Zwijmelen op Zaterdag

Ik had gisteren een heel relaas geschreven over mijn ontmoeting met de internist in het ziekenhuis. Maar dat verhaal is op mysterieuze wijze kwijt geraakt. Wat ik deed deed ik, het was ineens weg en ik kon het ook niet meer tevoorschijn toveren.
U leest het goed allemaal, ik was in het ziekenhuis. Na vorige week en weliswaar uitsluitingen hadden de huisarts en ik beide zoiets van, hoe nu verder? Ze kon er geen wijs uit worden en ik ook niet. Daarom had ze contact gezocht met de internist in het ziekenhuis en die vond het een goed idee om mij ook te onderzoeken en te kijken of hij er wel wijzer uit kon worden. Dus moest ik dinsdag middag op een hol en draf bloedprikken en de volgende dag naar het ziekenhuis voor onderzoek.
Het duurde allemaal uren, eerst de co-assistent en toen overleg en daarna de internist.
ZUCHT
Ik weet niet wat het is met de mensen die ik tegenwoordig tegen kom. Nu weer een internist die behoorlijk bot reageerde op mijn vragen.  En dat alles, omdat ik vroeg of het tekort aan vitamine D ermee te maken had dat ik al deze klachten had. Hij boog naar voren over het bureau heen en zei," Woon jij in Ethiopië ofzo? Eet jij niet gezond? "
Ik vroeg me af of ik nou gek geworden was, maar de co-assistent had a net zo'n verbaasde blik in zijn ogen.
"Het is weer minder geworden," zei ik tegen hem.
" Dat moet gewoon gesuplementeerd worden. Je moet niet alles geloven wat er op google staat. Ze roepen heel hard maar er is niets wetenschappelijk bewezen," walste hij over me heen. Hij keek me intimiderend aan. Dat voelde echt niet fijn. Ik wist niet hoe ik moest reageren,toch wel een beetje geïntimideerd.
"En anemie? "Hij begon schamper te grijnzen. "Je hb is goed, dus nee dat heb je niet."
"Dat zegt niets," ik schoof hem de resultaten van het bloedprikken over de jaren onder zijn neus," in 2011 had ik ook een goede hb maar te weinig ijzer en ijzersaturatie."
Hij was even van slag.
"Dat kan niet, als je hb goed is is je ijzer ook goed. Bovendien prikken we niet op ijzer maar op ferritine," hij keek me zelfvoldaan aan terwijl ik nog aan het bedenken was wat hier nou gebeurde. Ferritine is ijzer, zou hij denken dat ik dit niet wist?
"Dat was, omdat ik toen te laag B12 had," zei ik nog, om het hem duidelijker te maken.
"Je had helemaal geen te kort," zei hij.
"Ik had wel tekort, de ondergrens is 150," geïrriteerd keek ik hem aan. Zelfs de huisarts gaf het toen aan dat er een tekort was. Wat was dit toch, dat die man zo raar deed tegen mij?
"Waar haal je je info vandaan?" hij werd hoe langer hoe nijdiger.
"Die zoek ik op bij labwaardes, en 150 is de ondergrens geven ze aan," verdorie nu zat ik nog uit te leggen en me te verontschuldigen ook.
"Nou hier is de ondergrens 100 en daar zat jij ruim boven. Ieder lab hanteert zijn eigen waardes," ik hield mijn mond. Deze strijd wou ik helemaal niet. Ik wou gewoon uitleg van dat waar ik vragen over had.
Ondertussen onderzocht hij mijn lijf en concludeerde dat mijn hart waarschijnlijk niet echt goed pompte en hij wou de lever onderzocht hebben. Dat vanwege mijn oedeem in de benen. Dus mag ik de 17e voor foto's en echo, ergens tussendoor naar de cardioloog en de 25ste weer naar de internist. En ondertussen ploffen mijn benen zo'n beetje uit elkaar. Ze zijn erg gevoelig......moet ik straks ook nog aan de steunkousen :(

Het liedje is al oud (1982)
gezongen door Mick Karn. Dat was ooit de bassist van Japan en de eerste die solo ging. Dit was nadat zijn vriendin Yuka Fujii, een fotografe, introk bij David Sylvian, de zanger van Japan. Het is veelal instrumentaal, en erg geïnspireerd door Japan. Dat kun je horen bij het tweede nummer wat ik geplaats heb :)
Enjoy!!!!

