Hip-Bibjes

Hèhè ik zit in bed hoor.
Eindelijk!
Kon niet stoppen met knutselen...voor Koninginnedag nota bene...terwijl ik eigenlijk dit jaar helemaal niet heen wou. Tenminste niet om te zitten, nee ....die markt daar was ik wel een beetje heel erg klaar mee. Met de kids dwalende over de markt en moeders op het kleedje bij hun prullaria. Had ik niet zo'n zin in.
Maar ja, toen kwam dochter met het briljante idee om leuke Hip-Bibjes te maken en te verkopen. Nu ben ik niet zo positief meer ingesteld als het gaat om verkopen van zelfgemaakt spul, ik ben nooit zo succesvol geweest op de koninginnemarkt. Maar goed, knutselen is wél leuk. Dus kwam de kist vol kraaltjes, kantjes, lintjes, enzovoorts tevoorschijn. En gingen we aan de slag. Ik sloopte wat zijden bloemen, knipte wat elastiek, zocht knoopjes, kraaltjes enzo erbij en hoppa....een ring.
Dat zag er leuk uit.
Nog eentje slopen dan? Mwah, kan best....en zo maakte ik een kleine 12 ringen, een stuk of 5 brossen, een paar armbandjes en nu zit ik hier af te wikkelen. Het is een beetje als bollenpellen, als je eenmaal goed bezig bent dan slaap je zelfs pellende, dat dus ;)
Morgen op de markt ga ik gewoon verder, ik heb al stroken gescheurd en spulletjes bij elkaar gezocht om armbandjes te maken. Dan verveel ik me ook niet zo. Nu maar hopen dat het toch niet echt 8 graden gaat worden, want dan ben ik snel weer thuis...brrrrr....
slaap lekker allemaal!

Ja halloho....

Ik ben roestig,
krakerig,
beetje leeg in het hoofd,
of toch vol?
Nou in iedergeval weet ik het even niet meer. Het is stil in huis,de pubers slapen nog en je zou denken dat ik dan lekker even geniet. Maar niets is minder waar. Ik zit hier me af te vragen of ik mijn tijd nou niet eens wat beter kan besteden. Ik bedoel maar, ik heb maar twee weken en eigenlijk heb ik die zelfs nog niet eens, want in die twee weken zit ik een ruime week alleen met zoon. Alles staat zo'n beetje stil...geen projecthuis en geen vrijetijdsbesteding en ook geen zus die met hem buiten rent, vliegt, draaft......pffffff vakantie, vreselijk!
Ik heb er pardoes geen zin meer in.

Dat is echt voor het eerst dat ik dit zo zeg,
ik heb nooit zo'n moeite met vakantie,
lekker uitslapen,
lekker 'niksen',
beetje veel hangen en in ons natuurlijke ritme komen,
beetje van dat alles dus.....
Maar nu even niet!!!!!!!!!!!!!!
Want ik wil er op uit, ik wil cultureel doen, naar het museum, de paden op de lanen in. Ik wil zomaar met de trein ergens heen, daar lunchen en dan weer terug....gewoon voor de lol. Fototoestel mee en knippen maar.
Maar ja,
dan zoon,
die wil naar de gamesworkshop,
geld uitgeven wat hij niet heeft,
uren over zijn hobby bomen tegen mij,
en zeker niet naar een museum....pfff doe effe normaal zeg.
ZUCHT
vakantie dus,
dit jaar ineens heel anders dan ooit,
dit jaar vakantie met pubers,
wordt wel wennen jah.
Weet je wat, ik pep mezelf gewoon even op met een lief vakantieliedje....dan gaat het vast allemaal wel lukken.
ღϠ₡ღ¸.♥´´¯`♥.¸¸.ღϠ fijne dag allemaal! ₡ღ¸.♥´´¯`♥.¸¸.ღϠ

Zwijmelen op zaterdag

Het gesprek is geweest,
en het was zoveel dat ik even niet meer weet waar het allemaal over ging. Gelukkig heb ik het op tape staan en kan ik het nog na luisteren.
Maar nu niet!
Nu schijnt de zon, en nu slaapt iedereen nog hier in huis. Nu ben ik alleen wakker en geniet ik de stille ochtend.
De vakantie is begonnen..........

Stil

Ik ben stil geweest, heb mijn gedachten gefocust op andere dingen. Niet dat het nu zo makkelijk was, dat niet, maar ik vond dat ik een soort van vasten moest. Vasten van alles wat ik tot nog toe gedaan had. Vasten van negativiteit, van boosheid en van doemscenario's. Dus werd ik stil en stopte ik met schrijven. Ik stopte met schrijven van mijn blog, maar ook van mijn Morning Pages. In plaats daarvan ging ik luisteren, en vertragen, en verbeteren, en aandacht schenken.......en werd héél stil van binnen.

