Zwijmelzaterdag:

Daar zit ik dan,
helemaal alleen, beetje sip te wezen zo de eerste avond. Ik moet nog even wennen, ik moet nog acclimatiseren, ik moet nog even een nachtje geslapen hebben voor ik er van kan genieten. Zelfs de poezekat is weg, die loopt natuurlijk vannacht te flirten met de poeselotjes van de buurt, zal je net zien. En ik zit hier alleen.....
Vind er niks aan, hoezeer ik ook verlangde naar rust en retraite, vind ik er nu nikser dan niks aan. Maar dat is altijd zo de eerste avond.
Dan denk ik aan de jaren dat ik altijd alleen thuis kwam, en dat de poezekatjes me opwachtten. De lange dagen dat ik geen stom woord wisselde met een mens en de eenzaamheid. Vreselijk als ik daar aan terug denk. Ik werkte door de weeks op school en in het weekend zat ik vaak bij mijn ouders. Maar altijd kwam ik alleen thuis.
Achteraf gezien was ik toen gruwelijke eenzaam, en ook nog eens heel erg afgesneden van mijzelf. Voor mijn dromen had ik nauwelijks tijd en ik voelde me er ook niet bepaald in gesteund. Ik had , wat zo mooi genoemd wordt in The Artist's way, nogal wat crazymakers om mij heen verzamelt. En toen ik me de zwaarste gevallen bewust werd , en hen losliet, bleef ik alleen achter. Met familie, die mijn dromen ook al niet echt serieus namen. Daardoor heb ik nogal wat aan mijn neus voorbij laten gaan. Toen ik gevraagd werd voor het kunstenaarscollectief van de Michaelskerk bijvoorbeeld heb ik niets gedaan.....ik sloeg exposities van de kunstkring af, durfde niet echt te leuren met mijn werk en vond eigenlijk diep van binnen dat ik niet zo hoog van de toren moest blazen. Zo bijzonder was het nu ook weer niet. Anders had ik heus wel wat verkocht inmiddels toch? Ik bedoel maar, wie zat er nu op mijn werk te wachten. En dat gevoel, dat komt met het doen van de opdrachten weer allemaal bovendrijven.........eigenlijk helemaal niet zo joepie.......maar wel nodig om nu eindelijk eens aan te pakken.

Wonderlijk ook dat er ineens weer wensen en dromen boven komen drijven die ik al dacht te hebben  losgelaten, omdat ik bedacht had dat het gewoon nooit meer zou kunnen. We worden immers allemaal ouder en je kunt nu eenmaal niet alles verwezenlijken....daar heb ik de laatste jaren heftig mee geworsteld. En nu ineens lijkt toch weer van alles mogelijk. Is mijn hart één grote tuin, waar bloemen gaan bloeien, omdat ik aan het zaaien ben. Hoe mooi is dat?

Breuken.....

Vandaag was het zover, ik heb mijn eerste Artist's Date gehad met mijzelf. In de tijd dat zoon op het projecthuis toe was aan de boodschappen halen, ben ik er ook even tussenuit geglipt.
Eigenlijk was het niet meer dan wat ik graag doe, maar waar ik vaak niet aan toe kom.
Even een uurtje boekenwinkels  afsnuffelen en een klein kadootje kopen voor mezelf. Heerlijk, daar was ik echt heel erg aan toe. Vooral dat kadootje, een blanco dagboek, heeft me super blij gemaakt. Ik was bijna door mijn andere heen, en deze is goed mee te nemen in de tas.