♥
(¯`v´¯)
.`•.¸.•´
¸.•´.•´¨) ¸.•¨)
(¸.•´(¸.•´ (¸.•¨¯`* ♥ Fijn Weekend

Zondagse onrust

Agnes Claase Blaset-Timorpark

Al een paar keer van de week werd er op het raam getikt, maar elke keer als ik dan buiten kwam was er niemand. Tot vanavond. De buurvrouw van een paar huizen verder op. Nu liggen we elkaar al niet zo heel erg. Ze maakte Zoon ooit al eens uit voor debiel, mij voor aso en heeft me jaren lang met de nek aangekeken.
"Kun je dat licht ook uitdoen, daar heeft de hond heel erg last van,"beet ze me toe, "is dat nou normaal?"
Overvallen door haar manier van communiceren, antwoordde ik dat ik gewoon licht aan heb. Ik snapte haar agitatie niet.
"Dit is toch niet normaal zo'n fel licht. Wat als iedereen dat nou doet?" ze keek me heel erg kwaad aan. Ik begreep niet echt waar dit nou over ging. Haar dochter stond bij de auto, al net zo geïrriteerd.
"Ik wil dat je dat licht uit doet, die hond kan er niet tegen," zei ze nog harder.
"En als ik u nu zeg dat ik die lamp* met een reden aan heb?" vroeg ik haar.
"Je bent gestoord,"schreeuwde ze me toe.
"Waarom bent u nou zo boos?" vroeg ik haar.
"Ik ben niet boos,"beet ze me toe.
"Nou U komt hier aan de deur en doet gelijk heel erg boos tegen mij."
"Ik wil gewoon dat u het licht uitdoet,"zei ze duidelijk boos," wat zou u er van vinden als iedereen zo'n licht aan zet in het hofje?"
Daar wist ik niet op te antwoorden, het kon me ook niet schelen welk licht een ander aan zet. Ze liet de hond naar voren komen, die gromde wat. Ik keek het beest aan en keek haar weer aan. Altijd bang voor honden geweest maar dit keer niet.
"Daar gaat het nu niet om,"zei ik tegen haar,"wanneer mag ik mijn licht dan wel aan hebben zonder dat de hond er last van heeft?" vroeg ik haar.
"Niet," schreeuwde ze nu helemaal," die hond raakt helemaal overstuur. Hij is nog uren overstuur als ze thuis komt. Waarom heeft u zo'n licht?"
"Omdat ik hem nodig heb, doktersvoorschrift."
"U bent gestoord, dat bestaat niet, u bent gek," was alles wat er uit kwam. Zoon kwam nu ook naar de deur.
"Ja hoor, nou ik ben ook halve dokter(ed:verpleegster dus) en ik heb nog nooit gehoord van een lamp op doktersvoorschrift, wat een onzin." lachte de dochter schamper.
"En toch is het zo," zei ik bedaard. Ik vroeg me echt af waar dit gesprek heen ging.
"Wat moet zij dan, ergens anders parkeren vanwege die lamp?" beet de buurvrouw mij toe.
"Ja bijvoorbeeld,"zei ik.
"Dit is openbare weg, ze mag hier parkeren,"dacht ze slim te zijn.
"Dit is mijn huis, en ik mag licht aan doen, "zei ik. Ze begon weer over de hele buurt die een felle lamp aan zou doen en sleepte er nog wat dingen bij die ik niet volgen kon.
"Ik begrijp niet meer waar het over gaat. Ik vraag u wanneer ik de lamp dan aan kan zetten en nu heeft het ergens anders over,"besloot ik.
"Kom mam, ze snapt er toch niks van, lekker egoïstisch," de dochter stapte in haar auto. De buurvrouw schold me nog een keer uit en ik deed de deur dicht.
Zoon was vreselijk boos, die kon haar wel van alles aan doen. En ik? Ik baal ervan dat ik niet wat gevatter was. Zoveel onbeschoftheid verdient geen medewerking. Excuses zijn wel op hun plaats nu.