Morgen is het gesprek met de raad,
en terwijl ik me geestelijk voorbereide ging mijn creatieve mind aan de haal met mij en ontwierp ik 5 stempels, schreef actie plannen, droomde een geweldig leven en genoot van de zon.  Ik ga in vertrouwen.........

Zwijmelen op zondag: You're not alone

Ik was om toen ik dit liedje hoorde in '96.
Eerst de gewone versie, he-le-maal wows!
Zweeeeeeeeeeeehhheeeeeeeffffff

Totdat ik de onderstaand versie hoorde op de dansvloer....in dat ene jaar, we lezen 1996, was ik een heel jaar supergezond en bijna nooit meer buiten adem. Eindelijk sloegen de astma medicijnen aan. Dat ene jaar....
Ik heb het ervan genomen dat jaar, ben "wild" aan de feest gegaan, voor zover dat kon dan. Ging de feestjes af van broer die DJ was en danste en danste en danste dat het een lieve lust was...... met neuspiercing en nep-navelpiecing, blote-buik-truitje, kort rokje of strakke broek en van die dikke zool sneakers was ik helemaal de dame.
Ik was nog netjes, de helft van de meiden kleedde zich om en kwam in bikiniachtig outfit de dansvloer op....tjah....dat ging me te ver hoor, ik was toen ook al lang geen 18 meer (al zagen ze dat er echt niet aan af hoor ;)
Dus als toegift ook nog even de extended version...die moet je met oorkleppen op luisteren, dan komen alle bliebjes en blabjes en de melodie pas echt goed tot zijn recht.
Hij is eerst hetzelfde maar halverwege dan gaat het knallen...voor de liefhebber van trance :)
Oja...trek de dansschoenen maar alvast aan!!!!!
Fijne dag vandaag

Zwijmelen op zaterdag

Daar ben ik weer,
was even ver weg in dromenland en daarna in nachtmerrieland en nu ben ik even hier.
De strijd is inmiddels weer aangevangen, en meer weet ik eigenlijk ook niet te zeggen.
Fijn weekend allemaal......



..

Insomnia

Vannacht,
Ik kon  de slaap niet vatten, echt helemaal niet. Ik werd elke keer wakker, onrustig gewoel en hartkloppingen en paniekerig gevoel. Nachtmerrie op nachtmerrie ...iets met vluchten en geen kant op kunnen.
Dat gevoel, dat gevoel van machteloosheid en opgejaagd worden, dat gevoel, is wat ze me geschonken hebben.
Nu had ik natuurlijk nee kunnen zeggen tegen dit cadeau, en dat heb ik ook meerdere malen gezegd, maar men wou van geen nee horen!
Het is zoals een stalker dat doet, Liefde....uh... sorry hulp op dringen. Desnoods met geweld.....

Gisteren consult met de genderpsycholoog .
Nee was niet zo handig dat ik uitstel heb, want Zoon moet weer op de wachtlijst.  Nee, dat jaar dat hij er al opgestaan heeft, (en toen uiteindelijk niet durfde), dat telt nu niet meer helaas....gelukkig is de lijst nu geen jaar meer hoor, zei ze optimistisch. Maar dat onderzoek, dat moet gewoon voorbij en uit zijn. Dus of ik de raad wil verzoeken om dat onderzoek snel te doen. En dan als in een Russisch Roulette te hopen dat er geen kogel uit gaat komen of zoiets????. Ze mochten haar gerust bellen hoor, dan gaf ze wel uitleg waarom het voorbij moest zijn. Dat dan weer wel.

En zo  kon ik vannacht niet meer slapen, en schoot ik pardoes weer in de paniek.
Vanmiddag overleg gehad met de orthopedagoge hierover....ze heeft me weer wat weten gerust te stellen. Er komt weer een nieuw plan van aanpak. Ik was nog niet klaar dus.

Houdt het ooit nog eens op?
Dat moet toch wel?
Het moet toch wel eens een keertje , ooit een keertje over zijn?
Er moet toch ooit een keer iemand zijn die denkt..."Dit kan zo niet, we (lees rvdk) staan in de weg van herstel, we  staan in de weg van groei, we staan gigantisch in de weg!"

Ik spreek mezelf weer toe: Houdt moed Bibje, houdt moed...........