Zwijmelen op Zaterdag

Zaterdag
Zwijmeldag
niks om over te zwijmelendag
boos-dag vandaag, geïrriteerd-dag, naatje-dag, moe-dag, en geen zin in chagrijn-dag!
Nee ik ga het gewoon niet doen,
Ik ga het niet laten verpesten,
ik ga net doen of alles helemaal toppie is.
Zorgen zijn voor morgen, zei mijn opoe altijd.
Nou daar ga ik ze lekker ook niet ontmoeten. Ik vertik het!!!
Ik ga vrolijk "weet ik nieten", lekker koken, bakken, opruimen en alvast ruimte maken voor kerstspul. En dan ga ik wat lekkere boodschapjes doen, frisse neus halen, vreemden ontmoeten. Misschien voel ik nog wat druppels op mijn gezicht, de wind in mijn knotje, de zon in mijn ogen.
Wie weet wat ik allemaal nog ga meemaken vandaag.
En, omdat ik gisteren zo'n leuk kerstmuziekje hoorde bij DWDD dacht ik....
om mijn humeur nog wat verder te verhogen,
om alvast me voor te bereiden op de feestvreugde,

Tangerine dus.....zo leuk....zo Nederlands ook nog....en ze hebben zelfs een hele decemberplaat.... "Wintersongs: the December Sessions".
Echt de moeite waard!
Een pareltje....ik heb er toch nog weer eentje gevonden :)
Fijn weekend.

Gekakel

Oké,
drie maal is scheepsrecht zeggen ze toch?
Dit is de derde keer dat ik een poging waag.
Ik probeer het nog een keer...
Wat had ik daar ook alweer over gehoord...oja, als je probeert doe je in feite niets, dan ben je het aan het proberen, maar vooral niet aan het doen.
Ik doe wel iets, ik schrijf, het lukt alleen niet zo heel erg op het moment. Ik heb teveel aan mijn hoofd en dat kakelt maar daarbinnen. Wil ook zijn zegje doen....maar ik kan niet over alles schrijven. Nee en ik wil dat ook helemaal niet. Niet alles is geschikt voor alle ogen zeg maar.
Maaaaaaarrrr oeoeoeoeoe wat zou ik toch graag sommige onderwerpen alle hoeken van het vel laten zien, wat zou ik ze graag op het papier smijten en dan een lekker door elkaar husselen, schudden, platkrassen en dan  en dan en dan....de gum erover. Alsof het nooit bestaan heeft.
Wat zou ik graag zo graag die onderwerpen onderwerpen aan mijn frustraties. want ik ben vet gefrustreerd.
Ja dat ben ik.
Niks doet het zoals ik dat wil op het moment.
Gaat zoals ik dat wil.
Is gebeurd zoals ik dat wil.

Gisteren had ik ook weer zo'n, je-moet-je-verwachtingen-nu-eens-los-laten-moment.
Toen ik een foto voorbij zag komen van de ooit beste vriend van Zoon.
Die hem toen keihard liet stuiteren voor een nieuwe beste vriend. Wat veel verdriet en onbegrip opleverde bij Zoon. En nog roddel en achterklap op de koop toe.(Tot vandaag de dag, het is toch al 7 jaar geleden)
En dan zie je hoe hij een leuk leven heeft, met vrienden en vriendinnen, terwijl Zoon vanaf dat moment uitgekotst werd. Waar zijn ooit beste vriend ook nog aan meedeed. Erger verraad kun je je niet voorstellen :(
Het gekakel is nu wel over in mijn hoofd.
Er is stilte neergedaald.
Dit was dus wat ik los moest laten.....ik blaas het nog even na.....daar gaat het...........we kunnen weer verder.

Maandag Davis-dag

eerste rij met letters Zoon

Het was weer zo'n dag van uitersten, volgend op een weekend dat niet helemaal volgens plan verliep. Vader was ziek dus de kinderen bleven natuurlijk thuis. En er moest een verslag doorgenomen worden en verbetert en daar had ik zo geen zin in. En dan waren daar nog de krantjes.
Maar vandaag,
vandaag was toch wel het meest warrige van allemaal.
Niet in de laatste plaats omdat we naar de Davis training gingen. Jaaaaaaa!!!!!
Gezellig dachten we nog alle twee,
vol verwachting klopte ons hart.
Zou het goede deze keer ook weer komen? Nu het weekend zo tegen zat....
Tuurlijk we hadden vermoeide nachten, en de trein reed ook al niet zo snel,
Als je toch wist hoe lang wij al wachtte,
nou gewis dan kwam het wel, nou gewis dan ging het allemaal wel.........