O en had ik nog vermeld dat in al dat kabaal, de hond rustig en zonder een krimp te geven in de auto ging liggen? Ik heb de hem niet meer gehoord.
En al die tijd stond mijn licht gewoon nog aan.
.ღ´¨)
¸.•´¸.•*´¨)
(¸.•´ ღ *¨*•.¸¸.. ღ *¨*•.¸¸.. ღ*¨*•.¸¸.. ღ*¨*•.¸¸.



* UVA/UVB lamp ivm de vitamine D tekort.

Zwijmelen op Zaterdag

Donkere Duinen

 Vanmiddag ging de telefoon. Ik heb zo'n lief beltoontje, eentje waarvan ik haast niet schrikken kan. Maar ik schrik nog steeds van de foon.
"Ja hallo, met Biem," hoorde ik aan de andere kant van de lijn. Biem? Ik ken helemaal geen Biem, dacht ik nog. Op mijn zwijgen zei ze erachteraan," praktijk Molenstraat."
"O , hallo," groette ik haar. Dat was dus de dokter.
"Ja ik dacht, ik bel maar even, want ik moet wel het een en ander uitleggen, en dat wil niet zo goed via een e-consult." legde ze uit.
"Het zit zo, maandag was de uitslag nogal verontrustend. Je had veel te veel eiwitten in je bloed en urine. Dus heb ik de uroloog gebeld. Die adviseerde me de aanvullende onderzoeken en waar ik op moest letten. Ik schrok me rot, maar het valt in ieder geval mee," ratelde ze in mijn oor. Ik wist gelijk waar ze het over had, ik had namelijk ook een klein onderzoekje gedaan.
"Echt, dus niet ernstig? " vroeg ik haar ter bevestiging.
"Dat wat ik dacht dat je zou kunnen hebben, heb je in ieder geval dus niet," stelde ze me gerust." de 24 uurs urine was schoon, helemaal geen overdreven eiwit aanwezigheid."
Ik slaakte een zucht van verlichting. Niet die enge ziekte waar je aan dood kan gaan. Maar wat dan wel?
" Ik heb het met de uroloog erover gehad, en die vermoedde een blaasontsteking. Heb je pijn bij het plassen?" vroeg ze.
"Nou nee, nergens last van," antwoordde ik.
"Raar," kwam eruit," toch maar maandag weer een potje inleveren bij ons."
Ik dacht aan de hoestbuien in de wc, misschien kwam de uitslag wel daardoor. Dat ik toch per ongeluk mijn urine besmet heb....kan toch? Voor ik dat ik erover kon beginnen praatte dokter alweer.
"Wat wel heel vreemd was, is dat je extreem lage natriumgehalte in je bloed hebt. Eet jij wel genoeg zout?" vroeg ze me streng.
"Nee, dat mocht toch niet. Ik voeg nauwelijks zout toe. Dat had je gezegd," zei ik een beetje verontwaardigd.
"Hoe deed je dat voorheen dan, at je daarvoor wel genoeg zout?"
"Ja, nou ja, niet veel, maar ik deed bij mijn water altijd een korreltje keltisch zeezout. Ik eet alles vers, kan het daar door komen?" vroeg ik haar.
"Nee, ik eet ook alles vers, zonder pakjes. Nou vergeet mijn advies maar hoor. Ik zat er helemaal naast," lachte ze.
Ze gaf me nog wat aanwijzingen voor maandag, drukte me nogmaals op het hart dat het gelukkig niet datgene was wat zij en de uroloog eerst in alle schrik dachten. Het viel mee. Maandag kijken wel weer verder. Nu maar hopen dat de oedeem verdwijnt doordat er weer zout in mijn bloed komt. Mijn benen en enkels doen erg zeer.
Hyponatriëmie dus, ik heb het meteen maar even opgezocht.
Wel raar dat ik vanavond weer zout in mijn eten had, 't was ineens zo zout ;)

