even rust

"Handen" van mijn vader en zoonlief en dochterlief op de Intensive Care.

Het was een lege kerst voor ons.
Geen ouders meer om het mee te vieren.
Zoonlief die maar naar pappa was gegaan waardoor ik en dochterlief met zijn tweetjes over waren. Ik had het nog wel overleeft, met een film en warme chocomel op de bank,maar voor dochterlief, die nog immer niets verwerkt heeft van de afgelopen drie jaar, was die stilte bedreigend en erg moeilijk. Ze wilde weg, ergens heen, vriendinnetjes laten komen om te logeren, de dagen overschreeuwen......alles om maar niet stil te hoeven staan bij ons gemis. Om maar niet te hoeven voelen. Om maar te vergeten.Net doen alsof.
Ik ben blij dat we even rust hebben.
Oud en nieuw nog en dan kunnen we weer gewoon verder leven.
___________________________________________

It's been an empty Christmas for us.
No parents to cellebrate it with.
Son went to his dad, daughter and I were alone together. I would have survived with a movie and a hot chocolate on the couch, but for my daughter, who still hasn't mourned over the last three years, the silence was threatning and very difficult. She wanted to go out, having girlfriends to come over, scream the day away....all so she would not have to remember our loss. So she would not have to feel. So she could forget. Just pretending.
I'm glad this part is over now.
Only newyears eve to come...and then we can go on living "peacefully".

Above a picture of mij fathers hand when he stayed at the Intensive care, just waking up from his coma. The other hands are from my son and daughter.

~

De tweede keer.....

Ik kan me het nog zo goed herinneren,vorig jaar,de eerste keer zonder jou.
Ik had me toen als doel gesteld dat het leuk en gezellig moest zijn en dat ik plezier hebben en een huis vol visite.Ik was heel ijverig daarin geweest en had iedereen uitgenodigd.
Het was toen prachtig mooi weer dus we konden in de tuin,en het was druk van de visite,en heel gezellig!Ik was zo dankbaar voor die dag,het heeft het jaar dragelijk gemaakt.
Dit jaar was anders,
dochterlief was op schoolreisje,zoonlief met zijn vader mee en ik .....ik ben weggegaan.....
Onder het mom van boodschappen doen ben ik he-le-maal alleen de stad in gegaan om taart te halen en een boek* wat ik gezien had
en
het allerbelangrijkste!!!!!!
Een kop warme chocimel met slagroom te drinken bij de V&D.
Ik ben aan een twee persoons tafeltje gaan zitten bij het raam en heb het boek tevoorschijn gepakt en ben gaan lezen,en heb onderwijl mijn chocimel opgeslurpt.
Wat een verademing,wat een rust,wat een vrede.
Er was nog nauwelijks iemand in het restaurant.
Normaal zit ik daar met de kinderen en is er van rust en vrede niet echt sprake.Dan zit ik daar toch anders,nu leek het net of ik alle tijd had en ik hoefde niks en ik mocht daar gewoon uren blijven zitten als ik dat wou.Niemand die liep te zeuren,niemand die wat van mij moest,alleen ik mezelf en mij!Ik wist nog amper hoe dat voelde,zo lang is het alweer geleden.
Dat was mijn kado aan mijzelf voor dit jaar.
Ik heb er intens van genoten!
Omdat ik dit jaar al een hele tijd de contacten wat af hou was het verder op de dag rustig,bescheiden,ingetogen en louterend.
De tweede keer,
zal ik volgend jaar nog tellen vraag ik me af?
Zal ik volgend jaar weer mensen uitnodigen?
Zal ik dan nog zo verdrietig zijn als ik aan jou denk?
Ik weet wel dat alles veranderd is,
want ik ben veranderd.......
~

Sarah Naphtali-opvoeden is kinderspel