Dansende Donderdag

Dinsdag
Ik zit nog steeds in bed,
buiten schijnt nu weer de zon, waar net nog een hoosbui was. Dochter zit op school en Zoon heeft ineens nieuwe hoop. We hebben wat gepraat op bed. Mijn ogen zijn dik, jeuken, rood. Daar loop ik alweer een weekje mee rond. Zo wordt ik elke dag wakker. Ik heb vast wat verkeerds gegeten, dacht ik gisteren nog.
Maar toen had ik mijn facebook-herinneringen nog niet bekeken en had Dochter me nog niet wakker gemaakt. Ik ben namelijk ook de hele week alweer zo sentimenteel. Huil om niks, en dus om alles. Mis ze ineens weer zo vreselijk. Dat gevoel.
Niet dat ik al in de gaten had waarom juist nu hoor. Ik leef mijn leven tegenwoordig zonder agenda en schrijf de afspraken op de spiegel. Ik probeer er zo min mogelijk te maken :D
Maar vandaag is dus de geboortedag van mijn moeder. Vandaar.....

Woensdag
Derde dag op een rij dat ik lang in bed blijf hangen.
Eigenlijk best wel lekker, voel me een stuk relaxter en ik kan nu ook weer wat meer. Niet gek natuurlijk als je bedenkt dat ik 11 uur op een nacht slaap. Ik zal het nodig hebben. Zoon is trouwens ook al de hele week ziek. Maar dan echt, hij niest snottert, hoest dat het en lieve lust is. En slaapt veel, heel veel.

Donderdag
Hoosbui, net als gisteren. Het is nu echt herfst hoor. Ik heb de sokken weer aan en de kachel gaat ook weer aan in de avond. Ik vind de herfst in de regen helemaal niks nakkes nada aan. Maar ja, ik heb het er maar mee te doen. Ga vandaag dus niet naar buiten, geen zin om nat te regenen. Dochter is ook vrij vandaag en hangt dus op bed. Ja ik ook ;) en Zoon nog steeds.
Vanmiddag wordt ik wel actief. Denk ik, misschien.

Inmiddels ben ik ook al een week in conclaaf met de lpa en GGD-arts. Of nee, wordt ik bestookt om toch maar vooral alvast dingen aan te gaan vragen, terwijl de bevestiging van de vrijstelling achterwege gehouden wordt. De lpa is zelfs zo onbeschoft, dat ze mij alleen nog maar cc-tjes stuurde ipv directe mail. Is ze boos, dat ze niet meer mee mag spreken? Heeft ze zichzelf daarom een rol toegedicht "in het belang van Zoon?"
Ik beraad me nog op een goede actie, die haar op haar plek zet. Ongefundeerde en ongewenste bemoeienis van gemeenteambtenaren stellen wij niet op prijs. Zo ook beraam ik me op een reactie richting GGD-arts, die haar nota bene gevraagd heeft te ondersteunen zonder ons ook even te vragen of wij dat wel op prijs stellen. Fijn ook weer dat ze daarmee ons vertrouwen beschaamd. 
 Nou ja...het komt goed, dat moet gewoon!
*´¨)
¸.•´¸.•*´¨)
 (¸.•´ ★ *¨*•.¸¸.. ★  *¨*•.¸¸.. ★*¨*•.¸¸.. ★*¨*•.¸¸..

Zwijmelen op Zaterdag

Frans Diederich- achter de duinen van Den Helder

Deze week zit er ook weer op.
Niet dat ik nou erg actief was hoor. het was vooral een week super rustig. Zoon lag ziek op bed te slapen vooral, Dochter zat in Luxemburg. En ik vooral veel in bed. Op de één of andere manier moet ik altijd enorm uitrusten en bijslapen als de kinders me niet zo hard nodig hebben. Dat beloofd nog wat als ze later het huis uit gaan :) Natuurlijk duurt zo'n weekje niet zo heel lang en moesten we vannacht Dochterlief ophalen. Ik verwachtte hyper de pieper, maar ze was moe en stilletjes voor haar doen. En nu(middag inmiddels) slaapt ze nog steeds. En Zoon is weer terug gekropen vanmorgen.