.ღ´¨)
¸.•´¸.•*´¨)
(¸.•´ ღ *¨*•.¸¸.. ღ Fijn Weekend*¨*•.¸¸.. ღ*¨*•.¸¸.. ღ*¨*•.¸¸.

Over bokalen voor het lab en zo...

herfst in ons bos- Agnes Claase Blaset

Toen ik twee dagen terug bij de prikzuster zat rook het naar bloemetjes.
"Lekker ruikt het hier," zei ik tegen haar.
Waarop zij antwoorden; "O dankjewel."
Ik stroopte mijn mouw op voor de onvermijdelijke aderlating.
"Nu even een prikje," zei ze waarschuwend.
Dat rottige prikje deed venijnig pijn dit keer. En al die tijd hing dat geurtje in mijn neus.
Op weg naar huis begon ik te hoesten, en voor de dag voorbij was zat ik zowat kotsend op de wc door de kriebels. Mijn keel was er rauw van.
Gisteren mocht ik de bokaal gaan vullen. Met al dat gehoest was dat nog geen sinecure. Zie je voor je? Een Bibje, die niet mag gaan zitten en de longen uit haar lijf hoest. In een wc-tje waar je met je knieën tegen de muur omhoog zit. Dat is natuurlijk niet bepaald steriel.
"Moet ik je helpen?" bood Zoon aan.
"Eh, nou  ja, ga jij op de gang staan en dan mag jij het potje overnemen," zei ik,"maar ik doe de deur wel dicht hoor."
"Oké," zei hij en hij ging op de gang staan terwijl ik mijn ding deed en mijn hoest probeerde in te houden.
"Gaat het mam?" vroeg hij nog
"mhm," zei ik binnensmonds, bang om in hoesten uit te barsten.
 Dan zal je zien dat het niet wil lukken ook zo half staande, hoe doen die mannen dat toch?
"Ja ik ben klaar," brulde ik even later. Woesh de deur open, potje aan Zoon. Die ging rennend naar de bokaal en ik eindelijk zittend op de wc om te hoesten.  Pffffff als dat zo de hele dag moest. ( ja dus )

Ik heb het vanmorgen naar het lab gebracht. Nu maar hopen dat het goed is en dat ik niet nog een keer moet. En wat een bevrijding dat ik nu weer gewoon mag zitten op de wc. Morgen een e-consult aanvragen voor de uitslag en dan weten we meer.
Zoon is er niet gerust op, hij zat zich vanmiddag enorme zorgen te maken over wat hij nou moest als ik er niet meer was. Dikke tranen rolden over zijn wangen. Dat hij dan bij zijn vader moest gaan wonen en dat hij zich niet gesteund voelt door hem en dat hij dan mij zo ging missen. Met mijn armen om mijn grote Zoon heen heb ik hem verzekerd dat ik niet bepaald van plan ben om dood te gaan. Terwijl ik meteen dacht aan de woorden van mijn moeder toen we haar naar de eerste hulp brachten.
"Oma je gaat toch niet dood hè?" vroeg Dochter kleintjes op de achterbank.
"Nee, dat ben ik niet van plan," had ze haar verzekerd. En met het afzetten van de kleine meid bij haar vriendinnetje hadden ze elkaar nog flink  geknuffeld en beloofd dat we vanavond welterusten zouden komen zeggen in het ziekenhuis.
"Als jij dood gaat wil ik wel alles van jou hebben hoor, alles, "snifte Zoon. Ik knikte.
"Mijn schilderijen en schrijfsels en de foto's en zo?" noemde ik op.
"Ja en je sieraden en boeken en mooie spulletjes, alles. Ik wil dat, want dan ben je dichtbij, "hij keek er dramatisch bij.
"Ik ben altijd dichtbij, ook zonder spullen," zei ik, "en voorlopig blijf je me gewoon zien hoor,"grapte ik.
Hij kon er niet erg om lachen.
"Ik wil nog minstens 50 jaar mee hoor Zoon," zei ik, "ik heb nog zat te doen."
Morgen meer duidelijkheid.......
.ღ´¨)
¸.•´¸.•*´¨)
(¸.•´ ღ *¨*•.¸¸.. ღ *¨*•.¸¸.. ღ*¨*•.¸¸.. ღ*¨*•.¸¸.