Dus niet!

kunststukje Zoon

Het begon heel veelbelovend, echt heel erg veelbelovend!
Om daarna als een dweilerige plumpudding in elkaar te zakken.
Het lukte niet echt om voorbij de weerstand te komen, en eigenlijk zagen we die weerstand in de eerste instantie ook helemaal niet. Wat we wel zagen was dat Zoon heel snel afgeleid was en dan ging hij razendsnel iets creatiefs verzinnen.
Hij moest letters kleien.De eerste rij was zo klaar, waarop hij nog een smilie als toegift maakte.
Maar nu kreeg hij de opdracht om het nog een keer te doen en dan met de minds-eye.
Hij ging weer aan de slag en na een paar letters was de focus weg en begon hij te multitasken. Er werd van alles naast gekleid. Waardoor de letters die hij moest maken natuurlijk niet meer zo mooi werden als zou moeten. (allemaal ongeveer even groot en naar het voorbeeld, ook de details)
Ze bekeek het resultaat eens met hem, vroeg wat het verschil was....
"Geen."zei hij. Het duurde wel even voor hij toe wou geven dat dat niet zo was en toen zei hij; "Ik kan ook niet alles perfect!"
En toen gebeurde het,
In de weerstand ging hij. Hij had ineens een kriebel neus...
"mag ik mijn neus peuteren en zit iets in(!)"
"Mijn handen voelen zo vies, mag ik ze schoon maken?"
"Wat gebeurd er nu met je?" vraagt ze hem.
"Niks," zegt hij....."Dan kan je doorgaan," zegt ze .
Op naar rij twee van de letters.
"Wohohoh, ik heb een leuk ideetje."Roept hij ineens.... "Ho!" zegt zij!
En hij werkt weer verder....
"Zal ik mijn spel meenemen volgende week?" praat hij weer.
Ze herinnert hem aan het werken met zijn minds-eye. Hij gaat weer even door. Niet zoals het moet, want "Zo erg is dat niet" zegt hij haar. En dan wordt het even heeeeel erg stil en raffelt hij het af.
"Mag ik nou mijn handen doen?" dweil dweil over de tafel....het mag.
Koffie/theetijd.....
Ondertussen kleit Zoon lustig erop los, hij heeft de smaak te pakken en maakt nog een creatie. Dan pakt hij iets uit de kast en bouwt met stukjes het een en ander en verzint er een spel bij. We moeten mee gaan doen.

en dit was het resultaat van het
spel van Zoon

Hij rekt en rekt en rekt de training tot het uiterste, om de loslaatoefening maar niet te hoeven doen. dweil dweil over de tafel, afleiden(mag ik dat spel doen??) en hij gaat zelfs zover dat hij zit-ups gaat doen. En als daar niet echt op gereageerd wordt dan heeft hij ineens allerlei kwaaltjes, hij zucht steunt, wordt bozig, doet vreselijk vervelend en ik en ik en ik...
oeoeoeoeoe
ik vreet mezelf op.
hier had ik beter even niet bij kunnen zijn.
Ik doe de loslaat oefening met veel enthousiasme mee. Die is wel even heel erg nodig bij mij. Zoon gaat nu ook meedoen......
Uiteindelijk heeft ze de ochtend afgesloten met het spel van vorige keren. Ze maakt Zoon(en mij) in....daar had hij niet van terug haha

We kwamen tot de conclusie dat Zoon het best moeilijk heeft met het aangaan van nieuwe ervaringen. En als ik het goed inschat weet ik ook waar dat vandaan komt. Maar Zoon nog niet helemaal. Ik denk dat als ik de volgende keer eens niet erbij ben hij dat veel makkelijker kan gaan voelen en loslaten.