Ik herken dit helemaal niet van mijn thuis van vroeger.
Zaterdag was druk druk druk dag. Dan ging mijn vader voor dag en dauw naar de markt. Ik ging vaak mee, en dan daarna gingen we naar de gloednieuwe Bibliotheek toe. Zochten onze boeken, gingen daarna aan een tafeltje aan het raam zitten en genoten van wat te drinken.
Toen was de bieb nog mega-groot. Werkte Buurmannetje van Opoe daar nog en zijn broertje (jaaaa ze waren leuk) en Jochie (klasgenoot vriendin, nòg leuker). Dus was het een feest om aan de balie te staan en je boeken in te leveren of af te stempelen.
Zaterdag was de dag dat ik alleen-tijd had met mijn vader. En hij met mij. Dan gingen we intellectueel doen. Sparren over allerlei interessante onderwerpen. Dat deden  wij graag....
Mijn moeder hield daar niet zo van, en mijn broertjes waren daar he-le-maal niet mee bezig. Die gingen op zaterdag te voetballen, en mijn moeder juichte ze aan op het veld. Of waste tenu's en schraapte de modder van de schoenen achteraf.
Zaterdag was ook de nog even snel alles aan kant dag. En de alvast voor-kook-dag voor Zondag. De soep werd gemaakt en het vlees voorbereid. Dat deed mijn vader. En ik zat daar vaak bij. Beetje meesnoepen en praten natuurlijk. Als hij erg veel gemaakt had aten we 's avonds al een kommetje soep. Zooo lekker.

Afijn,
wat ik zeggen wou; het is nu erg rustig en dag tikt zomaar voorbij. Ik denk dat ik er maar een paar wakker ga schudden. Tis zo stil zo.
*´¨) ik wens
¸.•´¸.•*´¨) iedereen een
(¸.•´ ★ *¨*•.¸¸.. ★ Fijn Weekend *¨*•.¸¸.. ★*¨*•.¸¸.. ★*¨*•.¸¸..
peejes: Het liedje heeft niets met die tijd te maken maar was wel een liedje wat mijn vader vaak draaide in de jaren voor hij stierf. Ineens was hij helemaal into de Franse liedjes. Het popte vannacht ineens in mijn hoofd en wil niet meer weg. Daarom dus een Frans liedje :)

Zwijmelen op Zaterdag...ik ben er weer hoor...

Sferische foto van Patrick Vischschraper .

Ik had even geen woorden meer. Ik zat verstopt, kon niets meer zeggen, wist het even niet meer onder woorden te brengen. Ik zat vol, zo vol, en ik was verdwaald. Nog niet echt in de gaten dat ik reageerde op iets wat al geweest was.
Denk om je hart schreef Albert een aantal keer op mijn tijdlijn...ja...denk om je hart....mijn hart bonkt nu alweer weken bijna mijn borst uit. Ik was gierende bang, bang dat we weer hetzelfde mee zouden maken. Dat we weer opgejaagd zouden worden.
Het slapen lukte niet meer, het wakker zijn lukte niet, onrust stroomde uit elke porie van mijn lijf. Zo erg dat ik ook niet meer schrijven kon. Waar moest ik het over hebben. Ik wist zelf amper meer wat ik nog voelde dan een gierende schreeuwende angst.
En waarom?
Omdat we naar de GGD-arts moesten voor een gesprek ivm het beroep op vrijstelling voor Zoon. Niet dat dat op zich nou zo'n probleem was hoor, maar het waren de woorden van de leerplichtambtenaar die dit losmaakten. Zij schreef dat zij na dit onderzoek nog om tafel ging met deze arts en het samenwerkingsverband om te kijken of er toch nog iets mogelijks was. dat hij toch weer naar school zou moeten, en dan pas zou zij beslissen.
Maar zij mag helemaal niet beslissen, ze mag zelfs niet eens in overleg met de GGD-arts. Die mag alleen een verklaring geven of ze hem wel dan wel niet geschikt acht voor schoolgang.
Dus vroeg ik haar naar de wettelijke basis voor haar plannen. Die kon ze niet geven, daar draaide ze omheen. Ze hield daar zo aan vast, dat ik van het een op het andere moment dat akelige nare inquisitie gevoel weer had. Zoals toen met de raad. Ze doet voorkomen of zij de gene is die bepaald of er een vrijstelling komt.
Maar toen kwam het gesprek met de GGD-arts.
Dat verliep heel goed. Zo goed dat ze besloot een verklaring voor de laatste jaren af te geven, en zo goed dat ze rechtstreeks voor ons zou bemiddelen voor zijn vrijetijdsbegeleiding. Alles buiten de lpa om. Meteen dezelfde middag stuurde ze verklaring door naar de lpa en naar ons. Nu is het wachten op de lpa tot zij haar taak verricht.
Daarna zal de rust indalen,
hoop ik,
heel erg!