Tweede dag op een rij

Agnes Claase Blaset- Timorpark, tegenover ons ziekenhuis. Hier liep ik gisteren....

Gisteren had ik ineens zo'n gevoel van deja-vu toen de telefoon 's middags ging en ik de dokters-assistente aan de lijn had. Of ik vanaf 12 uur die nacht nuchter wou blijven en dan een potje urine wou inleveren en nogmaals bloed prikken.
Ik schrok, werd nerveus en vroeg haar waarom.
"Nou er zijn eiwitten in je urine aangetroffen en nu moet er meer onderzoek gedaan worden," zei ze luchtig.
Ik had dat gevoel van luchtig helemaal niet, hoezo meer onderzoek? En terwijl zij door babbelde dacht ik aan mijn moeder, die in de ochtend bloed moest prikken en in de middag in allerijl opgenomen werd. 
"Snap je het nu een beetje?" hoorde ik aan de andere kant van de lijn.
"Eh, ja, eh nee...kunt u het me nog een keer uitleggen?" vroeg ik haar een beetje in de war.
"Dan moet je eerst even hier langs komen, wij zijn om 8 uur open, dan krijg je de papieren en dan ga je naar het lab om te prikken."
"Mag ik niets drinken ook?" vroeg ik nog.
"Nee helemaal nuchter," lachte ze aan de andere kant," dat red je wel hoor."
Ik was daar niet zo zeker van, ik ben altijd een enorme slemper geweest. Maar goed, wat moet dat moet.
"Ik kan de papieren eigenlijk ook best faxen," zei ze ineens," zou je dat liever hebben?"
"Nou graag, ik heb geen auto, dus nuchter door de stad...."
"Jaa dat bedoel ik,"ging ze dwars door me heen," is niet goed voor de bloedwaardes ook. Doen we dat gewoon. Ga ik nu doen...Wacht even hoor.....Ja, is gelukt. Als ze het nou niet kunnen vinden, moeten ze maar even bellen."
"Fijn,"zei ik hartgrondig. En zo hingen we op.
Voor het naar bed gaan sprak ik kordaat met mezelf af dat ik om 12 uur nog even wakker zou zijn om wat te drinken en een hapje te doen. Mooi dat ik pas om half 4 wakker werd en dus mijn kans om nog wat te eten en drinken gemist had. grrrr
In het ziekenhuis ging het ook mis, de papieren waren niet door gefaxt en mijn zorgvuldig gesteriliseerde potje met urine werd afgekeurd. Ik was hongerig en ik had dorst en ik baalde aan de bali.
"Mevrouw normaal doen we dit ook niet, u moet gewoon de papieren mee nemen." zei de zuster streng. Ik keek haar eens aan, bozig, beetje wanhopig.
"Dit hadden we afgesproken, omdat ik anders nuchter de hele stad door moet crossen en dan weer terug, ik heb geen auto," zei ik zielig," U kunt haar ook even bellen, had ze gezegd. Voor als het niet aangekomen was."
De zuster slaakte een diepe zucht en pakte de telefoon. Belde wel 4 keer, natuurlijk in gesprek, kan ook niet anders zo net na 8.
"Nou dit lukt niet, dat moet u even zelf doen,"
"Oké," ze gaf me een papiertje met het nummer van de huisarts en de fax van het lab.
"Als u dan ook gelijk het potje vult,"
Ik droop af naar de hal. Het duurde wel even voor ik de dokters-assistente aan de lijn had. Die maakte het allemaal gelijk in orde. Ben nog even snel naar de wc gerend, en heb daar het laatste beetje plas eruit geperst.

