loslaten maar weer......

We hebben de knoop doorgehakt, zoon krijgt weer thuisonderwijs. De praktijkvakken doet hij nog wel op school maar al het andere gaan we weer thuis doen. Net als 3,5 jaar geleden gaat de directeur er mee akkoord, met het enige verschil dat school nu als team ook akkoord gaat en hij dus ingeschreven blijft terwijl hij meer thuis is dan op school. Er staat geen tijd aangegeven, als het nooit meer wil lukken zo in een groep dan is dat dus gewoon zo. Gaan ze niet moeilijk over doen. Vanuit school krijg ik begeleiding ivm zijn leerproces. Oftewel, ik ben nu weer jufmamma.

Zoon is opgelucht,
geen onnodige confrontaties met treiter-pestkoppen meer. Het liefst ging hij helemaal nooit meer naar school. Het heeft hem in iedergeval niet gebracht wat hij had gehoopt.
Geen vriendschap, geen intellectuele uitdagingen(hij doet nu al 4 jaar hetzelfde op school) en nauwelijks positieve ervaringen.  School en autisme.....bij hem geen goede combinatie.

Ik mag loslaten,
loslaten mijn verwachtingen over zijn leven,
loslaten mijn verwachtingen over mijn leven,
de dingen zijn anders gelopen,
en dat valt me moeilijker dan ik dacht. Dat accepteren van wat is zoals het is. Al dagen wil ik dat alles anders is, alleen is dat niet zo. Dit is het leven wat ons gegeven is. We mogen er het mooiste en het beste uit halen wat er uit te halen valt.
Elke dag opnieuw.
Ja.
~

nog even niet dus

Vandaag zoon alweer opgehaald van school. Weer een heftig, heel heftig incident. Weer een kind wat overstuur was, en weer een time-out, nu zelfs tot na het weekend.
Ik zucht even heel diep,
en zucht nog even dieper,
en gooi dan het roer om.
Zo kan het natuurlijk niet,
dit is niet goed voor hem. Zoveel negatieve ervaringen binnen een maand, en dan altijd weer degene zijn die thuis blijven moet. Goed bedoeld hoor, dat wel, maar de personen die betrokken zijn lopen nog op school rond. Nog steeds.  Zij willen hem maar niet met rust laten als hij weg loopt van irritaties en ruzietjes en opstootjes. Hij wordt dan tegengehouden, waardoor er uiteindelijk een ontploffing ontstaat en zoon van zich af vecht. Zo in het nauw gedreven voelt hij zich dan.
Misschien moet ik het toch maar weer gaan overwegen,
hij vraag er inmiddels zelf ook elke dag weer om....

"En anders mam, wil ik dat jij op school komt werken, dat jij mijn juf bent, dan voel ik mij wel veilig...."
Pdd-nos en school, het blijft moeilijk.

~

Zo mag nu het gewone leven weer aanvangen?

   Na maanden van feestdagen en verjaardagen en andere opwindende gebeurtenissen, mag het nu echt oersaai, heel rustig en vooral hardstikke voorspelbaar worden. Gewoon....even rust....

Geen zoon die elke dag overstuur uit school komt, vaak veel te vroeg, geen onverwachte afspraken, geen bezoeken aan huis, geen gesprekken, 

neeeeeee,

ik wens nu een hele maand stilte en rust.

Dat alles vanzelf zal gaan,

dat ik helemaal, en dan bedoel ik echt helemaal, mijn ziel en zaligheid kan uiten in de schooluren zonder gestoord te worden door telefoon, noodoproep, afspraak of wat dan ook.

Mag dat?

 OOOO Merci

~

en nog een jarige

11 jaar alweer,
mijn mooie meisje,
11 jaar geleden zag zij midden in een barre winternacht het levenslicht.
En wat was ze lief, zoooo lief, zo lief is ze nog steeds.

Dus lievelotje, miepselottie, matjepatatje, friemelkontje, poppedijntje, schattemeisje, meisekindje;
GEFELICITEERD!!!!!!
Dat je maar een hele grote meid mag worden.
~

Hieperdepiep hoeraaaaaaa!

 Het was zo koud vannacht dat we de ijsbloemen op het slaapkamerraam hadden staan.
Dat is lang geleden, met de cv van tegenwoordig zien we dat niet zo vaak meer. Maar vroeger...ja toen kwam dat elke winter voor. Zo erg dat we niet eens meer door het raam konden kijken. En toen zat het natuurlijk ook aan de binnenkant...Nu niet hoor gelukkig.
Het heeft wel een mooi plaatje opgeleverd.


Vandaag is zoon jarig, 13 jaar alweer!
En wij gaan daar een mooie dag van maken. Nu zijn ze nog buiten aan het dollen in de sneeuw, vanmiddag gaan we taart eten en weg. Visite verwachten we toch niet, opa en oma hebben het vorige week al gevierd met pappa en de andere kant van de fam. is niet meer geinteresseerd sinds opa en oma gestorven zijn. Dus wordt het ons feestje !
Hieperdepiep hoeraaaaaaa!
We hebben er zin in.
~

Zegen

Het valt me niet mee om moeder te zijn.
Moeder van twee heel verschillende kinderen.
Moeder van Pdd-Nos en moeder van Hoogbegaafd.
Hooggevoelige hoogbegaafde moeder, ook dat nog.
Nog steeds niet helemaal in tune met mijzelf worstel ik mij door het moederschap heen, want Och wat kom ik veel tegen en wat loop ik vaak tegenop. Wat een onwetendheid zie ik om mij heen, tunnelvisie en halsstarrigheid. Als moeder van twee, pdd-nos en hoogbegaafd ben ik al heel wat keren in de hoek gezet, onbekwaam gevonden en niet slim genoeg om de hulpverlenende orde te begrijpen.
Het valt me niet mee.

Wat mij nog het meeste niet mee valt trouwens is, het accepteren dat het is zoals het is. En dat ik. supermam die ik zo graag wil zijn, niet alles alleen kan. Dat ik tegen dingen op loop die gewoon niet op te lossen zijn, dat ik gevoelens ervaar die ik helemaal niet voelen wil. Dat ik, die de liefste mam van de wereld wil zijn, best vaak moe en gefrustreerd en boos en uitgerafeld ben. En dat ik daar enorm van kan balen!
Dat hulp vragen niet betekent dat je de hulp krijgt die je nodig hebt, en dat gewone mensen best wel eens willen helpen maar na een tijdje geen zin meer hebben. De situatie veranderd maar niet en daar kan men niet zo goed mee overweg.

Dat de twee evengoed zielsveel van mij houden, ook al kan ik best chagrijnig zijn. Dat ik dat dus als een hele grote zegen mag zien, want als ik naar mijzelf kijk en mijzelf zie doen dan zie ik iemand anders dan ik diep van binnen ben. Zo dankbaar dat de twee zo diep naar binnen kunnen kijken en mijn licht kunnen zien.
Mamma van 2,
twee heel bijzondere kinderen,
ik ben zo gezegend met hen.
Zij laten mij steeds weer zien, wie IK ben, ook al was ik dat zelf even vergeten.

~

Flow

Remember this painting I made some time ago?

I repainted it, and now its like this...

When you look good you can still see the bride underneath. I love the way it has worked out.

I had a Flow last week and painted three little pieces. All in shades of pink. I love pink. It's sweet, dear, soft, innocent, pretty, and stands for all that is good. When I look at them I  feel the warm and tender energies flowing over. Yes I am content.