Tijdens het taakwerk van zoon heb ik eens zitten observeren naar hoe hij werkt. Dat was grappig om te zien. De taken die ik voor hem had opgeschreven had hij binnen een kwartier gemaakt(en 100% goed) en toen ontdekte hij de kneedgum. Die werd eerst flink gekneed, gewoon lekker knijpen en rollen en toen ging dat om zijn pen heen en daarmee probeerde hij te schrijven. Dat lukte niet, dus eraf weer en uit elkaar gepulkt. Hij was er vol concentratie mee bezig, alle focus op dat gummetje. Hij kneedde en kneedde en ineens zei hij tegen mij dwars door de kamer heen(terwijl iedereen hard aan het werk was en dus gestoord werd in het werken) "Maham, zullen we straks van deze gummen halen, dan kan ik kleien, hij is mooi hè, moet je kijken....."Hij liet een poppetje zien wat hij gemaakt had, een figuurtje van de gamesworkshop 40K warhammer. Ik weet niet of er iemand bekend mee is, maar hij is er lyrisch van. Het is van een tabletop-game. Een soort van fantasy legers die tegen elkaar strijden op een veld. (meestal op een tafel gemaakt) En dat gaat dan volgens allerlei regels. Je moet die figuurtjes eerst in elkaar zetten en schilderen en dan vorm je legers en dan kun je ermee spelen.
De juf was niet zo blij met zijn geklei, hij moest aan het werk...."Maar ik ben al klaar",zei hij, waarop ze hem ongelovig aankeek(nu al?) en zijn werk nakeek. Ja dat was wel goed ja....nou dan doe je dit ook nog maar ....Zoon dweilde wat, het figuurtje was veel leuker om te kleien, de fantasie was geprikkeld, maar na veel soebatten ging hij dan toch nog wat doen......3 minuten en hoppa klaar was hij weer, weer een bladzijde af. Dat was ook weer allemaal toppie gemaakt...."ja ik was de rekenkoning op de andere school..."zei Zoon nog.

Ja me dunkt....maar nu na 5 jaar krijgt hij nog steeds hetzelfde werk, dus net toen ik de kids naar boven stuurde heb ik wat werk opgesnort van de Kahn academy. Zoon gaat morgen aan de breuken en voordat dit jaar om is heeft hij het lagereschool niveau helemaal doorgewerkt en kan hij aan de gewone wiskunde. Het duurt nu wel lang genoeg met dat geneuzel op i-niveau. Hij is al 14, en hij kan veel beter. Vrijetijdsbesteding is bv figuurzagen, gutsen, bingo en fotolijstjes maken terwijl Zoon een computergame aan het ontwerpen is met zijn ambulant begeleider...
Afijn,
ik ga dus een knap handelingsplan schrijven waarin zijn sociaal emotionele ontwikkelingsweg èn zijn cognitieve ontwikkelingsweg in beschreven worden. Wat is zijn doel en hoe gaat hij dat bereiken. Dan is het meteen een stuk duidelijker allemaal.

Maar eerst heb ik een weekend-retraite, de kinders gaan naar pappa en ik ga mijn tijd wijden aan mijzelf. Daarom nu het eerste muziekje van het aankomende weekend, even een terugkeer naar de winter......

Week 1 dus....

Vandaag sloot ik de eerste week af, de eerste van de 12 van "The Artist's Way".
Ik ben elke dag bezig geweest met de Morning Pages, ik ben er zelfs eerder voor opgestaan.. alhoewel ik moet zeggen dat me dat niet echt meeviel hoor, en zitten in bed met de laptop op schoot wild te tikken was het ook niet helemaal. Eigenlijk moet ik ook een dagboek met pen of potlood gebruiken, en aan een tafeltje zitten met geweldig uitzicht, zo op de opkomende zon. Ja het kan, ik heb een slaapkamer op het oosten, maar ja geen tafeltje voor het raam en huizen aan de overkant :(

Afijn,
bij elk hoofdstuk zitten dan 10 schrijf/doe opdrachten en ik ben best heel druk bezig geweest maar lang niet aan alles toegekomen. Het was hard werken en vooral mijzelf heel erg tegenkomen. Want alleen op pad gaan als opdracht....dat was een flinke berg om overheen te klimmen. (heb ik dus nog niet gedaan hè, misschien volgende week?) En dat was nog maar hoofdstuk 1. ik merkte wel dat ik al heel snel vond dat ik wel door kon gaan, naar hoofdstuk 2.....ken je dat, je hebt het niet eens af en de week is nog lang niet om maar hup doorstomen graag. Ongeduldig op zoek naar....ja naar wat eigenlijk? Afleiding, verstrooiing, vooral naar  niet-confrontatie met mezelf???? Zoiets????
Zou best kunnen, sommige opdrachten kon ik niet. lukte niet, wekten teveel weerstand op.raar toch dat dat zo is. dat ik niet eens in staat ben 5 droomlevens te verzinnen, waarin alles mogelijk is. het lukte gewoon niet, ik kon niks verzinnen zonder die stem van, maar ik wil niks anders hoor, echt niet. Alsof ik nu zo'n droom leven heb....pffffff
En wat ik verzon werd ook gelijk in de prullenbak van mijn hersenen gemieterd en vernietigd. Wat een onzin allemaal, vind ik dat echt leuk? Nah tuurlijk niet, wat een stomme oefening...doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg, echt niet alles is zomaar mogelijk hoor, niet voor ons soort mensen, dat is nu eenmaal zo. Wen er maar aan dat je voor dat dubbeltje geboren bent en dat kwartje dat word je alleen door heel hard te werken. Stop maar met dromen, daar heb je niks aan, dat is zonde van je tijd.......ja echt, dat zei ik allemaal tegen mezelf in mijn hoofd, klinkt net als die wandeling die niet wou lukken hè?
Die kritische gedachten zijn best irritant, ze houden me weg van mijn dromen en wensen voor mijn leven, en ze verstoren mijn plezier. dat moet dus anders,
hoe?
geen idee, maar al schrijvende zal ik daar wel achter komen denk ik zomaar.
In ieder geval heb ik de eerste week gedaan,
en ik heb er nog steeds zin in....goed teken niet waar?
Nog 11 weken te gaan.
Ga ik nu lekker naar bed met dit muziekje als slaapliedje.....



