Dansende Donderdag

Dinsdag
Ik zit nog steeds in bed,
buiten schijnt nu weer de zon, waar net nog een hoosbui was. Dochter zit op school en Zoon heeft ineens nieuwe hoop. We hebben wat gepraat op bed. Mijn ogen zijn dik, jeuken, rood. Daar loop ik alweer een weekje mee rond. Zo wordt ik elke dag wakker. Ik heb vast wat verkeerds gegeten, dacht ik gisteren nog.
Maar toen had ik mijn facebook-herinneringen nog niet bekeken en had Dochter me nog niet wakker gemaakt. Ik ben namelijk ook de hele week alweer zo sentimenteel. Huil om niks, en dus om alles. Mis ze ineens weer zo vreselijk. Dat gevoel.
Niet dat ik al in de gaten had waarom juist nu hoor. Ik leef mijn leven tegenwoordig zonder agenda en schrijf de afspraken op de spiegel. Ik probeer er zo min mogelijk te maken :D
Maar vandaag is dus de geboortedag van mijn moeder. Vandaar.....

Woensdag
Derde dag op een rij dat ik lang in bed blijf hangen.
Eigenlijk best wel lekker, voel me een stuk relaxter en ik kan nu ook weer wat meer. Niet gek natuurlijk als je bedenkt dat ik 11 uur op een nacht slaap. Ik zal het nodig hebben. Zoon is trouwens ook al de hele week ziek. Maar dan echt, hij niest snottert, hoest dat het en lieve lust is. En slaapt veel, heel veel.

Donderdag
Hoosbui, net als gisteren. Het is nu echt herfst hoor. Ik heb de sokken weer aan en de kachel gaat ook weer aan in de avond. Ik vind de herfst in de regen helemaal niks nakkes nada aan. Maar ja, ik heb het er maar mee te doen. Ga vandaag dus niet naar buiten, geen zin om nat te regenen. Dochter is ook vrij vandaag en hangt dus op bed. Ja ik ook ;) en Zoon nog steeds.
Vanmiddag wordt ik wel actief. Denk ik, misschien.

Inmiddels ben ik ook al een week in conclaaf met de lpa en GGD-arts. Of nee, wordt ik bestookt om toch maar vooral alvast dingen aan te gaan vragen, terwijl de bevestiging van de vrijstelling achterwege gehouden wordt. De lpa is zelfs zo onbeschoft, dat ze mij alleen nog maar cc-tjes stuurde ipv directe mail. Is ze boos, dat ze niet meer mee mag spreken? Heeft ze zichzelf daarom een rol toegedicht "in het belang van Zoon?"
Ik beraad me nog op een goede actie, die haar op haar plek zet. Ongefundeerde en ongewenste bemoeienis van gemeenteambtenaren stellen wij niet op prijs. Zo ook beraam ik me op een reactie richting GGD-arts, die haar nota bene gevraagd heeft te ondersteunen zonder ons ook even te vragen of wij dat wel op prijs stellen. Fijn ook weer dat ze daarmee ons vertrouwen beschaamd. 
 Nou ja...het komt goed, dat moet gewoon!
*´¨)
¸.•´¸.•*´¨)
 (¸.•´ ★ *¨*•.¸¸.. ★  *¨*•.¸¸.. ★*¨*•.¸¸.. ★*¨*•.¸¸..

De tweede keer.....

Ik kan me het nog zo goed herinneren,vorig jaar,de eerste keer zonder jou.
Ik had me toen als doel gesteld dat het leuk en gezellig moest zijn en dat ik plezier hebben en een huis vol visite.Ik was heel ijverig daarin geweest en had iedereen uitgenodigd.
Het was toen prachtig mooi weer dus we konden in de tuin,en het was druk van de visite,en heel gezellig!Ik was zo dankbaar voor die dag,het heeft het jaar dragelijk gemaakt.
Dit jaar was anders,
dochterlief was op schoolreisje,zoonlief met zijn vader mee en ik .....ik ben weggegaan.....
Onder het mom van boodschappen doen ben ik he-le-maal alleen de stad in gegaan om taart te halen en een boek* wat ik gezien had
en
het allerbelangrijkste!!!!!!
Een kop warme chocimel met slagroom te drinken bij de V&D.
Ik ben aan een twee persoons tafeltje gaan zitten bij het raam en heb het boek tevoorschijn gepakt en ben gaan lezen,en heb onderwijl mijn chocimel opgeslurpt.
Wat een verademing,wat een rust,wat een vrede.
Er was nog nauwelijks iemand in het restaurant.
Normaal zit ik daar met de kinderen en is er van rust en vrede niet echt sprake.Dan zit ik daar toch anders,nu leek het net of ik alle tijd had en ik hoefde niks en ik mocht daar gewoon uren blijven zitten als ik dat wou.Niemand die liep te zeuren,niemand die wat van mij moest,alleen ik mezelf en mij!Ik wist nog amper hoe dat voelde,zo lang is het alweer geleden.
Dat was mijn kado aan mijzelf voor dit jaar.
Ik heb er intens van genoten!
Omdat ik dit jaar al een hele tijd de contacten wat af hou was het verder op de dag rustig,bescheiden,ingetogen en louterend.
De tweede keer,
zal ik volgend jaar nog tellen vraag ik me af?
Zal ik volgend jaar weer mensen uitnodigen?
Zal ik dan nog zo verdrietig zijn als ik aan jou denk?
Ik weet wel dat alles veranderd is,
want ik ben veranderd.......
~

Sarah Naphtali-opvoeden is kinderspel