Afijn,
toen alles in het lab klaar was ben ik naar huis gegaan. Even geen wandeling door het park. Ik had honger en een zere keel van de dorst. Blij dat ik weer thuis ben. Nu hoef ik morgen alleen nog alle plasjes op te vangen. Daarna zijn er hopelijk antwoorden, al heb ik geen idee welke. Eiwit in de urine kan zoveel betekenen.
.ღ´¨)
¸.•´¸.•*´¨)
(¸.•´ ღ *¨*•.¸¸.. ღ *¨*•.¸¸.. ღ*¨*•.¸¸.. ღ*¨*•.¸¸.

Maandag opgelucht dag

Opgelucht ben ik.
Ondanks dat ik weer bij het lab gezeten en weer 5 buisjes bloed afgestaan heb.
Ondanks dat mijn benen twee keer zo dik zijn als normaal.
Ondanks dat,
Want mijn bloeddruk is heel erg gedaald. Gewoon, zonder pillen, met wat dieet aanvullingen, en oefeningen van de haptonoom. Van 150-80 naar 120-60.
Toen ik haar vertelde wanneer de benen ineens wel heel erg dik werden keek ze me aan en zag ik dat er een lichtje ging branden.
"Ben jij ooit al eens gescreend op coeliakie?" vroeg ze plompverloren.
Ik;" Nee, ik kon niet getest worden op voedingsmiddelen, zei de allergoloog begin jaren 90."
"Maar wel op coeliakie, dat kon toen wel al," zei ze tegen me."Ik stel voor dat we je daar nu op gaan testen, dan moet je ook even je plas inleveren."
Ze dook in het kastje met spulletjes en haalde een potje tevoorschijn.
"Wat heeft coeliakie dan met dikke benen te maken?" vroeg ik haar, beetje in de war van deze wending. Had ik heel in het begin niet zelf daaraan gedacht en het weggewoven vanwege de dikke benen?
"Nou," zei ze kordaat," met coeliakie krijg je teveel eiwit in je bloed en dan gaan je aderen lekken. At jij al wel glutenvrij?"
"Ja zo ongeveer, eerst geen tarwe meer, en zo steeds minder," en tegelijkertijd dacht ik aan alles wat ik gegeten heb de afgelopen weken. Het begon bij het brood, ik had zo'n zin in brood dus had ik gezondigd. Maar daarna ging ik over op de rijstwafels met glutensporen  en in de boekweitmeel van de cake zitten ook sporen. Na het brood zal dat teveel geweest zijn? Vandaar dat ze nog steeds dik zijn?
Gekke was dat ik zelf ook al bedacht had om ochtendurine mee te nemen. Ik stopte het potje in mijn tas. Of ik aan het einde van de week een e-consult wou afspreken. Dan konden we de uitslag bespreken. Iets wat ik de vorige keer ook had moeten doen....wist ik veel. Als niemand iets zegt weet ik niet wat er allemaal veranderd is. Ze heeft het me maar even uitgelegd hoe dat werkte, en nee ik snap het eigenlijk nog steeds niet. Moet het eerst maar eens doen voor ik begrijp waar ik mee bezig ben.
Ik was zo opgelucht dat ik wel twee pogingen heb gedaan om klein een stukje te wandelen. Eerst naar het ziekenhuis, en later in het park. Het gaat allemaal goed komen, ik weet het zeker!  :)
 ღ´¨)
¸.•´¸.•*´¨)
(¸.•´ ღ *¨*•.¸¸.. ღ Fijne maandag allemaal*¨*•.¸¸.. ღ*¨*•.¸¸.. ღ*¨*•.¸¸.