Daarna hebben we voor Zoon een paar stoere boots gehaald bij "The American Base Store" en kondigde hij aan dat hij het wel tijd vond dat hij weer eens een stoere spijkerbroek wou en een ruitejes overhemd! Ik wist niet wat ik hoorde zeg. Hij loopt al een paar jaar in jogging broeken, omdat hij echt niks anders wou.
Dat had ik een maand geleden nooit gedacht, en nu is het dan toch zover gekomen.
De veranderingen zijn begonnen ;)

Sloten we de dag af met rot nieuws dat Vader opgenomen was in het ziekenhuis met een darmafsluiting. Hij belde vlak voordat hij de operatiekamer ingereden zou worden. Of we ons geen zorgen wilden maken, hij belde na afloop wel om te zeggen hoe het was gegaan hahaha....waar heeft Zoon zijn koelbloedigheid toch vandaan.
Natuurlijk belde hij niet zelf, maar heb ik zijn vrouw gebeld.
Voor nu is het goed, verdere onderzoeken moeten uitwijzen wat er nu aan de hand was.
En dan ga ik nu te bed, morgen is weer een drukke dag.
Welterusten!

Deze is voor Vader, zijn lievelingsband......

Zwijmelen op Zaterdag

Nog 48 minuten, dan is het weer zaterdag, eindelijk uitslaapdag. Maar geen niet-problemen-dag.
Wat een week, wat een ongelooflijke snert week zeg.
Van grote overwinningen van Zoon tot aan slechter dan slecht nieuws. Waardoor hier in huis de spanning ineens weer te snijden was. Jeeeeee
Ik ben vet pissed.
Dat is goed!
Het maakt de leeuwin weer in mij wakker.
En ik bruuuuu-u-u-u-u-uul, bruuuu-u-u-u-u-uul

Toch ga ik niet kicking en screaming het weekend in,
geen zin in.
Ik ga met ABBA het weekend in. Gewoon, omdat ik daar zin in heb.

Als of......

van Kras naar Zen
Chaos- Bibje

Dat was van korte duur, die toenaderingspoging.
Zo schrijf je midden in de nacht nog een mail en zo hoor je de morgen erop van de Davis-counselor dat school zo'n beetje alles afgeschoten heeft wat zij(en al eerder de orthopedagoge en psychologe) geadviseerd heeft.
School wenst alleen mee te werken als zij de regie hebben! Als zij deadlines kunnen stellen en eisen neer kunnen leggen en als alles volgens hun regels gaat.
Dus niet dat de ontwikkeling van Zoon gevolgd wordt, dat Zoon aan geeft hoe snel hij kan, mag en wil van zichzelf.  Nee, school wil dat er volgens strak schema, een strak plan getrokken wordt waarin het voor Zoon duidelijk moet zijn dat hij op school verwacht wordt en dat hij daar zich aan dient te houden. Punt!
En of de Davis-counselor zich daar ook aan wou houden.

van Kras naar Zen
Harten in de Chaos- Bibje

Die heeft vriendelijk doch beslist laten weten dat ze daar niet in mee kon gaan. Dat zij onafhankelijk van school werkt. Dat deadlines en andere plannen en schema's dus niet gevolgd worden. Waarop school de deur dicht gooide aangaande het betalen van de dyslexietraining.
Ze hebben dus wel het geld geïncasseerd maar Zoon kan op geen enkele manier profiteren van dat geld wat hij de school in draagt.
Als of ons dat tegen gaat houden.
Als of ik me daar wat van aan ga trekken.
Als of dit staaltje van autoritair geblaas me van mijn stuk brengt, na alles wat we al hebben doorstaan.
Ik heb overlegt en overlegt, met haar en met de orthopedagoge. En we zijn tot de conclusie gekomen, dat een school die zich zo onbuigzaam opstelt, niet de plek is waar Zoon ooit nog naar terug kan keren.
Morgen breng ik het vrijstellingsformulier weg.