 

~welterusten~

 

 

Rustdagje.....

Het wil even niet vandaag, de zon is geen velden of wegen te bekennen en het ruikt buiten branderig ipv naar de lente. Ik zit hier naar een zielig liedje te luisteren en ik voel me sipperdesip.....
Jeetje zeg, ik ben echt somber, niet in mijn hummetje, niet gelukkig, niet blij.
En dat terwijl ik gisteren nog met dochter naar school gefietst en heeeeeel langzaam terug gefietst ben, heerlijk genoten heb van de zon en de vogeltjes en die heerlijke lentelucht.
En nu dit :(
Nah, ik hoop dat het zonnetje uiteindelijk toch nog door gaat breken, zoon een beter humeur vandaag heeft en ik me wat beter ga voelen. Ik maak er maar een rustige dag van. Heb mezelf gisteren toch een beetje overschat vrees ik.
Nu eerst maar een super lief en rustig liedje uit mijn woelige puberjaren......even dromen, morgen ga ik wel weer druk doen. Baai....

Dat doe je toch niet.....

Wandelen, in je eentje, dat was één van de opdrachten uit het eerste hoofdstuk van
 "The Artists Way".
Ik dacht vanmorgen bij het zien van de zon, dat ga ik doen!!!!
Ja, mooi weer, wijds uitzicht......Ik neem de andere route naar huis, onder de duintjes door, en dan ga ik bij ons oude strandje wandelen.
Ik verheugde me erop, op die wandeling door de duinen met een nog pril zonnetje net boven de toppen en die gouden gloed over het helm.Jaaaaaaaa
Mijn hart zong.
En toch.......
En toch.......
Was daar in mijn achterhoofd een stemmetje die zei;
"Waarom zou je dat doen? Doe es effe normaal zeg. Je gaat toch niet wandelen in je eentje???? Heb je niks beters te doen? Jeetje zeg, je bent toch geen kakker die wandelt in het bos...pffff daar hoor je niet bij hoor, je moet aan de slag, wat denk je wel niet?"

Sjonge zeg, en zo reed ik dus mooi die parkeerplaats voorbij.
Vaag een gevoel van spijt in mijn buik. ""Tis zulk mooi weer, waarom niet? Volgende dan? Ik heb nog 3 kansen....kom op...."
Ondertussen genoot ik wel van de rit, het uitzicht over de bollenvelden en de zon die de duinen goud kleurden. "Out of reach, so far...."zong ik zachtjes, het liedje wat ik hier altijd zing , omdat ik daar toen ook reed met zulk mooi weer. Ook al waren de omstandigheden heel anders.

Ik hou van de duinen en de zee, en de bloeiende bollenvelden. Nog eventjes en dan is het weer zover..

De tweede parkeerplaats ging ik ook voorbij, en de derde en het bos.
Ik durfde niet, niet echt, echt niet.....I chickened out.
Wandelen, zomaar , in mijn eentje.....zonder smoes en zonder ergens naar toe te hoeven. Alsof ik ergens naar toe zou moeten om te mogen wandelen,....sjee, dat ik zo denk zeg, hoe erg is dat?