Zwijmelen op Zaterdag

Van de week kwam dit liedje op zijn Italiaans voorbij bij een programma op de Belg.
Bij de eerste tonen vloog mijn gedachten terug in de tijd.
Ik zag de zonnige slaapkamer weer voor me, met het tweepersoonsbed waar ik samen in sliep met mijn moeder. En het bed bij het raam waar Opoe sliep. Mooie ouderwetse vitrage met kant hing ervoor en buiten hingen bakken met rode geraniums. De geur kan ik me niet meer voor de geest halen, wel het smetteloze wit van de lakens. En het mintgroene hoofdbord van het jaren 50 bed.
Als je de kamer uitliep kwam je op de overloop. Ernaast was de badkamer, super de luxe en heel erg wit. We waren de koning te rijk. In bad was het summum van luxe. Ik heel wat baden genomen daar. De mannenafdeling was daarnaast. Mijn broertjes en mijn vader en zijn broer.
Beneden was een grote ruimte, beetje ouderwets en heel erg bruin. Op de ophoging was de huiskamer en de rest was de keuken, met een grote tafel en een hele grote ouderwetse keukenkast.  Er was tv, voornamelijk Duitse zenders
Als je voor uit het raam keek zag je over de velden heen het station. Elke dag kwamen daar rode treinen voorbij rijden. Van die ouderwetse. De velden waren begroeid met mais. Toen we kwamen stond het nog laag, maar in die twee weken zagen we het groeien.

Het was onze eerste en meteen onze laatste vakantie.
Heel limburg werd doorkruisd. We gingen naar familie, die daar woonden. Naar Vaals, naar het drielandenpunt, we wandelden langs de Geul, gingen naar Valkenburg, bezochten de grotten en het sprookjesbos. Eindeloos veel, en zelfs Opoe, toen toch bijna 70 ging naar veel dingen gewoon mee. Jah...dat was echt een mooie vakantie.  Als er een tijdmachien was wou ik daar nog wel even een keertje zijn.

.¸¸.. ★*¨*•.¸¸.. ★*¨*•.¸¸.

Kwam ik lieve lieve Zus tegen donderdag op weg naar de haptonoom. Haar mooie dochter liep naast haar en riep mij. En ik herkende haar eerst toch niet. Ze gaan zo snel die kinders van ons, haar jongste is ook alweer heel erg snel volwassen aan het worden. Zucht...ik zie haar nog rennen over het veldje, onderweg alles wat in de weg zat uit en af gooiend.( staartjes schoenen sokken :) Dochter was toen nog niet eens geboren.
Ik kan me nog herinneren dat ik op het bankje zat en Zoon op zijn buik in een modderplasje speelde. Ze was zo verbaasd, want dan werd hij toch viehies? Ik lachte toen naar haar en zei, "maar wij hebben een bad. Daar gaat hij straks lekker in."
"Ooo, wij hebben geen bad."
En zo kwam het uiteindelijk, dat een tijdje later, toen dochter inmiddels gearriveerd was, de kinders samen in bad gingen. Zoon. Dochter en de twee meiden van Zus. En nu is ook zij al zo volwassen aan het worden. Tijd vliegt hè Zus.
Blij dat ik je weer zag xxx

*´¨)
¸.•´¸.•*´¨)
(¸.•´ ★ *¨*•.¸¸.. ★ Fijn weekend*¨*•.¸¸.. ★*¨*•.¸¸.. ★*¨*•.¸¸.