De onverwachtheden van het leven

bibjeboom

PIEPdag
vreselijke walgelijke ergerlijke FPIEPKdag
gesprek gehad
teveel gezegd
teveel emoties
teveel onrust
teveel van alles
teveel van domme vragen
teveel aan onwetendheid
teveel aan onderbuik gevoel
teveel aan weerstand bij mij.
Ik heb de opnames nog niet geluisterd, ik heb nog helemaal niets gedaan dan gechagrijnd. Ik ben boos, ik ben bang, ik ben  niet meer in balans.
Ik moet gesprek aangaan met intern begeleidster, ik moet lpa bellen, ik moet van alles, maar ik ben nu net als Zoon afgelopen maandag was. Eén en al weerstand.
Ik wil weg rennen,ik wil schreeuwen, ik wil niets doen, ik ben ineens moe, ik voel een koutje opkomen, ik wil slapen, ik heb er even geen puf voor, ik kan het nu-even-niet. Ik kan mij niet concentreren, ik ben in de war.......alles om maar even niet dat te doen, wat ik nu zou moeten gaan doen om door die modder heen te ploegen. Om uiteindelijk opgelucht te raken. Ja opgelucht ja! Waarom wil ik dat niet?
Ik zucht nu, ik steun, ik kuch, en ik zucht nog een keer en ondertussen doe ik nog steeds niet wat ik zou moeten doen.
Het is zo gemakkelijk, even dat stukje tekst copieeren, opschrijven dat er overleg is geweest en bedenkingen en dat we opnieuw in gesprek willen. Maar ook dat ik met de ib-er wil praten, dat ik de lucht wil klaren, dat ik ergens mee zit en dat ik dat uitgepraat wil hebben. Dat ik dus mezelf kwetsbaar moet gaan opstellen, en ook dat ik haar verhaal horen wil. Het waarom nou???
Alles om Zoon te ondersteunen in de sprongen, die hij nu aan het maken is.
En ik schiet in de weerstand.
Ik durf ineens niet meer.
Ik ben bang voor de bestraffende vinger, voor het mezelf moeten verantwoorden bij de strenge autoriteit. Voor het schuldig bevonden worden aan iets wat "de onverwachtheden van het leven" heet.

laatste madeliefje in het gras

Ik hoor het iemand(ik weet niet wie) nog zo zeggen tegen mij.
"JIJ WEET OOK NIET WAT JE WILT, DAN WIL JE DIT DAN WIL JE DAT. KIES NOU EENS. JE KUNT NIET ALLES WILLEN EN DOEN. JE BENT OOK ZO WISPELTURIG. DAT KAN NIET HOOR, DAT IS NIET GOED. IN HET ECHTE LEVEN KUN JE OOK NIET ZOMAAR VAN HET EEN NAAR HET ANDER GAAN. ALS JE VOOR IETS GEKOZEN HEBT MOET JE DAAR BIJ BLIJVEN EN HET AFMAKEN. ZO DOEN GROTE MENSEN DAT."

Het is the story of my life, dat ik iets doe wat al heel snel niet meer past. Niet, omdat ik wispelturig ben maar, omdat de omstandigheden ineens veranderd zijn. En dan moet ik verder. Maar dat mocht nooit. Dan was er altijd wel iemand die me tegenhield. Die zei dat ik verantwoordelijkheid moest tonen voor de keuzes, die ik ooit gemaakt had. Pasten ze niet meer bij mij? tjah, wat is passen.....
Jaren heb ik mijn passie dan maar als hobby beoefend, want daar viel geen droog brood mee te verdienen bijvoorbeeld. Dat was verstandig, zo zag men het graag.
En nu zie ik dat gebeuren bij mijn Zoon. Die van 100 langzame bijna geen stappen ineens er 50 vooruit springt. Zo bam!!!!. En ineens is dan de weg van volledige vrijstelling geen goede oplossing meer. Moet ik wéér heen, om de oplossing die ik zo bevochten heb, weer terug te geven. En de school om begrip en flexibiliteit en empathie vragen. PFFFFFFFFFF
Ik wordt ineens zo moe....
Ik zucht en ik steun en ik zucht nog een keer.

zomaar in het gras

Ze vroeg mij waarom ik stress had(wat ze in het dossier gelezen had) en ik vertelde haar dat ik dat had door hun, doordat ik terwijl ik niets verkeerd gedaan had, ineens verdachte was. Dat ik me gestalked voelde als opgejaagd wild. Dat bij de kinderen blinde paniek was uitgebroken, omdat men eiste dat Zoon opgenomen moest worden. Dat dat gevoel pas over is als ze ons met rust gaan laten. Waarop ik meteen alweer spijt had van mijn uitbarsting. De RvdK is nu eenmaal niet te vertrouwen.
Nog 3 weken, dan wordt het oordeel geveld......................

