in de kamer en schuifelde naar me toe, waar ik ineens de onbeheersbare drang kreeg om haar te omhelzen en zeggen dat ik zo van haar hield. Ze was verrast en verbaasd tegelijk van mijn actie, ondanks dat wij twee altijd al veel knuffelden. Ik hield haar tere lijf vast en omhelsde haar met al mijn liefde. Meer nog dan met mijn armen en sloot haar stevig vast in mijn hart. Klapte de deur dicht, zodat ze niet kon ontsnappen.....wetende heel diep van binnen, dat ze al afscheid aan het nemen was. Achteraf lees je alle signalen, achteraf is het allemaal zo duidelijk. Maar toen ik er midden in zat leefde ik nog in een waas van onwetend bewustzijn.
De deur van mijn hart heeft lang dicht gezeten(zie schilderij boven) maar inmiddels begint de zon alweer te schijnen, want de luiken zijn open en het slot is eraf. 
De storm is voorlopig voorbij :)
(¯`v´¯)
*`*.¸.*..✿´´¯`•.¸⁀°♡Fijn weekend♡ .¸¸.•´¯`••´¯`•.¸¸♡

Mijn waarheid spreken 3

detail zomerschilderij door Bibje

Ik ben nu al de hele dag bezig om een goed begin te vinden voor het vervolg op "Mijn waarheid spreken 2". En dat lukt maar niet zoals ik dat wil. In mijn hoofd weet ik het allemaal wel, en ik heb ook korte aantekeningen gemaakt over dat wat ik aan bod wil laten komen. Toch krijg ik het maar niet voor elkaar om die ene goede openingszin te vinden en daarop voort te borduren. Alle woorden tuimelen over elkaar heen. Het wordt een beetje een brei, onduidelijk waar ik het over wil hebben.
Ik had willen inhaken op de reacties die ik kreeg. Die ik herken, die resoneren in mij. Die ook uitgesproken moeten worden door mij. Omdat ik dat tot nog toe steeds niet echt in volle overtuiging gedaan heb.
Dat durfde ik namelijk niet!
Diep in mij waart de geest van afwijzing.
Dus zei ik niets, of iets wat er wel over ging maar dan via een omweg, tactisch en voorzichtig. Vaker zei ik niets. Dan jokte ik de boel een beetje bij elkaar. Voor de lieve vrede, zo dacht ik dan.
Zoiets heet jezelf groot houden.
En in stoere mensen taal heet dat dan dat je dapper bent, en dat je jezelf er niet onder laat krijgen. Dat je nooit zal toegeven en dat niemand het aan jou zal merken. Je zeurt nooit. Nee van jou hebben ze geen last, in plaats daarvan haal je alles uit het leven, en buffel je maar door.
Dat dus.

Ik ging vaak veel te lang door met dat, waarvan ik wist, dat het helemaal niet goed voor mij was. Zoals doorgaan met een reeks dansvoorstellingen. Waardoor ik de laatste niet haalde. Toen lag ik met een longontsteking in bed, totaal gesloopt. De balletlerares was zó kwaad dat ze me per direct weg stuurde om nooit meer terug te mogen komen. Dikke afwijzing dus. Dat waar ik zo bang voor was, was alsnog gebeurd!
Mijn ouders, na veel heftige woorden, dan maar toestaan om in een aparte kamer in mijn huis te roken. Wat ze vervolgens zo fanatiek deden dat ze amper meer beneden kwamen en de hele bovenverdieping steeds doorrookten. Toen ik besloot dat het genoeg was en ze vroeg buiten te roken, bleven ze meteen een half jaar boos weg. Daarna zijn ze nooit meer zo frequent op visite geweest als daarvoor. Afwijzing dus....en die deed zeer.
Ook hier gebeurde alsnog waar ik zo bang voor was!

Het maakt dus helemaal niet uit of ik mezelf uitspreek of niet. Er zullen altijd mensen zijn, die me zullen afwijzen. Het maakt niet uit hoe vaak ik moet uitleggen, dat het geen vrijwillige keuze is. Dat ik het echt niet kan of kan verdragen. Er zullen altijd mensen zijn, die mij daarop zullen afkeuren.
Het is aan mij hoe ik met dat gevoel van afgewezen worden omga.
Hoe ik recht doe aan mezelf.
Hoe ik een zo goed mogelijk leven creëer voor mezelf.  Eén die niet op de verwachtingen van de mensen om mij heen gebaseerd is. Hoe ik trouw kan blijven aan mezelf. Trouw aan mijn behoeftes, mijn dromen, mijn wensen , mijn gezondheid!
Het gaat om de mensen waarmee ik me wil omringen.
De mensen die me willen ondersteunen, voeden, koesteren, liefdevol op weg helpen. Mensen die luchtiger, lichter en vrolijker zijn dan mij, zodat ik me aan hen kan optrekken. Zodat hun warme, stralende natuur mij omringt, doorschijnt en besmet :)

En dan komen we bij het stukje kwetsbaar durven zijn....jezelf blootgeven......
maar dat is voor een andere blogpost.
(¯`v´¯)
`*.¸.*..✿´´¯`•.¸⁀°♡Fijne Zondag♡ .¸¸.•´¯`••´¯`•.¸¸♡

Zwijmelen op Zaterdag

Ik werd wakker met The Red Hot Chili Peppers, zocht hem op en plakte hem in dit blogje. Dacht toen weer aan een ander nummer wat ik de hele week al in mijn hoofd heb. Wist dat het van REM was dus ging ik op zoek. Ik kon het niet vinden. Maar toen vond ik wel dit pareltje. Toch wel één van mijn favorieten van hun. Daarom dus Ook REM voor de Zaterdag. Een duootje :)

En toen ging er van alles mis, met het invoegen, het opslaan en klaarmaken van dit logje. Ik heb de video's nu 5 keer opnieuw ingevoegd en opgeslagen en ik hoop dat dat genoeg is. Want net toen ik wou publiceren was ik ineens weer alles kwijt, waaahahahaha
Duim duimerde duim duim.....en nu gaat alles goed!

 (¯`v´¯)
*`*.¸.*..✿´´¯`•.¸⁀°♡ .¸¸.•´¯`•♡Fijn weekend♡•´¯`•.¸¸♡