Morgen ga ik het gewoon weer proberen,
ooit zal ik wel een keer wandelen,
zomaar,
zonder reden,
helemaal alleen,
gewoon,
omdat ik dat wil!
Weet je,
morgen ga ik fietsen, jaaaa waarom niet, ik fiets dochter naar school, en dan heb ik een reden om alleen te fietsen. Dat alleen wandelen komt nog wel.
 :)

Lenteeeeeeeeee

Bibje's bloemetjespatroontje

Wild weekend, dat was het.
Nadat wij kant en klaar met de koffers aan het wachten waren belde vader op dat het niet door kon gaan. En daar zit je dan, poefffffffff, alle plannen gaan in rook op. De kinderen moesten omschakelen, zoon werd boos(verdrietig) en dochter sloot zich op in haar kamertje.
Dahag uitslapen op zaterdag, en niks doen op zondag en lekker luieren en gewoon helemaal nergens rekening mee houden. Woesh.....als een wervelwind woei het allemaal weg. Geen retraite dit keer voor mij, en nou ja, ik had natuurlijk verder ook geen enkel plan gemaakt(en had daar ook helemaal geen zin in na al die drukke weken) dus liepen ze hier met de ziel onder de arm en een humeur van heb ik jou daar.
Errug gezellig.....NOT.......

Bloemetjes collectie Bibje

Ben ik even blij dat van het weekend het mooie weer de lucht al bezwangerde en ik al van te voren die kriebels had van de lente in aantocht......dus tikte(ramde) ik mijn frustraties op het toestenbord tijdens de Morning Pages en deed mijn gutsmutsdingen en ademde de zachte lucht in tijdens de vroege ochtendkrantjeswandeling. Gisteren heb ik zoon ook naar buiten gestuurd, en nu.....nu schijnt de zon dan toch echt jaaaaaaaaaaaaaaaa joepieeeeeeeeeeee eindelijk!!!!!!!!!!


De ramen zijn gelapt, ontbijtje is in de buik, de stofzuiger staat klaar en het eerste wasje draait lustig in de machine. Ik heb er zin in! Strakjes doe ik de radio aan en ga ik als een beest tekeer op de troep in boven en dan na een lange dag wild werken, zijg ik neder in mijn fauteuil om heerlijk te genieten van de middag zon. Zucht.....meer heb ik niet te melden vandaag ;)



Eigenlijk ben ik helemaal geen fan van haar maar dit nummer vind ik wel heel mooi, dus vandaag Rihanna........even zwijmelen op maandag......

zwijmelzaterdag

Ik ben maar weer eens gaan gutsen, dat is lang geleden niet waar? Ik keek net even in mijn gutsjournaal en ik heb gewoon een maand lang niks gedaan, echt helemaal niks. Geen tijd, geen zin, geen rust in de kont en nou ja een miljoen redenen. Totdat ik vandaag al punteslijpende bij mijn stempeltjes stond en bedacht dat ik zulke leukerds had gemaakt en me afvroeg waarom ik eigenlijk gestopt was???????
Ik had zelfs nog een gummetje klaar liggen met hier en daar een stukje weggegutst, die had ik zomaar opzij geschoven......jah....te druk....hoofd stond er niet naar.....te nerveus voor de komende gebeurtenissen en daarom dus druk bezig met brandjes blussen in dossierland.

Afijn,
gisteren heb ik voor het eerst dat boek van Julia Cameron opengeslagen. En vandaag heb ik mijn schrijverij in de ochtend weer eens flink aangepakt. ik ben eens helemaal los gegaan, alle frustraties en alles wat ik in het echt , echt niet durft te zeggen en schreeuwen en uitblurken heb ik op dat papier gekwakt. En weet je, dat was zo lekker om te doen, een beetje zoals slaan op een kussen en stampen op de grond, maar dan in woorden. Ik was behoorlijk opgelucht daarna, want wat ik neergekalkt heb was wat ik eigenlijk al heel lang tegen bepaalde personen had willen zeggen, maar nooit gedurft heb. Nu is het eruit. En ja, dan komt er ruimte, om te gutsen dus in dit geval ;)

Aangezien het donker is lukt het fotograferen niet zo best(en eigenlijk heb ik er nu ook geen zin in) dus komt dat morgen wel. Ik heb wel een toepasselijk liedje gevonden voor de zwijmelrubriek.....
Tears for Fears....SHOUT......



Fijn weekend!