1971

Het liedje?
Ik had hem al die tijd in mijn hoofd, werd ermee wakker en ik stond er mee op. 1971, wie had toch ooit gedacht dat dat vrolijke kleutertje van toen zoveel te verduren zou krijgen.
Wat zong Kelly Clarkson ook alweer?
What doesn't kill you makes you stronger
Laten we het daar maar op houden.
Op naar een autonoom leven voor Zoon en een warme gezonde fijne herfst voor ons allemaal.

*´¨)
¸.•´¸.•*´¨)
(¸.•´ ★ *¨*•.¸¸.. ★ Fijn Weekend *¨*•.¸¸.. ★*¨*•.¸¸.. ★*¨*•.¸¸..

Zwijmelen op Zaterdag

1976: 4e klas.
Meester Kuijer met die mooie krullen. En cowboylaarzen, en stoere uiterlijk. Hij was leuk, hij was gezellig, hij was jong(maar voor ons best oud) en hij wist de klas goed te bespelen. Wij hadden namelijk 3 heel drukke knulletjes in de klas, Johny, Ricky en Jeroen,  die bij hem toch heel hard aan het werk gingen. Tegenwoordig zouden ze de stikker ADHD opgeplakt gekregen hebben. Toen waren het doerakken, boefjes, geen rust in de kont kinders maar meer ook niet.
Elke pauze gingen ze uitrazen voetballen op het grote schoolplein. Met een tennisballetje. Van de ene kant naar de ander kant. Hoe ze het deden weten we nog niet, want het plein krioelde van de kinderen, die daar van alles deden. Zoals springtouwen, tikkertje spelen, gymnastieken, chillen op de bankjes bij de heg. En daar tussen door slalomden zij van de ene kant naar de andere kant. Soms ging het mis, dan was er een botsing en soms ook een gewonde.(mijn broertje liep een keer hersenschudding op doordat ze tegen hem oprenden)  Maar meestal ging alleen de voetballer over de grond. Dat kon toen allemaal nog. Tegenwoordig is voetballen verboden op het plein, tenzij er een veldje voor is gereserveerd.
In deze klas leerde we van meester Kuijer dat we zuinig moesten zijn met papier. Heel zuinig. Dus de velletjes moesten helemaal volgeschreven zijn voor je om mocht slaan.(kladvelletjes) Natuurlijk deed iedereen zijn best en was altijd die ene die de complimenten kreeg. Pffff wat had ik toch een hekel aan dat kind. Strebertje. Alle andere kinderen wilden ook gezien worden, maar nee zij mocht weer de complimenten in ontvangst nemen.
 Afijn
In een klapper, waarin ik zuinig schrijven oefende thuis, schreef ik het refrein van Mon Amour. En dat ging zo:
Mon amoer tuu eee maros.
Iene vatja meppaaseh.
sjetadooor te sjoerensjoer,
manwasellamoer
Dat waren mijn eerste regels Frans. Geen idee wat het betekende, maar het zong wel lekker weg haha

peejes Ik was dus heel erg verliefd op deze meester.  :)
*´¨)
 ¸.•´¸.•*´¨)
(¸.•´ ★ *¨*•.¸¸.. ★Fijn Weekend *¨*•.¸¸.. ★*¨*•.¸¸.. ★*¨*•.¸¸..
.

kadootjes

En toen lag er een kado in de gang :)