♡♥♡Maandag♡♥♡

Maandag,
de beste dag van de week,
want maandag is de dag dat we naar de Davistraining gaan!
Dat Zoon door de modder gaat, ja echt hij gaat ook, en dan steeds weer positief weet af te sluiten. Opgelucht, met wéér een lichtere tred. Wéér een klein beetje blijer. Wéér een heel klein beetje meer zelfvertrouwen. Het is nog heel subtiel allemaal, maar ik zie het! Ik wel!!!!
Het is ook niet makkelijk.

zelfportret van Zoon
gemaakt tijdens de dyslexietraining

Het is niet de standaard dyslexietraining waarbij je letters leert en dan volgens methode binnen zoveel weken op avi 6 zit. Verre van dat. Het gaat vele malen verder dan dat. Het gaat de diepte in. Zodat je nooit meer in de weerstand hoeft te schieten als je leest. Zo ver dat je lezen zelfs helemaal toppie kan gaan vinden, dat je zelfs een boekenwurm kan worden. Het is al gebeurd met veel kinderen die de training hebben doorlopen. het zou zomaar met Zoon ook kunnen gebeuren.
Daar kijken wij naar uit.
Naar dat bevrijdende moment.

Vandaag was daar evenwel niet veel van te bespeuren. Het begon heel goed hoor, hij moest een oefening doen waarin hij wel bewees hoe goed hij focussen kan. De oefening was leuk om te doen. Daarna kwam de film over Davis. Deze autistische, dyslectische man ontdekte op 38 jarige leeftijd iets over zichzelf waardoor hij zijn dyslexie op kon heffen en zijn autisme onzichtbaar kon maken. Hij vond de sleutels tot goed functioneren. Zoon keek er met een scheef oog naar. Begon te draaien en te wiebelen.
Ze vroeg hem daarna iets te maken van klei wat nog niemand gemaakt had. En dat wou hij toch niet. Hij verzon 1000 smoezen, hele slimme zaten daarbij.
Hulpverleners en leerkrachten uit het verleden trapten daar altijd in en werden dan boos om zijn ongehoorzaamheid. Stuurden dan aan op een machtsstrijd. Maar deze mevrouw niet!!! Ze bleef rustig en beheerst en eigenlijk was ze stiekem zelfs wel een beetje geamuseerd.
Niet dat het uitmaakte hoor, hij wou evengoed niet. En waarom hij niet wou wist hij zelf niet eens. Totdat we ineens iets op het spoor waren. Over hoe pappa verhuisde op het moment dat Zoon voor het eerst naar school ging. En hoe hij een tijdje daarna nog emigreerde ook. Vlak voordat Zoon naar groep 3 ging en moest leren lezen. Ik had het nog niet uitgesproken of Zoon verborg zijn hoofd tussen zijn armen en begon stilletjes te snikken. Om daarna heel boos op de tafel te gaan bonken en met de klei te gooien.
"Gooi maar door de kamer heen", zei de ze "Gooi het er maar uit!"


de uitdaging van Zoon

Het heeft een paar minuten geduurd en toen pakte hij de klei op. Die hij driftig in elkaar begon te slaan. Een grote bonk werd platgeslagen. Met fiere meppen en stompen. De klei kreeg er flink van langs, om uiteindelijk helemaal  geplet te worden met een of ander spatel.  Hij ontdekte dat er een afdruk van de letters in kwam en dat het open gat een mannetje leek. Dat was grappig, en de boze bui was in één keer weg.
"En nu heb je toch iets gemaakt wat nog nooit iemand gemaakt heeft!" Zei ze tegen hem "Gaan we nu een spelletje doen?"
Nou daar had hij wel oren naar, en binnen no time had hij ons beiden ingemaakt. Alweer......

En zo kwam het dat hij met lichtere tred vertrok dan hij kwam. En de energie hier in huis ook weer een stukje verschoven is. Een stukje lichter, een stukje zonniger, een stukje minder zwaar. Het is allemaal heel subtiel, maar ik voel het!!!!!