Ik zat nog op de rand van mijn bed toen ze belde. Ik herkende meteen haar stem. Vorig jaar was zij degene die rust bracht in het gezin. Waardoor we adempauze kregen.
Hoe anders is het dit jaar. het dossier van Zoon is van de ene lpa (met veel empathie) overgegaan naar de andere lpa (type inquisitie) Zij heeft meteen maar laten weten dat er ingezet moet worden op terugkeer naar school en dat Zoon een thuiszitter is. Ik heb de vrouw gecorrigeerd. Zoon is geen thuiszitter, hij is vrijgesteld. Of we langs konden komen zodat ze ons kon zien, want eerder kon ze eigenlijk geen besluit nemen. Ze vroeg nog het een en ander, en ik gaf nog antwoord ook. Toen begon ze over de lpa, dat ze samen ook nog een gesprek wou. Waarop ik haar zei dat de lpa alleen maar hoefde te administreren. Dat was haar taak. Niet meebeslissen. Ja maar als ik nu geen goedkeuring geef dan heeft U toch met haar te maken. (dat was de tweede speldenprik)
Zoon was inmiddels de kamer binnen gekomen. Hij hoorde het gesprek en werd nerveus.
Ik zei nog tegen de mevrouw dat wij allemaal wel kunnen willen dat hij naar school gaat maar dat hij het moet doen en dat hij er niet aan toe is. Dat wou ze zelf zien. Ze wou zorgen wegnemen zeg maar....Vandaar het gesprek.
Ik heb me laten verleiden, stomme ik.
Zij kan dit helemaal niet beoordelen(want geen expert) zij mag dit zelfs niet eens doen. Zij moet het advies van de expert doorgeven aan de lpa. Ja ik weet het, het gaat allemaal via omwegen. Maar een mini amk-onderzoekje dat is haar en de lpa's taak niet.

En toen sloeg de paniek even heel hard toe bij Zoon. Hij werd druk, vervelend, klierig, onrustig. En ik kreeg hyperventilatie. En bedankt maar weer....K*PIEP*T lpa/ggdarts. Wat denken die lui nou eigenlijk. Dat ze door ons de stuipen op het lijf te jagen, Zoon op school  krijgen? Hoe zien ze dat voor zich? De psych was toch duidelijk genoeg. Schoolgang is door schoolgang totaal verpest en niet meer mogelijk. Je kunt wel dwingen dat iemand iets doet, maar dat wil nog niet zeggen dat je dan ook het beoogde resultaat behaald. Of anders gezegd, je kunt wel trekken aan gras, maar het groeit er niet harder van. Erger, het breekt af!

Zo liep ik dus de trap af naar beneden om daar tot mijn grote verrassing een prachtige grote dikke enveloppe aan te treffen. Ik had toch geen pakje besteld? Nee ik had niets besteld. Dochter dan? Ik liep er heen en zag toch dat mijn naam er op stond. Voor mij....helemaal voor mij!
Ik moest ineens denken aan A die mijn adres vroeg. Zou het van haar zijn?
Heel voorzichtig heb ik de enveloppe geopend, bang dat ik hem zou slopen.  Ik heb naar binnen gegluurd. Ik wist niet wat ik moest verwachten. Hij zat bomvol met kleine lieve snuisterijtjes. Elk pakje droeg een labeltje, en overal bloemetjes. Ik werd er helemaal sentimenteel van. Er zaten ook zaadjes bij, een tasje vol zaadjes. En een brief. Die vertelde over hoe haar tuin ook zo een aantal keer op de schop is gegaan. En hoe zij daar zo'n verdriet van had en hoe bij haar ook nu een aantal zielige boompjes staan en verder alles kaal is. Daarom dus de zaadjes voor het nieuwe jaar en de bemoedigings-kadootjes vol bloemetjes.
Dankjewel A ♥  zo lief van je!

Omdat de frustratie van vanmorgen nog steeds in mij zit, heb ik op aanraden van Dochter en Zoon een ruiger nummer toegevoegd dan ik gewoon ben.
*´¨) Welterusten!
 ¸.•´¸.•*´¨)
(¸.•´ ★ *¨*•.¸¸.. ★ *¨*•.¸¸.. ★*¨*•.¸¸.. ★*¨*•.¸¸..

Harde wind

En toen rolde de donderwolken over de dijk. Foto van Bryan van Es.

Zondag
Dit keer doet Zoon geen wandeling. Ondanks dat hij super vroeg wakker is. Moe is hij, en ongeduldig. 7 uur staat hij naast mijn bed. Op Zondag verdikkeme. Ik heb dan niet echt het gevoel dat ik uitgeslapen ben. En het lukt me ook niet meer om nog echt lekker verder te slapen. De zon schijnt ook al zonnig in mijn slaapkamer.

Half 1
Eindelijk uit bed. Dochter heeft een tijdje op de rand van het bed zitten kletsen en bedenkt ineens dat ze om 1 uur in J'dorp moet zijn. Ze springt op, moet nog van alles doen voor ze weg kan.

Maandag 11:11
zon schijnt en ik zit binnen want ze zijn weer aan het muurklussen...jeeeeeej  DIEPE ZUCHT
Ik moet eigenlijk naar de winkel, eigenlijk wel. Maar ik heb zoooo geen zin. Toch zou het wel goed zijn, even een wandelingetje in de zon. En vooral ook lekkers halen. Ik heb honger, trek, en de kast is leeg. Eerst een appeltje, anders trek ik het loopje niet eens, val ik onderweg hongerig in elkaar ;)

20:45
 ....

21:35
Oja ik zou gaan schrijven...was ineens afgeleid, en ik weet niet meer waarom.  Dan ben je ineens zomaar een uur verder. Het is stil in huis. Zoon slaapt en Dochter ligt op bed huiswerk te maken. Ik heb alweer geslapen in de stoel.
Vanmiddag onderweg naar de winkel kwam ik nog een moeder tegen van een vriendje van Zoon. Ze zaten bij elkaar op de kleuterschool. Hele tijd mee staan praten. Of eigenlijk praatte ik het meest. Nu eens niet half schuldig en beschaamd voelende dat ik zoveel pech heb in mijn leven. Ze nam de tijd voor me, ze hoorde me echt. Dat was zo fijn.

Dinsdag
ik zit in de wacht. Post komt zo met de stofzuigerzakken, die ze hier in de stad niet verkopen. En de Abonnee Onderhoud komt ook deze middag. Dat wachten vind ik maar niks. Op de één of andere manier lukt het me niet om dan iets te doen. Bang dat ik de bel niet hoor.

15:09
En toen was de meneer alweer langs geweest. Maakte zijn rondje door het huis, deed nog wat extra dingen en ging op naar de buren. We hadden het even kort over hun, omdat de wc deur niet goed dicht wou en hij begon over de dopjes, die ik daar op had gezet (ivm de klacht van de buurman over het de deur die hij steeds hoorde dichtklappen) De man zuchtte eens diep en zei geërgerd dat leefgeluiden nu eenmaal te horen zijn. Hij maakte nog wat extra herrie met de deur. Gewoon wat meer kracht zetten, zei hij met een grijns. Ik vrees dat hij nu moet aanhoren wat een herrie het hier weer was en dan moet vertellen dat hij die herrie maakte. Hij had ook al zo lopen klossen op de trap.... ;)

19:33
Ze is er alweer voor de eerste keer dit jaar uitgestuurd vertelt een email mij. De meneer van wiskunde was erg boos toen ze een klasgenoot om hulp vroeg. Het schooljaar is nu echt ingewijd.

Woensdag 20:40
Wat was het warm hè? Echt raar, geen zonnetje te bekennen maar heel erg warm. Niet benauwd, niet vochtig, gewoon lekker warm. Ik heb wat gerommeld in de tuin enzo. Net is de eerste fikse bui over gewapperd met wat heftige lichtflitsen. Ik dacht nog, nu gaat het dan echt beginnen. maar het is alweer voorbij.(9 minuten later) Ik hoop heel hard dat het hier ook gewoon bij blijft. Ik heb het niet zo op storm, en supercellen en al die ongein. Code rood was trouwens bijgesteld voor Noord Holland. tis nu code oranje.

het donker rolde van zee binnen- foto van Ad Bak

22:22
Het donker is niet meer weggegaan, en de regen ook niet echt meer gestopt. Maar de onweer is overgewaaid. Gelukkig. Dat slaapt een stuk prettiger.
De foto heb ik gejut van facebook (Den Helder in foto's) Er was vlak daarvoor een hele club mensen op dijk gaan staan om mooie plaatjes te schieten. Ze stonden zelfs aan het water. Deze vond ik het mooist dreigen. maar de volgende vond ik ook bijzonder mooi. Ziet er heel dreigend uit...en dat voor wel 9 minuten storm ;)
Het heeft in ieder geval mooie plaatjes opgeleverd! 

foto van TOMVANO.COM

 En dan nog even voor de liefhebber een filmpje van Fred Dirker die aan dijk stond.

De muziek was nog van zondag, die laat ik lekker staan.
enjoy
en welterusten!
*´¨)
 ¸.•´¸.•*´¨)
(¸.•´ ★ *¨*•.¸¸.. ★ *¨*•.¸¸.. ★*¨*•.¸¸.. ★*¨*•.¸¸..

Zwijmelen op Zaterdag

Huisduiner-strand foto van Mariska Geurtsen

Vrijdag
Vanmorgen om 7 uur gewekt door Zoon. Hij ging uit wandelen . Dit is al de derde dag op een rij dat hij in de vroege morgen een lange wandeling maakt. Woensdag begon hij al om half 6. Hij kon niet slapen, en nu kwam hij op het idee om dan lekker een wandeling te doen. Ik heb al wat foto's gezien van uitzichten en een gek filmpje van één of ander sliertig beestje wat voor zijn neus hing te bungelen. Vanmorgen had hij een antieke vaas ontdekt op de rommeltjes markt bij het bos. (helaas geen geld mee en ook geen foto gemaakt) En elke dag eindigt hij met een klein ontbijtje bij de visboer.
Dochter was toen al weg,
Dochter en ik hebben samen nog wat in de tuin gestaan voor ze weg ging. Verbijsterd naar het resultaat gekeken. "Het is wel ineens heel licht in de tuin hoor mam,"zei Dochter ietwat spijtig. Waarop ik een diepe zucht liet. Ja wat moet je dan zeggen?
Aangezien ik nu niet meer weet waar wat stond (het is alles stoppeltjes) ga ik maar gewoon helemaal opnieuw beginnen.Had ik gisteren ineens de urge om margrietenzaad te scoren, ben blij dat ik dat gedaan heb. Die kan ik opnieuw zaaien. De roos van mijn moeder moet ik maar elke dag lief toespreken, en dan hopen dat dat ene stompje weer uit gaat lopen in die mooie donker wijnrode roos.
(en niet in de wilde variant, omdat het te laag afgemaait is) De guldenroede had zich uitgezaaid in mijn potten dus die herplaats ik.

Zaterdag
is al 10 minuten oud. Ik kijk half naar Titanic. De reclame tussendoor leidt zo af dat ik meerdere malen van kanaal geswitched ben en te laat terug kwam. Dus keek ik Death comes to Pemberly en George Gently ook nog even mee. Tis toch allemaal herhaling.
En dat je dan aan het einde van de film, wanneer ze in het water liggen en de sloep hun niet ziet toch weer zit te stressen, dat ze niet op tijd dat fluitje kan bereiken, of dat ze haar niet zullen horen. Je snapt het niet. Dat ik dat de eerste keer dat ik hem zag nou had, toen was ik zwanger van Zoon. Toen hield ik het niet droog in de bioscoop. Maakte niets uit. Ik zat naast een stelletje puberende meiskes die al net zo hard mee snotterden. Ze hadden mij meegenomen hadden als afscheidsfeestje. Ik ging namelijk stoppen op de school waar ik lesgaf, omdat ik op de andere school uren uitbreiding had gekregen.

Goed,
de muziek!
Elke week weer een hele bevalling. Ik ben zo weinig met muziek bezig dat ik het gewoon vaak niet weet. Vooral het opzoeken was dit keer een heel gedoe, mijn geheugen liet me danig in de steek. Ik begon bij de Doubie Brothers, zag ik toevallig op de tv (long train running) Een hele club oude mannen die verdorie geweldig goed speelden en ook klonken. Geen kraak stemmen enzo. Dus dacht ik, die doe ik! Leuk uptempo gezellig...en toen zag ik hun Listen to the music en dacht ik, die doe ik en toen plopte er een liedje in mijn hoofd wat Veronica altijd gebruikte voor hun "Veronica komt naar je toe deze zomer..." Hoe dat zo ineens? Tja ik dacht aan de zomer, en hoe ik dan altijd ging te bollenpellen bij de oude werkgevers van mijn opa. Die mensen kende ik al vanaf de luier dus dat was gezellig en bekend. Daar stond de radio altijd aan. Die werd beheerd door de jeugd natuurlijk. En wat hoorde je dan in de zomer altijd....juistem, de Veronica zomertour op vrijdagmiddag. Dat was altijd zo hoopvol, want bijna klaar en loonzakje mee naar huis. Je snapt wel dat ik zonnige herinneringen had aan dat muziekje.
Ik heb hem gevonden!
Daarom zou ik zeggen, geniet!!!!!!!!!!
*´¨)
¸.•´¸.•*´¨)
(¸.•´ ★ *¨*•.¸¸.. ★Fijn Weekend*¨*•.¸¸.. ★*¨*•.¸¸.. ★*¨*•.¸¸..